اسطوره

فصل چهل و یک

این روزها حتی اگر خواب هم نبودم پلکهایم را روي هم می فشردم..چون طاقت دیدن حال بد دانیار و شاداب را نداشتم...اما با دست ناآشنایی که روي پیشانی ام نشست...چشمم را باز کردم...کمی طول کشید تا تصویر برایم واضح شد...مردي با موههاي سپید و کم پشت...صورتی زرد و بیمار...دستهایی لرزان و تبدار..و چشمانی زنده و هوشیار! پلک زدم...ماسک نیمی از صورتش را پوشانده بود...مغز مسکن گرفته ام نمی توانست ارتباطی بین این چشمها و این صورت پیدا کند...اما همینکه گفت..."مرد بزرگ" اثر آرامبخش ها دود شد و نیمخیز شدم!...

اسطوره من برگشته بود!...

آنقدر در آغوشش ماندم تا آرام آرام حواسم به کار افتاد و خشم جاي اشتیاق را گرفت.با تغیر به سمت دانیار چرخیدم و گفتم:

-چرا اینکارو کردي؟چرا به من نگفتی؟

دایی ماسک را از روي صورتش برداشت...اسپري سیاهرنگی را از جیبش در آورد و گفت:

-آروم پسرجان،آروم...دانیار کار درست رو کرده .

با شرمندگی گفتم:

-شما خودت مریضی...یه روز در میان بستري میشی...سفر و جابجایی واست قدغنه...آخه چطور اینهمه راه رو اومدي؟

اسپري را استنشاق کرد...چند لحظه نفسش را حبس کرد و بعد گفت:

-اومدم ببرمت...باید می اومدم .

ببرد؟؟؟

-منو ببرین؟کجا؟

دایی نگاهی به دانیار کرد...دستان پیر و لرزانش را به صندلی گرفت و نشست:

-آمریکا...اونجا بهتر می تونن درمانت کنن...!با کمک دانیار همه چی رو مرتب کردم...فقط یه بلیط می گیریم و والسلام!..

در اوج ناباوري خندیدم!به دانیار خیره شدم .

-آمریکا؟؟؟دیوونه شدي دانیار؟همه چی رو ول کنیم و بریم اونجا؟کار من..کار تو..چیزایی که واسشون اینقدر زحمت کشیدیم...!زده به سرت؟

دانیار تخت را دور زد و سمت دیگرم ایستاد و گفت:

-نگران اونا نباش...من می مونم و حواسم هست...هم به کار خودم هم به شرکت تو...!به هرحال هزینه هاي اونجا هم کم نیست و باید تامین بشه .

معده ام تیر کشید...شدیدتر از همیشه...با ناله گفتم:

-دیگه بدتر...مگه من می تونم تو رو اینجا ول کنم و برم؟

صداي دایی با آنهمه مریضی و تکیدگی هنوز مقتدر بود و گیرا!...

-دانیار بچه نیست...نزدیک سی سالشه...در ضمن دو سه سال اینجا تنها بمونه بهتر از اینه که واسه یه عمر از دستت بده!...

دوباره نیمخیز شدم و با فریاد گفتم:

- دو سه سال؟؟؟

اخمهاي دایی درهم گره خورد:

-چه خبرته دیاکو؟؟؟چرا مثل بچه ها رفتار می کنی؟بله...دو سه سال...!دکتر می گفت دردهاي مزمن زمان زیادي واسه درمان می برن...راستم می گه...دردي که بیست و چهارساله عین جذام درونت رو خورده، با یه روز و دو روز درست نمیشه!...

خودم را روي تخت رها کردم و گفتم:

-من نمی تونم...محاله بیام...حداقل بدون دانیار نه!...

دانیار دستهایش را توي جیبش فرو کرد و گفت:

-هزینه هاي درمانی آمریکا بالاست...تو که اونجا حتی بیمه هم نداري!می تونیم هرچی داریم رو بفروشیم و بریم...اما باید به آینده هم فکر کنیم...تو می تونی دوباره همه چیز رو از نو شروع کنی؟می تونی باز کارگري کنی؟آمریکا هم می دونم که نمی مونی...بر میگردي همینجا و اونوقت ...

کمی جلو آمد:

-منطقی باش دیاکو...فکر نکن واسه من راحته...به هر راهی که می شد فکر کردم تا منم بتونم بیام...اما نشد...نه آدم مطمئنی رو می شناسم که شرکت تو رو بچرخونه...نه اینکه تنها،با درآمد اونجا میشه هزینه ها رو پرداخت کرد...به درآمد منم احتیاجه...حرف یه روز و دو روز نیست...بحث پرداخت هزینه ها...به مدت حداقل دو سال...اونم به دلاره...! شوخی بردار نیست!..

نه...نمی شد...من چطور می توانستم دانیار را با اینهمه فشار تنها رها کنم!...

-نیازي به هیچ کدوم از اینکارا نیست...من همینجا می مونم و خوب میشم...ایران کلی پیشرفت کرده...آمریکا چی داره که اینجا نداره؟اونجا بیام بدتره...همش فکرم اینجاست..بیشتر اذیت می شم!...

دانیار پوفی کرد و نگاه مستاصلش را به دایی دوخت...دایی چند تک سرفه خشن زد و گفت:

-چند دقیقه ما رو تنها بذار پسرم .

دانیار سري تکان داد و بیرون رفت..به محض خروجش گفتم:

-دایی...مگه از شرایط دانیار واست نگفتم؟مگه نمی دونی؟مگه ندیدي؟چطور انتظار داري ولش کنم و بیام اون سر دنیا؟اصلا فکرشم دیوونه م می کنه...چه رسیده به انجامش!...

دایی آهی کشید و گفت:

-آره..می دونم...از اون چیزي که تو تعریف کردي بدتره ...

-تازه این روز خوبشه...اینهمه سال به اندازه امروز حرف نزده...اگه من نباشم همین چهارکلمه رو هم نمیگه...اگه من نباشم ...

دایی دستش را روي دستم گذاشت و گفت:

-به این فکر کن که یه روز کلا نباشی...مگه نمی گفتی می ره و ماه به ماه پیداش نمیشه؟حتی تلفناشم جواب نمی ده؟خب...فرض کن به جاي چند ماه چند سال ازت دوره...اونجا هم تلفن هست..هم اینترنت..هم می تونه بیاد بهت سر بزنه...!بذار اینبار اون یه کم احساس مسئولیت کنه...بحث مالی نیست...درسته که چیز زیادي ندارم ولی همونی هم که دارم واسه شما و بچه هامه...! اما احساس می کنم دانیار نیاز به یه تلنگر داره...یه عمر به دوش کشیدیش...نذاشتی خار به پاش بره...حالا نوبت اونه...بذار قدر عافیت رو بدونه...قدر تو رو بدونه...بذار احساس مسئولیت نسبت به برادر، به زندگی..به جامعه برش گردونه...!بذار اونقدر خسته بشه که دیگه فرصت کابوس دیدن پیدا نکنه.بذار مفید بودن..مقید بودن...و جبران کردن رو حس کنه...!بهش فرصت بده تا به خودش توانایی هاش رو ثابت کنه...!تو باید قبول کنی که دانیار بزرگ شده..با همه تلخی هاش..با همه غصه هاش یه آدم مستقله...بذار طعم این استقلال رو به معناي واقعی بچشه بلکه بتونه با زندگی آشتی کنه...!تا این سن هرکاري تونستی واسش کردي...به نظرم حالا وقتشه که رهاش کنی...نه اینکه تنهاش بذاري..نه اینکه حواست بهش نباشه...فقط بهش بال و پر بده...تا بپره..تا دنیا رو..آدماش رو از اون بالاها ببینه...داشته هاشو..توانایی هاش رو کشف کنه و اینقدر راحت از کنارشون نگذره...!بذار استرس بکشه...استرس از دست دادن عزیزش...تامین هزینه هاي زندگی...حفظ کار و سرمایه..!بذار بفهمه که درسته پدر و مادرش مردن..بد هم مردن...اما هنوز کسی هست که باید به خاطرش ادامه بده و مبارزه کنه...!فرصت شناختن سرمایه هاي زندگیش رو ازش نگیر ...

باز هم سرفه...آنقدر خشک که گلوي منهم سوخت ...

-یه عمر بهش چسبیدي و نازش رو کشیدي...بذار بدون تو بودن رو تجربه کنه و بفهمه که همیشه یه بدتري هم وجود داره و هر لحظه باید به خاطر داشته هاش شاکر باشه..!دانیار باید از این خواب بیدار بشه..اینو چهار سال پیشم که پیداتون کردم بهت گفتم...گفتم اینجوري درست نمیشه...گفتم نیاز به شوك داره..به تلنگر..گوش ندادي...اما اینبار به خاطر دانیار و خودت باید بپذیري!...

دستم را روي چشمم گذاشتم:

-اگه جواب نداد چی؟اگه بدتر شد چی؟

دایی دستم را فشار داد و گفت:

-خودت به من بگو دیاکو...از این بدتر هم میشه؟؟؟دانیار با یه مرده هیچ فرقی نداره..اینو هر آدمی تو برخورد اول می فهمه...بالاتر از سیاهی که رنگی نیست..هست؟

زمزمه کردم:

-منم بدون اون طاقت نمیارم...نفسم به نفسش بسته ست دایی...!نمی تونم...دووم نمیارم!..

هنوز قدرت یک مرد کرد...یک رزمنده از جان گذشته در انگشتانش خودنمایی می کرد:

-می تونی...باید بتونی!...

چشمانم می سوختند...بد می سوختند ...

-به خاطر دانیار...به خاطر اینکه تو رو هم از دست نده باید تحمل کنی...تو که جنگیدن رو خوب بلدي...یه بار دیگه به خاطر دانیار بجنگ و برگرد...تو باید سلامت جسمت رو به دست بیاري و اون سلامت روحش رو...باید به جفتتون کمک کنی...این وظیفه توئه دیاکو...وظیفته!...

می دانستم...و فقط خدا می دانست که چقدر خسته ام از این وظایف نفس گیر و تمام نشدنی!...

***

دانیار:

از گوشه چشم دیدم که لنگان و سرفه زنان آمد و کنارم نشست.هنوز هوا خیلی سرد نشده بود اما شال ضخیمی دور گردنش پیچیده و کت ضخیم تري بر تنش بود.به خاطر شرایط بد تنفسی اش سیگارم را خاموش کردم .

از کی سیگار می کشی؟-

اوف...از همانها که همیشه می خواهند نقش واعظ را ایفا کنند...نقش بزرگتر...عاقل تر ...

-خیلی وقته!..

دکمه هاي کتش را بست و با حسرت گفت:

-خوش به حالت ...

فکر کردم مسخره ام می کند..با اخم نگاهش کردم ...

-من خیلی وقته که دیگه نمی تونم سیگار بکشم...هنوزم که هنوزه عادت نکردم..همش فکر می کنم یه چیزي کمه!...

یکی به نفع او...! ترجیح دادم سکوت کنم .

-وقتی دیدمت، فکر کردم بابات زنده شده...عجیب شبیهشی...!هم قد و قواره ت..هم ریخت و قیافه ت!..

دستهایم را بغل کردم و بی توجه به موضوع بحث گفتم:

-راضی شد؟

چقدر سرفه هایش عمیق و خشک بودند...!چطور نفس می کشید؟

-نگرانیش فقط بابت توئه...اما راضیش کردم!..

انگار کوهی در درونم ریزش کرد!...

-خوبه...پس می رم دنبال بلیط!...

دستش را روي زانویم گذاشت و گفت:

-مطمئنی تنهایی اذیتت نمی کنه؟

نه..مطمئن نبودم .

-آره...مطمئنم!..

سرش را تکان داد و به دوردست خیره شد .

-موقعی که بابات اومد خواستگاري مامانت دو تا سیلی حسابی خورد...یکی از من...یکی از برادرم...! مادرت تک دختر یه خاندان بود و نورچشمی یه ایل و تبار...و بابات...یه پسر آس و پاس و از دیدگاه ما بی اصل و نسب...!اصلا باورمون نمی شد همچین جراتی داشته باشه که بخواد از چشم و چراغ دل کدخدا عبداﷲ خواستگاري کنه...!اونم اینقدر ساده..اونم تنها و بی کس!...

نگاهش نور گرفته بود...انگار در این دنیا سیر نمی کرد .

-بابت یه سیلی..هم من...هم برادرم...دوتا سیلی خوردیم...! اونم از پدري که حتی تو دوران بچگی هم دست روي ما بلند نکرده بود.رگهاي گردنش بیرون زده بود و داد می زد"من چه مال حرومی به شما دوتا دادم که اینجوري حرومزاده شدین و یه آدم رو به خاطر فقر و بی کسیش از در خونه من می رونید؟ یه عمره در خونه من به روي همه باز بوده....غنی و فقیر هم نداشته..اما شما دوتا با این کارتون...دنیا رو که به جهنم...آخرت منو سوزوندین..! یه تار موي امثال اون پسر می ارزه به وجود شما دوتا مفت خور...که اگه نون خالی سر سفرشه از زور بازوي خودشه نه ثروت باباش!..."

باز هم سرفه پشت سرفه...می ترسیدم ریه اش را بالا بیاورد .

-و همون زور بازو و مردونگی برگ برنده ش شد و خواهر زیبا و کدبانوي ما رو..که صدها خواستگار رو با یه حرکت سر رد می کرد...شیفته خودش کرد و برد به خونه کوچیک و محقر خودش!...

خندید ..

-یادش بخیر...چقدر بچه بودیم...همه افتخارمون به شانه هاي پهن و بازوهاي حریف افکنمون بود...تا یکی دو سال ازترس بابام حرمت بابات رو نگه داشتم...اما بعد از اون که عقل جاي غرور رو گرفت...به خاطر خودش مریدش شدم...!تازه فهمیدم خواهري که یه عمر توي ناز و نعمت بزرگ شده چطور می تونه توي اون خونه اي که اسمش رو بیغوله گذاشته بودم دووم بیاره و صورتش روز به روز عین گل شکفته تر بشه!..

نمی خواستم بدانم..نمی خواستم بشنوم...لعنت به روابط فامیلی!...

-دیاکو منشا خیر بود واسشون...!همینکه به دنیا اومد کار و بار پدرتم رونق گرفت...تا اون موقع اجازه نداد بود یه ده شاهی کمکش کنیم...اصلا اونقدر عزت نفس داشت که رومون نمی شد اسم پول رو جلوش بیاریم...!خواهرمم به همونی که داشتن راضی بود...هیچ وقت ندیدم شکایت کنه..یا حتی تو درددل هاش با مادرم اسمی از نداري ببره...! یه روزم..همون اوایل ازدواجشون...که من و برادرم خواستیم..یواشکی یه پولی تو جیب خواهرمون بذاریم به شدت معترض شد...! گفت نان آور زندگی من محمده...نه هیچ کس دیگه...داشته باشه می خوریم...نداشته باشه...با همدیگه گرسنه می مونیم...شما با این کارتون نه تنها لطف نمی کنین بلکه غرور شوهر منو می شکنین...من سربلندي شوهرم رو با تموم مال و دارایی این دنیا عوض نمی کنم...! و تا اونو دارم از همه چیز بی نیازم!...

...!آخ..کاش بس کند

-