فصل ده
ياد سوشا و خريد حلقه بغض تازه اى روى همه بغض هاى فرو خورده ام نشاند تمام رسم و رسومات انجام شد آخر مجلس داماد با شليك هوايى ختم عروسى را اعلام كرد صداى گلوله تمام جانم را لرزاند
متوجه اين شد و با فشردن چشم هايش و تكان مختصر سرش به من فهماند
" چيزى نيست آرام باش"
قرار بر اين بود مرا تا اتاق آراز بدرقه كنند وحشت تنهايى با يك مرد غريبه از يك سو
خوابيدن در تختى كه ويدا و آراز براى سركوب غرايضشان با هم شريك شده بودند از يك سو
حالم را بد ميكرد!
تاب نياوردم به زور خودم را بالا كشيدم تا دهانم به گوشش برسد
_ من امشب توى اون اتاق نميخوابم
نگاهم نكرد خيره به روبه رو در حالى كه قدم بر ميداشت آرام زمزمه كرد _ وقتى مهمون ها رفتند ميرم تو چهار درى ميخوابم
_ من يك لحظه ام توى اون اتاق نميمونم
/
/
با تعجب به من چشم دوخت
_ ميگم من ميرم از اتاق خانوم
خانوم صدا كردنش هزار برابر بيشتر غريبه بودنش را به من ياد آور ميشد
_ مشكلم بودن تو نيست
حرفم را قورت دادم تازه متوجه معنايش شدم سريع اين طور ادامه دادم
_ يعنى تنها مشكلم بودن تو نيست
از اتاقت بدم مياد
ميشه بگى چهار درى رو واسم آماده كنن؟ هم بزرگتره و هم رو به باغ در و پنجره زياد داره
سكوت كرد ولى چند لحظه بعد در گوشه يكى از خدمت كارها چيزى گفت و فقط چند دقيقه تا آماده شدن اتاق منتظر مانديم
بالاخره بعد از ورودمان به ٤ درى جمعيت ما را رها كردند
آراز كه در را بست با صداى در قلبم هرى ريخت
/
/
بى تفاوت به سمت پنجره ها رفت همه را گشود و پرده هاى حرير را كه كشيد بازى باد با پرده ها و هواى تازه اتاق قدرى آرامم كرد تازه چشمم به لحاف و تشك قرمز پهن شده وسط اتاق افتاد
آراز سرى تكان داد ى در حالى كه موهايش را با دست به سمت بالا هدايت ميكرد گفت:
_ ٤ درى تخت نداشت ميگم فردا واست بيارن امشب رو تحمل كن
شانه اى تكان دادم _ مشكلى نيست
نشست و به يك پشتى تكيه زد
_ ١ ساعت ديگه ميرم اتاقم
نميدانم چرا يك لحظه تصور تنها ماندن در اين اتاق بزرگ با اين همه در و پنجره خوف به جانم انداخت
_ من مشكلى ندارم
نميخوام كسى شك كنه ،اتاق بزرگه هركى يك گوشه ميتونه بخوابه
هيچ نگفت و باز فقط سر تكان داد
گوشه تشك نشستم و با پولك هاى لباسم مشغول بازى شدم
/
/
آنقدر سكوت بينمان حكم فرما بود كه صداى نفس هاى يكدگر را ميشنيديم...
يك ساعتى گذشته بود كه در زدند
آراز در را كه باز كرد مادر بزرگ سينى بزرگ غذا و انواع خوراكى را به او سپرد و گفت:
_ خان سينى رو خالى تحويل نده زنهاى بزرگون منتظر دستمالن
واى فقط خدا ميداند كه با شنيدن اين جمله از شرم نزديك بود همانجا ذوب شوم
صدايش خيلى خشمگين و بلند بود براى اداى اين جمله:
_ د گوه خوردن
بگو خان گفت ناموس هر مردى از امشب فقط توى اتاق خودش چال ميشه نه دست به دست زنيكه هاى طايفه
مادر بزرگ در مقابل چنين خشمى فقط لب گزيد و بى هيچ حرفى اتاق را ترك كرد
/
/
بى آنكه نگاهم كند در كمد را باز كرد لباس هايش را با يك ست اسپورت طوسى عوض كرد و يك بالش از كنارم برداشت و در دورترين نقطه اتاق پرت كرد و خوابيد يك دستش را روى پيشانى اش گذاشت و با همان صداى خس دارش گفت _ پاشو اون همه جرنگ جرونگ رو باز كن از خودت و بخواب چراغم خاموش كن
از جايم بى صدا بلند شدم ، پشت در كمد لباسم را عوض كردم ؛
بلوز و شلوار سپيد نخى پوشيدم و موهايم را بافتم و با دستمال مرطوب تمام رنگ و لعاب را از صورتم زدودم،
چراغ را خاموش كردم و آرام زير پتو خزيدم، صداى تيك تاك ساعت
براى كسى كه هر ثانيه اش قدر يكسال ميگذرد زجر آورترين نوت هستى ميشود!
امشب تنها شبى بود كه از شروع صداى پارس سگ هاخوشحال شدم با اينكه زير پتو بودم متوجه سردى هوا ميشدم دلم ميخواست پنجره ها را ببندم،سر جايم نشستم بدون پتو و تشك روى فرش خوابش برده بود؟!
نميدانم چرا در آن لحظات نگرانش شده بودم؟
خوابم نميبرد با اينكه خسته بودم اما محال بود امشب بتوانم بخوابم، آرام آ رام سراغ چمدانم كه به اتاق آورده بودند رفتم و شارژر و گوشى ام را برداشتم دنبال پريز برق بودم كه پايم به يكى از پشتى ها خورد و افتاد!
در جا نشست و كلتش را در آورد
خدا كمكم كرد كه نور مهتاب اتاق را روشن كرده بود واگرنه مورد اثابت گلوله اش قرار ميگرفتم
/
/
با ديدنم كلافه دستى به صورتش كشيد اسلحه را كنار گذاشت و بعد از نفس عميقى گفت:
_ چيزى لازم دارى؟ خجالت كشيدم
_ معذرت ميخوام بيدارت كردم، گوشيم خاموش شده دنبال پريز برقم
از جايش بلند شد پشت چند پشتى را نگاه كرد و بالاخره پريزى پيدا كرد
_ بيا اينجاست يكيش
_ ممنونم
_ خواستى برى دستشويى بيدارم كن
دوباره سمت بالشش رفت كه بى اختيار پرسيدم
_ سوشا رسيده؟
با همان لحن بى خيال هميشه اش گفت:
_ فردا شب
گوشى ام كه روشن شد دلم ميخواست مثل هميشه پيام شب بخير سوشا روى صفحه گوشى ام خودنمايى كند
/
/
اما ميدانستم از امشب نه سوشايى هست نه پيام عاشقانه اى ...
پيام دلتنگى دلسا و نگرانى صنم هم بيشتر دلتنگم كرد نزديك سحر بود كه خوابم برد
وقتى بيدار شدم نور آفتاب كامل روى صورتم بود و ساعت ١٦ ظهر را نشان ميداد سر كه چرخاندم متوجه شدم در اتاق تنها هستم، دستى به سر و رويم كشيدم و از اتاق خارج شدم به سالن اصلى ساختمان كه رسيدم متوجه سر و صدا شدم، در زدم و وارد شدم
سالار خان نگران به عصايش تكيه زده بود
و بقيه اهل خانه دور تا دورش بى صدا نشسته بودند خبرى از آراز نبود
حليمه با ديدنم زير لب با نفرت چيزى زمزمه كرد و با تشر مادربزرگ ساكت شد طرز نگاه تانيا ،زن ياشار هم پر از حرف و كنايه بود
تصميم داشتم در حضور سالار خان با آراز براى شروع اين نوع زندگى چهار چوب روشن بيان كنم،
ولى انگار وضعيت براى بيان اين موضوعات اصلا مناسب نبود هنوز ننشسته بودم كه تلفن ياشار زنگ خورد سالار خان اشاره كرد و ياشار تلفن را جواب داد
و بعد گفتن الو چند ثانيه سكوت كرد و بعد گوشى از دستش افتاد و يك دفعه محكم بر سرش كوبيد و با گريه فرياد زد
/
/
_ واى يا خدا يا خدا خاك بر سرمان شد
مادر بزرگ با نگرانى پرسيد
_ چه شد؟ پيدايش كردن؟ گرفتنش؟
ياشار سر تاسف ميان گريه تند تند تكان ميداد _ باز رخت عزا تن كنين جوونمون رو پر پر كردن
ناگهان همه جيغ كشيدند و بر سر و صورت زدند سالار خان بهت زده به در چشم دوخته بود نميفهميدم هيچ نميفهميدم!
چند قدم جلو رفتم
نزديك صورت ياشار صورتم را بردم و گفتم:
_ چى شده؟
تانيا به جاى ياشار جواب داد
_ عروس بد قدم توف به تو از روزى كه اومدى عزا و بدبختى توى اين خونه آوردى
/
/
من هنوز به صورت ياشار زل زده بودم ميان هق هق گفت؛
_عروس خانوم برو لباس بپوش خان گفته ببرمت پيشش
_ كجا؟ چى شده؟
_ سوشامونو كشتن نامردها
باز بر سرش كوبيد و گريه سر داد
زير لب گفتم _ دروغه دروغه
چند قدم عقب رفتم و اينبار فرياد زدم
_ دروغه
شاينا بى صدا گوشه اتاق از حال رفت همه دورش جمع شدند
حال سالار خان هم سر بر عصايش گذاشته بود و حس كردم بى صدا ميگريد...
***
قلبم اينقدر آكنده از درد بود كه ديگر جايى براى فاجعه اى دردناك به اين وسعت نداشت...
/
/
در تمام طول راه از پنجره ماشين به جاده خيره شدم
جاده اى كه وقتى براى رسيدن به اين جهنم با سوشا طى كرديم دست در دست هم هرگز به چنين روزى حتى فكر هم نميكرديم...
به چشم هايم حكم كردم گريه نكنند!
به قلبم دستور دادم باور كند سوشا با آن يك جفت چشم معصوم نمرده است!
اما نگاه ثانيه هاى آخرش را كه به خاطر مى آوردم تمام تنم ميلرزيد سوشاى آن لحظات رنگ مرگ بر صورت داشت...
به پاسگاه رسيديم،جمعيت زيادى آنجا جمع شده اند
در دل جمعيت مردى سر بر ديوار تكيه زده است و اصلا چنين اشك ريختن به هيبتش نمى آيد
جلو ميروم
روبه رويش كه مى ايستم نگاهم ميكند سرش را بيشتر به ديوار تكيه ميزند
و تكان شديد شانه هايش خبر از هق هقش ميدهد
ما را به اتاقى ميخوانند
من خيره و بى صدا پشت سر آراز راه ميوفتم به اتاق ميروم ديدن جسمى زير ملحفه سپيد تمام وجودم را غرق تشويش ميكند!
/
/
مرد سپيد پوش ميگويد:
_ براى تشخيص هويت خانوم ميتونن دووم بيارن؟
رعشه بر وجودم افتاده است
دست نيمه سوخته اش از زير ملحفه فرياد ميزند
"سوشا دستش از اين دنيا كوتاه شد"
دستبند چرمش كه نام من را با ط
طلا رويش حك شده بود
به دستان قوى و مردانه اش عجيب مى آمد
اما نه حالا كه ....
ملحفه را كه كنار ميزنند، جيغ ميزنم
اينبار خودش پيش قدم ميشود براى در آغوش كشيدنم، هر دو بى مهابا اشك ميريزيم اشك هايش روى صورتم ميريزد و اشك هاى من پيراهنش را خيس ميكند...
اين عطر تلخ با اينكه با عطر سوشا متفاوت است اما چرا تا اين حد از جنس اوست؟
وقتى ناله ميكند
_دايى كجا رفتى ؟ من واسه تو زنده بودم بى معرفت
/
/
جواب سوالم را پيدا ميكنم دايى!
دايى سوشا از جنس سوشا...
خدايا استعفايم از زندگى را بپذير زمينت برايم تنگ آمده است...
ديگر هيچ نميفهمم و ...
چشم هاى بسته سوشا در صورت نيمه سوخته اش به من نزديك ميشود صدايش در گوشم ميپيچد ناله ميكند
_ ميسوزم دلى !همه تنم ميسوزه
زخم هايش تازه و سرخ است توان نگاه كردن ندارم
ناگهان دوباره اطرافش شراره هاى آتش اوج ميگيرد فرياد ميكشد زجه ميزند وحشت ميكنم
/
/
جيغ ميكشم و از صداى جيغ خودم از خواب ميپرم از سرمى كه به دست دارم متوجه ميشوم در بيمارستان هستم پرستارى سريع بالاى سرم حاضر ميشود پشتم را ماساژ ميدهد _ آروم باشين خانوم خزان بيك چيزى نيست كاب*و*س ديدين
گلويم خشك شده است بى رمق زير لب آب طلب ميكنم چند ثانيه نگذشته است كه آراز مشكى پوش وارد اتاق ميشود اين رخت عزا براى سوشاى بدبخت من است؟
حقش بود با همه دردهاى حياتش مرگش هم چنين دردناك رقم بخورد؟!
سوشا را زنده زنده سوزانده بودند خداى من زهر كينه تا چه حد ؟؟!
نزديكم ميشود
چشم هايش دو كاسه خون متورم است حتى به سختى كلمات را ادا ميكند _ بهترى خانوم؟ به سختى هجى ميكنم
_ سوشا
دستش را روى چشمانش ميگزارد
ميدانم تا قيامت اشك هاى اين دايى تمام نميشود...
گريه نكردم ديگر اشك حرامم شده بود سوشا را اينجا خاك نكنيد سوشا از اين خاك بيزار بود
آدا خانوم مدام مرا نفرين ميكند و فحش ميدهد
/
/
شاينا شبيه ديوانه ها يكهو هلهله ميكند و بلند ميخندد،زنها آنقدر شيون ميكنند كه از حال ميروند
وقتش رسيده است كه خاك روى مرده در قبر بريزند،آراز تمام صورتش غرق اشك است
لباس هاى مشكى اش خاكى است
وقتى خاك روى خواهر زاده اش ميريزد سرش را رو به آسمان بلند ميكند و ناگهان فرياد ميزند
_ خدااااااا
با فريادش كل جمعيت شيون ميكنند خان بزرگ از پاى در آمده است
بى واهمه از خرد شدن ميگريد،بر سر ميزند
و عزادار ترين حضار قطعا اوست...
قسمت هشتم
در راه بازگشت با اينكه حال خوبى ندارد و به سختى قدم بر ميدارد تا سوار ماشين شود با اشاره مرا سمت اتومبيل خودش هدايت ميكند
ميداند كه از نفرت و متلك هاى اين جمع وحشت دارم؟!
راننده در را برايمان باز ميكند،هر دو عقب اتومبيل جاى ميگيريم،با حركت دست به راننده دستور حركت ميدهد و او هم اطاعت ميكند چه قدر يك شبه تكيده شده است!
/
/
انگار همه شكوه و هيبتش را هم چال كرده است...
انگشت اشاره و شصت دست راستش را كه به حالت خاصى روى گوشه چشمهاى بسته اش ميفشرد يك لحظه ياد همين حركت سوشا مى افتم