فصل بیست و دو
بابای بیچاره م مرتب میگه تولیدکننده همیشه ضرر می کنه!همین عمه اینا!تاحالا گندم براشون کیلو چند افتاده؟تازه حالا که وقت بهره برداری یه جنس گذاشته رفته!وامونده یه جنسی م هس که نمی شه زیاد احتکارش کرد!یه خرده از وقتش بگذره می شه کیلو دوزار!بعدش فقط به دردترشی می خوره!اما ترشی ش خوب درمی آدآ!
-آدم درمورد دختر اینطوری صدبت می کنه؟
کامیار-من غلط بکنم اینطوری حرف بزنم!پدرومادرا اینطوری فکر می کنن!وگرنه منکه کیلوهرچند باشه بی چونه خریدارم!این پدر ومادران که نرخ تعیین می کنن!طفلک یه پسر جوون گویا پیداشده برای کاملیا!حیوونی دستش خالیه! بابام پاتویه کفش کرده الا وبلا کمتر ازکیلو ده میلیون نمی دم!پسره بدبختم رفته وام بگیره بیاد چهار کیلو کاملیا بخره ورداره بره!
-راست می گی یاچاخان می کنی؟
کامیار-راست می گم جون تو!یه پسری پیداشده می خواد بیاد خواستگاری کاملیا تازه مدرکش روگرفته ورفته سرکار. وضع مالی شم خوب نیس بابام گفته اصلا حرفشونزنین!می گم آ!توبیا این کاملیا رووردار برو!پنجاه ودو کیلوئه! باتو چهل وهشت حساب می کنیم خورد وخوراک یه سالشم واسه ش گرفتیم!یعنی تااخر زمستون هیچی خرج نداره!
-مگه گوسفنده؟
کامیار-خاک برسرت!درمورد دختر خانما اینطوری صدبت می کنن؟
-آخه تواینطوری میگی!
کامیار-بابا من نمی گم که!بابام اینا رو میگه واینطوری فکر می کنه!
-توچی می گی؟
کامیار-تازه به من گفته!حالا یه کاری براش می کنم اگه پسره خوب وسالم باشه جورش می کنم!
توهمین موقع ازدور آفرین پیداش شد وتاکامیار چشمش بهش افتاد گفت:
-موشالا هزار موشالا!فکر می کنی این چند کیلو باشه؟
-گم شو کامیار!
کامیار-خب باید حساب جیب مم بکنم آخه!اگه ننه باباش همراهی کنن ویه خرده باما راه بیان شاید معامله جوش بخوره
-اونا که از خدا می خوان!
کامیار-خب یعنی اینکه ترازو رودست کاری نکن!قبل ازقپون کردن بهش آب ندن بخوره!وزن لباس وکفش واین چیزا رو کم کنن!
توهمین موقع آفرین رسید جلوما وماهام جلوش بلند شدیم
آفرین-سلام
کامیار-توچند کیلویی آفرین؟
آفرین-چی؟
کامیار-می گم چند کیلویی؟
آفرین-برای چی؟
کامیار-داریم حساب پول مونو می کنیم!
آفرین- وزن من چیکار به پول شماداره؟
کامیار-پول ما بستگی به وزن شماداره!
آفرین-یعنی چی؟
-هیچی بابا شوخی می کنه!
آفرین-ازگندم چه خبر؟حالش چطوره؟
کامیار-ای بد نیس یعنی همونطوره!
آفرین- دلارام که خیلی ناراحته.
کامیار-ای برپدر اون دلارام!ببین چه شری به پاکرد!
آفرین-می گم چطوره ببریمش پیش یه روان شناس!
کامیار-اگه دستمون هش برسه که صاف تدویل دیوونه خونه ش می دیم!
زودبهش اشاره کردم که یعنی حواست کجاس!
آفرین-یعنی چی دستمون بهش برسه؟
کامیار-فعلا تدت حمایت آقابزرگه!رفته اونجابست نشسته!
آفرین-من می تونم باهاش چند دقیقه حرف بزنم!؟
کامیار-فعلا که نهتا بعدببینیم چی میشه!
آفرین-دیشب کجا بودی؟
کامیار-یه درویشی یه صاحب نفس!رفته بودم پابوسش شایدیه دمی بده وگره ازکارمون وابشه!
آفرین-ا راست می گی؟کاشکی به منم می گفتی می اومدم!انقدردوست دارم یکی ازاین درویشاروببینم!
کامیار-نمی شه این درویش فقط به مردادم می ده!
آفرین-کامیار می تونم چند دقیقه باهات حرف بزنم؟
کامیار-توالان ده دقیقه س داری باهام حرف می زنی!
آفرین-منظورم تنهایی یه!
کامیار-آره اما به شرطی که درمورد ازدواج و عروسی وزندگی تشکیل دادن وبچه دارشدن واین چیزا نباشه که پنجاه نفر قبل ازتو تونوبت ن واسه صدبت کردن!
آفرین-واقعا که کامیارازاین سامان یاد بگیر!
کامیار-چی روازاین یاد بگیرم؟
آفرین-عشق ودوست داشتن رو!
کامیار-این نتونست بیست وچهار ساعت یه دونه عشق رونیگه داره!من چی ازش یاد بگیرم؟
آفرین-یعنی توخیلی بلدی نگهبان عشق باشی؟
کامیار-به شهادت پنجاه شصت نفر آره!اصلا من جد اندر جد نگهبان بودم!الانم سی چهل تا عشق رو تروتازه تویخچال نگهداری می کنم!
آفرین-توآدم نمی شی اینایی روکه گفتی یادت باشه تاجوابشو بهت بدم!
کامیار-حتما می خوای یه پرونده م برای من درست کنی!خواهرت واسه گندم بدبخت پرونده سازی کردبس نبود!
آفرین-ایشاله یه روز که مشغول عیاشی هستی بگیرنت وپدرت رودربیارن این دل من خنک بشه!
کامیار-تاحالا صدبار گرفتنم فوقش بشه صدویه بار چه فرقی داره؟
آفرین-خاک برسرت کنن!
اینو گفت وباعصبانیت گذاشت رفت
کامیار-آفرین!آفرین!
یه لدظه واستاد وبرگشت طرف کامیار
کامیار-نگفتی چند کیلویی تو؟
آفرین-مگه می خوای کولم کنی که وزن مو می خوای؟؟
کامیار-نه داریم دختر شایسته انتخاب می کنیم
آفرین-بروازبین همونا انتخاب کن!
کامیار-خره توصدر جدولی ها!لگد به بخت خودت نزن!
آفرین یه نگاه به کامیار کردوخندید وهمونجور که داشت می رفت گفت:
-چهل وهفت!
کامیار-باظرف یابدون ظرف!
دوباره برگشت وخندید ورفت
-واقعا چه حوصله ای داری کامیار خیالی که براش نداری؟؟
کامیار-برای ازدواج؟
-آره
امیار-نه بابا این ازاوناس که براش فرقی نمی کنه که من باهاش عروسی کنم یابابام!این فقط می خوا د شوهر کنه!
-اتفاقا می خواستم همینو بهت بگم!همین چند ساعت پیش اگه من ازش تقاضای ازدواج کرده بودم نه نمی گفت!
کامیار-توبه من چیز یاد نده بچه جون!بیافعلا بریم پیش آقابزرگه کاردارم!
-چیکارداری؟
کامیار-بابا باید به عمه اینا بگیم که گندم گذاشته رفته!شاید اونا بتونن کاری بکنن!پس فردا نگن چرا به ماها نگفتین!
-یعنی کار درستیه ؟
کامیار-آره درسته بیا بریم
راه افتادیم طرف خونه آقابزرگه توراه بهش گفتم:
-این پسره رو چیکار کنیم؟
کامیار-کدومو؟
-همینکه می گی شاید برادر گندم باشه!
کامیار-شب!شب باید بریم تئاتر سراغش!
-یعنی ممکنه واقعا همون باشه؟
کامیار-کسی که این اطلاعات روبه من داد،می تونه تویه ساعت فک وفامیل یه مرغابی روازوسط مرداب انزلی بین هزار تا مرغابی شناسایی کنه!
-می گم پس نباید خونواده ش بدباشن؟
کامیار-خونواده کی؟
-گندم
کامیار-چطورمگه؟
-خب وقتی برادرش اهل هنره،احتمالا خونواده روشنی هستن دیگه!
کامیار-خدامی دونه تاببینیم شب چی میشه شایدم این پسره برادر گندم نباشه؟
-توکه گفتی هس؟
کامیار-به احتمال نود درصد هس بپر توکه رسیدیم
رسیدیم دم درخونه اقابزرگه وکامیارطبق معمول دوتاتقه زد به در ورفت توکه صدای اقابزرگه دراومد!
آقابزرگه-باز سرزده اومدی تو؟ازدست توباید همیشه دروقفل وکلون کرد؟؟
کامیار-بابا یه کارمهم دارم آخه!
آقابزرگه-چی شده؟پیداش کردین؟
کامیار-نه بابا!اومدم بگم بهتره که به عمه اینا جریان رفتن گندم روبگیم!
آقابزرگه یه نگاهی به کامیارکرد وبعد رفت طرف پنجره واستاد وتوباغ رونگاه کرد
کامیار-اگه خدانکرده اتفاقی بیفته...
آقابزرگه-نفوس بدنزن بچه!
کامیار-می خواین من برم بهشون بگم؟
آقابزرگه-نه،تاامشبم دست نیگه می داریم ببینیم چی میشه اگه ازش خبری نشد خودم یه جوری بهشون می گم!
کامیار-می خواین به پلیس خبربدیم؟
آقابزرگه-نه،صورت خوبی نداره گم که نشده!کسی م که ندزدیدتش!حالا بذار ببینم چی میشه!
من وکامیارم چیزی دیگه نگفتیم وخداحافظی کردیم واومدیم بیرون!
-کامیار توخیلی بی خیالی!
کامیار-یعنی چی؟
-توانگارنه انگار دختر عمه ت اینطوری شده!
کامیار-چطوری شده؟
-همینجوری دیگه!
کامیار-واله دختر عمه م اینطورکه من خبردارم ازهروقتی سرحال تروقبراق تره!
-واقعا که کامیار!
کامیار-مگه دروغ می گم؟تازه داره خودشو پیدا می کنه!تاقبل ازاین جریان یه دختر پخمه بی سر وزبون بود!حالا الدمدالله داره می شه عین شیر!یادت رفت چه بلایی سرسمیه خانم آورده؟تاقبل ازاین می تونست ازاین کارابکنه؟اصلا یه همچین روحیه ای دشت؟
-نه،اما...
کامیار-امابی اما!شاید این جریان براش خیلی م خوب باشه!باباتواین مملکت یه وقتی زن ودختر شیر بودن!اسب سواری می کردن!تیر اندازی می کردن!اونم باتیر وکمون!بابازن ایرانی یه وقتی تواین مملکت پادشاه بوده!بذار این دختر خودشوپیداکنه!تاحالا شاید خیلی چیزا داشته که ممکن بوده ازدست بده!برای همین م می ترسیده!حالا فکر می کنه دیگه چیزی نداره که ازدست بده!برای همین م کم کم داره به خودش می رسه!
-من این حرفا حالی م نیس!می آی بریم دنبالش یاخودم برم!
کامیار-آخه کجابریم؟
-چه می دونم!هتل آ!مسافرخونه ها!پارک آ!هرجا!
کامیار-دنبال یه سوزن توانبارکاه بگردیم؟
-اون که نمی تونه شب توخیابونا بخوابه حتما می ره خونه یکی!
کامیار-مثلا کی؟
-مثلادوستاش!بالاخره یه دوست داره که بره پیشش؟اون دخترا کی بودن؟ناهید،سابرینا،مهسا!
یه فکری کرد وبعد خندیدوگفت:
-نیلوفر!پریسا!شقایق!وای خدا منو مرگ بده که چقدر کوتاهی کردم!
-منم همینو می گم دیگه!ماها حداقل می تونستیم یه خبری ازاینا بگیریم!
کامیار-توحق داری!مامقصریم!یعنی منه خاک توسر مقصرم!
-دیدی حالا؟
کامیار-می پذیرم!کوتاهی وقصورم رو می پذیرم وهرگونه تنبیه روبه دل وجونم می خرم!همین الان می رم که جبران کنم!باید به تک تک این خانما سربزنم وخبر بگیرم!وای خداکه چه قدر کاردارم!بدوبریم جبران!
-ناهاربخوریم بعد!
کامیار-من کوفتم بشه اون ناهار!تامن ازیکی یکی اینا خبرنگیرم لقمه ازگلوم پایین نمی ره که!
-من گشنه مه!
کامیار-کارد بخوری!دنبال اون دختره گشتن واجب تره یاناهار؟
-چطورتویه مرتبه به صرافت افتادی؟
دست منو گرفت وکشید وگفت:
-گفتی ناهید وسابرینا وکی؟
-مهسا!
کامیار-وای خداجون شیش تا!
همونطور که منو باخودش می کشید بهش گفتم:
-همه شونو که امروز نمی رسیم!
کامیار-توبیا،خداتوفیق میده!
رفتیم توگاراژ وماشین کامیار رودرآوردیم وسوار شدیم وحرکت کردیم ومن یه تلفن زدم به ژاکلین که ازش آدرس دوستای گندم روبپرسم.فقط ادرس دوتاشونو داشت شقایق ونیلوفر قرار شد آدرس بقیه رو ازهمین دوتا بگیریم!
خونه شقایق نزدیکتر بود ورفتیم خونه اون تقریبا یه ربع بعد رسیدیم وپیاده شدیم وزنگ زدیم یه دختر خانم آیفون رو جواب داد ومعلوم شد که خودش شقایقه چنددقیقه طول کشید تااومد دم در.انگاریه دستی به سروصورتش کشیده بود ولباسش روعوض کرده بود تارسید گفت:
-بفرمائین تو!اینجاکه بده!بفرمائین!
کامیارکه چشمش به شقایق که یه دختر خوشگل بود افتاد انگار اصلا یادش رفت برای چی اومدیم اونجا !شروع کرد باهاش احوالپرسی کردن!
کامیار-سلام عرض کردم خانم!حال شماچطوره؟
شقایق-خیلی ممنون حال شماچطوره؟
کامیار-الدمدالله خوب خوب بابا چطورن؟
شقایق-ممنون خوبن
کامیار-الدمدالله مامان چطورن؟
شقایق خندید وگفت:
-ایشون چند ساله که فوت کردن!
کامیار-الدمدالله!ببخشین ببخشین!یعنی ایشاله خاک به قبرشون بباره یعنی نور به قبرشون بباره!واله هول شدم!ازبس شما خانم وباوقار تشریف دارین زبونم گل مژه درآورد!
شقایق خندید وگفت:
-گل مژه که مال چشمه!
کامیار-ازبس شما گلین،همه جای ما گل درآورده!عین این زمینای پارک ملت!خداخیر بده به این شهرداری تهران!
هرجا گیرش می آد یه چیز می کنه توش!یعنی یه شاخه گل می کنه توش!
شقایق-شما حتما کامیارخان هستین؟
کامیار-غلام شمام!ازکجا فهمیدین؟
شقایق-ازتعریفایی که گندم درمورد بانمکی شما کرده!
کامیارکه چشم ازچشم شقایق ورنمی داشت باخنده گفت:
-ببخشین گندم کیه؟
شقایق زد زیر خنده وگفت:
دختر عمه تون دیگه؟
کامیار-آهان!اونو که آردش کردن تموم شد رفت پی کارش!
باآرنج زدم توپهلوش وبه شقایق گفتم:
--ببخشین مزاحمتون شدیم می خواستم ببینم شما ازگندم خبری ندارین؟
شقایق-نه!اتفاقی براش افتاده؟
کامیار-نه بابا!داریم برای سازمان سیلوی تهران آمار می گیریم ببخشین شمام دانشگاه تشریف دارین؟
شقایق-باگندم هستم
کامیار-خداشمارو به خونواده تون ببخشه درساچطوره؟سخته ؟آسونه؟
شقایق-ای بدنیس،بفرمائین توتروخدا!اینجا که بده!
کامیار-چشم هرچی شما بفرمائین!
اومد حرکت کنه که بازوش روگرفتم وگفتم:
-ببخشین شقایق خانم شماآدرس چندتا ازدوستان صمیمی ش رودارین به مالطف کنین؟
شقایق-کدومشونو می خواین؟
کامیار-اونایی که خوشگل ترن!
یه چشم غره بهش رفتم وبه شقایق گفتم:
-اونایی روکه باهاش صمیمی ترن!
کامیار-بله بله!یعنی اونایی که صمیمی ترن
شقایق-جدااتفاقی براش افتاده؟
-کمی باخونواده ش اختلاف پیداکرده وازخونه قهرکرده!
شقایق-ای وای چه بد!شاید بیاد اینجا!
کامیار-می گم چطوره ماهام همینجا منتظرش باشیم تابیاد!؟
یه چشم غره دیگه بهش رفتم وبه شقایق گفتم:
-اگه همون آدرس هارو بهمون بدین ممنون می شیم
شقایق-الآن براتون می نویسم ومیارم!
کامیار-اگه دستتون خسته میشه بذارین من بیام توبراتون بنویسم!آخه من بابام میرزا بنویس بوده!
شقایق خندیدورفت تو!
کامیار-الهی توخونه شون خودکارومداد وخودنویس پیدانشه،مجبوربشه منو صداکنه که براش بنویسم!
-کامیارخجالت نمی کشی؟
کامیار-کی ازنوشتن تاحالا خجالت کشیده که من بکشم!اصلا اگه نوشتن خجالت داشت که این همه مدرسه ودبیرستان ودانشگاه نمی رفتن!
-به خدامن جای توخجالت می کشم!
کامیار-توچراجای من خجالت می کشی!اصلا چراما خجالت بکشیم؟اونایی که الف ب پ ت ث رواختراع کردن باید خجالت بکشن!
-زهرمار
موبایلمو دراوردم وشماره گندم روگرفتم اماموبایلش خاموش بود!یکی دوبار دیگه گرفتم اما فایده نداشت توهمین موقع شقایق بایه ورق کاغذ اومد بیرون وگفت:
-بفرمائین این چندتا توذهنم بود!
تااومد بگیرم که کامیار زودتر کاغذ رو گرفت وگفت:
-توخونه خودکارداشتین؟
شقایق باتعجب بهش نگاه کرد وگفت:
-ببخشین،متوجه نمی شم!
کامیار-هیچی هیچی!می گم شماباسرویس می رین دانشگاه؟
شقایق-نه خودم میرم!
کامیار-خودتون تنهایی می رین؟
شقایق-خب بعله!
کامیار-هزار ماشاله به شماباشه!می گم حوصلتون سرنمی ره تنهایی می رین؟
کاغذ رو ازدستش گرفتم وبه شقایق گفتم:
-خانم خیلی خیلی ازهمراهی تون ممنونم خیلی لطف کردین!
شقایق-خواهش می کنم لطفا هروقت مسئله حل شد به منم یه خبری بدین!
کامیار-چشم!حتما!اصلا خودم می آم اینجا که مژدگونی ام ازتون بگیرم!
شقایق-قدم تون رو چشم!هروقت تشریف بیارین خوشدال می شم!