فصل نه
آراز صراحتا مخالفت ميكرد
و من هم در سكوت هر لحظه براى مرگ چوب خط ميكشيدم
آن شب مادرم كه زنگ زد با شنيدن صداى پدرم و دلشوره هاى مادرم قلبم لرزيد!
نه حقشان سياهپوش عزاى من شدن نبود!
من دلم براى زندگى تنگ ميشد
سوشا غرق خواب بود؟عزمم را جزم كرده بود
/
/
چند ضربه به در صداى اذن ورودش داخل ميشوم
لبه تختش نشسته است ميدانم بيدارش كرده ام
چشمانش غرق خواب است
_ چيزى شده؟
در سكوت نگاهش ميكنم
بار ديگر اين بار دستش را به نشانه چه شده است ميچرخاند و يك چشمش را تنگ تر از ديگرى ميكند
باز هم سكوت ميكنم
_ ه ى خانوم من بعد ٧٦ ساعت ميخواستم بخوابم كارت رو بگو
ترسيدى؟ نگهبان ها بيدارن ،تعدادشون زياده و...
نگذاشتم حرفش تمام شود ميان حرفش پريدم
_ با من ازدواج كن
/
/
چشم هاى خواب آلودش ناگهان گشاد شد ولى سريع خودش را كنترل كرد روى تختش دراز كشيد و پتو را روى سرش كشيد و گفت؛
_ برو بخواب بى خوابى مغزت رو از كار انداخته
نزديكش شدم _ خواهش ميكنم
من الان همه آرزوم ١ شب راحت خوابيدنه خواهش ميكنم
_ رفتى بيرون چراغم خاموش كن
_ ميترسم از سايه خودمم ميترسم من دختر لوس و ترسويى نبودم اما اين ترس من رو قبل اون قاتلا ميكشه خواهش ميكنم
قسمت ميدم تو رو جون عزيزات قسمت ميدم
كلافه پتو را كنار زد و نشست _ ببين خانوم اون كه بالا خوابه خواهر زاده منه
بد يا خوب خواهر زاده منه همه چيز منه
/
/
اتفاقا نامزد تو هم هست و ديوانه وار عاشقته ميفهمى از من چى ميخواى؟!
_ اين تصميم خود سوشاست
صدايش را بالا برد
_ د آخه اون عقل داره؟
_ فقط باهام ازدواج كن ، من مزاحم زندگيت نميشم با نامزدتم ازدواج كن
_ من نامزد ندارم
_ همون دختر ترك رو ميگم
_ آره پس ديدى من زن دارم نميشه ازدواج كنم باهات
_ اينجا ميشه چند تا زن گرفت ميدونم
/
/
كلافه شده بود سرش را پايين انداخت _ دختر تو حيفى حيفى به خدا حيفى ***
همه چيز آن قدر سريع پيش ميرفت
كه احساس ميكردم قسمت بد زندگى ام روى دور تند ميچرخد
خانواده ام را به اميد مراسم نامزدى ام با سوشا به اين شهر لعنتى دعوت ميكنم دلم نميخواهد دليل ازدواجم با آراز را بدانند
بگزار ه*و*س ران بدانمند ولى ثانيه به ثانيه زندگى شان با ترس و نگرانى نگذرد!
براى اولين بار طعم سيلى پدر را ميچشم،
سوشا
در ساختمان نگهبانى خودش را از چشم پدر مادرم مخفى كرده است مادرم گريه ميكند ناله سر ميدهد
_ اين بود اون دخترى كه من تربيت كردم؟!
دلسا هم بغض كرده است
داماد جديد تازه از راه رسيده است
/
/
پدرم بى آنكه نگاهش كند و جواب سلام و خوش آمد گويى اش را بدهد قصد خروج از اتاق را دارد
_ جناب فروغى خواهش ميكنم چند دقيقه به من گوش كنيد دخترتون الان بيشتر از هر وقت ديگه اى به شما نياز داره پدر با خشم نگاهش ميكند
_ دل آرام لياقت آزادى و همين طور سوشا رو نداشت همچين دختر نالايق و لا قيدى دختر من نيست
قلبم هزار تكه ميشود آراز اين را ميفهمد نزديكم ميشود
براى اولين بار دستم را ميگيرد
گرماى دستش در مقابل دست نحيف و يخ زده ام چنان كوره آتش است
_ يك روز از اينكه تا اين حد زود و تلخ قضاوت كرديد پشيمون ميشيد
پدر زهر خندى ميزند و سر تاسف تكان ميدهد و به مادر دستور ميدهد آن جا را ترك كنند
/
/
وساطت سردار خان و مادربزرگ بى فايده است
پدرم رضايت نامه ازدواج را با نفرت امضا ميكند
باز سرتا پايم را با نفرت نگاه ميكند
_ ديگه هيچ وقت برنگرد!
اگه من به خواسته و سليقه ات احترام گذاشتم تو هم به اين خواسته من احترام بزار
از شدت گريه نفسم به سختى بالا مى آيد
مادرم را بغل ميكنم با ولع ميبويمش صورت نرم و تپلش خيس اشك است ب*و*سه روى گونه هايش ميگذارم
دلسا بغلم ميكند
_ دل آرام من بدون تو خيلى تنهام نامرد هم خودتو غريب كردى هم منو
هر دو ابر ميشويم
دل تنگ همه دعواهايمان ميشوم
/
/
پدرم دست دلسا را ميگيرد
_ بريم دخترم
دخترم؟!
بابا يكبار ديگر مرا هم دخترم خطاب كن بابا!
ناله ميكنم
_ بابا
دست دلسا را ميكشد
هر دو دست هم را محكم گرفته ايم اينبار زجه ميزنم با تمام قدرتم فرياد ميزنم
_ بابا
نگاهم نميكند
حس ميكنم بار ديگر كه جوابم را ندهد قطعا سكته ميكنم
/
/
تكيه گاهى پشتم ظهور ميكند
شانه هايم را محكم ميگيرد و ميفشرد در گوشم زمزمه ميكند
_ رفتن و جدايى رو واسشون سخت تر نكن مادر و پدرت به زودى ميبخشنت اين قانون قلب مادر و پدرته
دلم كمى قرص ميشود دست دلسا را آرام ول ميكنم
نه ! طاقت ديدن رفتنشان را ندارم كور شوم
كور شوم و نبينم بر ميگردم
چنان كودكى ام كه از ترس هر چيز وحشتناك سر بر سينه پدر م ميفشردم و با دستانم چشم هايم را ميماليدم
باز سر بر سينه مردى ميگذارم كه قرار است فردا همسرم شود!
همسر!
چه واژه دردناكى براى دو غريبه !هم سر شدن...
قسمت هفتم
/
/
پرنده اى شدم كه نه به كوچ مى انديشم نه در تكاپوى ساختن آشيانه اى براى ماندن...
شبيه همان كبوتر از قافله كوچ جا مانده روى دود كش سياه شيروانى برف آلود...
نشسته ام و به آسمانى خيره شده ام كه با همه عظمتش جايى براى پر گشايى بال هاى كوچكم نداشت
گرفتار زمين و دنيايى شدم
كه فقط محض زنده ماندن ،بايد روز را به شب و شب را به سحر گره بزنم
در تمام آن لحظات با خودم فكر ميكردم مردن و كشته شدن بهتر از انتخاب زندگى صرفا براى زنده ماندن نبود؟!
خانواده و شهر و همه اهدافم را زير هجوم جهل يك طايفه باختم ديگر حتى سوشايى كه خالصا از صميم قلب مرا ميخواست سهم من نبود تعجب نكنيد!
من به داشتن و بودن سوشا حتى با وجود همه اين اتفاق ها و اشتباهاتش و بيما رى اش، خو گرفته بودم...
بله !سوشا هر ثانيه طعم زن بودن و مورد دوست داشته شدن قرار گرفتن را به من ميچشاند
با او ،در اوج ، خودم را حس ميكردم
خودخواهى بود ولى سوشا براى من حكم ستونى را داشت كه هميشه مرا بالا تر از همه نگه ميداشت
و من عادت كرده بودم به "عزيز دل كسى بودن"
/
/
اما امشب او براى هميشه اين شهر و كشور را ترك ميكرد و من عروس اجبارى مردى از يك طايفه وحشتناك ميشدم برعكس سوشا كه اميد باز گشت و درست كردن همه چيز را داشت
من شبيه كسى بودم كه همه اميدش را در بقچه اى پيچيده و با اميد سوار بر كشتى شده در ميان راه طوفان تمام دارايى اش را ربوده و در جنگ درياى مواج و بى ساحل روى تكه چوبى فقط زنده ماندن را برده است!
خبر جشن عروسى امشب در كل شهر پيچيده است!
امشب هم زمان با اين جشن وقتى همه اهالى سرگرم سور و سات عروسى خان بزرگ هستند سوشا از مرز خارج ميشود
مسخره ترين لباس عروس دنيا را به تن دارم قرمز رنگ خون !
پر از پولك طلا و آن قدر سنگين كه حس ميكنم توانايى حملش را ندارم تور قرمز و تاج طلايى كه بر سرم ميگذارند روى خرمن موهاى پريشانم مرا در آينه به اين وا ميدارد كه شعر فروغ را زير لب زمزمه كنم
" آری...چرا نمیگویمت ای چشم آشنا من هستم آن عروس خیال دیرپا من هستم آن زنی که سبک پا نهاده است "بر گور سرد و خامش ليلى بى وفا
/
/
ياد آن لباس عروس سپيد ساتن ساده دنباله دار مزون فرانسوى مى افتم!
هيچ وقت تاج را نميپسنديدم
هميشه دوست داشتم موهايم را با گل سپيد تازه آذين ببندم
چه قدر از اين همه سرخاب و سفيداب متفر بودم
ولى مگر عروسى و داماد امشب برايم مهم است كه بخواهم سليقه و وسواس به خرج دهم؟!
حتى متلك حليمه
و تانيا زن ياشار ، زمان پا كردن كفش پاشنه بلند كه در مقابل قد رشيد داماد كوتوله ام ميخوانند مهم نيست جواب زنگ هاى مدام صنم را نميدهم ميدانم ميخواهد جيغ بزند گريه كند
فحش دهد و التماسم كند...
تصميمم را گرفته ام تا آخرش ميروم...
كار زن ها كه تمام ميشوند حنا كف دستم ميگزارند مير*ق*صند و ميخوانند انگار نه انگار كه تا ديروز همه رخت عزا به تن داشتند!!
يكى از خدمه صدايم ميكند
/
/
_ عروس خانوم دم در با شما كار دارند عمه چشم غره ميرود و به مادر بزرگ اشاره ميكند بى توجه جلوى در ميروم
سوشا چند قدم عقب ميرود دستش را روى سرش ميگذارد و ناتوان روى يك پله مينشيند و خيره با چشم هاى غرق اشك به من مينگرد بايد قوى باشم
حداقل براى وضع روحى بيمار اين روزهاى سوشا ! پس گريه هايم را قورت ميدهم _ اين حقت نبود دلى همه چى تقصير منه
اين را ميگويد و باران كه نه رگبار ميبارد از چشم هايش
نزديكش ميشوم
_ قوى باش هيچ زمستونى تا حالا موندگار نشده بعدش حتما بهار مياد
_ واى واى از اون زمستونى كه سوزش بزنه ريشه هاى نهال جوون و سستت رو يه جورى خشك كنه كه فقط به درد هيزم آتيش شدن بخوره ، ديگه اون بهار واسه من و تو بهار نميشه ميدونم دلى ميدونم
/
/
دستم را جلو ميبرم محض نوازش و زدودن اشك هايش دستى شانه ام را محكم ميگيرد پيرزن با خشم مرا پس ميزند
_ عروس خان ، تو ديگه ناموس همه اين شهرى مواظب رفتارت باش
سوشا از جايش بلند ميشود چارقد مادر بزرگش را ميگيرد
_ مواظبش باش به تو سپردمش به خاك اولادت قسمت ميدم نزار اذيتش كنن
مادر بزرگ با گوشه همان چارقد اشكش را پاك ميكند
_برو به امان خدا و دلت قرص باشه كه جاى اين دختر امنه
لبخند تلخى ميزند و دوباره خيره به صورتم ميشود
_ برميگردم دل آرام
باور نكردم
با اينكه از صميم قلب گفت اما نميدانم چرا همه وجودم فرياد ميزد تا لحظه آخر نگاهش كنم
تمام زواياى صورتش تمام ٤ ستون اندام مردانه اش را دقيق بنگرم و حتى پلك نزنم...
هيچ نگفتم هيچ...
/
/
***
بوى تند اسپند و دود غليظ قليان ها
صداى ساز و دهل ر*ق*ص و آواز
رسوماتى كه شايد عروس اجبارى نبودم برايم تماشايش جالب و لذت بخش بود
همه زنها ك ل كشيدند
تانيا با عشوه و صداى بلند گفت:
_ خان اومد عروسشو ببره
از صبح شاينا را نديده بودم ولى حالا به يك ستون تكيه زده است و با بغض به من خيره شده است
روزگار تلخ دامن اين دختر بيخيال را هم گرفت
/
/
از جايم بلند ميشوم نفس عميقى ميكشم
)قوى باش دل آرام نزار در مقابل اين جمعيت بدبخت و ترسو جلوه كنى( كاروان مرا با هلهله تا در ورودى همراهى ميكند در كه ميگشايم ديدن آراز با لباس سنتى و افسار اسب به دست برايم عجيب بود
و عجيب تر و وحشتناك تر اسلحه تپانچه بزرگى بود كه به دست داشت اسلحه حكم تضمين يك ازدواج در اين شهر بود؟!
نماد قدرت و خوشبختى؟!
لعنت به اين قاتل سياه...
نگاهم ميكند
غم بزرگى در چهره اش خودنمايى ميكند سريع نگاهم را ميدزدم و سر پايين مى اندازم دستش را جلو مى آورد
دست سرد و كوچكم را به دستان قوى و مردانه اش ميسپارم از در كه خارج شدم
تازه متوجه سيل عظيم جمعيت ميهمانان شدم
سگ وحشى را كه به زور غلاده هم نميتوانستند نگهش دارند را چند مرد سمت آ راز آوردند
/
/
ياشار به شانه آراز زد _ ها !خان شليك كن
وحشتناك بود!!
انگار رسم داشتند شب عروسى يك حيوان بى گ*ن*ا*ه را براى اجراى قدرت نمايى تير باران كنند!
خداى من اينجا آخر دنيا كه نه! قعر جهنم است!
وحشت زده منتظر واكنش آراز بودم صدايش توام با خشم كنترل شده اى بود
_ ببريد زبون بسته رو
امتناع كرد و نميدانم چرا اين حركتش نور اميدى در دلم روشن كرد
) نه انگار اين با طايفه وحشيش فرق داره(
خطبه عقد را خواندند بله را كه به صداى لرزان هجى كردم تور قرمز را از صورتم كنار زد ولى نگاهم نكرد
من هم چشمانم را سريع بستم باورش محال بود حال به خواست و اراده خودم همسر شرعى و قانونى آراز خزان بيك خان بزرگ
و رئيس قاچاق اسلحه و دارو بودم!
/
/
بر عكس بقيه طلاهاى اهدايى از طرف داماد انتخاب حلقه اش عالى بود يك حلقه ظريف سفيد تك نگين