گوهر مقصود

فصل سیزده

وقتی روی مبل توی اتاق عقد که در واقع همون اتاق خواب مامان و بابا بود که حالا به شکلی زیبا تزیین شده بود، ن ش ستم تازه کمی حالم جا اومد. د ست هام و توی هم قلاب کردم و با دیدن دست های بدون دستکشم بغض کردم.

دلیل بغضم شاید بچگانه به نظر برسه اما من اون دستکش ها رو دوست داشتم و حالا به خاطر حضور بی موقع علی و حرف های احمقانه ار که کل روز رو به کامم زهر کرده بود یادم رفته بود دستکش هام و بردارم.

بی خیالش شدم. عالیه در گوشم گفت:

- ساغر جان چرا با چادر نشستی؟!

با بی حوصلگی کمی خم شدم و چادر رو از زیرم خارج کردم و بالار رو هم از روی سرم برداشتم.

چند ثانیه بعد مسعود کنارم قرار گرفت و کل خونه تو سکوت فرو رفت. زن ها تا جایی که جا بود دور س فره عقد نش س تن و بقیه هم به اتفاق مرد ها از اتاق بیرون رفتن.

سرم پایین بود و دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. اما مطمئنم به خاطر فرهاد نبود. به یک دقیقه هم نکشررید که بقیه ی زن ها هم بیرون رفتن و فقط اسررما و عالیه موندن که بالای سرمون پارچه نگه دا شتن و الهام خواهر م سعود که قند می سابید. و مامان و زن عمو که دو طرف مبل قرار گرفته بودن.

حس می کردم مغزم رو هواست! انگار داشتم به اتفاقات دور و برم مثل یه فیلم نگاه می کردم. حتی چند بار به سمت م سعود برگ شتم و از پ شت تور سفید نگاهش کردم. به صررورتش که بدون کبودی ها جذاب تر شررده بود. چند بار صورتش رو آنالیز کردم. پیشونی بلند و ابروهای پر پشت و کشیده. ولبخندی که وقتی مقدار مهریه قرائت شد نشست روی لبش... چهارده هزار تومان.

صورتم رو نزدیک گوشش کردم و با صدای آرومی گفتم:

اون رو هم پدرم تعیین کرده.

نگاه آرومی بهم انداخت و گفت:

می دونم.

بله می دونسررت، همه می دونسررتن که من جز آدمیزاد به حسرراب نمیام، بابامفقط هر از گاهی واسه دل خور کنک به حرفم گور می داد.

بغ کرده توی مبل فرو رفتم و به روزی فکر کردم که پدرم به حرفم گور کرد وگفت نامزدی رو به هم می زنه. چقدر به داش تن چنین پدری افتخار کردم! و یا روزی که پدرم چنان برخورد رو شن فکرانه ای در برابر کار فرهاد وا سم ن شون داد!

پوزخندی روی لبم نشست. لعنت به تو مسعود. لعنت به تو.

بنده وکیلم؟

قطره اش کی روی گونه ام نش س ت. دس ت های زن عمو از جلوی ص ورتم به پش ت گردنم رفتن و قفل گردنبند به اص طلاح زیر لفظیم رو بس ت. و با س رد ترین لحن ممکن گفتم:

بله.

دستم رو توی موهام برده بودم و به صدای خنده ی دخترهای بیرون اتاق گور می دادم که سعی داشتن از مسعود رو نما بگیرن. من که از ظهر ور دل مسعود بودم دیگه رونما چه صیغه ای بود! بهتر بود اسمش رو می ذاشتن جواز ورود به حجله.

حجله؟ خودم زدم زیر خنده و نگاهم رو تو اتاق مسعود چرخوندم که قیافه ر د سته کمی از اتاق من ندا شت. روی تختش کلی و سایل گذا شته شده بود و معلوم بود زن عمو برای خلوت کردن هال و پذیرایی همه رو چپونده تو اتاق خواب ها. حتی س راک من که مامان دیروز برام آماده کرده بود هم توی همین اتاق بود. فقط به اندازه دو دست رخت خواب من و مسعود وسط اتاق جا بود .

و یک زلزله یک ریشتری کافی بود تا زیر آوار بمونیم.

مسعود قهقهه زد و گفت:

-این کت من مال شما. اگر چیزی از تور پیدا کردین!

صدای معترض اسما رو تشخیص دادم:

-چقدر گدایی تو مسعود! اصلا خواهرم و بده می خوایم ببریمش.

لبخندی روی لبم نشررسررت. انگار نه انگار که اسررما تا همین چند دقیقه پیش بغض داش رت! چه وقتی که از آرایشررگاه اومدم خونه و چه بعد از ناهار که اومدیم خونه ی عمو و درسررت تا چند دقیقه پیش که من اومدم تو این اتاق و خودر همراهم اومد و با بغض از فردا صبش و از رفتنم حرف زد.

در اتاق باز شد و م سعود که انگار تازه از د ست دختر ها خلاص شده بود بین در ایسررتاد و نگاهی به سررر تاپای من انداخت و در حالی که روی لبش لبخند بود با اعتراض رو به بیرون و احتمالا باز هم جمعیت دختر ها گفت:

-پول هام و بیارین پس بدین دخترتونم ببرین.

و با دستش من و اشاره کرد و گفت:

-من بابت این، اون همه پول دادم! این کجار شبیه عروسه؟!

الهام، خواهرر؛ سرر و آورد داخل و با دیدن من که با تیشرت و شلوار وسط ت شک ها ن ش سته بودم خندید و در حالی که م سعود رو به داخل اتاق هل می داد گفت:

-برو تو کولی بازی در نیار.

و مسعود رو به داخل فرستاد و در رو هم بست. ابروم و بالا بردم و گفتم:

-مگه تو بابت لباس عروسم بهشون پول دادی؟!

کلید رو توی قفل چرخوند و گفت:

-شوخی کردم ساغر خانوم.

به سررمت لباس عروسررم که روی انبوه رخت خواب ها انداخته بودم رفت و گفت:

-خیلی قشنگ بود و بهت می اومد.

و در همون حین کتش رو در آورد. نگاهش می کردم و نمی دونسررتم این رو بذارم به پای تعریف یا نه! ولی دروغه اگه بگم ل*ذ*ت نبرده بودم. در واقع هر کس امروز ازم تعریف کرده بود من مثل بچه های کوچ یک حالی به حولی شده بودم.

در حالی که دکمه ی سرآستین بلوزر رو باز می کرد به در اتاق اشاره ای کرد و گفت:

-تا کی قراره بمونن؟!

پوزخندی زدم و گفتم:

-تازه مامانت خوراک لوبیا داره می پزه.

و با لبخند خبیثی ادامه دادم:

-تا صبش هستن.

لپ هار و باد کرد و بعد فوت کرد و گفت:

-خدا رحم کنه. مگه باز هم واسه خوردن جا دارن؟ دکمه های بلوزر رو باز کرد و با اشاره به لباس عروسم گفت:

-معلومه دیگه نمی تونستی تحملش کنی که در آوردیش. نه؟!

یعنی اینقدر برار مهم بود که من لباس عروسم تنم باشه؟!

بی اراده لبخندی روی لبم نشست ولی سریع جمعش کردم و در حالی که درازمی کشیدم گفتم:

-از ظهره توی تنم بود. دیگه داشت خفه م می کرد.

پرده رو کنار زد و گفت:

-متوجه برف شده بودی؟

بی اراده س ریع از روی تش ک بلند ش دم و خودم و به پنجره رس وندم و وقتی بدون کفش کنارر قرار گرفتم تازه متوجه تفاوت قدیمون ش ردم. ولی فورا نگاهم و گرفتم و به آس مون پش ت ش یش ه دوختم که حالا دونه های برف با فاصله داشتن می باریدن.

آسمون قرمز بود! دونه های برف درشت و با فاصله می باریدن، نگاهم و پایین آوردم و به ساختمون رو به رو چشم دوختم. به خونه ی خودمون. بغض کردم ،من فردا می خواس تم برم. چه طوری تونس تم خودم و راض ی کنم که از اینجا برم؟ از پیش مامانم، بابام و اسما؟

نگاهم رو به پشت بوم خونه ی ب*غ*لی دوختم .یاد عالیه افتادم و حرف های امروزر، اعترافش به عا شق شدنش، اون هم چه ع شق وح شتناکی! به علی و دلسوزی عجیبش!

نفسش به گوشم خورد و دستش روی بازوم نشست و با صدای آرومی گفت:

-چیزی هست که باید من بدونم؟

بدنم یخ بست و آب دهنم و قورت دادم. صدای پوزخندر و شنیدم:

-پس معلومه خیلی مهمه که این طور آب دهنت و قورت دادی!

با ترس سرم و به طرفش چرخوندم و نگاهش کردم. بر خلاف تصورم که خیال می کردم الان با قیافه غضبناکش رو به رو می شم اما لبخندر مهربون بود.

-دوست داری حرف بزنیم؟

در حالی که هنوز قیافه ام تابلو بود ترسرریدم، سرررم رو به چپ و راسررت تکون دادم. لبخندر عمیق تر شد و گفت:

-مثلا در مورد قیافه ی خونین و مالین علی که تمام مدتی که من و تو توی حیاط قدم می زدیم خواهرر توی آرای شگاه نگهش دا شت تا نیاد بیرون و آبرو ریزی نکنه؟

مردن رو حس کردم. تموم شد ساغر، تموم شد، خدا ذلیلت کنه افشین. حتما اون گفته دیگه! اصررلا قیافه ر معلوم بود که می خواد بیاد بگه. وای حالا مسعود به بابام می گه. بد بخت شدم رفت.

دستش رو نزدیک صورتم کرد و دسته ای از موهام رو پشت گوشم زد و گفت:

-هنوز هم دوست نداری چیزی بگی؟ لب هام از هم باز شد و به سختی گفتم:

-گفتنش چیزی رو عوض نمی کنه.

چند لحظه عمیق نگاهم کرد و با صدای آرومی گفت:

-راست می گی ...

لبخند کمرنگی زد و گفت:

-گفتنش چه چیزی رو عوض می کنه وقتی من و تو الان پیش همیم؟!

این حرف یعنی چی؟! مگه مسررعود می دونسررت علی چی بهم گفته؟! یعنیعلی ...

اجازه نداد بیشتر از این به حدسیاتم ادامه بدم و گفت:

-دارم از خستگی می میرم.

و قدمی از من فاصررله گرفت و پیراهنش رو در آورد. سرررم رو پایین انداختم و حوا سم رو دادم به صدای ظروفی که از هال می اومد. از سر و صداها شون معلوم بود دارن سفره پهن می کنن. به قول مسعود مگه باز هم واسه خوردن جا داشتن؟

-تو خسته نیستی؟

نگاهم رو بالا آوردم. بی اراده لبخند زدم. مسررعود هم مثل من تی شرررت و ش لوار پوش یده بود، و حالا روی تش ک دراز کش یده بود. به س متش رفتم و کنارر دراز کشیدم.

لحاف دو نفره ای که کنارر بود رو روی هر دو کشید و در همون حال غر زد:

-یعنی ما قراره تو همین سر وصدا بخوابیم؟

فقط لبخند زدم. در واقع همون لبخند هم به زور بود. دلم داش ت زیر و رو می شد.

به سقف زل زده بود و حرفی نمی زد. و من به سمت اون به پهلو دراز ک شیده بودم. چرا من هم س اکت بودم؟ مگه منتظر یه فرص ت نبودم که باهار حرف بزنم؟

با صدای آرومی گفتم:

-مسعود؟

س رر به س متم چرخید و منتظر نگاهم کرد. نفس م رو به آرامی بیرون دادم و گفتم:

-چرا این ازدواج و قبول کردی؟ لبخندی زد و گفت:

-از تو بهتر کجا پیدا می کردم؟!

مشکوک نگاهش کردم. لبخندر خبیث شد و ادامه داد:

-یه پدر زن پولدار که دست بر ق ضا خیلی بهم اهمیت می ده. و یه زن ساکت که خیلی زود می ترسه و کم هم حرف می زنه.

اخم کردم، اخمم رو دید و با ص دای بلند خندید و بعد از چند ثانیه خنده ار جمع شد و با قیافه ی جدی گفت:

-نمی دونم!

اخمم باز شد و متعجب بهش نگاه کردم. نگاهش رو از من گرفت و گفت:

-درسررته روی حرف پدرت حرفی نمی زنم، حتی اگر بهم بگه بمیر بدون این که دلیلی بیاره می میرم. اما واقعا نمی دونم چرا وقتی در مورد اون اتفاق حرف زد...

به صورتم نگاه کرد و با لحنی که صداقتش کاملا معلوم بود گفت:

-من باور کردم که تو مقصررر نبودی، پس چرا باید به خودمون سررخت می گرفتم؟

دلم یه جوری بود. گرف ته بود؟ نه؛ نگرف ته بود. اصررلا یه مرگم بود که نمی دونستم چه مرگمه!

هم حرفی که اول زد رو باور کردم هم این اعترافش رو. هم عصرربی بودم همخوشحال. انگار فهمید خود درگیری دارم. لبخندی زد و گفت:

-شروع خوبی نداشتیم اما...

-چون تو قندون پرتاب کردی!

بدون اینکه لبخندر جمع بشه ابروهار بالا رفتن و فورا گفت:

-چون به خاطر تو کتک خورده بودم!

-این نشونه ضعف خودت بود!

-اون ها چهار نفر بودن!

ساکت شدم. من احمق و بار که فکر می کردم فرهاد یه تنه زده مسعود و لت و پار کرده! در هر حال باز هم من مقصر نبودم پس کم نیاوردم:

-پس تصمیم گرفتی که کتک خوردنت رو سر من تلافی کنی.

لبخندر رو جمع کرد و گفت:

-سکوتت رو اعصابم بود.

-به همین خاطر قندون و پرتاب کردی!

دندون هار و از خشم به هم فشار داد:

-