فصل هفده
جمع شدن قیافه ی آذر که آروم خودر رو از م سعود جدا کرد بی شتر از خانوم گفتن مسعود دل نشین بود. اخم هام و از هم باز کردم و گفتم:
سلام. نامه داشتی؟!
پاکت توی دستش رو نگاه کرد و گفت:
آره قاسم بود. از طرف پدرته.
و نزدیکم اومد و دسررتش رو دور کمرم انداخت و با هم به سررمت پله ها راه افتادیم. وارد اتاق که شدیم گونه ام رو محکم ب*و*سید و گفت:
اذیت که نشدی؟!
خودم رو از توی ب*غ*لش بیرون کشیدم و گفتم:
نه زیاد.
مظلومانه نگاهم کرد و گفت:
ولی من امروز اذیت شدم.
بدون این که علت اذیت شدنش رو بپرسم نامه رو اشاره کردم و گفتم:
بازر نمی کنی؟
مص رانه لبخندر رو روی لبش نگه داش ت و نامه رو باز کرد و در همون حال گفت:
استاد خیط کردنی، می دونستی؟ دست به سینه ایستادم و گفتم:
می تونستی توی حیاط اون کنه رو از آستینت جدا کنی.
لبخندر غلیظ تر شد و گفت:
مسئله چندان مهمی نیست که خودمون و بابتش اذیت کنیم.
خون سردی ذاتیش عذابم داد. نامه رو باز کرد و هر کاری کردم کنارر وای ستم تا بخونم با م سخره بازی چرخید و نذا شت، وقتی به انتهای نامه ر سید لبخند روی لب هار نبود و با اخمی گفت:
باید برم. پدرت باهام کار داره.
با تعجب گفتم:
چه کار مهمیه که دو سه روز بعد از عروسی یادر افتاده؟
در حالی که حواسش اینجا نبود سرر رو به نشونه تاسف تکون داد و گفت:
بر می گردم بهت توضیش می دم.
مصرانه گفتم:
تا تو بری و برگردی من دلم هزار راه می ره!
خواست پیشونیم رو بب*و*سه که سرم رو عقب کشیدم و گفتم:
الان بهم بگو.
نفسش رو فوت کرد و گفت:
خانوم من خودم هم زیاد در جریان نیستم ..
همون قدری که خودت می دونی بهم بگو.
کتاب های داخل کیفش رو، روی تخت خالی کرد و به س مت کمد رفت و در همون حال گفت:
برمی گردم، کامل برات تعریف می کنم.
و من هم جلوی در کمد قرار گرفتم و...
به در اتاق ضربه خورد و صدای رامتین بلند شد:
اولیا حضرت براتون میان وعده آوردم.
لبخندی روی لبم نشست. میان وعده! درست وقت ناهار!
در اتاق رو باز کردم و با لبخندی به سینی توی دستش نگاه کردم و گفتم:
می اومدم پایین چرا زحمت کشیدی؟ سینی رو جلو تر گرفت و گفت:
مامان و بابا دارن جلوی منظره برفی کباب شررون و می خورن و من و دک کردن. آذر هم جگر دوست نداره.
با من و من گفت:
اگر مشکلی نیست با هم...
از جلوی در کنار رفتم و گفتم:
بفرما.
وارد اتاق ش د، در همون طور باز گذاش تم. رو قالیچه ش ش متری وس ط اتاق نشست و با اشاره به کتاب های مسعود که روی زمین ریخته بود گفت:
نمردیم و یه بار به هم ریختگی تو اتاق این بشر دیدیم!
به سمت کتاب ها رفتم و اون ها رو مرتب کردم و کناری قرار دادم تا بعدا جابه جاشون کنم و در همون حال گفتم:
و آخرین بار هم بود.
نزدیکش رفتم. سفره ی کوچک توی سینی رو بردا شت و در حالی که و سایل ها رو مرتب می کرد گفت:
رنگت پریده. مریض شدی؟
و پوزخند روی لبش نشررون از تیزیش می داد! گونه هام گر گرفتن و با صرردای آرومی گفتم:
یه کم ضعف دارم.
با لبخندی گفت:
بخور جبران می شه.
جبران! چشم هام و برای چند ثانیه بستم تا به خودم مسلط بشم! بهتر بود وارد بحث نشم. معلوم بود پسر بی پرواییه.
لقمه ی بزرگی توی دهنش گذا شت، قیافه ی ما ست شده ام رو که دید لبخند پهنی زد و با دهن پر گفت:
این شگرد منه برای اینکه سهم بیشتری از غذا نصیبم بشه .یادم بمونه از این به بعد موقع غذا خوردن کنار تو بشینم.
و با چشم های گرد شده گفت:
البته اگه قبلش مسعود من و نکشته باشه!
از این حرفش لبخند کم جونی روی لبم نشرسرت. بشرقاب حاوی کباب رو به من نزدیک کرد و گفت:
خجالت و بذار واسه بعد از خوردن.
و خودر ریز ریز خندید که به نظرم خنده ار بی دلیل بود. اما سررعی کردم دنبال دلیل خنده ار نباشم و من هم مشغول خوردن شدم.
هر چی بود ح ضورر باعث شد دقایقی به رفتار اع صاب خورد کن م سعود فکر نکنم. هر چند که از تک تک ش وخی هار منظور داش ت؛ ش اید هم من زیادی بد بین بودم!
***
با صدای بلند خندیدم و آذر با بینی سرخ شده رو به من و رامتین جیغ کشید:
- جفتتون و می کشم.
و خم شررد تا گلوله ی برفی درسررت کنه که باز هم رامتین پیش دسررتی کرد و جفت دست هار و داخل برف فرو برد و بی نظم شروع کرد به پاشیدن اونها ،روی آذر. با خنده به درگیری خواهر و بردار نگاه می کردم که پشررت سرررم یخ کرد. برگ شتم و مژده دختر هم سایه رو دیدم که گلوله ی دیگه ای رو آماده کرده تا به طرفم پرتاب کنه. سریع جا خالی دادم و گلوله ر به خطا رفت.
حالا رامتین گردن آذر و چسرربیده بود و توی برف فرو برده بود. این پسررر واقعا غول بود!
آذر جیغ کشید:
نجاتم بدین.
در حالی که از دست مژده فرار می کردم. به سمت رامتین رفتم و از شونه هار هل دادمش که چون بی هوا بود به پهلو روی زمین اف تاد و آذر از فرصرررت استفاده کرد و افتاد به جونش.
هنوز چند قدم ازشون دور ن شده بودم که پاهام به هم پیچید و افتادم روی برف هایی که هنوز دست نخورده بودن و سرخوشانه خندیدم.
صدای زهره جون بلند شد:
بچه ها بیاین داخل، سرما می خورین.
مژده برف های توی د ستش رو روی سرم خالی کرد، چهار نفری کل محل رو روی سرررمون گذاشررته بودیم. دایی با تیپی که هیکلش رو دو برابر کرده بود از حیاط خارج شد و با صدای کلفت و مثل قلدر ها گفت:
خودتون و آماده کنید که من اومدم ازتون آدم برفی درست کنم.
با این حرفش آذر و رامتین دس ت از س ر هم دیگه برداش تن و به س مت دایی رفتن، من و مژده هم همین طور، دایی با دیدن ما چهار نفر که قص رد حمله داشتیم مسیر برگشت و در پیش گرفت و با صدای بلند گفت:
زهره خانوم بذار بچه ها خودشون بازی کنن.
رامتین خودر و زود تر به دایی رسرروند و از کمرر ب*غ*لش کرد و ما هم افتادیم به جونش و تا می تونسررتیم برف رور خالی کردیم و اگر زهره جون به دادر نرسیده بود به قول خود دایی ازر آدم برفی درست می کردیم.
به دور شرردن دایی و زهره جون نگاه می کردم که دو تا دسررت روی شررونه هام نشست و رامتین با صدای وحشتناکی گفت:
حالا با آذر دست به یکی می کنی و من و هل می دی آره؟
سعی کردم فرار کنم که به فا صله چند صدم ثانیه از شونه هام من و به عقب کشید و روی زمین دراز کشیدم و اون هم مشت هار و پر از برف کرد و همین که خواسررتم جیغ بزنم برف و ریخت توی دهنم و خودر غش غش خندید و گفت:
حال من و می گیری بچه؟
در حالی که نمی تونسررتم جلوی خنده ام رو بگیرم نصررف برف ها رو قورت دادم و نصفش رو بیرون ریختم و گفتم:
دیوونه یخ کردم.
چی! کی دیوونه اس؟ یه تنبیه دیگه اضافه شد.
هوی گنده بک چی کار می کنی؟
این صدای م سعود خان بود، که خیلی سریع خنده رو از صورتم برد و رامتین هم سریع بلند شد و رو به مسعود گفت:
به به! بالاخره جناب از ولایت دل کند و برگشت!
مسعود ابروهار و تو هم کشید و گفت:
از هیکلت خجالت نمی کشی؟ تو هم قد اینی؟
و به من اشاره کرد، سفر دو روزه ر شده بود یه هفته و حالا دو قورت و نیمش هم باقی بود. با اخم گفتم:
داشتیم شوخی می کردیم.
دهن هر دوشون بسته شد، مسعود اخمش غلیظ تر شد و گفت:
بسه. سرما می خوری، بیا تو.
و دسررتش رو به سررمتم دراز کرد. رامتین با کنایه ای که نشررون می داد از این غیرت بی جای مسعود دلخور شده گفت:
عوض سلامته؟ نیومده دعوا داری!
مسعود بی توجه به دلخوری رامتین گفت:
هیکل گنده ت و انداختی وسط، ساغر جثه داره؟
و این بار منتظر نموند تا من و رامتین حرفی بزنیم و خودر زود تر به سررمتخونه راه افتاد و در همون حال با تحکم گفت:
بیا خونه ساغر. زود.
دهن کجی کردم و ادار رو پ شت سرر در آوردم. رامتین هم لب هار و کج و کوله کرد و گفت:
معلوم نیست دلش از کجا پره سر ما خالی کرد!
لبخندی زدم و گفتم:
ببخشید به خاطر من...
ساغرررر؟ مگه نگفتم بیا تو؟
با غضب جلوی در ایستاده بود. رامتین جلو تر از من به راه افتاد و گفت:
بیاین بریم داخل تا من و نخورده!
و آذر رو هم صدا زد و من زود تر از اون دو تا به داخل حیاط اومدم و با مسعود هم قدم شدیم. با دایی و زهره جون هم سلام و احوال پرسی کرد و با هم وارد اتاق شدیم.
به محض بسته شدن در اتاق دست پیش و گرفتم:
ازر طلب داشتی؟ اخم غلیظی کرد:
خودر زبون داره به ا ندازه کافی، تو لازم نکرده ازر د فاع کنی! روابط عمومیت واسه همه بالاست جز من!
لبهام و جمع کردم و سکوت کردم. به ساکی که توی دستش بود اشاره کردم و گفتم:
بدون وسایل رفته بودی!
با اخم نگاهش و ازم گرفت و در حالی که پالتور رو از تنش خارج می کرد ،گفت:
مامانم و مامانت دادن.
همچنان قصد داشت با این اخم بی معنی من رو بپیچونه؟
قضرریه رامتین و برف بازی چندان مهم نبود که بخوام به خاطرر بحث راه بندازم. بنا براین پرسیدم:
حالا نمی خوای تعریف کنی چی شده بود که رفتی؟
مکثی کرد و اخمش غلیظ تر شررد، اونقدر که یه لحظه از تصررور یکی شرردن ابروهار نزدیک بود لبخند بزنم اما جلوی خودم و گرفتم.
بابات بعد از دو ماه یادر افتاده که باید حق آق فرهاد و می ذاشررته کف دستش!
ترس برم داشت:
بابا چی کار کرده؟
بدون این که نگاهم کنه مشغول تعویض لباسش شد:
پا شده رفته مغازه ی فرهاد و به هم ریخته و خودر و هم تا تونسته کتک زده!
و پوفی کرد و ادامه داد:
با کلی آدم! پدر فرهاد هم شکایت کرده بود.
زیر لب غر زد:
اول رفته آقا کاری که دلش خواسته رو کرده بعد به من نامه می ده پاشو بیا یهکاری کن!
بدنم رو ضررعف گرفته بود. به سررمت تخت رفتم و در حالی که می نشررسررتم گفتم:
حالا این یه هفته موندنت تونست چیزی رو درست کنه؟ با لباس راحتی جلوم ایستاد و گفت:
پدرر رضررایت داد. ولی فکر نکنم فرهاد به این راحتی کوتاه بیاد. مطمئنا تا دوباره رو پار وایسته روز از نو روزی از نو.
با ناباوری نگاهش کردم و گفتم:
مگه بابا چقدر زدر؟!
قیافه ار از ناراحتی جمع شد:
زدن جفت پار و شکستن.
بی اراده بغض کردم. چرا بابا اینطور بی رحمانه عمل کرده بود! اونم حالا که همه چیز تموم شده بود.
واسه فرهاد بغض کردی؟!
به مسعود نگاه کردم و با دست پاچگی گفتم:
فرهاد؟! نه! از ترسم بود، واسه بابام. نمی دونم! شاید آبرومون.
به سمتم خم شد، لبخند مهربونی زد و گفت:
نگران نبار خانوم. مخصوصا برای فرهاد!
خوا ستم به خاطر لحن حرف زدنش خودم رو آروم کنم که با همون لحن ادامه داد:
که اگر وا سه هر مردی جز من بخوای نگران ب شی گردن اون مرد و خورد می کنم.
ناباورانه بهش زل زدم. لبخند گرمی زد و گفت:
که می دونم تو چنین کاری نمی کنی.
مچ دستم رو چسبید و گفت:
الان هم ح سابی خ سته ام. تو هم پا شو لباس ها تو عوض کن تا موقع ناهار یه چرتی بزنیم.