چشم‌ها

فصل سه

سردار با هول گفت : چیکار کنم؟ -کمکم کن دراز بکشم.

سردار - همین جا!؟

-نه توی اتاقای طبقه ی بالای ویلامون.

سردار باز نوچی کرد و همون جا رو زمین آروم کمکم کرد تا دراز بکشم و گفت:چرا اینطوری شد؟

-خیلی وقته نشستم یهو بلند شدم.

سردار - داروهات کجان؟

بهش نگاه کردم زرد شده بود، این که تا حالا مریض ندیده تو عمرش، رفت داروهامو آورد دوتا قرص خوردمو گفتم:دکتر استرانج دیدی؟

سردار همون طور دو زانو بالای سرم نشسته بود شوکه گفت : هان؟

-داستان یه دکتریه که دست اصلیش که باهاش عمل میکنه از کار می افته، راه اینکه به بدنش دستور بده و سلول ها رو ترمیم کنه رو با افکارش پیدا میکنه و قدرتش بدست میاره، خیلی ها مقاله درموردش نوشتن که خیلی از جاهای دنیا این علمو آموزش میدن.

سردار - چیه بری آموزش ببینی؟

-نه... آدما چیزی رو آموزش نمی بینند فقط باور می کنند که بلدند همین.

سردار سری به طرفین تکون داد و از جا بلند شد و گفتم:

-برو بالش و ملافه بیار.

سردار - نمیری رو تختت!

-نه نمیتونم.

سردار رفت تو اتاقم، آلا... ناقص شدی، ببین یه نشستن ساده چیکارت کرده! هیس.

هیس،من خودمو نمی بازم... چشمامو بستم و گفتم : مهم ترین هدف اینه که یه روز یکی رو شبیه خودم تو شرایط مثل هم قوی کنم. من باید ثابت بشم... توام میتونی آلا تو میتونی... تو میتونی...

سردار بالشت و ملافمو آورد و خودش هم تلویزیون رو خاموش کرد و چراغارو هم همین طور و رفت توی اتاق. توی تاریکی به سقف نگاه میکردم.

یه روز توی اینستاگرام عکس دختری رو دیدم که قربانی اسید پاشی بود "مرضیه ابراهیمی" فعال بود، خیلی جاها دیدم عکسشو که فعالیت میکرد. توی قلبم بهش افتخار میکردم. یه زن بود که قربانی خشونت یه مرد بود اما هنوز مستقل و قوی بود. از اینکه هم جنس من بود حس قدرت میکردم. برای من با اون همه زیبایی و نخوت یه الگو بود...

دلم میخواد شبیه اون باشم... برای خیلی ها بشم یه انگیزه برای ادامه... اول از همه برای خودم، این یعنی "خودباوری"... آلا بالاخره همه چی روون تر میشه. مثل الان نسبت به چهارده ماه پیش... اون روزا خیلی حالم بدتر بود... خیلی ناامید بودم... خودم خواستم که به خودم برگردم... آدما به تنها کسی که بعد ترکش باید برگردن فقط خودشونه. اگر یه آدم خودشو ترک کرد باید هرجور شده به خودش برگرده.

صبح اول صبح، ساعت یه ربع به هفت رفتم یکم پیاده روی کردم. آروم روی سطح صاف ،و تنها بیست دقیقه الی نیم ساعت... توی صف نونوایی بودم که یکی دو نفر بیشتر نبودن ،سلیمه رو دیدم از خونه ی حاجی اینا

اومد بیرون، سر بلند کرد تا منو دید، سریع این ور اون وره خیابونو نگاه کرد و بدو بدو اومد طرفم.

آروم گفتم :بدو بدو زن سردار الان فرار میکنه، واحد خبری خونه ی حاجی سلیمه خدمتکار حاجی آماده ی گزارش.

-سلام خانوم.

-سلام خوبی؟

سلیمه - قربون چشمو ابروتون ،چه خبر شما خوبین؟ اقا سردار خوبه؟ کجاست؟ - تو رخت خواب.

سلیمه لبشو گزید و خندید و گفت:وااای!

-هفت صبح خوابه دیگه سلیمه جان، کشاورز که نیست شش صبح بره آبیاری.

سلیمه - دیشب خونه ی حاج اقا اینا رب بار گذاشتیم.

بار گذاشتید؟ پختید یعنی! بله دیدم از تو تراس.

سلیمه - حاج خانوم گفت برای عروس خانمم هم بذارید.«چه چشم و ابرویی اومد برای عروس خانوم گفتن»

خندیدم و گفتم:پیاز داغشو زیاد نکن

سلیمه با هیجان و باز چشمو ابرو اومدن گفت: به جون خانوم کوچیک گفت برای«عروس خانومم»

با خنده گفتم : جون خودت. چرا خانوم کوچیک؟ از شهلا بدت میاد مگه؟

سلیمه لب گزید و گفت: خاک بر سرم نه والله... دوستش دارم. قسم خوردم دیگه. استفاده داری؟ ربو میگما

خندیدمو گفتم:می خوای به اسم من بردار برای خودت من راضیم.

سلیمه باز لبشو تا کجا به دندون گرفت و گفت:به جوون...

سلیمه قسم نخور بابا! نصف نصف خب؟ سلیمه سریع گفت :خب، آخه دوتا دبه است. زدم زیر خنده و گفتم: سلیمه تو حیف شدی...

رفتم جلو دوتا سنگک گرفتم و سلیمه گفت:

آره دوتا بگیر آقا سردار صبحونه زیاد میخوره.

خندیدمو گفتم:

-آقا سردار کی کم میخوره؟ سلام برسون.

سلیمه - نمیاین خونه ی حاجی؟ -من که تنها نمیام، سردار بگه میام.

سلیمه - خانم بزرگ امشب دعوت میکنه ها.

باخنده گفتم:ای وااای باز جلوتر خبر دادی سورپرایزش رفت.

سلیمه - نگید گفتما. ولی داشت میگفت این سردار زن گرفته مارو یادش رفته، خوبه یه کوچه فاصله داریم. حاجی هم گفت خب فردا شب زنگ بزن به عروس خانم دعوت کن ،امروزه جوونا رو باید دعوت کرد.

-وااای سلیمه یه واو جا نذاری ها .«خندیدمو گفتم»:باشه شب میبینمت خداحافظ.

سلیمه - وایستا یادم رفت اینو بگم، برای شهلا خانوم یکی زنگ زده میخواد بیاد خواستگاری.

خندیدمو گفتم:خداحافظ واحد خبری خونه ی حاجی.

هنوز یه قدم هم دور نشده بودم که سلیمه داشت با یکی دیگه حرف میزد و خبر میداد.

- عروس حاج زرگره دیگه، خیلی مومنه، خود حاجی اینو براش درنظر گرفته...

هیچ کدوم از دورو بری ها و فامیل حاجی نمیدونستن قضیه ی ازدواج منو سردار چیه، تا حدی که خدمتکارهاشون هم نمیدونستن که من محجبه نیستم و نیمی از صورتم ازبین رفته که این پوشش رو دارم.

دیر یا زود می فهمند اما شاید علت ازدواج رو نفهمند. این چیزیه که حاج آقا خواسته بود و چون ازم خواهش کرده بود روشو زمین نذاشته بودم.

در خونه رو باز کردم و صدا زدم : سری... سردار... سردار بیدارشو...

از تو اتاقش خواب آلود داد زد :آلا...

خندیدم... آروم خندمو جمع کردم، چقدر سخته خودتو بزنی به اون راه... ولی من زدم.

مثل الان که صداشو از توی اتاق می شنوم و دلم میخواد صورتشو با ناخون جوری زخمی کنم که هرگز جاش پاک نشه اما... اما... توجیه میکنم که این یه تصادف بود.. توجیه میکنم که غرورم این حالو بهم داد ...

خشممو میپوشونم... یه موزیکی تو لپ تاپ پلی کردم و ایمیل های مجله رو زدم که باز بشه تا چای بریزم...

میری دوراتو میزنی بازم برمیگردی پیش من

از اتاقش خواب آلود داد زد :آلا...

بگو هرچی میخوای بگو هرجا میخوای برو

باهرکی میخوای بمون دیدی، تویی که هرز میپری به هر دری میزنی که قلبمو بشکنی آخه من برم که زندگیمو باختم تا زندگیتو ساختم

خواب آلود از اتاق با موهای بهم ریخته اومد بیرون با اخم نگام کرد و با شیطنت، بلند با خواننده خوندم:

میری دوراتو میزنی بازم برمیگردی پیش من

سردار - تو سرطانی آلا. سرطان اعصاب...

-اون اسمش MS

سردار - اشتباه کردن. اسمش آلاس...

حاجی گفت به سردار بگو زود بیاد سردار - تو حاجی رو کجا دیدی؟

دیگه عروسی و پدر شوهریه... شوهـــر! ببین نون تازه و چای تازه دم... آخ آخ کو لیاقت؟ تو توی خوابم زندگی اینطوری نمیدیدی.

سردار - آره واقعا تو کابوسم نمی دیدم.

-کاش منم شبیه تو کابوس می دیدم.

سردار سرشو به زیر انداخت .یکی دوثانیه همونطوری موند و بعد به طرف دستشویی رفت.

خوبه از کارش شرمنده است، حداقل این یه نکته ی مثبتو داره...

به ایمیل ها نگاه کردم، دوتا از مقاله هام برگشت خورده بود که اصلاح کنم. به متن نگاه کردم و دست به کمر گفتم:

-باز مقاله فمنیسمی شد به قبای آقایون برخورد، اصلاحیه زدن!

موبایلم زنگ خورد. گوشیمو برداشتم. سلاله بود.

آلا... سلام بیدارت که نکردم؟

-سلام خوبی؟ نه بیدارم. چه خبر؟

سلاله - بالاخره یه جا رو برای شو گرفتم،گفتم خواهرم بیاد ببینه تا قرارداد ببندیم.

-چند؟

-ده شب، پونزده.

جیغ زدم: ده شب پونزده؟!!! چه خبره مگه سر گردنه است؟

سلاله - آلا کرایه نمیدن برای ده شب، ما ویو میخوایم، محله ی بنام میخوایم.

-من محله ی بنام نمیخوام سلی، تو کانال اعلام کنم همه میان.

سلاله - من دارم تبلیغات عمومی میزنم، محلش مهمه.

-سلی من باید پول پذیرایی هم بدم مگه من سر گنجم خواهرم؟ سلاله - من انقدر چونه زدم مردم، میگفت بیستو پنج...

-شماره ی یارو رو بده ببینم.

سلاله - ممکن نیست! تو دفعه ی آخر که با صاحب ملک صحبت کردی یارو رو به خاطر هتک حرمت بازداشت کردن.

یه دستمو به کمرم زدم، رو به تراس ایستادمو گفتم:

-سلی جان من پونزده جا بدم،کم کم ده تومن پول مانکن بدم، ده تومن پذیرایی بدم که کار میرسه به کلیه هام.

سلاله - باز بزرگش کرد.

- من ته تهش میخوام بیست خرج کنم

سلاله - بیست!؟ بگو نمیخوام خرج کنم. میدونی ملت دارن از کجاها میان؟ - از هرجا بیان من ندارم.

سلاله - از... از... سردار....

جیغ زدم:سلاله...

سلاله - قرض بگیر ما سه تا قرارداد ببندیم پولشو درآوردیم.

باحرص گفتم :شده این شو رو راه نمیندازم اما ازش پول نمیگیرم اینو تو گوشت فرو کن که دیگه نگی.

برگشتم دیدم سردار روی صندلی میز آشپزخونه نشسته داره نگام میکنه به سلاله گفتم:.

-بعدا باهات حرف میزنم سلی.

سلاله - باشه.

چای ریختم و چایشو مقابلش گذاشتم و با درگیری فکری،گوشیمو برداشتم و زنگ زدم به یکی از همکارای عکاسم و رفت رو پیغام گیر و پیغام گذاشتم.

-سلام. خوابی؟ پاشو بابا، پاشو گیر افتادیم، من یه جا میخوام، برای من یه جا جور کن .

ده شب جا میخوام نهایتا ده تومن. ده ها، نری بالاتر، بالاترو سلاله تو دست داره ،یه سالن بلند میخوام یادت باشه، بگو فقط پنج اول میدم هرچی موند آخر، نری دوقوز آباد پیدا کنی ها؛ زودتر خبر بده.

دستمو به سرم گرفتم و گفتم : به کی زنگ بزنم؟ به کی؟ یالا فکر کن ...یکی باید باشه ...

یکی... یکی...

سردار - پول کم آوردی؟ روی صندلی نشستم و گفتم :کم نیاوردم، حساب کتابم نمیخوره.

سردار - این همونه دیگه.

کم آوردن یعنی چاره نداری، چاره دارم.

سردار - چقدر میخوای؟

بهش شاکی نگاه کردم و به لیست تماسم نگاه کردمو سردار گفت:

برای من ده پونزده تومن مبلغی نیست اما برای تو هست. بگو حلش کنم.

شاکی تر نگاش کردم و گفتم: پولتو برای خودت نگه دار.

سردار هم فقط نگام کرد و شماره ی یکی از تولیدی ها رو گرفتم و بعد چند تا بوق برداشتن و گفتم:

سلام من همتی هستم، آقای کمال زاده هستند؟

منشی - سلام خانوم همتی، نه هنوز تشریف نیاوردن، میخوایید شماره همراهشونو بدم؟ - بله اگر مشکلی نیست.

منشی - نه ایشون اتفاقا دیروز از شما صحبت میکردند.

پوزخند تلخی زدم و گفتم : ایشون لطف دارن... شماره رو لطف میکنید؟

یه صفحه روی لپ تاپ باز کردم و سریع شماره رو زدم و خداحافظی کردم و گفتم:

-حالا کی با این مردک حرف بزنه!؟ پوووف... از جا بلند شدم و زنگ زدم به سلاله و گفتم

:

-سلی شماره ی کمال زاده رو بدم زنگ میزنی؟ سلاله با جیغ گفت: من غلط بکنم با اون حرف بزنم.

-سلاله جونم کاری نداره که، زنگ بزن بگو جا میخوایم تازه وسطاش یه رشوه هم بده بگو هر کار رو بپسنده رو طرح ها بیست درصد تخفیف.

سلاله با جیغ گفت :بیست درصد!؟ مردک سودجو بیست درصد!؟ میخوای شاخ بشه؟ -پس من چه غلطی بکنم!؟ تابستون اومده ، طرح های من بیرون نیومدن.

سلاله - من زنگ نمی زنم.

تندی هم خداحافظی کرد و گفتم:حالا همه رو درسته قورت میده ها...

به ساعت نگاه کردم، هشت و بیست دقیقه بود، حالا ده زنگ میزنم.

نگام به سردار افتاد، داشت فقط میخورد، روی صندلی نشستم و گفتم:

-توی اپلیکیشن دیوار ، خونه اینا هم می زنه ؟ سردار - برای فروش و اجاره ؟ اره ولی نه برای ده روز.

خب چه فرقی داره ، ده روز ده تومن کمه واقعا ؟

سردار به من نگاه کرد و گفت :همون جای قبلی رو بگیر .

نمیشه سردار - چرا ؟!

نمیشه دیگه ، اونجا مسئله داره سردار-چه مسئله ای ؟!

عاصی شده گفتم:مسئله دیگه بابا،مسئله منکراتی .

سردار سر درگم نگام کرد ؛ گفتم : خدا جامیخوام جورش کن دیگه،باباجان باید حتما بگم تو که خودت داری میبینی و میشنوی.

سردار پوزخندی زد وگفتم : چیه؟حتما باید رفت مسجد و امام زاده حرف زد؟

سردار شونه بالا داد.از جا بلند شدم. و ظرف غذاشو برداشتم و از غذای دیشب براش ریختم و سردار گفت:

فکراتو بکن من پول دارم....

شاکی گفتم : من از تو پول خواستم؟

سردار هم شاکی گفت : بدبخت دلم سوخت برات ، به درک که پول نمیخوای، برو منت یکی دیگه رو بکش که نه خودت میتونی بهش زنگ بزنی نه خواهرت و پاس میدید به هم.

-آهان خوبه خوب آمار گرفتی .

سردار -واقعا برای عقل ناقصت متأسفم. همه زندگی خودتو اطرافیانتو با عقل ناقصت به فنا دادی و هنوزم سر عقل نیومدی .