فصل پانزده
فکر می کردم مزه همه رو دارم حس می کنم. حتی ت صور شون هم حال به هم زن بود. چش م هام و بس تم و س رم رو به عقب تکیه دادم. حس بدی داش تم .حالت تهوع از یه طرف، تکون های ماشررین هم که تش ردیدر می کرد. دل تنگیم بابت جدا شرردن از خونه هم از طرف دیگه و از همه بد تر نگرانیم بابت رفتار های ضد و نقیض مسعود باعث می شد دچار سردرگمی بشم و حتی تو اون لحظه واقعا دلم می خواست بمیرم یا به یه خواب طولانی برم.
اونقدر بی حال بودم که وقتی م سعود بازوم و چ سبید و من رو به سمت شونه خودر خم کرد مقاومتی نکردم و سرم روی شونه ار قرار گرفت. دستم رو به گردنم رسرروندم و شررال گردن شرریری رنگ رو از دورر باز کردم. حس کردمسرما حالم رو بهتر می کنه.
خواستم کلاهم رو هم از سرم در بیارم که مسعود مچ دستم رو چسبید و آرومگفت:
چی شد؟ با حرکت لب گفتم:
گرممه.
چند ثانیه همون طور نگاهم کرد و با دو دلی دستش رو عقب کشید و گفت:
باشه در بیار.
اما من که نمی خوا ستم از اون اجازه بگیرم! غیرتی شده بود؟ اون هم وا سه یه مرد پنجاه ساله؟ عجیب بود! مسعود وضعیت پدر من رو می دونست. بارها و بارها من و مادرم و خواهرم رو بی حجاب دیده بود. اگر غیرتی ش رده بود که اجازه نمی داد کلاهم رو در بیارم.
نمی دونم چرا! اما بی خیال در آوردن کلاه شدم.
به زن دایی نگاه کردم که انگار خوابیده بود. سرررم رو کمی بالا آوردم و به مسعود نگاه کردم. بی هیچ حسی به صورتم نگاه کرد و گفت:
حالت داره به هم می خوره؟
سرم رو به چپ و راست تکون دادم. کمی خودر رو بالا کشید و دستش رو به شونه ام فشار داد و وادارم کرد سرم رو روی پار بذارم.
حالا می تونستم صورتش رو خوب نگاه کنم. بی مقدمه گفتم:
چرا بهم گفتی غذای پس مونده؟ چشم هار متعجب شد و فورا گفت: - هیسس؟
و بعد به داییش نگاه کرد. اخم کردم و خواستم بلند شم که دستش رو به شونه ام فشار داد و گفت:
حرف نزن حالت به هم می خوره.
حالم به هم می خورد؟! من تازه داشررت تک تک حرف های نامه ار به یادم می اومد و هر لحظه امکان داشت مشت بزنم زیر چونه ار.
تا خواستم دوباره حرف بزنم. نوک انگشت هار رو روی لبم گذاشت و کمی سرر رو خم کرد و با صدای خیلی آرومی گفت:
ما با هم تنها می شی. وقت واسه پرسیدن این طور سوال ها زیاده.
حق با اون بود.
اص لا هم حق با اون نبود. پس ره ی پررو. اخمم غلیظ تر که ش د لب هار به لبخندی کش اومد و با حرکت لب گفت:
بخواب. حرص نخور.
چشم هام و بستم. همون بهتر که بخوابم.
***
به پهلو چرخیدم. ساعت روی عسلی نه شب رو نشون می داد، این یعنی بعد از این که رسرریدیم سرره سرراعت تمام خوابیده بودم و حالا اثری از اون حالت تهوع مزخرف نبود.
موهام و از دور گردنم جمع کردم و روی تخت ن ش ستم. تختی که دو نفره بود!
زن دایی می گفت یه هدیه کوچیک از طرف اونها برای من و مسررعوده و هروقت که به خونه خودمون رفتیم اون رو با خودمون ببریم. هنوز هم خوابم میاومد ولی بهتر بود از تخت خارج می شدم.
حس می کنم قسمت اعظم حالت تهوعم مربوط می شد به استرسی که بابت رویارویی با بچه های دایی داشتم! که نبودن! به گفته ی زینت_کسی که تو اون خونه کار می کرد_ بچه ها که اس مش ون آذر و رامتین بود با دوس تاش ون رفته بودن سفر.
لب هام و دادم جلو. اصلا خوشم نمی اومد با مسعود رو به رو بشم؛ حس می کردم ضایعم کرده. وقتی با هم وارد اتاق شدیم به متلک گفتم:
چ قدر ب چه های دای یت خاطرت و می خوان! هم او مدن عروسرر یت هم استقبالت!
اون نامرد هم با خونسردی گفت:
هر کس در حقم لطفی ک نه محبتش رو رسررونده، من از هیچ کس توقعی ندارم. خوشم نمیاد تو هم از این حرف های خاله زنکی بزنی!
بی ش عور، من می خواس تم اون و ض ایع کنم، به جار اونم کنفم کرد. به در اتاق ضربه ای خورد و قبل از اینکه جواب بدم زهره جون سرر و آورد داخل و وقتی دید روی تخت نشستم کامل وارد اتاق شد.
پتو رو از روم کنار زدم و پاهام و روی زمین گذاش تم. با خور رویی به س متم اومد و گفت:
حموم آماده س عزیزم. اگه دوست داشتی برو دور بگیر.
لبخندی زدم و وقتی دیدم هنوز داره با لبخندی احمقانه نگاهم می کنه خودم و جمع و جور کردم و گفتم:
ممنون. الان می رم.
دیدم باز هم داره لبخند می زنه .یقینا اون هم خل بود! به س مت دیگه ی تخت اشاره کرد و گفت:
چند تا د ستمال دوخته اون سمت مرتب شده زیر تخته. خواهر شوهرم ...
مادر شوهرت داده.
گونه هام داغ شد و از روی تخت بلند شدم و به سمت کمد لباس ها رفتم که قبل از خواب لباس ها رو تور چیده بودم. زهره جون هم در حالی که هنوز همون لبخند حرص در آر روی لبش بود گفت:
با من راحت بار عزیزم. خجالت نداره که!
وقتی از اتاق خارج شد نفسم و با آرامش بیرون فرستادم. زنیکه بی فکر بی حیا!
از خجالت آب شدم.
***
سفید بود، با گچ بری های مربعی که گوشه هار پیچیده بود، رنگ گچ بریش هم صررورتی بود. سررقف اتاق رو می گم. طرح جالبی داشررت، نگاه کردن به سقف خیلی بهتر از فکر کردن به اتفاقات دیشب بود، اتفاقاتی که باید می افتاد ولی ...
سرم رو به سمت چپم برگردوندم و به مسعود که درست با همون ژست دو شبپیش خوابیده بود نگاه کردم. خر خر می کرد. دلم می خواست دستم رو مشتکنم و با قدرت بکوبم تخت سینه ار.
کار امروز، تعطیل نبود و صبش زود می رفت سر کار.
به سمت راست و پشت بهش چرخیدم و به این فکرکردم که الان زندایی پیش خودر چه برداشتی از دیشب داره؟ حیف اون همه خجالتی که کشیدم!
خوشحال باشم؟ یا ناراحت؟
دی شب وقتی از حموم در اومدم و پاورچین خودم و به اتاق ر سوندم توقع دیدن هر چیزی رو داشرتم جز این که مسرعود خواب باشره. با حرص بدون خ شک کردن موهام به سررمت تخت رفتم و بدون ملاحظه خواب بودنش روی تخت دراز کشیدم و اون قدر تو جام وول خوردم که صدار در اومد:
چرا آروم نمی گیری؟ با حرص گفتم:
تموم امروز و خواب بودم...
حرفم رو قطع کرد و با التماس گفت:
می دونم ولی من نخوابیدم، خواهش می کنم بذار بخوابم.
و به سمتم چرخید و ملتمسانه بهم چشم دوخت و گفت:
تا همین لحظه دایی من و به حرف گرفته بود .یه ربع هم نیس رت اومدم تو اتاق.
با خشررم نگاهم و ازر گرفتم و بعد از چند ثانیه سررکوت وقتی که حرفم رو جمع کردم تا جوابش رو بدم به صررورتش نگاه کردم اما دهنم نیمه باز موند .
طوری خوابیده بود که انگار چند ساعت از خوابش گذشته بود!
صبحت بخیر!
از فکر شب رمانتیک گذ شته بیرون اومدم و به صورت شاد و پر انرژیش نگاه کردم و همین که دهنم رو باز کردم تا جوابش رو بدم روی صررورتم خم ش د و پیشونیم و ب*و*سید و خیلی سریع هم جدا شد و کنار تخت ایستاد و دستش رو به سمتم دراز کرد:
بریم صبحونه بخوریم؟
من که هنوز مات ب*و*سه ی غافلگیرانه ر بودم بی توجه به دست دراز شده ار به صورتش زل زده بودم. لبخندی زد و گفت:
نمیای؟
خودم رو جمع کردم و ابروهام توی هم رفت. با پش ت دس تم دس تش رو پس زدم و توی جام نشستم و گفتم:
الکی مهربون ن شو. دی شب هم که خودت و زدی به خواب! هنوز یه تو ضیش به من بابت اون نامه ی خوشگلت بدهکاری.
لبخند حرص در آری زد و گفت:
هر چند به نظرم بهتره اول صبحونه بخوریم. اما چون دوست ندارم فکر کنی دارم از زیر جواب دادن در میرم می مونم و به سرروالت جواب می دم. چی می خوای بشنوی؟
با من و من دوباره سرروالم رو تکرار کردم. لب زیرینش رو به نشررونه فکر کردن برای چند ثانیه به دندون گرفت و بعد گفت:
خب فهمیده بودم که تو با پدرت هم عقیده نیسررتی. و فرهاد همچین همبدون جایگاه نبود. بهتر بود با لحن بدی صحبت می کردم تا با فکر باز تصمیمبگیری. اون نامه می تونست واست سندی بشه که کامل رای پدرت و بزنی! پوزخندی زد و گفت:
اما این کار و نکردی!
سوالی اخم کردم و گفتم:
چون تو حرف از فرهاد زده بودی! این کار و کردی که من نتونم نامه رو به پدرم..
می خواس تم با خودم کنار بیام. تو فکر کن می خواس تم تو کار خدا س نگ بندازم ببینم چقدرتاثیر داره!
چش م هام و ریز کردم. از حرف هار س ر در نمی آوردم. گیجی من و که دید دوباره به س متم خم ش د و دس تم رو توی دس تش گرفت و با ص دای آرومی گفت:
بیا با قسمت کنار بیایم تا قشنگ تر بشه.
و من رو به سمت خودر کشید و گفت:
زیاد هم فکر نکن .... ناراحتت کردم؟ هنوز اخم داشتم. لبخندی زد و گفت:
معذرت می خوام.
پاهام که روی زمین قرار گرفت خودم و ازر جدا کردم و گفتم:
برو. من هم میام.
سرررر رو تکون داد و به سررمت در رفت، قبل از رفتنش لای در ایسررتاد و به موهام نگاه کرد. دوباره اخم کردم و گفتم:
با سر ل*خ*ت بودن من مشکلی داری؟!
لب هار و کج و کوله کرد و با مکث گفت:
هر جور دوست داری بار.
و از اتاق خارج شد.
***
با بلند شدن دایی نفسم رو با آسودگی بیرون فرستادم که از چشم مسعود دور نموند و برام لبخند زد. دایی اونقدر تعارف می کرد که آدم معذب می ش رد .
همزمان با خروجش از آ شپزخونه صدای زنگ حیاط هم بلند شد. زهره جون با خوشحالی گفت:
حتما بچه هان.
لحظاتی بعد آذر و رامتین با سر و صدا وارد خونه شدن. من هم همراه مسعود از پشت میز بلند شدیم و باهاشون احوال پرسی کردیم. جواب دست دراز شده ی رامتین رو دادم ولی آذر به سلامی سرد اکتفا کرد. البته قصد دارم نگاه تحقیر آمیز و کنکار گرر رو فاکتور بگیرم و بهش فکر نکنم.
هر دو و سایل شون رو همون جلوی در آ شپزخونه روی زمین ولو کردن و لباس هاشون و سبک کردن و اومدن توی آشپزخونه.
من بین آذرو زهره جون نشسته بودم و رامتین و مسعود رو به رو. با این که اهل سخت گیری برای خودم نبودم ولی از این که به رامتین د ست داده بودم عذاب وجدان گرفته بودم. چون بر خلاف تصررورم آذر و مسررعود به هم دسررت نداده بودن. حتی یه لحظه خودم رو برای این که سرم حجاب نداره سرزنش کردم امابه خودم تشر زدم:
چته؟ خود مسعود گفت هر جور دوست داری بار!
مسررعود با چشررم به قندون اش راره کرد. همین که قندون رو از جلوی خودم برداشتم و بهش دادم آذر با لحن طعنه آمیزی گفت:
اون چیه کف دستت؟
خودم با تعجب به کف دس تم خیره ش دم و متوجه ش دم منظورر رد کمرنگ حناست. گفتم:
مال حنا بندونه.
قیافه ار رو جمع کرد:
حنا! چرا گذاشتی کف دستت بذارن!
زهره جون به جای من جواب داد:
آذر جان بزرگتر ها دلشررون به همین چیزها خوش ره دیگه! چند روز هم که بیشتر جار نمی مونه.
به مسعود نگاه کردم که بی تفاوت در حال لمبوندن بود و انگار حواسش نیست ولی رامتین با علاقه به ما نگاه می کرد. آذر شونه ای بالا انداخت و گفت:
خدا رو شکر ما از این رسم های مسخره نداریم.