فصل هفت
ته تغاري؟!
... -
بابا خم شد و از زير ميز بسته اي رو خاج كرد و گفت:
خيلي خب حالا كه باهام حرف نمي زني منم اين كادوي خوشگلو بهت نمي دم.
اه انگار داشت بچه خر مي كرد! اونم با يه آبنبات! خواستم از جا بلند شم و پيش عزيز برم كه دستمو گرفتم و گفت:
بگم ببخشيد كفايت مي كنه؟
توي چشماش نگاه كردم با يه دنيا كينه و گفتم:
بار اولت بود بابا!
عصبيم كردي!
هر كاري هم كه مي كردم ... يادم نمي ياد روي آتوسا دست بلند كرده باشي ... با اون گندي كه بالا آورد.
اون مريض بود نياز به كمك داشت نه كتك!
/
منم ديشب دست كمك به طرفتون دراز كردم.
بذارم بري ... چون مي دونم چ
/
بودم تا /حالا ... آتوسا
/
تا كار كرده/
و من هم بهت كمك كردم. دوست ندارم ي در انتظارته ...
من اگه كاره اي بودم همين طرف صد قبل از رفتنش اينجا دوست پسر داشت! يادتون كه نرفته.
بابا سرشو زير انداخت و گفت:
آتوسا شوهر كرده! اينو بفهم .... ديگه حق نداري از اين حرفا در موردش بزني. يه وقت به گوش ماني مي رسه.
ماني خودش همه چيو مي دونه.
در هر صورت ...
بابا من كاري به اين كارا ندارم ... بذار من برم. شما هم ماهي يه بار بيا به من سر بزن.
خنديد و گفت:
اين حرفت منطقيه به نظر خودت؟
از خنده بابا شير شدم. خودمو كشيدم كنارش و در حالي كه دست مي انداختم دور گردنش گفتم:
بابا تو رو خدا ... خودت مي دوني كه من از هر چي كه خلاف باشه بيزارم. محاله اونور كه رفتم اصل خودمو فراموش كنم. بابا به خدا فقط مي خوام دكتر بشم.
بابا كه عصبي شده بود گفت:
محاله ترسا ... اينقدر اصرار نكن! وقتي گفتم نه ... يعني نه!
از جا برخاستم و با خشم گفتم:
لعنتي!
خواستم به اتاق بروم كه عزيز صدا زد:
ترسا بدو شام ...
اينقدر گرسنه بودم كه ديدم طاقت قهر كردن با شكمم را ندارم. راهم را به سمت آشپزخانه كج كردم و پشت ميز نشستم. خيلي عنق غذا
كشيدم و مشغول خوردن شدم. كمي كه در سكوت سپري شد بابا گفت:
راستي ترسا يادت باشه فردا بري شركت ماني...
دست از خوردن كشيدم و گفتم:
اونجا براي چي؟
يه چك نوشتم كه بايد ببري بدي به ماني ... بعدش هم برو خونه آتوسا براي شام دعوتمون كردن.
خونواده ماني هم هستن؟
نمي دونم شايد ... براي چي؟
همين جوري...
/
و يه خواهر 42 ساله به اسم ما
/
خوردم /و بعد از
/
. شامم رو/
زندگي
تنها پسرش نشود و
دوباره مشغول خوردن شامم شدم. تا به حال نشده بود ما به خانه آتوسا برويم و خانواده شوهرش نباشن. يه جورايي مي خواست فرق نذاره. ماني يه برادر بيست و نه ساله به اسم نيما نيا داشت. آبم با خواهرش توي يه جوب نمي رفت ولي داداشش باحال
بود. خوشم مي يومد باهاش كل كل كنم تشكر از عزيز و بوسيدن گونه اش به اتاقم برگشتم. عزيز بيچاره چقدر
زحمت مي كشيد. ولي براي اينكه زني وارد نامادري بالاي سر نوه عزيزش نيايد از هيچ كمكي فرو گذار نمي كرد. من هم كه مي دانستم دليل تمام زحمت هايش راحتي من است بيش از پيش نسبت بهش احساس احترام و محبت پيدا مي كردم. خلاصه كه آن
شب اينقدر فكر كردم مخم هنگ كرد. آخر هم با سر درد خوابم برد.
جلوي ساختمان بلند شركت ماني ايستادم. اوووه كي مي ره اين همه راهو! بار اولي بود كه مي يومدم شركتش. هيچ وقت دوست نداشتم پامو
توي محيط هاي مردونه بذارم. مي دونستم كه شركت ماني هم تمام كاركنانش مرد هستن. حتي منشيش! خوش به حال آتوسا با اين شوهرش! هيچ وقت خيالش ناراحت نمي شد كه شوهرش با منشيش بريزه رو هم يا اينكه كارمنداي شركت براش عشوه شتري بيان و ... از پله ها بالا
رفتم و جلوي آسانسور ايستادم. دفتر ماني طبقه چهارم بود. از آسانسور كه اومدم بيرون جلوي در قهوه اي رنگي كه روش نوشته شده بود :
دفتر مدير كل , مدير عامل , و معاونان ايستادم.
به به! كجا هم قرار بود برم. قاطي رئيس روسا. نگاهي به ظاهر خودم كردم. مانتوي قهوه اي ... شلوار كتون مشكي شال قهوه اي كيف و كفش
قهوه اي! مي دونستم كه تيپم مقبوله. دستم را روي زنگ گذاشتم و فشردم. چيزي طول نكشيد كه پيرمرد مو سفيدي در را گشود و با ديدن من گفت:
بفرماييد ؟
پرو پرو گفتم:
مي تونم بيام تو؟
با كي كار دارين؟
با آقاي ماني ستوده ...
وقت قبلي دارين؟!
اه! انگار وزيرو مي خوام ببينم! اين كيه ديگه؟ منشيشه؟ گفتم:
نخير...
در حالي كه داشت درو مي بست گفت:
شرمنده خانم ... بدون وقت قبلي نمي شه.
قبل از اينكه در بسته بشه جيغم رفت راه هوا! :
ااا چرا درو مي بندي؟ مانيييييييييييييييي .... مانيييييييييييي كجايي؟ پاشو بيا دم در ببينم! اوي مانيييييييييي اين الان درو مي بنده منم مي رماااااا
.... مانيييييييييييييييييييييي يييييي
/
پيرمرد بيچاره از عكس العمل من مات و مبهوت بين در و ديوار خشك شده بود. نمي دونست داشت چي كار مي كرد! چيزي طول نكشيد كه
مردايي هم بودن ... يكيشون
/
ره /شده بودن. با دي
/
بازيم خي
ي رو برات
آوردم.
سه مرد اومدن جلوي در! جونم مرد!!!!! چه كه ماني بود شوهر خواهر گل خودم. ولي اون دو تا رو نمي شناختم كه
از قضا هر دو نفر با دهان باز به من و ديوونه دن ماني كه مبهوت مانده بود گفتم:
ماني اين نمي ذاره من بيام تو ... چك دد
ماني با اينكه به ديوونه بازيهاي من عادت داشت ولي هنوز هم توي شوك بود. با ديدن قيافه اش دوباره جيغم بلند شد:
مانيييييييييييييييي مردم گرما! مي رم چكو واسه خودم خرج مي كنماااااااااااا مي ذاري بيام تو يا نه؟ ماني تكوني خورد و خنده اش گرفت:
تويي زلزله؟
په نه په ... بعد دو ساعت مي گه تويي؟ روح مادربزرگمه اومده شوهر نوه اشو ببينه كه ببينه مقبول هست يا نه .... ولي با اين گيج بازي تو كاملا ازت نا اميد شدم نه نه ... من رفتم به خدا سپردمت.
ماني با خنده دستم را گرفت و گفت:
بيا تو ببينم...
سپس رو به پيرمرد و آن دو مرد جنتلمن ترسا كش گفت:
اين ترساست خواهر زن زلزله من ... حالش اينجوريه اگه كسي برخلاف ميلش حرفي بزنه جيغش مي ره بالا.
خنديدم و رو به مردا گفتم:
با اينكه نمي شناسمتون ولي خوشبختم.
يكي از اونا زود خودشو جمع و جور كرد و دستشو گرفت به طرف من و گفت:
نويد فراهان هستم و از آشنايي با شما كاملا خوشبختم ...
چپ چپ نگاه به دستش كردم كه زود خودشو جمع و جور كرد و قدمي عقب رفت اون يكي جلو اومد ولي جرئت نكرد دستشو جلو بياره و
گفت:
منم احسان كياني هستم ... معاون شركت ...
براي احسان سري به نشانه آشنايي تكان دادم و رو به نويد با پرويي پرسيدم:
شما چي كاره بودي؟
نويد كه از روي مثل سنگ پاي قزوين من جا خورده بود گفت:
من مدير عامل هستم ...
رو به ماني كه گوشه اي ايستاده بود و شوي خنده دار من را تماشا مي كرد و مي خنديد گفتم:
وااااااااااااااا مگه تو مدير شركت نيستي؟
ماني در ميان خنده گفت:
من مدير كل هستم ترسا خانوم ...
كاش عقل كل بودي جا مدير كل ...
نههههههههههههه
همه با تعجب به من نگاه كردن و من با خنده و ناز گفتم:
خو شربت آلبالو دوست نمي دارم ... آب پرتغال مي خوام.
هر چهار مرد هم خنده اشان گرفته بود هم مطمئنا در ذهنشان مي گفتند چه دختر لوسي ... عمو قاسم چشمي گفت و رفت كه براي من آب
پرتغال بياره. ماني كنارم نشست و در كمال تعجب احسان و نويد هم نشستند . ماني هم از كار آنها خنده اش گرفت و رو به من سري به نشانه تاسف تكان داد و گفت:
خب خواهر زن عزيز چكو آوردي برام؟
بله ولي ماني جون نصف نصف ... توي اين گرما پدرم دراومد تا اومدم اينجا ... تازه اونم با متروووو لاي يه عالمه آدم بو گندوي چندش .... اه اه
اه ... يادم مي افته حالم بد مي شه.
هان چيه ؟ بابات ماشين نداد بهت؟
نخير اين باباي ما هر چند وقت يه بار يه چيزي مثل خر مي ره تو رخت خوابش گازش مي گيره. ديشبم از اون شبا بود قبل از خوابش از ترس
اينكه من صبح ماشينو بردارم سوئيچو دو در كرد. صبحم كلي با سيم ميماي ماشين ور رفتم بلكه روشن بشه ولي نشد كه نشد كه نشد.
آخي...
نگاهي به سرتاپاي ماني در آن كت و شلوار خوش دوخت كردم و گفتم:
بزنم به تخته چه جيگري شده ماني! روز به روز عين قالي كرمون رو مي آي!
از اثرات هم نشيني با خواهرته ترسا جان ...نمي ترسي با من اينجوري حرف مي زني؟ آتوسا دون به دون موهاتو مي كنه ها ...
وا! چه خسيس! مگه چيه؟ شوهر خواهرمي دوست دارم ازت بتعريفم...
لطف داري خانوم گل ....
عمو قاسم با چهار ليوان آب پرتغال برگشت و سيني را اول از همه جلوي من گرفت. من هم با پرويي جاي يك ليوان دو ليوان برداشتم. اولي را
يك نفس سر كشيدم و ليوانش را دوبار توي سيني گذاشتم دومي را هم دستم گرفتم تا ذره ذره بخورم. عمو قاسم با تعجب به من نگاه مي كرد
ولي ماني غش غش مي خنديد .احسان و نويد هم به زور جلوي خودشان را گرفته بودند كه نخندند. از ديدن قيافه هاي سرخ شده شان خنده ام گرفت و گفتم:
بخنديدن بابا ... حالا مي پكين...
اين را كه گفتم هر دو تركيدند . نويد در ميان خنده گفت:
تا حالا دختري مثل شما نديده بودم ...
براي اينكه من يه دونه ام ...
احسان گفت :
واقعا
نگاهم به انگشت حلقه احسان افتاد و ديدم كه حلقه در دستش است. پس زن داشت! ولي نويد مشخص بود كه مجرد است. سر و گوشش هم
بيشتر مي جنبيد .چك را از كيفم در آوردم و به دست ماني دادم و گفتم:
خب ماني جون من ديگه مي رم خونه ...
مگه قرار نيست امشب خونه ما باشين؟
مي رم خونه آماده مي شم و بعد مي يام.
خب اگه كاري نداري بمون دو ساعت ديگه با هم مي ريم خونه ...
نههههه مي خوام برم خونه خودمو تزئين كنم ... شب جلوي اون داداش چلغوزت كم و كسري نداشته باشم.
ماني فقط مي خنديد و چيزي نمي گفت. احسان و نويد هم ديگر آزادانه مي خنديدند. از جا برخاستم و گفتم:
خيلي خب ... من رفتم ديگه شماها هم حتما يه دشوري برين كه خدايي ناكرده خودتونو نجس نكنين.
دوباره صداي شليك خنده بلند شد و من در حاليكه لبخند مي زدم از در شركت ماني بيرون رفتم.
جلوي در خانه آتوسا كه خانه اي ويلايي و بزرگ بود از تاكسي با عزيز جون پياده شديم. دستي به مانتويم كشيدم و به طرف زنگ رفتم. عزيز
پول تاكسي را داد و كنار من ايستاد. زنگ را فشردم و چيزي طول نكشيد كه در باز شد. بدون اينكه منتظر عزيز بمانم پريدم تو ... پرادوي
مشكي نيما هم در كنار بي ام و ماني پارك شده بود و من مطمئن شدم كه او هم حضور دارد. حياط بزرگ و پر دار و درختشان را سريع طي كردم
و به در شيشه اي رسيدم .در كمال تعجب متوجه شدم كه نيما پشت شيشه ها ايستاده و به من زل زده و در آرامش چايي مي نوشد. وقتي فهميد
متوجه نگاهش شده ام سري تكان داد و عقب رفت. در را باز كردم و گفتم:
سلام بر همگي! من اومدم.
مادر ماني و نيما – تهمينه جون- كه زن خوش سيما و مهرباني بود از جا برخاست و در حالي كه به رويم آغوش مي گشود گفت:
خوش اومدي دختر گلم ...
در بغل مهربانش فرو رفتم و لحظاتي باقي ماندم. چقدر دلم مي خواست مادرم زنده بود اينچنين بغلم مي كرد. خود او هم فهميده بود چه حالي
دارم كه محكم منو توي بغلش گرفته بود و مي فشرد. شالم از سرم افتاده بود سر شانه ام و تهمينه جون به نرمي موهايم را نوازش مي كرد.
صداي اعتراض نيما بلند شد:
اووه مامان! چند ساله نديديش؟ حالا فكر مي كنه چه تحوه اي هم هست! همين كارا رو مي كنين كه هي برامون طاقچه بالا مي ذاره ديگه ...
اصلا شده يه بار افتخار بده بياد خونه مون؟
از بغل تهمينه جون اومدم بيرون و در حالي كه چپ چپ به ماني نگاه مي كردم گفتم: