گوهر مقصود

فصل شانزده

ولی من دوسرت داشرتم! یادمه می گفتن اگر عروس کف دسرت دختر های دم بخت حنا بذاره زود تر بختش ون باز می ش ه و چه س اده لوحانه از بچگی پای میز حنای عروس داوطلب وامیستادم!

باز هم زهره جون جواب داد:

داشته باشیم هم تو بچه نمی ذاری اجرار کنیم.

و خودر و دختر زش تش خندیدن. من هم لبخند زورکی زدم و باز به مس عود نگاه کردم. انگار آذر از همون لحظه اول برای من شمشیر از رو بسته بود. رو به مادرر گفت:

- مامان دیگه چه کارایی کردن!

و بلافاصله رو به مسعود گفت:

مسعود دست تو رو هم ببینم!

مسعود سرر رو بالا آورد و با تعجب گفت:

چرا؟

حنا کف دست تو نذاشتن؟ مسعود هم با لبخندی گفت:

نه! فقط برای ...

نگاهش به قیافه ی عصبی من افتاد و با لحن شل شده ای ادامه داد:

عروس گذاشتن.

رامتین با لبخندی دستش رو به سمت من دراز کرد و گفت:

ساغر جون بده دستت و ببینم، بدونم این چیه آذر چسبیده ول نمی کنه.

با اخم به مسعود نگاه کردم و آذر همزمان گفت:

آخه من نمی دونم این گند و ک*ث*ا*ف*ت ها چیه اسررمش و می ذارن رسم!

مسعود نگاهش رو از من گرفت و رو به آذر با خونسردی گفت:

چقدر حرف می زنی! دو دقیقه ور ور نکن بذار بفهمیم چی می خوریم. اه.

ابروهای آذر بالا رفت:

من ور ور می کنم؟

رامتین دستش رو تکون داد و گفت:

بده ببینم دیگه ساغر!

چه زود پسر خاله شد این یکی! مسعود مچ دست رامتین و کشید و همزمان به جفتشون گفت:

بار آخرتون باشه سر به سر خانوم من گذاشتین ها.

رامتین چشم هار و گرد کرد و با خنده گفت:

گرخیدیم دادار.

با این که لحن مسعود شوخی داشت اما انگار حسابی به آذر برخورد. از پشت میز بلند شد و گفت:

انگار زنش و خوردیم!

زهره جون لبش و گاز گرفت و رو به آذر گفت:

مامان مسعود و که می شناسی! شوخی کرد.

همزمان که آذر دشت از آشپزخونه خارج می شد مسعود دست به سینه شد و با لبخندی رو به زنداییش گفت:

نه زندایی جون. در این مورد کاملا جدی ام.

زهره جون چشم غره ای به مسعود رفت و بی حرف با لبخندی رو به من گفت:

آذر هیچی تو دلش نیست ساغر جان .یه وقت به دل نگیری!

رامتین جواب داد:

نه تو دلش. نه تو مغزر.

و با مسعود زدن زیر خنده. رو به زهره جون با لبخندی مصنوعی گفتم:

نه زهره جون. ناراحت نشدم. تازه از سفر اومدن خسته هم هستن.

رامتین در حالی که لقمه رو تو دهنش فرو می داد گفت:

ربطی به خستگیش نداره. کلا همین مدلیه.

و رو به مادرر ادامه داد:

- اونجا هم اونقدر غر زد حال همه رو گرفت. مجبور شدیم زود تر برگردیم.

و خطاب به مسعود گفت:

- بچه ها خیلی سررراغت و گرفتن. فهمیدن عروسرریته می خواسررتن کله ت و بکنن. احمد که حسابی از دستت شکاره.

و حرفهاشررون ادامه پیدا کرد، حتی تا بعد از صرربحونه و متوجه شرردم آذر هم کلاسی مسعوده. و رامتین درسش رو تموم کرده ولی هر سه دوستانی مشترک دارن و همیشه با هم تفریش می رفتن. تصور این که آذر معلم باشه واقعا تاسف بار بود! شاید تیپ مدرسه ار بهتر باشه!

***

دسررتم رو توی کیف کوچکم چرخوندم و شررناسررنامه ها رو برداشررتم، خیلی راحت گوشه ای از اتاق مشغول عوض کردن لباسش بود. شناسنامه ر رو باز کردم. متولد بیستم آبان سی و پنج. پنج سال از من بزرگ تر بود. به سمتم اومد و دستش رو دراز کرد، شناسنامه ها رو به دستش دادم. کت چهارخونه ی کرم- قهوه ایش رو از روی جا رختی برداشت و شناسنامه ها رو توی جیبش گذاشت و گفت:

فردا باید پیگیری کنم تا تاثیرر روی حقوقم اعمال بشه.

بهش نگاه کردم. شاید داشتم زود قضاوت می کردم اما مسعود و رفتارر هیچش باهتی به مرد رویاهای من نداش ت. خدایا من و ببخش، اما مرد رویاهام یه عاشق دو آتیشه مثل ... نه حتی نباید بهش فکر کنم ... وقتی مسعود همسر منه حتی فکر به شخص دیگه گ*ن*ا*ه داره.

تو فکری!

سرم رو بالا آوردم و به نگاه غضب آلود مسعود چشم دوختم .یه لحظه از اینکه فکرم رو خونده با شه ترس برم دا شت. اما لبخندی که نرم روی لبش ن ش ست دلم رو آروم کرد، با شیطنت گفت:

عصبانیت بهم میاد؟ نه!

نفسم رو با حرص بیرون فرستادم و گفتم:

آره! جذاب ترت می کنه.

و خودم رو به سمت دیگه تخت کشوندم و دراز کشیدم و همزمان گفتم:

شبت بخیر آقای خودشیفه.

تخت تکونی خورد و با صدایی که هم دلخوری تور بود هم خنده! گفت:

شب به خیر؟!

چند ضربه ی آروم به شونه ام زد و گفت:

حاج خانوم؟

با تردید سرم رو به سمتش چرخوندم و نگاهش کردم. به پهلو دراز ک شید و یه دستش رو بلند کرد و گفت:

دو شب خستگی من و به حساب برادریم نذار! زود بیا که جات اینجاست. به وضوح آب دهنم و قورت دادم که خنده ار گرفت:

مگه می خوام بخورمت؟! بدو بیا.

و من هنوز مثل منگ ها داش تم نگاهش می کردم که همون دس تی که بالا بود رو به س متم دراز کرد و بازوم رو چس بید و من رو به س مت خودر کش ید و دس ت هار رو دورم حلقه کرد. قفس ه س ینه ار که بین ش ونه هام چس بید فهمیدم قلب اون هم دست کمی از قلب من نداره.

یه سرروال احمقانه! چرا باید این کار و می کردیم؟ وقتی هر دومون آمادگی نداشررتیم؟ می دونم احمقانه بود ولی واقعا این سرروال، اون لحظه برام پیش اومده بود. حلقه ی د ست هار تا جایی که جا دا شتن دورم پیچیدن. مگه من چقد جثه داشتم؟!

لب هار رو از بین موهام به گوشم رسوند و آروم گفت:

از من نترس. ازت فقط و فقط اعتماد می خوام ... باشه؟

واقعا این حرفی بود که الان باید می زد؟ خواستم حرفی بزنم که لاله ی گوشم رو ب*و*سرید. و قبل از عکس العملی از جانب من، صرورتش رو به صرورتم چسبوند. عملا داشت لهم می کرد!

زمزمه کرد:

همون طور که من اعتماد می کنم.

زمزمه وار گفت:

چیزهایی که باعث می ش ن از من بدت بیاد رو فرامور کن. حرف هایی که زدم.

احساس کردم بینیم به تنهایی جواب نفس کشیدنم رو نمی ده. لبهام از هم بازشد تا راحت تر نفس بکشم.

کار نخواستنم رو از چشم هام نخونه. کار خجالتم رو نبینه.

چون معلوم نیس ت هر بار که این اتفاق نمی افته چقدر ازر دور بش م و دفعه بعد چقدر به خجالتم اضافه می شه...!

***

دستم رو گذاشتم رو در کمد و با حرص گفتم:

اگه من نخوام بری چی؟ مسعود با درموندگی گفت:

می ذاری خانوم! جون هر کی دوست داری اذیت نکن.

کامل به در تکیه دادم و دست به سینه نگاهش کردم.

کیف توی دستش رو با حرص به زمین کوبید و گفت:

اصلا از اون کمد چیزی نمی خوام.

و به سمت جا لباسی رفت و قبل از اینکه دستش به پالتور برسه دویدم و اون رو گرفتم. نفسش رو با حرص فوت کرد و گفت:

این کارها چه معنی میده؟

با صدایی که سعی می کردم لرزشش مخفی بمونه گفتم:

تو بگو؟! تو اون نامه لعنتی چی بود که اینطور به هم ریختی؟

به پالتوی مش کیش که تو دس ت من بود نگاهی کرد و س عی کرد لحنش آروم باشه:

یه چیزیه بین من و بابات. باید برم تا...

مربوط به منه می دونم.

چند ثانیه ای به چشم هام خیره شد و مشکوک پرسید:

دوست داری چی بشنوی؟

بغض کرده پالتور و به زمین کوبیدم و گفتم:

برو هر جهنم دره ای که می خوای بری.

و به سمت تخت رفتم. خم شد و پالتور رو برداشت و به سمت در رفت. کنار در ایستاد و چند ثانیه ای بهم زل زد و گفت:

دو سرره روزه بر می گردم. خودت و اذیت نکن. با آذر هم دهن به دهن نکن .

دلت گرفت به زندایی بگو با هم...

گمشو.

ابروهار و تو هم ک شید و بی هیچ حرفی از اتاق خارج شد. بغ ضم شدید تر ش د و زدم زیر گریه. می بینه من ناراحت ش دما! می دونه علت ناراحتیم چیه!

نصیحت می کنه واسه دو روز نبودنش چی کار کنم چی کار نکنم!

بعد هم که بهش می گم گمشررو حتی برنمی گرده بهم بگم خفه شررو! لجم در اومده بود. پام و محکم به تخت کوبیدم و کتاب هار رو که لبه ی تخت بود ریختم روی زمین. چرا سررکوت کرد و باهام بحث نکرد؟! چرا واسررش مهم نبودم!

فکر کرده من بچه ام! یه چیزی بین بابام و اون! خوبه از علاقه ی بابام و مسعود به هم خبر دارم. وقتی بابا یه نامه ای رو می ده د ست قا سم بر سونه به م سعود یعنی یه اتفاقی تو اون خراب شده یعنی دشت بهشت افتاده.

دلم گواه بد می داد. و همه حوا سم ناخودآگاه به سمت فرهاد می رفت. کارخونه ما هم مثل خونه ی دایی تلفن داش رت. اون وقت این طور تو بی خبری دست و پا نمی زدم.

بعد از یه ربع چند ضررربه به در خورد و زهره جون وارد اتاق ش رد. با دیدن صورت غرق اشکم کامل وارد شد و در رو پشت سرر بست. کنارم نشست و با نگرانی گفت:

ساغر جان چرا اون بچه رو با ناراحتی راهی می کنی؟ جوشیدم:

من ناراحتش کردم؟!

زهره جون لبخند مهربونی زد و گفت:

مسعود بیچاره همین طوریش هم نگران تو بود. معلوم نبود تو نامه قاسم چی بود که اینطور بیشتر به هم ریخت. تو هم که بهش گفتی گمشو!

دندون هام و به هم ف شردم! عجب حریممون خ صو صی بود! د ستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت:

از سر کار هم که اومد دیدی که حتی ناهار هم نخورد!

توقع داشت الان بابت ناهار نخوردنش غصه بخورم؟ زهره جون در حالی که از لبه ی تخت بلند می شد گفت:

بی خودی اوقات خودت و تلخ نکن عزیزم. مسعود پسر عاقلیه، لابد صلاح بوده که تو ندونی. الان هم رامتین داره واست تو حیاط جگر کباب می کنه.

با چشم های گرد شده به زهره جون نگاه کردم و گفتم:

خاک تو سرم! آقا رامتین فهمید؟!

زهره جون خندید و من تازه فهمیدم چه بی پروا به قضیه ی دیشب اشاره کردم.

به شونه ام زد و گفت:

نه دخترم. گفتم ه*و*س کردم. اون هم که بعد از ظهرها خونه بیکاره، داره درست می کنه. تو هم بابت این طور چیز ها خجالت نکش.

با خارج شرردنش از اتاق نفسررم رو راحت بیرون فرسررتادم. خدایا من الان از م سعود بنالم؟! باید خودر حرف می زد. نه این که زن داییش و بفر سته از دل من در بیاره.

صبش که ا صلا نفهمیدم کی از خونه بیرون رفت و رفته بود مدر سه! ظهر هم ، همزمان با رسیدنش قاسم هم جلوی در دیدر و نامه ی بابا رو به دستش داد .

ش اید اگر از پش ت پنجره آش پزخونه ندیده بودمش ون همین قدر هم بهم نمی گفت!

به پنجره چسبیده بودم و نظاره گرد ورود آذر و مسعود بودم. رامیتن هم هنوز به خونه نیومده بود. آذر یه پالتوی تمام خز گنده پوشرریده بود که تور گم بود .

موهای فرفری و وزر هم از زیر کلاه گنده ار بیرون زده بود. بدون کلاه شبیه شیر بی شه بود. از بازوی م سعود آویزون بود که نامه رو با شوخی ازر بگیره و این سمت پنجره پوست لبم داشت توسط دندونم از حرص کنده می شد.

هر چقدر هم که ع شق آت شینی بین من و م سعود نبا شه، اجازه نمی دم ک سی آرامش تازه پا گرفته ی زندگیم رو به هم بزنه.

از پنجره دل کندم و به سمت در ورودی رفتم. وقتی وارد خونه شدن لب های مسعود به لبخندی از هم باز شد و گفت:

سلام! خانوم چطوری؟