فصل سه
اینبار من وارد بحثشون شدم و گفتم: _عمو جا این بحث ها رو ول کنید، من باید زودتر به استاد صالحی جواب بدم.
عمو با خونسردی تکیه زد به پشتی صندلیش و گفت:
_یه مهمونی می گیرم دعوتش می کنم...چطوره؟
سارا بجای من با شوق گفت: _عالیه نه عسل؟
با اخم به سارا نگاه کردم:
_ببخشید شما واسه چی ذوق می کنی؟ مگه شما دعوت شدی؟
همون موقع عمو گفت:
_آره شما هم بیاید، شاید دوست های قدیمی خودمم گفتم.
سارا سرش رو پایین انداخت و به طرز مظلومانه ای گفت:
_ نه دیگه خیلی مزاحم نمی شم.
یه لبخند زورکی زدم و گفتم:
_ حالا واسه من تعارفم می کنه از موندن توی خوابگاه که بهتره.
سارا ذوق کرد و فوری گفت:
_ممنون از دعوتتون، حتما میام.
عمو به بشقاب ها اشاره کرد و گفت: _غذاتون سرد شد
بی حوصله قاشقم رو توی بشقابم رها کردم و گفتم:
_شما میل کنید من سیرم.
از پشت میز برخاستم منتظر بودم عمو مثل همیشه بگه « عسل جان تا غذات رو نخوردی حق بلند شدن از پشت میز رو نداری» ولی در کمال حیرت عمو با خنده گفت:
_بفرمایید سارا خانم این همیشه همین طوریه کم غذاست حالا شما از خودتون بگید، اهل کجایید؟
با حرص رفتم نشستم توی سالن و به ریز حرفا و خنده های عمو و سارا گوش دادم. سارا همه چی رو گفت؛ اینکه بیست و هفت سالش بود و اصالتا تهرانی، ولی چند سالی پدرش مدیر یکی از هتل های پنج ستاره ی اصفهان شده بود و رفته بودن اونجا
با خودم می گفتم این ها چه ربطی به موضوع استاد صالحی داره آخه، ولی کم کم داشت دستم می اومد که در کنار موضوع استاد صالحی، یه موضوع دیگه هم داره پیش میاد موضوع عمو و سارا.
عمو برای آخر هفته قرار مهمونی رو گذاشت. فکر می کردم فقط استاد صالحی دعوته، ولی اشتباه می کردم. سارافون یاسی قشنگم رو با شال سفید پوشیده بودم که سارا اومد. اون همه اصرار عمو برای دعوت سارا برام غیر طبیعی بود .
سارا هم مانتوی کتی مشکیش رو پوشیده بود و با روسری طلایی رنگش خیلی تو چشم بود.از همون زمان ورودش ،یه حال عجیبی بهم دست داد. از توجه زیادی عمو به سارا ،یه جورایی حسادت می کردم. سارا اومد توی آشپز خونه کمکم که با ناراحتی گفتم:
_ بفرما بیرون کمک لازم ندارم.
سارا با تعجب نگام کرد که عمو هم وارد آشپزخونه شد و گفت:
_سارا خانم شما بفرمایید توی پذیرایی، عسل خودش از پس کارا بر میاد.
سر برگردوندم و سارا رو دیدم که با لبخند گفت:
_چشم.
حرصم گرفت. سارا که رفت با ناراحتی و عصبانیت آمیخته بهم به عمو گفتم: _اصلا چرا این و دعوت کردید؟!
عمو اخم هاش رو تو هم کرد و گفت:
_الان مشکل تو ساراست؟!
با حرص گفتم:
_ آره ساراست، فکر کردید من متوجه نمیشم؟ خانواده ات کجان؟ چند سالته؟ این سوال ها واسه چیه پس؟
عمو پوزخند زد و گفت:
_خب مگه چه اشکالی داره؟ ندیدی که دوستت هم اعتراف کرد من هنوز جوونم.
چشم هام چهار تا شد.
_شما که همش می گفتید پیر شدم!
عمو با لبخند دستی به موهاش کشید و گفت:
_ولی حالا حس می کنم خیلی جوون شدم.
نگاهی به سر تا پای عمو انداختم. پیراهن زرشکی رنگی پوشیده بود و موهاش رو به سمت بالا سشوار کرده بود. بوی عطر مردانه اش از همون فاصله هم قابل استشمام بود. دیگه با دیدن تیپ عمو، کار سختی نبود که حدس بزنم توی سر عمو چی می گذره. با عصبانیت گفتم:
_ اصلا خودتون پذیرایی کنید، من می رم بشینم.
نشستم توی سالن که صدای زنگ آیفون بلند شد. عمو رفت سمت اف اف. درو باز کرد و گفت:
_ عسل خانم مهمون ها اومدن.
با لج گفتم:
_ چشمتون روشن.
صدای احوالپرسی عمو رو میشنیدم:
_ به به چطوری خسرو جان؟
خسرو دیگه کی بود؟! سر برگردوندم و نگاه کردم. مرد میانسالی توی ورودی سالن ایستاده بود. نشناختمش، ایستادم که پسر جوانی هم پشت سر مرد میانسال وارد شد. خشکم زد. آقای مهراد بود. عمو دستش رو به نشانه ی معرفی سمت دوستش نشانه رفت و گفت:
_ خسرو مهراد دوست قدیمی من، پدر آریا مهراد همکلاسی شما.
بهت زده فقط به چهره ی عبوس و عصبانی آریا خیره شدم. عمو جلو اومد و بازوم رو گرفت و گفت:
_عسل جان برادر زاده ام.
به سختی گفتم:
_س...سلام.
خسرو خان لبخندی زد و گفت:
_سلام دخترم ببخشید؛ من به نادر گفتم که جریان دوستی ما رو به تو بگه ولی اون بخاطر جر و بحثای توی کلاس با آریا، بهت نگفت.
دست عمو رو کشیدم و گفتم:
_ لطفا تشریف بیارید.
عمو رو کشیدم سمت راهرو و گفتم: _چطور تونستید؟
عمو با خنده گفت:
_ حرص نخور لازم نبود.
_ لازم نبود؟ پس همه چی از اولش یه نقشه بود؟آره؟
عمو با لبخند نیشگونی ازم گرفت و گفت:
_بالاخره دیگه.
با لج نگاش کردم که لبخند زنان رفت.
داشتم از شدت عصبانیت منفجر می شدم. نشستم روی یکی از مبل ها و با حرص به عمو خیره شدم. دیگه کارهاش غیر قابل تحمل شده بود. با اونکه نگاه عصبیم رو روی خودش حس می کرد ولی با بی خیالی نشست بالای سالن، روی مبل و گفت: _خسرو جان چه خبر؟
سارا همون موقع با سینی چای وارد شد و سلام داد. عمو با اخم نگام کرد و اشاره ای به سارا و بعد گفت:
_ عسل خانم...
منظورش رو گرفتم ولی سرم رو با ناراحتی ازش برگردوندم که بلند شد و سینی رو از سارا گرفت و گفت:
_ شما بفرمایید بشینید.
سارا گفت:
_بذارید من پذیرایی کنم مشکلی نیست.
عمو با لبخند گفت:
_دیگه چی شما مهمان هستید، بفرمایید.
سارا خواست بیاد سمت من بشینه که چنان اخمی بهش کردم که ازم فاصله گرفت. همون موقع دوباره زنگ در خورد.عمو سینی رو روی میز گذاشت و گفت:
_ حتما جلاله.
در رو باز کرد و گفت:
_بله آقای استاد تشریف آوردن.
صدای حال و احوالپرسی عمو و صالحی رو می شنیدم و بیشتر حرص می خوردم. نگاهم بی اختیار رفت سمت آریا اونم عصبی بود البته چیز غیر طبیعی نبود. چون ژست همیشگی اش عصبانیت و اخم بود. شاید اگه لبخند می زد؛ باید تعجب می کردم. استاد صالحی که وارد پذیرایی شد ایستادم. با همه سلام و احوالپرسی کرد و نشست کنار عمو. سارا باز رفت سمت آشپزخونه که عمو گفت:
_ چقدر خوبه که بعد از کلی سال همه دور هم جمع شدیم.
بی حوصله به این حرف عمو فکر کردم. چقدر مسخره بود که من باید اون جمع کسل کننده رو تحمل می کردم. استاد بهم نگاه کرد و گفت:
_ شما چطورید خانم تمجیدی؟
همونطور که از شدت عصبانیت پام رو که روی پای دیگرم انداخته بودم تکون می دادم گفتم:
_ مجبورم نفس بکشم، من نمیدونستم که شما دوستان قدیمی برای جمع شدن دور هم، پروژه عملی واسه من آقای مهراد تعیین می کنید.
استاد لبخند معناداری زد و گفت:
_ اصل این قضیه رو عموی شما و خسرو خان پیشنهاد دادن، من فقط پیشنهاد پروژه ی عملی رو دادم.
_ خوبه، خیلی خوبه ما شدیم موش آزمایشگاهی شما!
عمو خندید و بعد چشم غره ای بهم رفت همون موقع باز سارا برای استاد صالحی یه لیوان چای آورد.عمو باز از جا بلند شد و گفت:
_ما شما رو دعوت نکردیم که پذیرایی کنید.
سارا فقط لبخند می زد. حرصی شدم و گفتم:
_