گوهر مقصود

فصل دوازده

عالیه که ر سما روی صندلی خوابیده بود. زری جون لیوان آبی به د ستم داد و گفت:

آقا مسعود کدوم آرایشگاه می ره؟

لبخند کجی زدم و گفتم:

مگه اون هم باید بره؟!

لبخندر عمیق شد و گفت:

این طور که بور میاد اصلا ندیدیش!

سرم رو تکون دادم و گفتم:

دیشب بعد از مراسم حنابندون رسید. مامانش می گفت اونقدر خسته بوده که یه راست رفته تو اتاقش که استراحت کنه.

سرر رو تکون داد و گفت:

می خوای با مادرشوهرت زندگی کنی؟

نه فعلا. با م سعود می رم تهران ،یک سال از درسش مونده. ب ستگی داره که بعدر بخواد اونجا بمونه یا بره جای دیگه.

اخمی کرد و گفت:

یعنی اثاثتون رو هم می برین؟ جرعه ای از آب خوردم و گفتم:

نه، فعلا یه مقدار از جهیزیه ام رو مامانم تهیه کرده که گذاشررتن تو اتاقم. تا موقعی که خودمون خونه جدا بگیریم مامان بقیه ار رو هم می خره که بفرسته تو خونه خودمون.

ابروهار و بالا فرستاد و گفت:

مگه تهران خونه نگرفتین؟!

عالیه که حالا بیدار ش ده بود با چش م های نیمه باز به ما نگاه می کرد. جواب دادم:

نه، موقتا خونه ی داییش هستیم.

شاگرد زری جون از توی راه پله ی منتهی به پشت بوم صدا کرد:

زری خانوم بیا بالا، دارن لباس دوماد و عوض می کنن.

زری جون بلند شد و رو به من گفت:

نمیای؟

لبهام و کج کردم و گفتم:

زشت نیست؟ دستم رو گرفت و گفت:

زشررت چیه! امروز محرمت می شرره ها! بیا بریم از بالای پشررت بوم کامل حیاط عموت دیده می شه.

و در حالی که من رو به سمت پله ها می کشید گفت:

- بی چاره شوهرت قندیل می بنده!

و از توی همون راه پله داد زد:

عالیه تو نمیای؟

در کوچیک رو باز کرد و با هم وارد پشت بوم شدیم. عالیه هم به فاصله ی چند ثانیه ای پشت سرمون اومد و چادر رنگیم رو بهم داد و گفت:

سرت بندازی کمتر تابلو می شی.

را ست می گفت، چادر رو روی سرم انداختم و هر سه به سمت لبه ی پ شت بوم رفتیم و کنار شاگرد آرایشگاه ایستادیم. در واقع نشستیم و فقط کله هامون و بالا نگه داشتیم. یه تخت چوبی وسط حیاط عمو گذاشته بودن و رور قالیچه ی کوچک قرمزی پهن کرده بودن و مسررعود با لباس زیر روی قالیچه دو زانو نشسته بود و مرد ها دور و برر ایستاده بودن و یکی هم با صدای بلند دوبیتی می خوند. سررنگینی نگاه عالیه رو از کنار صررورتم حس کردم. و با چرخوندن سرم متوجه شدم حسم درست بوده.

با حرکت لب گفتم:

چیزی شده؟ لبخند غمگینی زد و گفت:

مطمئنم علاقه ای نداری بشنوی ... که اگر داشتی الان ... اینجا نبودی.

اخمی م شکوک کردم و نگاهی به زری جون و شاگردر انداختم که همچنان با ذوق داشتن به مسعود نگاه می کردن و اصلا حواسشون به ما نبود. دوباره به عالیه نگاه کردم و زمزمه وار گفتم:

مربوط به فرهاده؟

سرر رو تکون داد و خیلی آروم و پچ پچ گونه گفت:

از دیروزه بابار تو خونه حبسش کرده، علی چند بار بهش سر زده، گفته اگر بیام بیرون مسعود و می کشم. تازه علی رو هم تهدید کرده.

دست عالیه رو توی دستم گرفتم و گفتم:

من فردا صرربش با مسررعود می رم. هیچ چیزی نیسررت که به خاطرر نگران باشی!

دستش رو از دستم بیرون کشید و گفت:

مسعود مرد خوبیه و تو خور بخت می شی. اما فرهاد چی؟!

لب هار لرزید، درست می دیدم؟! با ناباوری گفتم:

تو بابت اون ناراحتی؟!

چشم هار خیس شدن و با صدای آرومی گفت:

اگر ... اگر من ... انتخاب فرهاد بودم...

دهنم نیمه باز موند و عالیه ادامه داد:

اذیتش نمی کردم.

شاگرد زری جون با ذوق گفت:

ایول مشکی. من عاشق اینم که کت و شلوار داماد مشکی باشه.

زری جون با خنده گفت:

دختر حیا کن. صاحبش اینجا نشسته.

به سررختی نگاهم و از عالیه گرفتم و رو به زری جون و ش راگردر لبخندی زورکی زدم و نگاهی به مس عود که حالا عمو حاج علی داش ت کتش رو تنش می کرد انداختم.

صدای عالیه مثل مگس مزاحم توی گوشم نشست:

اون واقعا دوستت داشت.

با حرص به سمتش برگشتم و با صدای آروم و عصبی گفتم:

آره، و حاضر بود به خاطر این دوست داشتنش بهم ت*ج*ا*و*ز کنه.

لب هار و به هم فشار داد و گفت:

من مطمئنم تو حرفی زدی که عصبانیش کردی اون...

با خشم گفتم:

بس کن عالیه.

بدنم از خشم می لرزید، اما همه ی حواسم این بود که صدام از حالت پچ پچ خارج نشه.

تو از کجا اینقدر مطمئنی؟ اشکش به روی گونه ار چکید و گفت:

از چشم هار خوندم.

چه چیزی می تونست حال به هم زن تر از این باشه که عالیه ی احمق به فرهاد دل بسته؟! با انزجار روم و ازر گرفتم و گفتم:

دیگه چیزی نمی خوام بشنوم.

نگاهم افتاد به سمت جمعیتی که داشتن به سمت در حیاط می اومدن. زن ها هم توی کوچه ای ستاده بودن و من به لطف حرف زدن با عالیه متوجه هیچ چیز نشده بودم. زری جون که چند متری با ما ف صله داشت سریع خودر و عقب کشید و گفت:

دارن میان اینجا، بریم پایین.

و همه عقب نشینی کردم و به سمت اتاق پایین رفتیم.

پام روی آخرین پله که قرار گرفت صدای در حیاط که کسی با قدرت بهش می کوبید بلند شد، به زری جون نگاه کردم. اون هم متعجب نگاهم کرد و گفت:

- یعنی به این سرعت رسیدن؟!

و بعد رو به شاگردر گفت:

برو ببین کیه!

هر سه جلوی در ای ستادیم و از همون جا به در حیاط نگاه کردیم، با باز شدندر، و ورود علی اون هم با ص ورت درب و داغون، اولین نفر عالیه با دس ت به صورتش ضربه زد و گفت:

خدا مرگم بده.

و سریع از خونه خارج شد و به سمت علی رفت، اما علی عالیه رو کناری زد و به این س مت اومد. زری جون زود تر از من از بهت در اومد و به س مت علی که چند قدم بیشتر با ما فاصله نداشت رفت و گفت:

چه خبرته؟! الان میان دنبال عروس این چه سر و ریختیه!

علی زری جون رو هم کنار زد و تو یه قدمی من ایسررتاد، با ناراحتی نگاهی به سر تا پام انداخت و با صدای لرزونی گفت:

باید با هم حرف بزنیم.

تا خواست زری جون چیزی بگه من گفتم:

باشه.

مگه می شد نگم با شه؟! اون موقع باید تا وقتی که می فهمیدم مو ضوع از چه قراره خودخوری کنم که شاید علی می خواسته حرف مهمی بزنه.

و از چارچوب در خارج ش ردم و با علی به گوش ره ای از حیاط رفتیم. پای چشمش بدجوری ورم کرده بود و گوشه لبش خونی بود، احتیاجی بود خودر بگه که این زخم و ورم کار کیه؟!!

رو به روی هم قرار گرفتیم. نفسم رو فوت کردم و گفتم:

کار فرهاده نه؟!

سرر رو پایین انداخت و گفت:

کار قلم پام تو راه خورد می شد و نمی اومدم نجاتت بدم.

ابروهام بالا رفت، ادامه داد:

که این طور رفیق صمیمی و دوست بچگیم رو درب و داغون ببینم.

در حالی که سعی می کردم خشمم رو کنترل کنم گفتم:

حتی اگر قلم پای تو خورد می شد و فرهاد اون غلطی که می خواست کنه رو می کرد، باز هم من زنش نمی شدم.

ابرور به نشونه تمسخر بالا رفت:

چرا؟

صورتم و جلو بردم و گفتم:

چون اون موقع خودم و می کشررتم و مرده ام نمی تونسررت بهش علاقه مند بشه.

دست به سینه شد و گفت:

فکر می کنی مس عود بیش تر از فرهاد دوس تت داره؟! یا اونطور که فرهاد می تونست خوشبختت کنه..

حرفش و قطع کردم:

از سر و ریخت تو معلومه! ک سی که به رفیق و دل سوز و پاچه خوارر رحم نکنه! میاد به منی که نمی تونم حرف های مورد علاقه ر و بزنم رحم کنه؟ لب هار و با حرص به هم فش رد و من منقبض ش دن عض لات فکش رو کهنشون از عصبانیت و فشار عصبیش بود دیدم.

پلک هار رو روی هم گذاشت و نفس عمیقی کشید. وقتی چشم هار و بازکرد سررفیدی چشررم هار شررده بود رنگ خون. آب دهنش رو فرو خورد و با صدایی که رنگ التماس داشت گفت:

هنوز دیر نشده ساغر، خودم از این جا می برمت. با فرهاد از این شهر برین، برین جایی که دست کسی بهتون نرسه....

علی هم چنان دا شت حرف می زد ولی من همه ی حوا سم به صدای ساز و دهلی بود که دا شت نزدیک می شد. علی از دل شک ستگی فرهاد حرف زد، از دیوونه شدنش، از تهدید کردن هار، از ک شتن م سعود و زمانی صدار قطع شد که دست من با قدرت روی گونه ر نشست. بغض به گلوم چنگ انداخت و اشک چشم هام و تار کرد و با صدایی که از نفرت می لرزید گفتم:

وقتی اومدی تو اتاق و شدی فر شته نجاتم و بعد با پدرم این مو ضوع رو در میون گذاشتی، با خودم گفتم علی مرده؛

لب هام و به هم فشار دادم تا گریه ام شدت نگیره، و دوباره ادامه دادم:

خیلی بی غیرتی علی که روز عروسیم پا شدی اومدی اینجا حرف از زندگی با مردی می زنی که می خواست به من...

دیگه نتونستم حرفی بزنم و دستم رو جلوی دهنم گرفتم.

یالله یالله. کسی تو حیاط نباشه.

و بلافاصله کله کسی از بالای دیوار دیده شد و به فاصله ی چند ثانیه ای تمام قد روی دیوار قرار گرفت و من و علی رو توی حیاط دید. با ترس زل زدم به مرد و صدای علی رو از کنار گوشم شنیدم:

افشین عکاس.

افشررین واسرره چند ثانیه هر دوی ما رو از اون فاصررله نگاه کرد و بعد نگاهش ک شیده شد به زری جون و شاگردر و عالیه که با فا صله از ما ای ستاده بودن و یهو با صدای بلند گفت:

خانوم ها برین تو خونه، فقط عروس بیرون باشه.

عالیه سریع به سمت ما دوید و دست علی رو گرفت و به سمت خونه کشید. افشین عکاس هم به سمت خارجی دیوار خم شد و دور بین فیلم برداریش رو روی دوشش گذاشت. زری جون هم به سمت من دوید و ابری رو زیر چشم هام کشررید و همه به داخل خونه رفتن. افشررین که معلوم بود هنوز دوربینش خاموشه رو به من گفت:

عروس خانوم شما آروم به سمت در بیا و در رو با اشاره من باز کن.

سرم رو تکون دادم، و سرر رو به اون سمت چرخوند و گفت:

آقا مسعود بیا.

و با اشاره دستش آروم به سمت در رفتم و در رو باز کردم...

قلبم نا آرام بود. نگران بودم؛ نه برای حال فرهاد، از این لحاظ که فرهاد کار احمقانه ای بکنه. تمام مدتی که با مسررعود زیر درخت های حیاط قدم زدیم و کنار حوض ن ش ستیم و حتی یه کلمه هم حرف نزدیم و فقط به هم لبخند های کاملا م صنوعی زدیم و مردم بد بخت هم پ شت در منتظر ت شریف فرمایی ما بودن، همه حواسررم به این بود که یه وقت علی از خونه بیرون نیاد. برای اولینبار به آبروم فکر کردم، نه به غرورم؛ به پدرم فکر کردم، حتی به مسعود. می دونستم رنگم پریده و چشم هام گویای نگرانیم هست، اما مسعود هیچینفهمید، یا فهمید و به روی خودر نیاورد، با خودم گفتم:

ا صلا مگه برار مهمه! اون فقط می خواد کاری کرده با شه که دل پدر من و شاد کنه.

تور رو روی صورتم انداخت و چادرم رو سرم کرد و صورتش رو نزدیک گوشم کرد و گفت:

یه لبخند بزنی بد نیست!

دلم فرو ریخت. مسررعود جدی بود، بر خلاف لبخند روی صررورتش خیلی جدی بود و من می ترسیدم. می ترسیدم که مسعود علتش رو حدس زده باشه ،که صد در صد هم همین طور بود.

بی شک اگر اسما تمام مدت بازوم رو نگرفته بود، با اون کفش های پاشنه بلند و فشاری که افت کرده بود تا رسیدن به خونه کله پا می شدم.