گوهر مقصود

فصل چهارده

می خواستم حرف بزنی و تو فقط نگاهم می کردی و معلوم نبود تو دلت چی می گفتی.

آرنجم و تکیه گاه بدنم کردم و همچنان با خشم ادامه دادم:

-اگر می خورد به سرم چی؟ زبونم باز می شد؟!

اون هم مثل من بالاتنه ار رو کمی جلو کشید و گفت:

-حواسم بود که نمی خوره.

چشم هام گرد شد:

-نمی خورد! اگر سرررم و خم نکرده بودم که مغزم به جای قندون خورده بود به دیوار!

با سمجات گفت:

-نمی خورد. می دون ستم سرت و خم می کنی، چون متوجه شدی که قندون رو بردا شتم و می خوام به سمتت پرت کنم. من اونقدر سریع عمل نکردم که تو نتون...

-اگر می خورد چی؟!

با کلافگی گفت:

-حالا که نخورده!

نشستم و گفتم:

-اگر یک در صد می خورد!

س اکت ش د. عص بی نبود، اما کلافه بود. از کجا به این بحث رس یدیم؟! من ا صلا نمی خوا ستم در مورد قندون صحبت کنم. باید یه جوری به بحث اولم وصلش می کردم. نگاهم و ازر گرفتم و نفسم رو فوت کردم و گفتم:

-جوابم و ند...

-معذرت می خوام.

چون با هم و به صررورت همزمان حرف زدیم به گور هام ش رک کردم. به صورتش نگاه کردم و گفتم:

-چی گفتی؟

لب هار و به هم فشار داد و بعد گفت:

-گفتم معذرت می خوام ... معذرت می خوام که ترسرروندمت ... من واقعا ق صد ندا شتم قندون و به سرت بزنم، من ... مطمئن بودم که سرت و کنار می کشی.

می خواستم باز هم این سوال احمقانه که «اگر می خورد چی؟!» رو تکرار کنم که جلوی خودم و گرفتم. حالا که داشررت معذرت خواهی می کرد! سرراکت شدم. بعد از چند ثانیه دراز ک شید و در حالی که لحاف رو تا زیر گردنش بالا می کشید گفت:

-تو هم بهتره بخوابی که فردا صبش اذیت نشی ... شب بخیر.

چشم هار و بست. بوی خوراک لوبیا تازه داشت بینیم و نوازر می داد. سرم رو نزدیک گور مسعود بردم و با صدای آرومی گفتم:

-هر چند هنوز هم کلی باهات حرف دارم اما ... خوراک لوبیا ارجحیت داره.

بدون اینکه چشم هار و باز کنه لبخندی روی لبش نشست. من هم بلند شدم و از اتاق خارج شدم. البته بیشتر از یکی دو دقیقه بیرون از اتاق نبودم، در واقع حتی به سفره هم نرسیدم چون زن عمو به سمتم اومد و در مقابل چشم مهمون ها دسررتم رو گرفت و به سررمت اتاق کشررید، در اتاق رو باز کرد و بعد از زدن مشتی، تو فرق سر مسعود بی نوا و کلی غر از اتاق خارج شد.

مسررعود که معلوم بود در عرض همین یه دقیقه خوابش عمیق ش رده بود توی جار نشسته بود و جای مشت مادرر رو می خاروند.

با لبهای آویزون گفتم:

-مامانت نذاشت حتی به سفره برسم!

با لحن با مزه ای گفت:

-خب چرا تو سر من مشت زد؟

در اتاق باز شد و الهام با یه کاسه خوراک وارد شد و دوتا قاشق به دستمون داد و بعد از یه چشم غره ی اساسی به جفتمون از اتاق بیرون رفت. با ذوق قاشقم رو تو کاسه بردم و رو به مسعود گفتم:

-تو نمی خوری؟ اخمی کرد و گفت:

-سریع بخور، جمعش کن و بخواب.

و توی جار دراز کشید و این بار سرر رو برد زیر لحاف - خخخخ... خخام.

یهو چشررم هام و با تمام قدرت باز کردم. گرد گرد. داشررتم خواب چی رو می دیدم؟ یه قمه بزرگ دسرت فرهاد بود و می خواس ت س ر بابام و لبه ی حوض ببره.

ق ... ق ... قققق.

با چشرم هایی که انگار نه انگار تا چند ثانیه ی قبل گرم خواب بودن به سمت راستم نگاه کردم. مسعود آزادانه خوابیده بود. دو تا کف دستش روی سینه ار بود. دهنش هم نیمه باز و این صرردا های عجیب و غریب از هنجره ار خارج می شد.

خخخ...

سرم به نبض افتاده بود. پس از صدای مسعود بیدار شدم! چه خواب بدی بود .

فرهاد همه رو لت و پار کرده بود. حس می کردم هنوز صدای گریه ی اسما رو می شنوم.

دوباره به مسعود نگاه کردم. بابا هم خر و پف می کرد؟! گمون نکنم. تا به حال ندیده بودم مامان حرفی بزنه! خودم هم چند باری که پیشررش خوابیده بودم چیزی متوجه نشده بودم.

هه ... هه .. آآآ.

خدایا! چه فاجعه! اون می خواد سی و دو حرف الفبا رو ذکر کنه؟!

دس تم رو به بازور رس وندم و آروم ض ربه زدم. برای چند ثانیه حتی نفس هم نک شید. تر سیدم! نکنه با همین ضربه ک شتمش! با اینکه هنوز خودم هم گیج بودم اما سعی کردم تمرکز کنم تا ببینم واقعا نفس می کشه یا نه.

همین که صورتم رو نزدیک بردم یهو چشم هار و باز کرد. از ترسم جیغ خفه ای کشرریدم و خودم و کشرریدم کنار. با همون جیغ خفه ی من کامل تو جار نشست و در حالی که قصد داشت بلند بشه گفت:

چی شده؟

قبل از این که به دراتاق برس ه به خودم اومدم و دنبالش دویدم و نرس یده به در دسررتش رو چسرربیدم. با گیجی نگاهم کرد. گریه ام گرفته بود. اون همه حرف هایی که مامان تو این یه هفته بهم در مورد امش رب گفته بود .یعنی همین! با صدایی که می لرزید گفتم:

کجا می ری مسعود؟

چند ثانیه نگاهم کرد و انگار تازه مغزر به کار افتاد، نفسش رو به آرامی بیرونفرستاد:

خواب بودم؟ چونه ام لرزید و گفتم:

بیا برو بگیر بخواب.

دست هام و کشیدم و کمی عقب تر ایستادم. چند قدم به سمت رخت خواب رفت و ایستاد، بهم نگاه کرد و گفت:

چیزی شده؟ چرا بیدارم کردی؟ سرم رو به چپ و راست تکون دادم و گفتم:

خر و پف می کردی. من حتی صدات هم نکردم!

لبخند کمرنگی روی لبش نشست و گفت:

شرمنده، باید به پهلو بخوابم.

یک قدم باقیمونده رو برداشررت و توی جار دراز کشررید. به دقیقه نرسررید که حس کردم خوابیده. بغض کرده همون جا نشررسررتم و به دیوار زیر پنجره تکیه دادم. حتی نفهمید که من و چقدر ترسونده!

این اخلاقش مثل بابا بود. اون رو هم نباید توی خواب یهویی بیدار می کردیم. یادمه یه بار بدون پیراهن راه افتاده بود س مت کوچه، من و مامان و اس ما س ه نفری به زور جلور و گرفتیم. مس عود هم اس ترس ی بود و زیادی هش یار می خوابید. تو دلم گفتم:

ندیدی با یه تکون ساده چه جوری بیدار شد؟!

این هیچی. با خر و پفش چه کار کنم؟! صررد درصررد خونه ی داییش یه اتاق بیشتر به ما تعلق نمی گرفت ،یعنی باید تحمل می کردم. بغضم شدید تر شد ،من هیچی از م سعود نمی دون ستم. خر و پف و خواب ا سترسیش کم اهمیت ترین بود.

چرا اینقدر احمقانه تص میم گرفته بودم؟ یاد حرف های مامان افتادم که چقدر از شنیدن شون خجالت زده شده بودم. می گفت مرد ها روز های اول عروسی گرم تر برخورد می کنن و به ندرت سرررد تر و طبیعی تر می شررن. کافی بود به رفتار امشبش فکر کنم. با خودم گفتم:

این هم اهمیت نداره.

اص لا خدا رو ش کر که اتفاقی نیفتاد وگرنه چه جوری ص بش باید تو روی بقیه نگاه می کردم؟

زن عمو می گفت داییش دختر و پسررر جوون داره .یعنی خودم هم کم و بیش خبر داشررتم، اون ها چه طور آدم هایی بودن؟ فقط دایی و زنش اومده بودن عروسی. صبش قرار بود با اون ها بریم. البته چیزی به صبش نمونده بود.

به صررورت مسررعود خیره شرردم؛ دیگه خر و پف نمی کرد. اگر واقعا به پهلو خوابیدنش تاثیر داشت پس باید خدا رو شکر می کردم.

خواب از سرم پریده بود. از اتاق بیرون اومدم و به سمت دستشویی رفتم.

وقتی بیرون اومدم، پشت در اتاق روی ایوون نشستم و از شدت سرما دست هام و ب*غ*ل کردم. برف کنج دیوار ها نش س ته بود. نگاهم رو به س اختمون خونه خودمون انداختم. اشک هام بی اراده باریدن. قرار بود برم؟

مامانم حامله بود. ا سما هم که جز درس خوندن کاری بلد نبود و سال دوازدهماه مریض بود و دل درد داشت. بابا هم که اجازه نمی داد کسی رو واسه کمک بگیرن. این یکی بچه هم نمی موند.

اگه برم و خونواده داییش برخود خوبی باهام نداشته باشن؟

اگر مسعود دوستم نداشته باشه و وقتی دور شدیم ذات اصلیش و نشون بده؟ به در ب سته ی اتاق نگاه کردم. کار می شد بزنم زیر همه چی. سرم رو تکون دادم تا افکار مزاحمم رو پس بزنم.

اما شدت گریه ام بیشتر شد. اگر یه وقت با مسعود دعوام شد، به کی بگم؟ انگاری معده ام توی دهنم بود. دستی روی شونه ام نشست. برگشتم و چهره ی مهربون زن عمو رو دیدم. کنارم نشست و گفت:

چشم های خوشگل دخترم چرا اشکیه؟

همین حرف کافی بود تا بغضم به طور کامل بترکه سرم رو گذاشتم روی شونه ار و با گریه گفتم:

دلم گرفته زن عمو.

موهام و نوازر کرد:

طبیعیه سرراغر جان ... من هم وقتی می خواسررتم از خونواده ام جدا بشررم خیلی گریه کردم. چهارده سالم بیشتر نبود.

با صدایی که حس کردم بغض داره ادامه داد:

اما شوهر تو زمین تا آ سمون با پدرر فرق داره، محبت سرر می شه، می دونم درکت می کنه.

کار می شد همه ی حس خوب حرف های زن عمو رو درک کرد، اما من اون لحظه فقط دلم می خواست اگر قراره با مسعود زندگی کنم برای همیشه همین جا بمونیم. پیش خونواده ها.

نمی دونم چقدر گذشت که همون طور گریه کردم و زن عمو بی حرف نوازشم کرد، آفتاب که کامل در اومد باهم رفتیم داخل خونه و صرربحونه رو آماده کردیم.

زن دایی زهره از صندلی جلو به سمتم خم شد و لیوان آب رو جلوی صورتم نگه داشت:

بگیر بخور ساغر جان.

مسعود لیوان رو از دست زن دایی گرفت و تشکری کرد و در حالی که لیوان رو جلوی لب های من نگه می داشت زیر لب غر زد:

اون خوراک لوبیا رو نمی خوردی دنیا به آخر می رسید؟ لیوان رو از دستش گرفتم و با صدای آروم ولی حرصی گفتم:

همیشه نشستن تو ماشین حالم و بد می کنه.

چشم غره ر رو ندید گرفتم و چند جرعه از آب خوردم.

دایی البرز خطاب به من گفت:

هر وقت حس کردی حالت داره بد تر می شه بگو نگه دارم .یه بادی به سر و

...

مسعود حرف داییش رو قطع کرد:

نه دایی جان. به نظرم بخوابه بهتره.

لیوان رو از دسررتم گرفت و به دسررت زهره جون داد. دایی هم شررونه ای بالاانداخت و گفت:

در هر حال، حتی اگر فکر می کنی احتیاج به دکتر هم هست تعارف نکن.

مسعود هم با لبخند گفت:

ممنونم.

رونش رو اشاره کرد و با اخم بهم گفت:

سرت و بذار اینجا.

من هم با اخم روم و ازر گرفتم و گفتم:

نمی خوام.

اون هم با حرص گفت:

خب نذار.

اما می خواسررتم. اگر دراز می کشرریدم بهتر بود. اگه مامانم بود حتما یه کاری می کرد حالم بهتر ب شه. خب اون طور که م سعود میگه سرت و بذار، آدم بره سرر و به دیوار بکوبه بهتره.

باز هم بغض کردم و یاد چند س اعت پیش افتادم. چقدر گریه کرده بودم. هیچ وقت حس نمی کردم تا این حد دلم برای اسررما تنگ بشرره. مسررعود به زور از اسما جدام کرد. بابا که اصلا نزدیکم نیومد.

احمقانه بود ولی از سعید خواسته بودم مواظب اسما باشه! هه! گوشت و سپرده بودم دست گربه.

بهتری؟

اخم کردم. می خواستم بهش بتوپم:

چقدر هم که واسه تو مهمه!

ولی جوابش رو ندادم، حتی نگاهش هم نکردم. این بار زن دایی بدون اینکه به عقب برگرده پرسید:

ساغر جان بهتری؟

بهتر نبودم. تازه حس می کردم همه ی محتو یات معده ام ته گلومه و کافیه حرف بزنم تا بریزن بیرون. با اینحال گفتم:

بهتر می شم.

اما اون قدر ص ردام بی حال بود که متوجه بشررن حالم هنوز هم بده. حق با مسعود بود، خوراک لوبیای دیشب رو وضعیت الانم بی تاثیر نبود. از همه بد تر کره محلی صبحونه بود.