فصل یازده
سرش را به شيشه تكيه ميدهد و من خيره به او ياد مردى مى افتم كه با درد و زخم هاى بى نهايت چندى پيش به خاكش سپرديم
"
فقط يك چيز از خداحافظى بدتر است: فرصت خداحافظى پيدا نكردن. اين زخم هميشه تازه مي ماند و هر چه نگفته اى و هرچه نكرده اى تا ابد عذابت مى دهد. در هرچهره ى بيگانه او را مى بينى، در هرلحظه ى بعد از او و به خودت مى گويى اگر آن آخرين بار اين يا آن كار را كرده بودم، اگر اين يا آن كلمه را گفته بودم. در نهايت مى فهمى فقط يك كلمه بود كه مى خواستى بگويى : دوستت دارم. اين آن نگفته ى از دست رفته است. و آن ب*و*سه ها، آن ب*و*سه ها كه بر دست و صورتش ننشاندى و ديگر فرصتى براى هيچكدام اين ها نخواهد بود. دنيا يك لحظه بود و تو آن لحظه را باخته اى. آنكه اين فرصت را از دست داده، بازنده اى ابدى خواهد ماند
" كاش تمام محبتم را خرج سوشايى ميكردم كه هيچ سهمى از اين دنيا و زندگى نداشت!
بالاخره قطره اشكى از روى گونه هايم سر ميخورد و روى كف دستم جان ميدهد ***
فضاى خانه تا حدى احتناق آور است كه ترجيح ميدهم جز وقت ضرورت از چهار درى خارج نشوم
بعد از سه روز عزادارى و تنهايى محض من در اين اتاق ،مادر و خواهر سوشا عزم رفتن ميكنند
/
/
دلم براى شاينا ،نگران ميتپد،از پنجره كه شاهد رفتنشان هستم يك دفعه بى اختيار از اتاق بيرون ميروم،آراز در حال ب*و*سيدن پيشانى خواهر زاده است اهميت نميدهم كه آدا خانوم با ديدنم فحش و فرياد را شروع ميكند دست آراز را ميگريم و نفس نفس زنان ميگويم
_ يك لحظه مياى؟
با همان چشم هاى متورم بهت زده نگاهم ميكند و من باز در خواستم را تكرار ميكنم
_لطفا ، كارم واجبه
شانه بالا مى اندازد و با انگشت عدد ١ را نشان شاينا ميدهد و اين به معنى ١ دقيقه صبر كن اين مرد است
گاهى فكر ميكنم جاى زبان اگر دست و چشمانش را بگيرند لال ميشود!
باز هم با تكان سر و ريز كردن چشم ميپرسد چه شده؟
دستش را ميكشم كمى دورتر ميبرمش و به سختى روى پنجه پايم مى ايستم تا قدم به او برسد
در گوشش ميگويم
_ نزار شاينا بره اون به كمك نياز داره مطمئنم مواد مصرف ميكنه
با انگشت ،شقيقه اش را ميفشرد و چند لحظه بعد خم ميشود و در گوشم نجوا ميكند
_ منم فهميدم
ولى مادرش بهش نياز داره حواسم هست سپردم مواظبش باشن
/
/
از جوابش عصبى ميشوم و اين با با صداى معمولى ميگويم
_ خان!!! اعتياد حواستو نميخواد محبت و خانواده ميخواد اينجا نگهش دار
او ولى باز همان قدر ريلكس جواب ميدهد
_ خانوم دكتر! اين شهر يكى از عوامل رو به مواد آوردنشه
و بعد بى تفاوت راهش را ميگيرد و سمت شاينا ميرود عصبى يك پايم را زمين ميكوبم و من هم دنبالش راه مى افتم شاينا بغلم ميكند ،ابراز احساس اين دختر به قول صنم ،فضايى برايم قابل تقدير است
از او ميخواهم مواظب خودش و آينده اش باشد...
***
دوباره صداى بى صدايى و سمفونى جير جيرك ها و پارس سگ ها لالايى هر شب من ميشود
صداى چند ضربه به در اتاق باعث ميشود از جايم بلند شوم،در را كه ميگشايد با ديدنش نميدانم خوشحال شوم يا معذب؟!
زير لب سلام كوتاهى ميدهم و با سر جواب ميدهد و چند ثانيه بعد سكوت ميشكند:
/
/
_ مردهاى قبيله رفتن ،بعد عزا نميشد امشب هم نيام
اين قدر غم داشتم كه ديگر چنين چيزهايى برايم مهم نبود
نگاهى به تخت دو نفره اى كه به اتاق آورده بودند انداخت و بى صدا يك بالش برداشت و رو به روى يكى از در هاى روبه باغ گذاشت و دراز كشيد بى اختيار سمت كمد رفتم تشكى برداشتم و سمتش رفتم
پشتش به من بود و تشك هم خيلى سنگين بود با ديدن من سريع بلند شد و تشك را گرفت
_ اين چه كاريه؟ خودم بر ميداشتم
شانه بالا انداختم
_ هر شب روى زمين بخوابى كمر درد ميگيرى
مهم بود؟!
كمر درد شوهر اجبارى خان بزرگ قبيله جنايتكار قاتل رئيس باند قاچاق مهم بود؟!
/
/
شايد اقتضاى شغلم چنين ايجاب ميكرد تشك را پهن كرد و سيگارى از جيبش در آورد صداى خس دارش طلب اجازه ميكرد:
_ دودش اذيتت نميكنه؟
آرام گفتم:
_ راحت باش عميق كام ميگرفت
درد هايش را دود ميكرد و به انتهاى باغ چشم دوخته بود،حالت سيگار دست گرفتنش شبيه سوشا بود،بغض مثل قاتلى به گلويم چنگ انداخت با همان صداى طوفان زده از بغض گفتم:
_ تو قول دادى جونشو نجات ميدى
سرش را روى زانوانش كه گذاشت شرم كردم از شرمنده كردن يك مرد!
روزها بود تشنه يك هم صحبت بودم درد داشتم
همه حرفهايم درد داشت،اين بار ميباريدم و ميگفتم:
_ همش مياد به خوابم ميگه همه تنم ميسوزه گريه باعث ميشد بريده بريده حرف بزنم
_ ناله ميكنه درد ميكشه ،شكنجه اش دادن نامردها،اينا مگه انسان نيستن؟ حيوونم با هم نوعش اين كارو نميكنه
/
/
سكوت كرده بود و تكان خوردن شانه هايش خبر از حالش ميداد پشتش به من بود سر از زانو برداشت
پشت دستش را روى پيشانى اش گذاشت و با نفرت اين جمله را بيان كرد
_ تك تكشونو آتيش ميزنم
ترسيدم وحشت كردم ،نه نبايد شعله هاى انتقام را در وجود اين دايى افزون ميكردم
_ خون در مقابل خون؟ اونا هم بعدش بى صدا ميشينن؟ نه يك عزيز ديگه رو ميگيرن
يك عزاى ديگه تو اين خونه به پا ميشه
هيچ نگفت آرام سر بر بالش گذاشت
و من هم مثل او ساعت ها در سكوت به انتهاى باغ خيره شدم...
صبح آن روز زندگى نوع ديگرى برايم آغاز شد خبرى از سينى صبحانه هر روز نبود
آراز هم رختخوابش را جمع كرده بود و رفته بود
لباس هايم را عوض كردم و در حال شانه كردن موهايم بودم ،كه درب اتاق باز شد هول شدم و كمى عقب رفتم موهايم روى صورتم پريشان شد
/
/
آراز كه وارد اتاق شد براى بار اول چند ثانيه به صورتم خيره شد و بعد سريع سرش را پايين انداخت و گفت
_ در نزدم چون فكر ميكردم هنوز خوابى
اين يعنى معذرت خواهى؟
_ اينجا خونه و اتاق خودتونه راحت باشين
_ از اين به بعد خونه شما هم هست
كلمه شما را غليظ هجى كرد و سراغ كمد رفت پشتش به من بود كه گفت _ بهتره از امروز واسه صبحانه بياى بيرون
_ بيام بيرون كه متلك بشنوم؟
_ ديگه اجازه نميدم ولى بهتره ظاهر امر رو حفظ كنيم
تانيا از فاميل دور رژينه اينجا همه با هم فاميلن دلم نميخواد سورى بودن اين ازدواج توى همه طايفه چو بيوفته
شانه هايم را بى قيد بالا انداختم و گفتم:
- اونا كه ديگه انتقامشونو گرفتن ديگه چى مونده واسمون؟ برگشت و اينبار عميق نگاهم كرد جلو آمد نزديك نزديك
/
/
عطرش مشامم را به بازى گرفت دستش چنگ شد بين خرمن موهايم موهايم را گرفت و جلوى چشمم آورد
خشم و غم يكجا در چشمانش با هم خانه كرده بود
_ ببين خانوم اونا انتقام خونى كه ريختن رو گرفتن هنوز انتقام ناموس نگرفتن نميخوام اون ناموس، ناموس من باشه
بلافاصله موهايم را رها كرد و حين پوشيدن كتش گفت:
_ موهاتو ببند تو اين خونه چشم ناپاك زياده
منتظر جوابم نماند و سريع اتاق را ترك كرد من بهت زده در ذهنم جملاتش را تكرار كردم...
به محض ورودم به سالن براى صرف صبحانه دسته جمعى ،مادر بزرگ ناله كرد و گريست عمه هم پشت سرش بناى گريه گذاشت آراز كنار سالار خان صدر ميز نشسته بود در حالى كه از جايش بلند ميشد گفت:
_ بگيد صبحانه ما رو بيارن ايوون اتاق بالا
سالار خان سريع گفت:
/
/
_ چرا پسرم؟
_ اين دختر چند رو ز كه كز كرده گوشه اتاق واسه اين كه با ديدنش داغ تازه نكنيد و نمك رو زخمش نپاشين، يادتون رفته از هممون داغ ديده تر اين بدبخته اسير توى جهل ماست؟
حرفهايش تكان دهنده ولى دل نشين بود
دستم را كه گرفت و سمت خودش كشيد تازه به خودم آمدم ولى فقط به دهانش چشم دوخته بودم
_ خوش ندارم از اين ثانيه به بعد زن من و ناموس من رو با اسم يك مرد ديگه تو ذهنتون نگه داريد حتى اگه اون مرد پاره تن پر پر من باشه
يادتون نره من كى ام ، تا الانم حرمت عزاداريتونو نگه داشتم سكوت كل سالن را فرا گرفته بود قصد خروج كه كرد با كشش مختصر دستم مرا هم وادار به همراهى اش كرد
اما به محض خارج شدن دستم را رها كرد چند سرفه مختصر كرد و كمى فاصله گرفت
_ مجبور بودم اين طورى حرف بزنم ، واسه اين كه بتونى تو اين خونه دووم بيارى
بعد مثل هميشه راهش را گرفت و رفت من هم دنبالش راه افتادم كه مكث كرد و برگشت
_ مياى بالا صبحانه بخورى يا بگم بيارن تو اتاقت؟
/
/
واقعا دلم ديگر آنهمه عزلت و تنهايى را نميخواست
_ ميام چون بايد باهاتون صحبت كنم
دوباره برگشت و به رفتنش ادامه داد و حين رفتن گفت:
_ توى حرف زدنت تكليف اين فعل هاتو روشن كن يا هميشه فعل جمع استفاده كن يا هميشه مفرد اين طورى جفتمون سردر گم ميشيم
منظور اصلى اش را زياد متوجه نشدم!
بالاخره خواسته اش چه بود؟!
اما وقتش بود اساسى در مورد اين آينده مشترك و اجبارى با او حرف بزنم.
به اتاقش كه رسيديم به محض اين كه چشمم به تختش خورد ياد ويداى برهنه افتادم و فكر كنم حس چندش در صورتم به خوبى رويت شد
با حفظ فاصله از تخت منفور دنبال آراز به ايوانش رفتم نه به قانون مقدم بودن خانوم ها مقيد بود و نه تعارف زدن بلد بود،
روى صندلى جا گرفت و منتظر رسيدن صبحانه اش شد
من هم كنار نرده هاى ايوان رفتم و با يك نفس عميق ريه هايم را از عطر پاييز نو رسيده پر كردم
و حقا كه عطر تلخ اين مرد بيشتر وارد وجودم شد...
صبحانه را كه آوردند بالاخره رسم ادب به جاى آورد
/
/
_ بفرما خانوم
هرچند كه از اين كلمه خانوم بس ت انتهاى حرف هايش بيزار بودم ولى از تعارفش خوشحال شدم
نشستم و همراهش مشغول شدم،متوجه شدم خيلى
اصولى و سالم و معين ميخورد و علت هيكل ورزيده و خاصش جز ورزش حتما تغذيه صحيحش بود
لقمه كوچك مربايى گرفتم كه به لقمه ام چشم دوخت و ريز خنديد با تعجب به لقمه ام نگاه كردم و با اخم پرسيدم:
_ چى خنده داشت ؟
دوباره خنده اش را فرو داد
_ هيچى سايز لقمه اى كه گرفتى شبيه خودته
) مسخره ميكنه؟! بى ادب (
خواستم جوابش را بدهم كه يادم افتاد بعد مدت ها اشك و عزا و ماتم در چهره اش اين اولين لبخندش است
حال چه اهميت دارد كه به لقمه من بخندد؟!
در حال ريختن چاى براى خودم پرسيدم:
_ شما هم ميخوريد؟
با سر تاييد كرد و متوجه شدم بر عكس هميشه با چشم هايش دقايق كمى به من توجه ميكند
/
/
فكر كنم تازه فهميده بود ريز نقش هستم كه خنديد...
ميز را كه جمع كردند وقتش رسيده بود تمام مجهول هاى آينده ام را معلوم كنم
_شما هميشه اينجاييد؟
سرش را به علامت منفى تكان داد حرصم در آمده بود!!
مختصر و صامت جواب ميداد و اين برايم خوشايند نبود كه متكلم وحده باشم
_ خوب پس هميشه كجاييد؟
شانه بالا انداخت و گفت:
_ تهران نميرم
_ سوال من اين نبود!!
_ عمق سوالت همين بود خانوم، من در سال شايد ٣ يا ٤ بار ميام اينجا كار و زندگيم ايران نيست ولى اين دفعه بعد اين مسائل نميتونم زود برگردم بايد ١ مدت اينجا رو تحمل كنى ميدونم دلت واسه شهر و خانوادت تنگ شده
به محض خلاص شدن از اين جهنم من ميرم تو هم ميرى دنبال زندگيت
/
/
) يادش رفته بود خانواده ام مرا طرد كرده بوده اند؟! (
_ باشه ممنون
ناراحت بودم؟ از اينكه گفته بود ميرود؟ از تنهايى ؟!
سيگارى آتش زد و جلوى ايوان ايستاد
_ گفته بودى عاشق شغلتى ، پرستار بخش كودكان بودى درسته؟
_ بله
_ دوست دارى بيمارستان اينجا مشغول شى و به بچه هاى مريض كمك كنى؟؟
بايد اعتراف كنم چنان از پيشنهادش شگفت زده شدم كه دلم ميخواست بغلش كنم و تشكر كنم! اما خود دارى كردم
_ واقعا خوشحالم كردين اين بهترين اتفاق ممكنه من فكر ميكردم بايد اين مدت تو خونه حبس باشم پكى به سيگارش زد و گفت:
_ تو امانت عزيز ترين زندگيمى نميزارم عذاب بكشى