حصار تنهایی من

فصل هشت

قسم نخور...از کجا میدوني که هوس نیست ؟تو فقط هیجده سالته هنوز مونده که بزرگ -بشي بفهمي زندگي فقط دوست داشتن وعاشق شدن نیست...اونقدر سربالایي و سراشیبي

...داره که عشقتو تو این راه فراموش میکني

... اما من الان فقط تو رو دوست دارم نمیخوام به سر بالایي و سرا شیبي زندگي فکر کنم-

.سرم و از روي تاسفم تکون دادم وگفتم:هنوز بچه اي

.. یه قدم برداشتم که دستم وگرفت با اعصبانیت اما شمرده گفتم:نوید....دستم و.....ول کن

با ناراحتي گفت:مگه هیجده ساله ها دل ندارن ....فکر نمیکردم روي عشق برچسب19+زده باشن

اینو گفت و دستم وول کرد فقط بهم خیره شده بودیم نفس نفس میزدم گفتم:"من تو رو جاي برادرنداشتم دوست داشتم ،همه چي روخراب کردي نوید " از کنارش رد شدم تا دم در خونمون گریه کردم دستم و کردم تو جیب مانتو که کلیدو بردارم فهمیدم که نیست سرم

وگذاشتم رو درو گریه کردم نمیتونستم در بزنم اگه مامانم من و با این وضع میدید نمیگفت

چه خبر شده احساس خفگي میردم ...حس کردم یکي کنارم ایستاده سرم و از رودر برداشتم بهش نگاه کردم کلیدو جلوم گرفت وگفت:حق کسي که دوست داره سیلي خوردن نبود

کلیدو از دستش گرفتم واونم رفت درو باز کردم و یه راست رفتم به حموم خوبي خونه ما این بود که حموم و دستشوي تو حیاط بود ..لباس و در اوردم ومانتو پوشیدم نمیدونستم با لباس باید چي کار کنم انداختمش توي ماشین لباس شوي ...در هال وباز کردم خدا رو شکر مامانم تو اشپزخونه بود وبراي فردا نهار درست میکرد صداي درکه شنید گفت:اني تویي؟

...اره مامان منم-

خواب از سرم پریده بود تاصبح تو اتاقم رژه میرفتم روزي گند تر از امروز نداشتم مگه

ظرفیت ادم چقدره ؟سد به ا ون بزرگي هم وقتي ظرفیتش پر میشه سرریز میکنه چه برسه به من ...سرم وگذاشتم رو بالشت...خدایا شکایتمو پیش کي ببرم؟به کي بگم چرا بابام معتاد ه؟به کي بگم چرا نباید عین دختراي دیگه زندگي راحتي داشته باشم؟انگشته اشارمو گذاشتم روي لبم جاي بوسه نوید ...چرا نوید ؟ تودیگه چرا ؟تو چرابا من همچین کاري رو کردي تمام دلخوشیم به تو بود فکر میکردم من ومثل خواهرت دوست داري...هیچ وقت به ذهنم

خطور نمیکرد که بشم عشقت،اوني که براش میمردي من بودم ..چرا؟ من که نه قیافه

......درست ودرموني نه خونواده حسابي دارم

نمیدونم ساعت چند بودکه با صداي اذن بلند شدم و وضو گرفتم بعد از اینکه نماز م .... ...

وخوندم با تسبیح صدبار استؽفر الله گفتم ورفتم به اشپزخونه چایي رو حاضر کردم قبل از اینکه مامانم وبیدار کنم رفتم به حموم ولباس وبردم به اتاقم...مامانم وبیدارکردم مانتوم

وپوشیدم میلي به خوردن صبحانه نداشتم با صداي بلند از مامانم خدا حافظي کردم داشتم کفشام و میپوشیدم که مامانم گفت:پس صبحونه چي؟

.. میل ندارم...گشنم شد یه چیزي میگرم میخورم-

پس یه دقه صبر کن الان میام ...دم در هال منتظرش موندم رفت به اتاقش وبعد از چند -

دقیقه برگشت یه چیزي هم تو دستش بود با یه لبخند به لب جلوم وایساد و جعبه رو گرفت

... جلوم وگفت:تنها کاري بود که میتونستم برات انجام بدم

!!!کادو از دستش گرفتم وگفتم:این چیه مامان؟

..خوب بازش کن ببین چیه-

یه زنچیر کوچیک اویزون بود Z کادو باز کردم به زبان انگلیسي نوشته بوداینازپایین حرؾ

که بهش یه ستاره سفید وصل بود فکر کنم بخاطر اینکه اسمش ستاره بود اون ستاره رو گذاشته بود بهش نگاه کردم بؽلم کردوگفت:تولدت مبارک اني

تولد ،یعني دیشب تولد من بود؟؟!! پس نوید اون لباس و براي ....از مامانم جدا شدم

وگفت: چیه خوشت نیومد؟

... با لبخند گفتم:نه مامان خیلي خوشکله ...فقط ؼافل گیرم کردي یادم نبود تولدمه

خندید وگفت:توکه تولد خوت یاد نیست ...دیگه نباید کسي ازت انتظار داشته باشه که چیزاي دیگه اي یادت بمونه..میخواي برات ببندم؟

اره اره ....حتما.... پشتمو بهش کردم زنجیر برام بست بؽلش کردم و گفتم:ممنون مامان جبران میکنم

خیل خوب الان وقت احساساتي شدن نیست زودتر برو ...اگه دیر برسي نسترن خیاطي

رو، روي سرت خراب میکنه

.... چشم-

چند تا ماچ ابدارش کردم رفتم به خیاطي از روزي که با بابام دعوام شد رفت و دیگه پیداش نشد معلوم نیست کدوم گوري رفته یا پول گیرش اومده که سراغ ما دیگه نیومد یا اینکه کشتنش وقتي به خیاطي رسیدم به همه سلام کردم سولماز که مشؽول خیاطي بود گفت:آیناز نشین ...برو ببین نسترن چي کارت داره

بهار با صداي بلند خندید وگفت:به خدا اگه نسترن پسر بود یقین پیدا میکردم عاشق اني شده

..

اینو که گفت هممون خندیدم دو تا ضربه به در زدم بدون اینکه بگه بفرما رفتم تو نگاش

کردم دیدم نسترن همچین سرشو کرده تو مانیتور که هر کي میدیدش فکر میکرد یه چیز مهم کشؾ کرده یه سرفه اي کردم سرشو بلند کرد وگفت:اه کي اومدي؟)انگشت اشارش به طرفم خم وراست کرد( بیا بیا ..اینارو ببین

کنارش ایستادم به مانیتورش نگاه کردم از اینترنت چند نوع مدل لباس مجلسي گرفته بود

گفت:نظرت چیه ؟

با تعجب گفتم:در مورد؟

با حرص گفت:ازدواج با من...خوب لباسا دیگه

خندیدم وگفتم :خوب بد نیست ولي میخواي چیکار ؟

دستشو زد به پیشونیشو گفت:عزیزم مؽزت گردو خاک گرفته از بس ازش استفاده نکردي

.... خوب میخوام از روي این مدلا لباس بدوزیم

اون وقت فکر الگوش هم کردي؟-

... از تو دیگه انتظار همچین حرفي رو نداشتم-

اخ ببخشید حواسم نبود شما بدون الگو کار میکنید-

بعد سرو کله زدن با نسترن به کارم برگشتم ساعت نزدیک یک بود که از خیاطي اومدم بیرون نسترن اصرار کرد که من وبرسونه اما خودم گفتم نه ...چون میدونستم الان دیگه

شوهر و بچه اش اومدن اگه دیر بره میترسیدم شوهرش اوقات تلخي کنه ...نزدیک خونمون بودم که نوید و دیدم به دیوار روبه روي خونمون تکیه داده کلافه به نظر میرسید از دیوار جدا شد وچند قدمي راه رفت دستشو میکرد لاي موهاش یه تکه سنگ کوچیکي جلو ش بود باپا بهش ضربه زد سرش وکه بلند کرد من ودید اگه بخواد یه کلام دیگه راجبع دیشب حرؾ بزنه دندوناش و تو دهنش خورد میکنم به سمت من حرکت کرد من راه افتادم سمت خونه از

کنارش رد شدم صدام زد :ایناز ...صبر کن ایناز

.. درو باز کردم با اعصبانیت گفتم:آیناز خانم ...نه آیناز

رفتم تو خواستم درو ببندم که پاش وگذاشت لاي در وگفت:من کسي رو به اسم ایناز خانم نمیشناسم ...من فقط ایناز خودمو میشناسم

با اعصبانیت در باز کردم وگفتم:چرا دست از سرم برنمیداري این همه دختر تو این کوچه

ریخته ...بهشون اشاره کني با سر میان طرفت

..ایناز بس کن بزار حرفمو بزنم-

مگه حرفي هم مونده که نزده باشي ؟هر اراجیفي که خواستي دیشب به هم بافتي-

خواستم درو ببندم که با اعصبانیت درو هل داد که در محکم به دیوار خورد وصداي

وحشتناکي داد تا حالا نوید اینقدر عصبي ندیده بودم اونقدر اعصباني بود که سرخ شده بود

گفت:تمومش کن ایناز ..تمومش کن به جاي اینکه اینجا وایسادي با من یکه به دومیکني برو

... بیمارستان

کیؾ از دستم افتاد با ترس گفتم:بیمارستان؟؟!! براي چي؟کسي طوریش شده؟اره

یه نفسي کشید وگفت:اره ..مامانت حالش خوب نبود بردنش بیمارستان

تنها چیزي که فهمیدم این بود که یه تنه محکم به نوید زدم وتو کوچه میدویدم به خیابون که

رسیدم دستم وبراي ماشینا بلند میکردم اما کسي برام نگه نمیداشت دیگه میخواستم خودم وتو خیابون پرت کنم ...که صداي نوید اومد:ایناز بیا سوار شو

برگشتم دیدم نوید یه تاکسي گرفته سریع سوار شدم خودشم جلو نشست جلوي بیمارستان نگه داشت پیاده شدم به طرؾ یکي از راهروي بیمارستان میدویدم که یه پرستار اومد وگفت:کجا دارید میرید خانم ؟ رفتم پیشش وگفتم:خانم مامانم ...مامانم کجاست ؟

مامان شما کیه ؟-

نوید:ایناز از این ور بیا

بود پا هام شل شد ICU بهش نگاه کردم یه راهرو سمت چپش اشاره کرد با هم رفتم بخشمامان من اینجا چکار میکرد عفت خانم و فریده مامان نویدهم بودعفت خانم تا من ودید زد زیر گریه وگفت:الهي برات بمیرم ...اخه این چه قسمتیه که تو داري دختر

من تو بؽلش گرفت گریه میکرد اما من به شیشه اي که مامانم پشتش زنداني شده بود نگاه میکردم از بؽلش جدا شدم خودم سلانه سلانه به شیشه رسوندم یعني اینقدر حالش بده که

سرش و باند پیچي کنن ودستشو گچ بگیرن دستگاه اکسیژن بهش وصل باشه درو باز کردم ورفتم تو روي زمین نشستم وسرم گذاشتم لبه تخت وگریه کردم اونقدر صداي گریم بلند بود که یه پرستار اومد تو گفت:بلند شید خانم با گریه کردن چیزي درست نمیشه برید براش دعا کنید ....من وبه زور از اتاق بیرون کردن نمیخواستم از مامانم جدا بشم اما بیرونم کردنروي صندلي نشستم نوید برام یه لیوان اب اورد نمیخوردم ولي فریده خانم به زور تو دهنم کرد ...بعد از چند دقیقه یه دکتر اومد رفت بالاي سر ش معاینش کرد اومد بیرون جلوش

وایسادم وگفتم:حالش خوب میشه؟

توي چشماي پر اشکم نگاه کرد وگفت:دخترشي ؟

...بله-

به نوید و عفت خانم نگاه کرد بعدش به من گفت:مادرتون تو کما هستند از دست ما هم کاري ساخته نیست ...فقط دعا کنید

نگاش کردم گفتم:دعا کنیم همین )یقشو گرفتم با گریه گفتم(پس تو چیکاره اي مگه دکتر نیستي ؟مگه درس نخوندي حال مریضات خوب کني ها ؟فقط بخاطر پول دکتر شدي اره

؟یعني پول برات مهم تره

فریده خانم من واز دکتر جدا کرد وگفت:ایناز....خا نمم اروم باش حال مادرت ایشاالله خوب میشه

با گریه گفتم:اروم باشم ؟چه جوري اروم باشم مگه نمي بیني تمام کسم رو اون تخت لعنتي

..خوابیده

دکتر گفت:خانم من شرایط شما رو درک میکنم اما من که نعوذ و باالله خدا که نیستم دکترم هر کاري هم که از دستم بربیاد کوتاهي نمیکنم ...مادرتون متاسفانه تصادؾ سختي داشتن

... تنها چیزي که میتونم بگم اینکه دعا کنید

این وگفت ورفت ....من موندم بدبختیام دوهفته تمام کارم شده خونه وبیمارستان دیگه خیاطي هم نمیرفتم دست ودلم به کار کردن نمیرفت نسترن هم گفت هر وقت حال مادرت خوب شد بیا سرکار..هر کسي رو که میشناختم بهم سر میزدنند و دلداریم میدادن تنها کسي که نیومد بابام بود هر شب نسترن یا فریده خانم برام شام میاورد ن هرچي بهشون اصرار کردم که زحمت نکشین خودم یه چیزي درست میکنم قبول نمیکردن با این حرؾ بیشتر اعصاب

نسترن وخورد میکردم ... فریده خانم که شاهد تصادؾ بود گفت مامانت سر خیابون ایستاده

بوده که یه ماشین با سرعت بهش میزنه ودر میره ...اگه بدونم کار بابام بوده با دستاي خودم

میکشمش

یه شب که روي صندلي بیمارستان نشسته بودم با تسبیح ذکر میگفتم یکي بالا سرم وایسادسرم وبلند کردم نوید بود بعد اون روزدیگه ندیدمش برام شام اورده بود با یه لبخند به لب

گفت سلام...مامانم کار داشت من شام واوردم

چیزي نگفتم کنارم نشست وگفت:نگران نباش حالش خوب میشه

همین جور که سرم پایین بود چیزي نگفتم ؼذا رو دراورد وجلوم گرفت وگفت:هنوز از دستم ناراحتي ؟

.. ؼذا رو از دستش گرفتم گذاشتم کنارم وگفتم:تنهام بزار

..گوش کن-

تو گوش کن ...حالم اینقدر خرابه که حوصله حرؾ زدن باهیچ کسي رو ندارم ...دلممنمیخواد کسي دلداریم بده توي این مدت از بس بهم گفتم خوب میشه ...برمیگرده خونه

...نگران نباش دیگه داره حالم از هر چي دلداري بهم میخوره ...احتیاجي هم به محبت هاي

... توخالي تو هم ندارم

... یعني اینقدر حالت از من بهم میخوره-

من همچین حرفي نزدم-

پس اجازه میدي حرفمو بزنم ؟-

...نشنیدي گفتم حوصله ندارم-

من فقط گوشات و لازم دارم...بزار حرفمو بزنم ..اگه پام واز بیمارستان گذاشتم بیرون ویه اتفاقي عین مادرت برام افتاد نمیخوام سوءتفاهمي بینمون باشه

چیزي نگفتم سکوتم نشانه رضایت بود کمرم وبه سمت پایین خم کردم سرم وپایین انداختم وگفت:میتوني فراموش کني؟هر اتفاقي که اون شب بین من وتو افتاد و فراموش کن...بزار من هنوز همون برادري باشم که خودت میخواي اما براي من سخته که به عشقم بگم خواهر چون نمیتونم ...روز اولي که به محلتون اومدم چشمم به تو افتاد بهم لبخند زدي واز کنارم