اسطوره

فصل چهل

دقیق تر نگاهم کرد و گفت:

-ترسیدي؟

راستش را گفتم:

-آره...بعضی وقتا واقعا ترسناك میشن .

لبخندش پر از محبت و عشق بود:

-قبول دارم..ترسناکه اما خطرناك نیست...با وجود این اخلاقاش هنوز یه نفر رو هم ندیدم که دوستش نداشته باشه...لامصب مهره مار داره!...

حرفش درست بود..عمر کینه و نفرت من از دانیار به چند ساعت هم نرسیده بود..بعد از آن با وجود تمام عذابهایی که از حرفهایش کشیده بودم...هرگز از او بیزار نشده بودم.بحث را عوض کردم:

-نگفتین حالتون چطوره..دردتون کمتر شده؟

با افسوس نگاهی به سرم هاي آویزان و نصفه و نیمه کرد و گفت:

-اگه ولم کنن و بذارن برم سراغ کار و زندگیم خوب می شم .

یعنی می شد؟می شد من یکبار دیگر او را سالم..در محیط کارش ببینم؟

-اینم می گذره..عجله نکنین..چیزي لازم ندارین واستون بیارم؟

:چشمانش را بست و گفت

- نه..ممنون...واقعا متاسفم که باعث زحمتت شدم!...

زحمت؟؟؟از کدام زحمت حرف می زد؟او که نمی دانست تمام شب ثانیه ها را شمردم و به صبح التماس کردم که بیاید تا زودتر بتوانم ببینمش...او که نمی دانست..همین پرستاري خشک و خالی هم براي من دنیایی ست و با وجود تمام اشتیاقم براي بهبودش...دوست نداشتم تمام شود!...

-نگین این حرفا رو..مامان و شادي هم احوالتون رو مرتب می پرسن...عصر هم واسه ملاقات میان...اگه تا الان نیومدن به خاطر اینه که نمی خوان مزاحم استراحتتون بشن!...

لبخندي زد و تنها گفت:

-لطف دارن!...

گوشه در باز شد و دسته گل کوچک تبسم قبل از خودش داخل آمد.با حجب و حیایی که از او بعید می نمود جلو آمد و سلام کرد..هر دو جوابش را دادیم..دیاکو گفت:

-چرا زحمت کشیدي تبسم خانوم؟

منهم چشم غره اي رفتم و گفتم:

-الان چه وقت ملاقاته کله صبحی؟

گل را روي میز گذاشت و گفت:

-بابا از بس این شاداب وق زد گفتم خودمو زودتر به دیدار آخر برسونم...کلی نقش میگ میگ رو بازي کردم تا از دست نگهبان و پرستار در رفتم...ولی شما که خدا رو شکر حالتون خوبه!...

لبم را گاز گرفتم و با چشم و ابرو برایش خط و نشان کشیدم و گفتم:

-زبونت رو گاز بگیر تبسم..این چه طرز احوال پرسیه؟

با بی خیالی روي صندلی نشست و گفت:

-مگه دروغ می گم؟؟؟مردم از بس تو این چند روز فین فیناي تو رو تحمل کردم .

دریغ از ذره اي شعور و ادراك در وجود این دختر...!دیاکو با خنده گفت:

-به هر حال ببخشید..راضی به زحمتتون نبودیم .

:تبسم پا روي پا انداخت و گفت

-حالا که اومدم...اصل حالتون چطوره؟

تا دیاکو خواست جواب بدهد ضربه اي به در خورد و دانیار داخل شد...موهایش خیس خیس بود و نگاهش همچنان خشمگین...تبسم را دید اما بی توجه به او به سمت کمد رفت و حوله را برداشت و به موهایش کشید و در همان حال گفت:

-به به..خوشحال و خندان!...

تبسم نگاهی به دانیار کرد و نگاهی به دیاکو و نگاهی به من و در آخر گفت:

-خوشحال که تویی...خندان کیه؟نکنه با منه؟

نامحسوس سرم را تکان دادم..تبسم تند گردنش را چرخاند و رو به دانیار گفت:

-به من می گین خندان؟

دانیار بدون اینکه کوچکترین انعطافی در چهره اش نشان دهد جواب داد:

-مگه نیستی؟

از حساسیت تبسم روي اسمش خبر داشتم..معتقد بود تنها چیز درست و حسابی ست که در زندگی دارد!...

-معلومه که نه...این چه عادت زشتیه شما دارین؟خوشتون میاد منم به شما بگم خاویار؟؟؟

از یک طرف خنده ام گرفته بود...از یک طرف دلم می خواست گریه کنم...!شوخی با دانیار...آنهم در این صبح شوم!...

خنده قاه قاه دیاکو کمی آرامم کرد.منهم به خنده ام اجازه رها شدن دادم...اما دانیار جلوي آینه موهایش را شانه زد و به سردي گفت:

-می دونستی که خیلی با نمکی؟؟؟

تبسم پشت چشمی نازك کرد و گفت:

-نه الان که خودمو با شما مقایسه کردم فهمیدم!...

واي...به دانیار گفت بی نمک..با نگاه التماسش کردم که ادامه ندهد...!دانیار گوشی دیاکو و عابربانکش را به دست من داد و گفت:

-حیف که الان حوصله ندارم...به وقتش باهات تسویه می کنم .

خداحافظ آرامی گفت و از در بیرون رفت...تبسم سرش را نزدیک گوشم آورد و گفت:

-آخ جون..فکر کنم بساط تجاوز جور شد!...

خیلی تلاش کردم خودم را کنترل کنم...اما قیافه مضحک تبسم اختیار از دستم خارج کرد...دیاکو هم با لبخند نگاهمان کرد و هیچ نگفت!...

***

دانیار:

بالاخره بعد از ده روز...تاریخی که منتظرش بودم رسید و هواپیمایی که چشم انتظارش بودم نشست.مثل دامادي پشت در آرایشگاه، قدم زدم و چشم دوختم به ترانزیت ورودي.به نظرم باید گل می خریدم...اما نخریدم...! نه آدرس گل فروشی هاي شهر را می دانستم..نه هرگز به چشمم آمده بودند و نه جدا کردن و سلیقه به خرج دادن را بلد بودم...!گل را از ذهنم بیرون کردم و ذهن همیشه بیدارم را به کنکاش وا داشتم..کنکاش میان خاطره هاي مردي که گفت:"این کوه را که رد کنید در امانید"...رد کردیم...و دیگر ندیدیمش...سالها بعد دیاکو از طریق یک دوست پیدایش کرد...گفتند از ایران رفته..گفتند بعد از جنگ...نتوانسته کشوري را که برایش جان می داد تحمل کند...گفتند مثل همه آنهایی که خالصانه و براي خاك ایران جنگیدند گوشه گیري را انتخاب کرده و رفته!...

بار اولی که صحبت کردیم...نتوانست حرف بزند...فقط تکرار می کرد..خدا را شکر..خدا را شکر...زنده اید...خدا را شکر!... بعدها بیشتر حرف زدیم...من که نه...با دیاکو مرتب در تماس بود...دختر و پسرش بارها و بارها به ایران آمدند...اما او هرگز...!گفت من جایی در آن کشور ندارم و نیامد...! براي من... او هم نبود...مرده بود...! اما مراد دیاکو بود...الگو و سرمشقش...! نمی دانم چه می گفت که دیاکو فقط سکوت می کرد و با شیفتگی گوش فرا می داد...هیچ وقت نپرسیدم مکالماتشان در چه مورد است...مهم نبود...! مهم فقط ارادت دیاکو بود به این مرد...و عشق این مرد به دیاکو..که بالاخره بعد از اینهمه سال وادارش کرد به ایران بازگردد .

دیدمش...شناختمش...نه از تصاویر مبهم توي سرم...از شباهتی که به زن کابوسهایم داشت...به مادرم...! شناختمش و چشمانم سوخت...یادم آمد که روي دیوار سر خورد و نقش زمین شد...یادم آمد که مرا از دیاکو جدا کرد و در آغوش کشید...یادم آمد و اي کاش که هرگز یادم نمی آمد!...

گلویم را مالیدم و جلو رفتم.او هم شناخت..از بین آن همه آدم...البته عکسم را دیده بود...برخلاف من که هیچ وقت رغبتی به دیدنش نداشتم...چمدانش را رها کرد..ماسک روي صورتش را کنار زد و آغوشش را گشود...بی ادبی بود اگر رد می کردم؟

-چقدر شبیه بابات شدي!..

این اولین جمله نفرت انگیزي بود که بر زبان آورد...!فامیل این بدي را داشت..زنده کردن افرادي که مرده بودند!..

-خوش اومدین!..

محکمتر مرا به خودش فشرد...داشتم نفس کم می آوردم!...

-ولی معرفتت به اون نرفته بچه!...

اه...جمله نفرت انگیز دوم ...

خودم را از میان بازوانش بیرون کشیدم و چمدانش را برداشتم.اینطور موقع ها چه می گفتند؟؟ احوالپرسی؟ تعارف؟خو ش آمد گویی؟اصلا مهم بود؟؟؟

در سکوت نگاهم کرد و کنارم قدم برداشت.تا چمدان را توي صندوق ماشین جا دادم..سوار شده بود .

-وضع دیاکو چطوره؟

استارت زدم و گفتم:

-خوب نیست!...

ماسکش را روي دهانش گذاشت..ادامه دادم ...

-فقط شما می تونین از ایران خارجش کنین...لجبازتر از اونه که شرکت و کارش رو ول کنه و بره!...

صدایش از پشت ماسک خفه تر به نظر می رسید:

-نگران نباش...همه چی ردیفه...می بریمش!...

و لب بست و چشم دوخت به خیابانها...حس می کردم گاهی چشمش تر می شود و دور از من خیسی اشک را از مژه هاي کم پشتش می گیرد...سعی نکردم از حسم مطمئن شوم.مهم بود؟

-چقدر همه چی عوض شده!...

صدایش می لرزید.چه باید جواب می دادم؟

-بله...حتما همینطوره!...

صورتش را چرخاند .

-خوشحالم که می بینمت دانیار...خوشحالم که سالم می بینمت!...

ادب حکم می کرد که حداقل در برابر این مرد از پوزخندهایم فاکتور بگیرم...اما نگرفتم ...

-ممنون!...

خندید .

-دیاکو گفته بود ارتباط برقرار کردن باهات سخته...ولی نمی دونستم تا این حد!..

منهم باید می خندیدم؟

-درسته!..

-وقتی تو زنگ زدي...فهمیدم اوضاع خیلی خرابه که خونت به جوش اومده!...

چقدر راحت انگ بی بخاري و بی غیرتی به من می زد!...

-همینطوره!...

باز خندید:

-حرف زدن خیلی سخته؟؟؟یا می ترسی قحطیش بیاد که اینقدر صرفه جویی می کنی؟

لبم را از داخل بین دندانهایم گرفتم و گفتم:

-سخته!...

به نظر می آمد از آن چیزي که در تصوراتش بود خیلی افتضاح تر بودم...چون چندین دقیقه...با چشمهاي ثابت..مات و بی حرف نگاهم کرد و تا خود بیمارستان هیچ کلمه دیگري بر زبان نیاورد!...

***

دیاکو:

این روزها بیشتر از همیشه خواب می دیدم...روحم زودتر و راحت تر جسمم را رها می کرد و از تن بیمارم فاصله می گرفت..!فاصله می گرفت و می رفت به دوردستها...به طبیعت زیباي کردستان...به دامنه سرسبز کوههایش و به ساحل خرم رودها و چشمه هاي پربارش...!خوابهایم از جنگ نبود...از آتش و خون و بمب و تجاوز نبود...از خانه سوخته و فروریخته نبود...! سراسر رنگ بود..سبز..آبی..صورتی...همرنگ پیراهن هاي بلند و شاد مادرم...همرنگ نگاه هاي مردانه و پر غرور پدرم!...

در خوابهایم دانیار هنوز بچه بود...سالم و شاداب...!شیطان و زبل...!سکوت تنها خوابش را در برمی گرفت..نه کل زندگی اش را...!روي سه چرخه کوچک قرمزش می نشست و تند تند رکاب می زد و از ته دل می خندید.مادر قربان صدقه پسر زیبا رو و شیرینش می رفت و پدر با یک لبخند غلیظ...تمام احساسش را نشان می داد...! دایان هم بود...با آن صورت گل انداخته و خندانش...و دستهاي کوچکی که بر هم می کوفتشان و صداها قشنگی که تولید می کرد!...

خوابهاي این روزهایم سراسر خوشبختی بود...سیاهی و تیرگی معنا نداشت...وحشت جایی نداشت...! می ماندم..فرار نمی کردم...!می خندیدم..گریه نمی کردم...!تکیه می کردم...دیوار نمی شدم!..

اما...اما بیداریهایم زیبا نبودند...درد داشتند..نگرانی داشتند...غم داشتند...!درد جسمم در برابر درد تنها ماندن دانیار هیچ بود...! حاضر بودم تمام مصائب زندگی ام را یکبار دیگر تحمل کنم اما برادرم را اینطور درهم شکسته و خراب و تنها نبینم...! حاضر بودم یکبار دیگر از چهارسالگی تا این سنش را مرور کنم اما دوباره در چهره اش همان بی تفاوتی و خونسردي را ببینم نه این نگرانی و فشار را...!دلم حتی از روزهاي جنگ هم کباب تر بود...!وقتی می دیدم همان خواب دو سه ساعته هم از چشمانش فراري شده...وقتی می دیدم چشمانش از همیشه بی نورتر و سیاه تر شده...وقتی می دیدم تمام شب پشت پنجره می ایستد و به تاریکی شب خیره می ماند،آتش می گرفتم...! روحم اسیر شده بود...از یک طرف آرامش خوابهایم را می خواست و از طرف دیگر زنجیر به جان دانیار بود!...

دلم براي شاداب هم هلاك بود...براي اشکهایی که به زعم خودش دور از چشم من می ریخت...براي عشقی که دیوانه وار اما با همان حجب و حیا و غرور قشنگ خودش نثارم می کرد...!دلم می سوخت براي حال بدي که داشت...ترسی که در چشمش دودو می زد و صدایی که لرزان و ملتمس دعا می خواند...دوست داشتم می توانستم در آغوشش بگیرم و کمی آرامش کنم...حسم نه هوسی داشت و نه غریزه اي...! تنها محبت بود و نگرانی براي اینهمه آشفتگی و اضطراب!... دلم می خواست می توانستم سر کوچکش را روي سینه ام بگذرام و بگویم...ببین...هنوز قلبم می زند...اینقدر خودت را عذاب نده..اینطور با خودت بد نکن...!اما نمی شد...می دانستم او هم به این آرامش در آغوش من نیاز دارد...! اما با اینکار تا آخر عمرش را می سوزاندم...دیگر نمی توانست فراموش کند و بگذرد...تا ابد تلخی عشق من در خاطرش حک می شد و نجات پیدا نمی کرد...!نزدیک شدن به من سمی بود که می توانست تا روز آخر زندگی اش را مسموم کند و بسوزاند و من مرد اینکار و یا بهتر بگویم نامرد اینکار نبودم!...