نقاب دل

فصل دو

من دیروز نیومدم، امروز بچه ها بهم گفتن که استاد صالحی چه پروژه ای واسه ی من و شما در نظر گرفتن.

هنوز سکوت کرده بودم که لحنش عصبی شد و گفت:

_ ببینید خانم محترم اگه فکر کردید با اینکاراتون میتونید تلافی حرفایی که بهتون زدم و در بیارید، کور خوندید در ضمن ،تنفر من از شما و جنس ضعیف امثال شما هم بدست شما قابل درمان نیست.

کوله ام رو انداختم روی شونه ام و با خونسردی گفتم:

_آقای مهراد من عاشق چشم ابروتون نیستم که بخاطرش برم به استاد صالحی همچین پیشنهاد مزخرفی بدم. در ثانی خوبه که به عرضتون برسونم، بهتره از هر راهی که بلدید این قضیه رو منتفی کنید، چون اگه شما از جنس من و امثال من متنفرید، من از دیدن مردان حال جنون بهم دست می ده اگه این قضیه منتفی نشه، شاید یه روز با یه چاقو ی ضامن دار بیام و خودم همه چی رو تموم کنم.

لحظه ای نگاهم به چشم های پر از خشمش افتاد و گفتم: روزتون پر از نفرت آقا...

بعد پوزخندی زدم و رفتم. اما با اون همه خونسردی، داشتم از درون آتش می گرفتم. رفتم سمت بوفه دانشگاه که سارا سمتم دوید و گفت:

_عسل...چی شد؟

_ بیشعور فکر کرده من رفتم به استاد صالحی این پیشنهاد رو دادم واقعا احمقه چی با خودش فکر کرده!

سارا نفسش رو بیرون داد و گفت:

_ وای عسل من از دیدنش داشتم سکته می کردم؛ این بشر از غول دو سر هم ترسناک تره توی کل دانشگاه هیچ دختری از کنارش رد هم نمی شه اونوقت تو...بمیرم واسه این شانس بدت! حالا می خوای چطوری درمانش کنی؟

با حرص داد زدم:

_دیوونه ای؟! من درمانش کنم؟ عمرا بره با نفرتش بمیره، دعا میکنم بره زیر تریلی الهی از وسط نصف بشه الهی پارچه میشکیش رو سردر دانشگاه بزنن.

سارا بازوم رو کشید و گفت:

_ خب حالا...چیزی ازش نموند تو هم با این دعاهات.

کلافه گفتم:

_سارا من اگه مجبور بشم خودمو می کشم تا ریخت این بشر رو نبینم اصلا اگه بشه، اسمش و بذاریم بشر.

سارا خندید و گفت:

_حالا زوده به خودکشی فکر کنی شاید خود آقا غوله رفت و با استاد صالحی حرف زد، بذار ببینیم چی می شه.

دست به سینه به سارا نگاه کردم و گفتم:

_ تو بیا با عموم حرف بزن...میای؟

_ اگه عموت به حرف من گوش بده.

_ حالا امروز بیا شاید راضیش کردی.

_ من ؟! چی فکر کردی تو، ولی باشه میام.

سارا بعد از دانشگاه باهام اومد خونه. مثلا می خواست عموم رو راضی کنه. من نشستم توی سالن و اون رفت اتاق عموم.منم توی سالن، توی سکوت خونه تو فکر رفتم.به دلیل این نفرتم از مردها.

دلیلش برمی گشت به گذشته ها...به زمانی که با پدرم زندگی می کردم. پدرم آدم درستی نبود.اونقدر عصبی و بد اخلاق بود که توی همون بچگیم مادرم ازش جدا شد. با جدا شدن مادرم از پدر، من خیلی تنها شدم. پدر هم اونقدر آدم لاابالی و بی قید و بندی بود که هنوز کتکهایی که توی بچگی ازش خوردم ،یادمه. فقط ده سالم بود که عموم به دادم رسید و از پدرم خواست که من پیش اون برم. پدرمم که بخاطر بی قید و بند بودن، حوصله ی پدری نداشت، منو از سرش باز کرد و بخشید به عموم. عموم با اینکه جوان بود و می تونست ازدواج کنه، اما بخاطر من ازدواج نکرد و مجرد موند. تفاوت سنی من و عمو نادر، پانزده سال بود و وقتی عمو نادر سرپرستی من رو از پدرم گرفت، فقط بیست و پنج سال داشت. اما حالا در آستانه ی چهل سالگی بود. خیلی دوستش داشتم.تنفر من از مردا، به غیر از عموم بود...چون می دونستم چقدر بخاطر من فداکاری کرده و از همه ی روزهای خوش جوونیش دل کنده البته هنوزم پیر نشده بود. خوشگل و جوون به نظر می رسید.

حتی کمتر از سنش، می خورد ولی هر وقت به شوخی بهش می گفتم؛ بذار یکی از دوست هام رو بهت معرفی کنم تا سر و سامون بگیری اخم می کرد و می گفت زشته...این حرف ها از من گذشته.

خیلی دوستش داشتم.الگوی پدری نمونه ای بود که نداشتم. پانزده سالم که شد، پدرم در اثر مصرف زیاد مشروبات الکی و مواد مخدر، از دنیا رفت و سرپرست قانونی من، عمو نادر شد. همین اتفاق باعث شد که کلا قید ازدواج رو بزنه و مجرد بمونه. خدا رو شکر عمو نادر پا به پای من درس خوند و دکترای مهندسیش رو از دانشگاه تهران گرفت و با پروژه های مهندسی که قبول کرد، تونست ثروت زیادی رو به جیب بزنه و به قول خودش برای من سرمایه گذاری کنه. با این حال من هیچ وقت فراموش نکردم که پدرم چقدر آدم بدی بود و چطور منو که یه بچه ی پنج ساله بودم، کتک می زد. بخاطر نبود مادر و داشتن یه حامی، از همون بچگی از همه ی مردا متنفر شدم. انگار همه شون فقط از مردونگی زورش رو به رخ بقیه می کشیدن و چیزی از مهربانی به ارث نبرده بودن. هنوز توی فکر بودم که سارا از پله ها پایین اومد و گفت:

_ عسل من می رم.

هنوز از توی افکارم به خودم نیومده بودم تا جوابش رو بدم که عمو نادر از بالای پله ها گفت:

_ عسل جا دوستت رو ناهار نگه دار.

تازه فهمیدم چی شده.دست سارا رو گرفتم و گفتم:

_چی شد ؟!

سارا ابرویی بالا انداخت و گفت:

_ نمیدونم، من که هر چی گفتم این عموی شما حرف خودش رو زد.

عمو نادر از پله ها پایین می اومد که گفت:

_غذا سفارش دادم ناهار بمونید.

_ ممنون آقای تمجیدی باشه یه وقت دیگه.

عمو جلوتر اومد و دست هاش رو توی جیبش فرو کرد و گفت:

_تعارف نمی کنم جدی می گم.

سارا نگاهی به من انداخت که گفتم: _شما تعارف نمیکنید ولی دوست من تعارف داره خب بمون دیگه.

_آخه مزاحم می شم.

عمو با لبخند گفت:

_چه مزاحمتی! من و عسل همیشه تنهاییم.

عمو غذا سفارش داد و سارا به اجبار یا تعارف شایدم خواسته ی خودش موند.سر میز ناهار تنها کسی که زیادی ساکت بود، من بودم. سارا در حالیکه صندلی مقابل عمو نشسته بود.

_خیلی دوست داشتم عموی عسل جون رو ببینم البته واقعا از دیدنتون جا خوردم، فکر می کردم از اون عموهایی باشید که با عصا راه می رید.

عمو خندید و گفت:

_نه هنوز اونقدر پیر نشدم.

سارا باز گفت:

_ به نظرم شما زیادی جوونید که بشه اسم عمو رو تحمل کنید.

به سارا خیره شدم. داشت از چی حرف می زد؟ اون اومده بود مشکل من رو حل کنه، نه مشکل زیادی جوون موندن عموم رو!

هنوز نگاهم به سارا بود که عمو جواب داد:

_دیگه دارید اغراق می کنید، اینجوریا هم نیست.

سارا لیوان دوغش رو گرفت توی دستش و گفت:

_ ببخشید آقا نادر.

چشم هام چهار تا شد نادر چه زود خودمونی شد

سارا نگاهش رو به عمو دوخت و گفت:

_چطور شما با این جوونی دوست استاد صالحی هستید؟!

_ خب من ازدواج نکردم و جلال ازدواج کرد، میگن زن ها آدم رو زود پیر می کنن. در ضمن جلال چند سالی ازم بزرگتره.

اخمی سمت عمو روانه کردم که با خنده نگام کرد و گفت:

_ البته عسل من تنها کسیه که منو جوون نگه داشته.