فصل دوازده
حداقل اين مدتى كه بايد با هم باشيم نميخوام بهت سخت بگذره
/
/
نميدانم چرا از حرفهايش با اينكه انسان دوستانه و منطقى بود ناراحت ميشدم آن روزها فكرش را هم نميكردم كه علت اين ناراحتى...
***
قسمتى از بيمارستان شهر مختص كودكان بيمارى بود كه اكثرا بى سرپرست بودند مدير بيمارستان با ديدن آراز تمام قد اداى احترام كرد باورش محال بود
مردى كه براى من سنبل جنايات بود
عزيز همه كودكان درمانده وبيمار اين بيمارستان باشد!!!
خان بزرگ كه همه اهالى شهر و بيمارستان در مقابلش آماده باش مى ايستادند و جرات هم صحبتى نداشتند
عموى مهربان اين كودكان بود
"درون هر آدمى كه فكر ميكنيد ميشناسيد يكى هست كه اصلا نميشناسيدش" روى ديگر اين عطر تلخ دنياى شيرينى بود كه با كودكان تقسيم شده بود
چنان در آغوششان ميكشيد و ميب*و*سيدشان كه گويى پدر همه شان بود ياد حرف دكتر صولت رئيس بخش كودكان و استادم افتادم
" كسى كه بچه ها دوستش دارند ، نميتونه آدم بدى باشه ، قلب بچه ها زلاله و زلالى رو ميپذيره"
/
/
من در سكوت تماشايش ميكردم
شوهر اجبارى من آنقدر ها هم وحشتناك نبود...
مرا كه به كودكان معرفى ميكرد
در صورتش خبرى از خشم و سلطنت آراز خان نبود كودك شده بود
لبخند پسر بچه اى شيطان روى لبش نشسته بود
_ بچه ها از امروز ١ خاله جديد اومده كه خيلى دوستتون داره دختر بچه اى كه به سختى نفس ميكشيد گفت:
_ عمويى اين خاله مثل خانوم فخرى بد اخلاق نيست؟
پسر كوچكى به جاى آراز جوابش را داد:
_ تازه مثل اون گنده و غول نيست
آراز لبش را گاز گرفت و اخم مختصرى كرد:
_ نه خاله ريزه اصلا بد اخلاق نيست
هم زمان با كودكان چشم من هم از فرط تعجب گشاد شده به او دوخته شد كه دست در جيب سعى ميكرد لبخندش را فرو دهد و سمت ديگرى را نگاه كند
/
/
خاله ريزه؟!!
حرصم در آمده بود دستم را از عصبانيت مشت كرده بودم و ميخواستم حرفى بزنم كه دختر كوچك مو قرمز لاغر نحيفى كه جان حرف زدن نداشت با سوالش تمام خشمم را به لبخند تبديل كرد
_ تو هم مثل خاله ريزه قاشق جادويى دارى ؟ ميتونى آرزوهاى منو بر آورده كنى؟
در آغوشش كشيدم بوى اين كودك و حجم كوچك تنش قدرى دردهايم را التيام بخشيد
وقت رفتن كه رسيد نرفته دل تنگ شدم
اما قرار بر اين بود محض احتياط با آراز به بيمارستان بروم و با او برگردم بعد از خداحافظى با كودكان
بعد سفارش هاى آخر آراز به مدير بيمارستان براى شروع كارم از فردا صبح بى مقدمه از مدير پرسيد:
_ راستى بچه بودى كارتون خاله ريزه رو ميديدى
مدير با تعجب و دهان وا مانده گفت: بله چه طور؟
_ هيچى من اون زمان فكر ميكردم او موجود كوچولو ١ فرشته است، تو چى فكر ميكردى؟
/
/
مرد بيچاره كه متوجه نشد آراز با واسطه در حال صحبت با من است با يك لبخند توام با تعجب گفت:
_ بله بله قطعا
منظورش را نفهميدم اما دلم يكهو طور ديگر
ى شد!
دل جويى كرد؟ يا حرف دلش بود؟ ***
انگار بعد از دنيا دنيا غم و ماتم امروز با ديدن روح پاك بچه ها كمى شادى در قلبم رسوخ كرده بود
اينبار خودش در ماشين را برايم باز كرد و به راننده اشاره كرد لازم نيست پياده شود عادت داشت به محض سوار شدن سرش را به صندلى تكيه ميداد و در سكوت چشم هايش را ميبست
راننده اش كه مرد جوانى بود پرسيد:
_ آقا راديو رو خاموش كنم؟ با سر علامت منفى را نشان داد
و من هم مجبور شدم صداى مجرى لوس و جيغ جيغوى برنامه آهنگ هاى درخواستى را تحمل كنم
/
/
نفهميدم چه شد كه با صداى خواننده اشك در چشمانم خانه كرد و بغض قصد طغيان داشت
"
بازم امشب دوباره دل من بی قراره دردهاى کهنه یه لحظه منو آروم نمیزاره کاب*و*س و فکر و غم ،هر شب هم آغوشم شد من خودم رو بعد تو کلا فراموشم شد هنوزم تو چراهای زندگیم میگردم کجای راهو غلط رفتم تو رو گم کردم
/
/
تو دلم پاییزه حالم غم انگیزه هر نفس که میکشم از هوات لبریزه سوالای بی جواب همیشه همرامه خدا قلبم درد داره !اونکه رفت دنیامه در و دیوارای خونه که زندونم شد درد این فاصله انگار بلای جونم شد من و جاده زیر بارون باز تو خاطره هامون هر دو میرسيم به دریا هردومون خیسه چشامون من و جاده زیر بارون باز تو خاطره هامون کاش بشینه باز دوباره روی ساحل ردپامون تو دلم پاییزه !منه بی انگیزه هر نفس که میکشم از هوات لبریزه سوالای بی جواب همیشه همرامه خدا قلبم درد داره اونکه رفت دنیامه "
قدرت تسلط بر اين بغض را نداشتم آهنگ و جاده دست در دست هم داده بودند تا تمام خاطراتم با سوشا را يكجا روى سرم خراب كند مصيبت داغ سوشا تن دردمند و سوخته اش پدر و مادرى كه ديگر نداشتم غربت اين شهر
و اسارتم در خانه اى كه مرا بد قدم و شوم مينامند كافى بود براى يك هق هق سوزناك راننده كه صداى گريه ام را شنيد هول شد و سريع صداى راديو را قطع كرد
اما آراز ميدانست گريه تنها مرهم زخم اين قلب رنجور است
_ صداشو زياد كن
راننده بيچاره با ترس گفت:
_ اما آخه خانوم...
/
/
با جديت گفت:
_ كارى كه گفتم رو بكن
سر پيچ هم دور بزن ميريم سر مزار
احتياج داشتم واقعا به نزديك سوشا بودن نياز داشتم...
هنوز خاك مزارش تازه بود زانو زدم ابر شدم
باريدم بر زخم هايش كه هرشب از درد سوختن در خواب هاى پريشانم ميناليد با اينكه آخرين تصويرى كه از او ديدم نيمى از صورت زيبايش سوخته بود ولى همان قدر معصوم بود
چال گونه هايش وقتى ميخنديد...
اخم و قهر هايش...
آخ آخ سوشا داغت سرد نميشود سوختى و ميسوزانى
سرم را روى مزارش گذاشتم نامش را پشت سر هم فرياد كشيدم روى خاك مشت ميكوبيدم
/
/
"حقم نبود حقم نبود سوشاى بى معرفت اين طورى داغ روى دلم بزارى و من رو بى كس ول كنى"
حس ميكردم ضعف بر تمام وجودم مستولى ميشود
دستانى قوى از پشت زير بغلم را گرفت از روى مزار بلندم كرد مردى كه چشمان خودش هم بارانى بود سرم را روى سينه اش فشرد
و در حالى كه به آسمان نگاه ميكرد گفت:
_ هيش
واسه امروزت بسه ديگه
آرام شدم من دوباره توانستم
دل آرام باشم
قسمت نهم
در راه باز گشت بى حال سرم را به صندلى تكيه دادم و چشمانم كه بر اثر گريه زياد درد ميكرد را بسته بودم چند دقيق بعد سر درد هم سراغم آمد دستم را كه روى پيشانى ام گذاشتم بلافاصله صدايى باعث شد چشمانم باز شود
_ سرت درد ميكنه؟
/
/
تن صدايش بر عكس هميشه بود نه بى تفاوت نه خشن
آرام و همراه با نگرانى
_ بله قرص ميخورم خوب ميشم
دستم را داخل كيفم بردم و ١ بسته قرص سر درد در آوردم نگاهش به قرص بود
حس ميكردم طرز نگاهش پر از ترحم است
با اينكه از ترحم بيزار بودم اما نميدانم چرا در اين غربت مخوف به ترحم و مهربانى نياز داشتم
آرام ميشدم وقتى ميفهميدم براى كسى مهم هستم
ميدانستم سوشا را عميقا و عاشقانه دوست داشت
و يقين داشتم توجهش به من اداى دين به خواهر زاده مرحومش است.
جلوى يك مغازه به راننده دستور ايست داد جالب بود خودش پياده شد و برايم آب ميوه خريد
تشكر كردم و به همراه آب ميوه قرص را بلعيدم هنوز چند دقيقه اى نگذشته بود كه تلفن همراهش زنگ خورد
_ بله؟
...
_ بگو سلطان خانوم
/
/
...
يكهو عصبى با صداى بلند گفت:
_ چى؟! واسه چى؟؟
...
_ ١ دقيقه ديگه خونه ام
تلفن را كه قطع كرد متوجه خشم و نگرانى شديدش شدم اما دلم نميخواست دخالت كنم و سوالى بپرسم به راننده كه گفت:
_اردشير گازشو بگير ١ دقيقه ديگه خونه باش
اردشير هم چشمى گفت و چنان با سرعت ماشين را راند كه كمتر از ٣ دقيقه به خانه رسيديم،
جواب سلام هيچ كدام از نگهبان ها را نداد و سمت ساختمان دويد من هم قدم هايم را سريع برداشتم اما خيلى دير تر وارد ساختمان شدم وقتى رسيدم كه آراز، ياشار را به ديوار كوبيده بود و فرياد ميزد _ الدنگ بهت گفته بودم ديگه دست روش بلند نميكنى تو خونه من كسى دست روى زن بلند نميكنه
/
/
تازه چشمم به تانياى گوشه سالن كز كرده افتاد كه دهانش غرق خون بود و يك دسته سيم كنارش روى زمين افتاده بود
سالار خان مدام به زبان خودشان ياشار را فحش ميداد زن بيچاره لباس در تنش پاره شده بود وحشتناك بود!
زن هاى ديگر هم ايستاده بودند و كسى كمكش نميكرد آراز قصد جان ياشار را داشت ياشار نفس نفس زنان گفت
_ خان اين زن خائنه خودم شنيدم به برادرش اطلاعات خانه ما رو ميداد آراز بار ديگر محكم به قفسه سينه اش كوبيد:
_ با سيم و كابل فيل رو بزنى ميميره، تو حيوونى ياشار حيووون
يقه اش را محكم گرفت و در حالى كه به سمت حيات ميكشيدش رو به من گفت:
_ آرام كمكش كن لطفا!
آرام ؟!
مرا صدا زد؟
چرا از شنيدن نامم از زبان يك مرد تا اين حد قلبم بى تاب تپيد؟!
/
/
بعد از چند ثانيه مكث يكهو به خودم آمدم و سمت تانيا دويدم
وضعيتش رقت انگيز بود فرياد زدم و زن هاى خدمتكار را صدا زدم كمكش كردم به اتاقش برديم اش لباس هايش را در آوردم و زخم هايش را ضد عفونى كردم
باور همچين جنايتى از سوى يك مرد در حق همسرش محال بود قرص مسكنى به خوردش دادم مدام ناله ميكرد
واقعا با ديدن زخم ها و وضعيتش به هم ريخته بودم
ساعتى گذشته بود كه به اتاق برگشتم عجيب بود وسايلم در اتاق نبود
جويا كه شدم متوجه شدم با دستور آراز وسايل را به اتاق بهترى كه سرويس بهداشتى و حمام داشت انتقال داده اند،
اتاق واقعا عالى بود و وسايل و چيدمانش امروزى بود،
واقعا آرامش اين اتاق را در طبقه بالا با وجود ايوان بزرگش دوست داشتم تمام وسايل شخصى آراز هم در اتاق بود و خدا را شكر كردم كه فقط تخت منفورش نيست!
با آرامش دوش آب گرمى گرفتم و شلوار جين طوسى ام را با تى شرت سفيد تن كردم
/
/
به ايوان رفتم تا زير آفتاب موهايم را شانه كنم و خشك شود
شامپوى نرم كننده ام تمام شده بود و موهايم به دليل بلندى زياد گره خورده بود و به سختى شانه ميشد
چند ضربه به در اتاق خورد و چند ثانيه بعد آراز وارد شد همينطور كه با موهايم درگير بودم پرسيدم:
_ چى شد؟ به خير گذشت؟
نميدانم چرا اخم در هم كشيده بود
_ اونجا چى كار ميكنى؟
به سختى مشغول باز كردن گره موهايم بودم
گفتم:
_ دارم موهامو خشك ميكنم
نزديكم شد دستم را گرفت گرم بود!
گرم نه داغ بود!
به سمت اتاق كشيدم و سريع دستم را رها كرد در ايوان را بست و پرده را هم كشيد:
/
/
_ موهاتو با سشوآر خشك كن
موهاى خيس گره خورده ام با گره اى كه به دلم خورد فراموش شد با اخم گفتم:
_ اين رو ميتونستيد بدون اينكه منو بكشى داخل اتاق بگين
سعى كرد مسير صحبت را عوض كند
_ چرا موهات اين طورى شده؟
جالب بود! من هرچه قدر با احترام و رسمى و دور با او حرف ميزدم او همانقدر راحت و نزديك و بى تفاوت برخورد ميكرد _ نرم كننده ام تموم شده گره خورده
خنديد!
اصلا برخوردهايش قابل حدس نبود
روى تخت دراز كشيد و سپس گفت:
_هرچى لازم دارى بنويس اردشير واست بخره
_ من عادت ندارم كسى واسم خريد كنه، لطف كنيد بگيد منو تا بازار برسونه
/
/
ابرويى بالا انداخت و گفت:
_ بدون من از اين خونه بيرون نرو، هرجا لازم باشه ميام
الانم اون كرم موى منو از جلوى آينه بردار به موهات بزن بعد شونه
كن شايد جواب بده
اين قدر موهايم كلافه ام كرده بود كه پيشنهادش را سريع پذيرفتم
كمى موهايم نرم شد اما از فرط شانه كردن طولانى دستم درد گرفته بود و به پشت موهايم نميرسيد
در مقابل آينه بودم
ديدم كه از جايش بلند شد
نزديكم شد دستش جلو آمد شانه از دستم گرفت مسخ شده بودم بى حركت و تسليم به آرامى با پشت موهايم مشغول شد او گره از موى من باز ميكرد
و من شبيه كسى بودم كه موهايم نوازش ميشد...
/
/
خيره به آينه چشم دوخته بودم آينه را نگاه نميكرد و مشغول كارش بود