نقاب دل

فصل یک

  حرف استاد که تموم شد. مثل برق گرفته ها خشکم زد. باورم نمی شد، چی شنیده بودم. اما وقتی صدای خنده ی بچه ها بلند شد، به خودم اومدم. سارا با خنده روی جزوه هام نوشت: _ وای عسل حمدت رو خوندم، اون پسره غوله! استاد بی هیچ حرفی کیفش رو برداشت و از کلاس بیرون زد که با حرص دنبالش دویدم و گفتم: _استاد...استاد تو رو خدا یه لحظه فقط... استاد صالحی ایستاد. خودم و بهش رسوندم و با عجز در مقابل لبخند روی لبش که داشت مغزم رو منفجر می کرد، گفتم: _ استاد این چه پیشنهادیه، آخه چرا فرق من با بقیه چیه مگه؟ چرا بقیه می تونن یه پروژه تحقیقی ارائه بدن و من باید اون پسره ی گند دماغ رو اصلاح کنم؟! استاد صالحی با همون لبخندی که داشت حرصم رو بیشتر می کرد، نگام کرد و گفت: _فرق تو با بقیه همون بگو مگوهای وسط کلاستونه باید باهم کنار بیایید شما ترم آخر روانپزشکی هستی، اگه نتونی با این مشکلت با مردا کنار بیای فردا چطوری میخوای مطب بزنی؟! حتما می خوای سر در مطبت بنویسی روانپزشک مخصوص بانوان ؟! کلافه گفتم: _ استاد به خدا مطب نمیزنم. _ خب مطب رو نمیزنی ازدواج رو چی می گی؟ نمی خوای ازدواجم کنی؟! بالاخره با این نفرتت از مردها، تا کی می خوای پیش بری؟ _ ازدواجم نمی کنم. استاد اخمی کرد و گفت: _ ببین دخترم اگه بخاطر دوستی با عموت نبود، همون اول ترم یه صفر خوشگل به شما و آقای مهراد می دادم و یه ترم به غش غش خنده های بچه های کلاس گوش نمی دادم حالا نوبت منه ،یه ترم من با شما کنار اومدم، حالا شما با شرط من کنار بیایید. با لج پامو زمین زدم و ناله کردم : _استاد التماس می کنم دو سال درس نخوندم که حالا بخاطر نمره ی درس شما مدرکم رو نگیرم با اینکارتون نفرت من رو از مردها بیشتر نکنید. استاد فقط لبخندش رو از روی لباش جمع کرد و بجای جواب دادن به من با چهره ای جدی، از کنارم رد شد. همون موقع سارا دوستم در حالیکه از خنده نفسش بالا نمی اومد، اومد سمتم که محکم زدم پشت کمرش و گفتم: _کوفت. _ عسل وای مردم از خنده چه سوژه ای شدید شما دو تا می گم می شه منم بیام از نزدیک، اصلاح آقای مهراد رو ببینم و بخندم؟ با حرص فریاد زدم: _ سارا بخدا می زنم توی دهنتا! بازم خندید و گفت: _ آی خدا دلم مردم از بس خندیدم. حالا بذار این آقای مهراد بیاد ببینیم اون از شنیدن دستور استاد چه قیافه ای می شه! محکم تکیه زدم به دیوار و گفتم: _ سارا یه کاری کن تو رو خدا من دارم دیوونه می شم. _ نترس این کار عموته مگه نگفتی دوست صمیم ی استاد صالحیه خب بهش بگو باهاش حرف بزنه. _ آخه مگه ندیدی استاد چطور روی حرفش اصرار می کرد. _ خب این با تو اینجوریه ولی با عموت که اینجوری نیست. امیدوار شدم و از دیوار فاصله گرفتم و گفتم: _خدا کنه. بعد کف دست هام رو محکم بهم زدم و انگشت هام رو توی هم قلاب کردم و گفتم: _اگه از شر این پسره راحت بشم، نذر می کنم که کل دانشگاه رو شیرینی بدم. سارا خندید و گفت: _الان داغی نذر نکن بذار ببینیم چی می شه واسه روحیه ی ما هم خوبه. با اخمی که سمتش نشونه رفتم، خنده اش رو جمع کرد و گفت: _ خب حالا. اونقدر عصبی بودم که تا خود خونه، اخم هام باز نشد. تا رسیدم خونه کوله ام رو انداختم زمین و دویدم سمت اتاق عمو مثل همیشه در حال مطالعه. در اتاقش رو که باز کردم، نگاهش رو از روی کتاب نیمه بازش بالا آورد که فوری گفتم: _ عمو ببین این دوستت چطوری امروزم رو خراب کرد! با لبخند کتابش رو بست و گفت: _به به سلام عسل خانوم. شرمنده، کمی متانت بخرج دادم و گفتم: _ ببخشید سلام. _ کدوم دوستم سرکار رو اذیت کردن؟ _ جناب صالحی. کتابش گذاشت توی قفسه ی کتابها و گفت: _جناب استاد صالحی خب چطور اونوقت؟! جلو رفتم و با دلخوری گفتم: _واسه نمره ی آخر ترم بجای امتحان، نمره ی کار عملی گذاشتن واسه بچه ها پروژه تحقیق، ولی واسه من بیچاره، پروژه عملی. لب هاش رو به علامت تعجب پایین داد و گفت: _یعنی چی ؟! _ اون پسره یادتون هست؟ همونی که گفتم چند بار سر کلاس استاد صالحی باهاش حسابی بحثم شده؟ _ خب.. _ می گه ما دو نفر پروژه مون اینه که مثل یه روانکاو نقاطی که باعث ضعفمون شده رو درمان کنیم. _ خب نقطه ضعف شما؟ کلافه جلوتر رفتم و خودم رو روی مبل تکی کنار عمو رها کردم و گفتم: _نقطه ضعف منم که می دونید چیه، تنفر شدید از مردها. خنده ی بی صدایی کرد _ بجز من البته نه؟ با حرص گفتم: _عمو، دارم دیوونه می شم بابا تو رو خدا یه کاری کن. _ خب نقطه ضعفت رو برطرف کن عموجان. با حرص گفتم: _ عمو...استاد می گه اقای مهراد باید نقطه ضعف من رو برطرف کنه، نه خود من. عمو اینبار بلند و پر صدا خندید. _چه جالب پس تو اولین مریض همکلاسیت آقای مهراد می شی؟ کلافه دستم رو محکم زدم روی پام و گفتم: _حالا اینم تحمل کنم، اینو چکارش کنم که استاد فرمودن منم باید نقطه ضعف ایشون رو برطرف کنم. عمو با کنجکاوی گفت: _ حالا نقطه ضعف این آقا مهراد چیه؟ سنگینی نفسم رو یکدفعه از سینه بیرون دادم و گفتم: _ از خانم ها متنفره. عمو از خنده غش کرد. متعجب نگاهش کردم. اونقدر خندید و خندید که صورتش لبو شد و نفسش قطع. کلافه و عصبی نالیدم: _عمو تو رو خدا دارم دیوونه می شم شما می خندی؟ عمو اشک چشماشو پاک کرد و گفت: _بذار این جلال رو ببینم... فکر کردم الان می گه حالش رو می گیرم، باهاش حرف میز نم، اما عمو گفت: _ آی ببوسمش آی ببوسمش با این ایده اش. با عصبانیت داد زدم: _ عمو! باز خندید و من که دیدم، حنام پیش عمو رنگی نداره، با ناراحتی از اتاقش بیرون اومدم. در رو که بستم صداش رو شنیدم که در حالیکه هنوز میخندید می گفت: _ آخ خدا چه با حال، عجب فکری کردی دمت گرم. با حرص پام رو کوبیدم زمین و گفتم: _لعنت به من که فکر کردم عمو کارها رو درست می کنه. توی محوطه ی دانشگاه نشسته بودم و حرفام رو مرور می کردم که سارا زد به پهلوم و گفت: _عسل...عسل...آقا غوله اومد. سرم رو بالا آوردم.آقای مهراد داشت به سمتم می اومد. با اون قد بلند و هیکل مثل غولش، با دو کیلو اخم، ته دلم خالی شد که با خودم گفتم آخه چطور فکر کردن که من بتونم این غول تشن رو عوض کنم!؟ مقابلم ایستاد و با صدایی عصبی گفت: _ خانم تمجیدی باید باهم حرف بزنیم. سارا ، ترسیده فوری از کنارم بلند شد و گفت: _من...من میرم بوفه دانشگاه. سارا که رفت، مهراد کنارم نشست .مکث کوتاهی کرد و گفت: _