قرار نبود

فصل هشت

تا وقتي يه عزب اوقلي عين تو توي اون خونه راه مي ره من پامم اونجا نمي ذارم!

بدون اينكه جواب نيما رو بدم مشغول سلام و احوالپرسي با بقيه شدم. نيما هم لم داد روي مبل و با چشمانش مشغول كاويدن من از نوك انگشت

پا تا فرق سرم شد. از خودم مطمئن بودم سارافون مشكي رنگي پوشيده بودم با بلوز مشكي. و گردنبند مرواريدم را هم دور گردنم بسته بودم.

نيما به صندلي كنارش اشاره كرد و گفت:

بيا بشين اينجا ببينمت وروجك ...

ديدن دارم؟

معلومه كه داري!

چه مي كني با دانشجوهاي دخملت آقاي دكتر؟

نيما استاد دانشگاه آزاد بود ... تازه يك سال بود كه دكترايش را گرفته بود و از همان سال هم در دانشگاه استخدام شده بود و شده بود سوژه

من براي خنده. نيما دماغم را فشار داد ( اين كار عادتش بود) و گفت:

اينقدر شيطون نباش ... يه ساله مخ منو تيليد كردي با اين حرفات ...

خب مگه دروغ مي گم ... همه مي دونن اكثر دانشجوهاي دختر دانشگاه آزاد هلو هستن ... حالا من نمي دونم تو چته كه چشمت يكي از اين

هلو ها رو نمي گيره.

نيما با شيطنت گفت:

فعلا كه چشم همه اون هلوها منو گرفته ... كم الكي نيست! استاد بيست و هشت ساله اونم به اين خوش تيپي و خوشگلي!

اووووه كي مي ره اين همه راهو؟! بذار يكي ديگه برات در نوشابه باز كنه.

تو كه باز نمي كني مجبورم خودم باز كنم ... راستي شنيدم بازم دانشگاه قبول نشدي.

با اينكه بي منظور اين حرف را زد ولي ناراحت شدم و اخم هايم در هم شد. نيما سريع فهميد .دستش را زير چانه ام گذاشت و گفت:

ناراحت شدي خانومي؟

نميا ... من خنگ نيستم!

چشمان درشت خاكستري اش را گرد كرد و گفت:

من كي گفتم تو خنگي عزيزم؟ من غلط بكنم تو خيلي هم باهوشي ... من فقط تعجب كردم كه با رتبه 3000 چيزي قبول نشدي. حالا هم

طوري نشده كه عوضش مي ياي دانشگاه خودمون مي شي شاگرد سوگولي خودم.

نمي خوام ... نيما...

جونم؟

با بابام حرف بزن ...

نيما لحظاتي با تعجب نگام كرد و سپس گفت:

در مورد چي؟

از خنگيش لجم گرفت و با غيض گفتم:

در مورد ازدواج با من ...

هان؟!!!

درد بگيري نيما كه اينقدر خنگول تشريف داري!

خب من نمي فهمم بايد در مورد چي با بابات حرف بزنم؟

نيما من مي خوام برم ...

كجا؟

خب لابد دليلي داره ...

نمي تونستم بهش بگم به خاطر اتوساست. چون نمي دونستم ماني چيزي در مورد گذشته آتوسا به خونواده اش گفته يا نه؟ از اين رو گفتم:

مي ترسه من برم اونور غرب زده بشم يا چه ميدونم ... بوريچي هاي اونور از راه به درم كنن ... از همين دليلاي مسخره!

خنديد و گفت:

اينا دليل مسخره نيست دختر خانوم ... از نگراني يه پدر عاشق سرچشمه مي گيره.

نيما تو منو مي شناسي ... من همچين دختري ام؟

نه ولي شايد جو زده بشي.

گمشو ... منو باش از كي كمك مي خوام.

تو باز يادت رفت نه سال از من كوچيك تري؟

خودت نمي ذاري آخه ...

شايد بشه يه كاري كرد.

با خوشحالي گفتم:

چه كاري؟!!!

از جا برخاستم ودر حالي كه به سمت نيما دستشويي مي رفت گفت:

اونشو ديگه بعدا ها بهت مي گم. الان چه عجله اي داري براي رفتن.

داد زدم:

دير مي شه به خدا نيماااااااااااااااااااا.

ماني جاي برادرش نشست و گفت:

واسه چي دير مي شه؟ چرا هوار مي زني؟ باز اين نيما سر به سرت گذاشت؟

دق مي ده اين آخر منو ... من نمي دونم چرا همه پسرا دوست دارن دخترا رو بذارن توي خماري و بعدش از جلز ولز كردنشون حال كنن.

بقيه پسرا رو نمي دونم ولي نيما از بچگي عادتش بوده ... حالا چي مي گفتين.

نمي خواستم حالا چيزي در اين مورد بداند از اين رو گفتم:

طبق معمول چرت و پرت ...

آتوسا كه با آن بلوز شيك بنفش رنگ و شلوار چسبان نقره اي كلي خواستني شده بود آن طرف نشست و در حالي كه دستم را مي فشرد گفت:

آبجي كوچولوي خودم چطوره؟

صداي آتوسا يك دنيا آرامش در خود نهفته داشت. خدايي صدايش جذاب و گيرا بود. از لحاظ چهره هم به اندازه يك آسمان با من تفاوت

داشت. چشم و ابروي كشيده مشكي رنگ داشت با بيني كوچولوي سربالا و لب و دهان غنچه و سرخ ... برعكس من كه همه چيزم ته رنگ سبز داشت ... دستش را فشردم و گفتم:

من كه خوبم ... تو ولي انگار بهتري ... هيچ يادي از من و عزيز و بابا نمي كني. فكر نمي كردم اينقدر شوهري باشي!

ماني خنديد و آتوسا چشم غره اي رفت و گفت:

ااا بي تربيت ... جلوي ماني اينجوري مي گي باورش مي شه.

منم مي گم كه باورش بشه ... راستي آتوسا چقدر اين شلوارت خوشگله ... از كجا خريدي؟

ماني برام از ايتاليا آورده ...

چپ چپ به ماني نگاه كردم و گفتم:

به من لبخند ژوكوند تحويل نده ها ... مگه نگفتم هر چي براي آتوسا آوردي بايد براي منم بياري؟ هان ؟ گفتم يا نگفتم؟

ماني دستانش را به نشانه تسليم بالاي سرش برد و گفت:

منو عفو كن خواهر زن جان. آخه لنگه اين شلوارو منتها رنگ طلائيشو نيما از همون بوتيك برات خريد كه به عنوان سوغاتي بهت بده. فكر مي كردم تا حالا ديگه داده.

با اخم به در دستشويي نگاه كردم و گفتم:

گوشتو دادي دست گربه؟ حالا چي مي شد خودت برام مي آوردي؟ اين بين يه گله دختره تا حالا لابد يكيشون هاپوليش كرده رفته ...

نه بابا نيما اهل اين حرفا نيست.

آره والا آخه پسر پيغمبره نيما خان ..

نيما از پشت سرم گفت:

كسي منو صدا كرد؟

ماني گفت:

ذكر خيرت بود ...

/

خب خدا رو شكر كه ذكر خيرم بوده نه شرم ... شما براي چي نشستين اينجا؟ پاشين ببينم دو دقيقه رفتيم مضطراح و بيايم جامونو گرفتين؟

خوش گذشت نيما جان؟ خسته نباشي

...

/

/

ست و /گفت:

/

بود نش /

نيما با خنده سر جاي ماني كه تازه بلند شده

وروجك ...

خياري از داخل ظرف ميوه برداشتم و در حالي كه خرچ خرچ مي جويدم گفتم:

نمي خواي بگي راه حلت چيه؟ من كلي فكر كردم تا حالا نيما هيچ راهي به دهنم نمي رسه ....

زياد فكرتو مشغول نكن ... راه حلمو وقتي بهت مي گم كه مطمئن بشم عمليه.

كي؟

به زودي زود ...

باشه مي دونم اونقدر سرتقي كه خودمو هم بكشم نم پس نمي دي...

په نه په ... نم هم پس مي دم كه تو برام دست بگيري بگي نيما شاشو ...

غش غش خنديدم وگفتم:

آباجي عنقوت كجاست؟ نمي بينمش ...

نيومد ...

اوا چرا؟

درس داشت ...

براي اولين بار با حسرت گفتم:

خوش به حالش ...

مانيا دانشجوي كارشناسي ارشد بود و من هميشه به دانشجو بودنش غبطه ميخوردم. نيما با يك دستش دست سمت راستم را گرفت و با دست ديگرش دماغم را كشيد و گفت:

نبينم وروجك من غصه بخوره ... مطمئن باش توام يه روزي خانوم دكتر مي شي و اون روز خيلي هم دير نيست.

از ته دل گفتم:

انشاﷲ ...

آن شب شام را در كنار هم خورديم و بعد از آن همه با هم در حياط بساط پهن كرديم. نيما و ماني مشغول كشيدن قليان شدند. تهمينه جون و

آتوسا و عزيز جون مشغول گپ زدن با همديگه بودن و بابا و آقاي ستوده هم از كار حرف مي زدند. حوصله ام حسابي سر رفته بود. بلند شدم و

خورده چوب هاي كنار ديوار را روي هم چيدم و بلند داد زدم:

آي مردم كي بنزين و كبريت داره ؟

نيما اداي گريه در آورده و گفت:

دمپاييمو در آوردمو به طرفش پرت كردم. ماني گفت:

مي خواي چي كار؟

مي خوام چهارشنبه سوري راه بندازم ...

نيما اولين كسي بود كه استقبال كرد. از جا بلند شد و گفت:

ايول منم هستم ...

چهار ليتري بنزين را از داخل ماشينش در آورد و مقدار كمي روي چوب ها ريخت و درحالي كه كبريتي آتش مي زد دست من را كشيد و گفت:

بيا وايسا كنار ...

نترس بابا بادمجون بم آفت نداره ...

بادمجون بم بله ... ولي شما بادمجون تهراني!

كبرت را روي چوب هاي انداخت و آتش زبانه كشيد .به همين سادگي! دست هم را گرفتيم و با شادي و هياهو از روي آتش پريديم. با جيغ مي خواندم:

زردي تو از من .... سرخي من از تو ...

كم كم آتوسا و ماني و تهمينه جون و بابا و آقاي ستوده هم به جمع ما اضافه شدند. عزيز ترجيح مي داد فقط نظاره گر باشد. نيما ضبط ماشينش

را روشن كرد و صداي موسيقي تكنو حياط را پر كرد. خودش هم شروع كرد به رقصيدن دور آتش. ما هم دست مي زديم. خداييش رقص

تكنوش حرف نداشت! چنان بيريك مي زد و رقص پا مي رفت كه فك من مي افتاد كف حياط. كم پيش مي آمد برقصد ... وقتي رقصش تمام شد

همه با هم شروع كرديم به دست زدن. قر توي كمر من هم داشت بالا و پايين مي پريد و چقدر دوست داشتم برقصم و فقط منتظر يك بهانه

بودم. نيما كنارم آمد و گفت:

جمعه كه مي ياد باهام بيا كوه تا بهت راه حلمو بگم ....

با خوشحالي گفتم:

راست مي گي؟!

صدايش همزمان با آهنگ تند و تيز نانسي بلند شد.

آره عزيزم...

همين بهانه براي رقصيدنم كافي بود. هميشه اوج شاديم را با رقصيدن تخليه مي كردم. آن لحظه هم با شادي پريدم وسط و شروع كردم به

تخليه قرهاي خشك شده كمرم. رقص عربيم حرف نداشت و هنوز كسي نتوانسته بود روي دستم بلند شود ولي زياد نمي رقصيدم چون به قول

عزيز رقصم عشوه اش زياد بود و هيچ وقت نمي خواستم مردها با نگاه كردن به من تحريك بشن. نيما محو ومات به ماشينش تكيه داده و به من

خيره شده بود. حتي دست هم نمي زد ولي آتوسا و ماني و بابا و آقاي ستوده و عزيز مشغول دست زدن بودن. كش موهايم را باز كرده و چنان با

موهايم دلبري مي كردم كه ناگهان نيما از جمع خارج شد و سراسيمه به سمت ساختمان دويد! با خودم اينطور فكر كردم كه لابد گوشيش زنگ

خورده كمي ديگر هم رقصيدم و تمامش كردم. حسابي خسته شده بودم. همگي دوباره روي زير انداز نشستيم. آتشمان هم خاموش شده بود و

ديگر شعله نمي كشيد .كمي كه گذشت نيما هم به ما پيوست ولي ديگر آن شادابي اوليه را نداشت. تا پاسي از شب همه كنار هم گل گفتيم و گل

شنيديم. ساعت دوازده شب بود كه به خاطر خميازه هاي مكرر من بالاخره رضايت به رفتن داديم و برخاستيم. وقتي با نيما خداحافظي مي كردم دستم را لحظاتي در ميان دستان قوي و مردانه اش نگه داشت و سپس گفت:

جمعه ساعت شش صبح دم خونه تونم ... منتظرم نذاري...

منتظرتم كه بذارم خودش عالمي داره! كم الكي نيست كه ! افتخار همراهي با يه دختر خوشگل و تو دلبرو رو پيدا كردي.

بر منكرش لعنت خانومي...

حس مي كردم نيما عوض شده انگار مثل قبل نبود. ولي برايم چندان اهميتي نداشت.و فعلا فقط راه حلش برايم مهم بود. بالاخره خداحافظي

كرديم و به سمت خانه به راه افتاديم.

پنج شنبه ها هم براي خودش عالمي داشت. دوباره از صبح با شبنم و بنفشه قرار گذاشته بوديم براي رفتن به پاتوق. بابا هم ديگه به پاتوق

رفتناي پنج شنبه من عادت كرده بود. براي همين هم گير نداد و حتي سوئيچ ماشين را به عزيز جون داده بود كه به من بدهد. مي دونستم كه

مي خواد در دهن منو ببنده. مي دونست كه اگه يه ذره ديگه بهم فشار بياره يهو منفجر مي شم و گندش شهرو پر مي كنه. يه تيپ جيغ ديگه

زدمو ساعت هشت از خونه زدم بيرون. بنفشه و شبنم را هم سوار كردم و با شادي و سر خوشي به سمت پاتوق راه افتاديم .بنفشه گفت:

چقدر خوشحالم كه امشب جيگرو مي بينم ....

بتركي تو كه سيري نداري ... آخه واسه چند تا پسر مي خواي غش و ضعف كني؟ بسه ديگه...

نه قول مي دم اين آخريش باشه ...

ا پس اگه دوباره يه فيلم از گلزار رفت رو پرده و تو خواستي غش كني من مي دونم و تو ...

خب اون كه تو دسترس نيست فعلا مي چسبيم به همين كه در دسترسه ...

من وسط بحث رفتم و گفتم:

اسمشم نمي دوني هنوز بيچاره ...

آره واقعا ... اون چشم خاكستريه كه فربد بود ... اون چشم سبزه بهراد ... اون چشم آبيه آرسام ... ولي اين خوشگل شهر غصه ها هنوز اسمشم معلوم نيست ...

ولي خيلي با شخصيته!