فصل چهار
آره سارا جون بشین بغل دست عمو جان.
عمو اخم کرد و سارا بی هیچ حرفی اومد سمتم که استاد صالحی گفت: _خب...حالا که نیاز به معرفی نیست، بریم سراغ بحث خودمون.
به کنایه گفتم:
_ آره استاد بگید چطور شد که خواستید ما رو بهونه ی تحقیقاتی خودتون کنید.
استاد نگاه تندی بهم کرد و جواب داد _ باید بگم که این اصرار های عموی شما و خسرو خان بوده که باعث شد من این پیشنهاد رو بدم.
آریا با عصبانیت گفت:
_ آره پدر؟!
خسرو خان به آریا بعد من نگاه کرد و گفت:
_مگه من و عموی شما چقدر دیگه زنده ایم که شما دو نفر اینجوری لجبازی می کنید، من از دار دنیا فقط همین یه پسر رو دارم.
صدام رو بالا بردم:
_ پس ما اینجا هیچ، من به شخصه از همه ی شما مردها متنفرم همتون زورگویید، همتون نامردید،
عمو با صدایی بلند بین حرفم وقفه ایجاد کرد:
_عسل.
آریا هم تکیه زد به مبل و گفت:
_تنها شباهت من و شما همون نفرته من به شخصه از همه ی جنس زن ها متنفرم ضعیف و خیانتکار، فقط می خوان قلب و تسخیر کنن و بعد بذارن برن.
استاد با لبخند گفت:
_ واسه همینه که شما دو تا اگه با هم باشید درمان می شید.
حدس می زدم منظور استاد صالحی چی باشه، ولی باز طاقت نیاوردم و در حالیکه سعی می کردم لحن صحبتم رو مودبانه جلوه بدم پرسیدم :
_ منظورتون از با هم بودن چیه؟!
لبخند روی لب استاد صالحی نشست لبخندش خیلی گویا بود. باورم نمیشد نگاهم سمت عمو برگشت، لبخند اون هم، هم ردیف دوستش بود . خسرو خان هم همین طور. دیگه ادب رو کنار زدم و با عصبانیت فریاد زدم : _منظورتون چیه ؟!
خسرو خان جواب داد:
_ این پیشنهاد من بود.
دست هام رو مشت کردم و باز پرسیدم :
_ چه پیشنهادی ؟!
_شما یه مدت با هم محرم باشید.
صدای فریاد من و آریا با هم بلند شد _ چی؟!
عمو سرفه ای کرد و گفت :
_عسل جان... این برای هر دوی شما...
از روی صندلیم برخاستم و فریاد زنان گفتم:
_ نه شما چطور می تونید برای ما تصمیم بگیرید؟! من از همه ی مردا متنفرم از شما، از خود شما که الان دارید منو مجبور می کنید که چی بشه؟ می خواید ازدواج کنید؟ خب برید ازدواج کنید..
بعد سرم رو سمت سارا برگردوندم و با حرص گفتم:
_ سارا جون عموی من از شما خوشش اومده...
عمو با عصبانیت بهم توپید :
_عسل!
_چرا نمیذارید حرفم و بزنم؟ خب بذارید بهش بگم دیگه، مگه مشکل شما همین نیست؟!
عمو با عصبانیت نگاهم می کرد که استاد صالحی همراه با آه بلندی که کشید گفت:
_من فکر می کردم که هر دوی شما این واکنش رو نشون بدید.
با همون لحن عصبی دستم رو سمت آریا نشونه رفتم و گفتم:
_کدوم واکنش دقیقا ؟! ایشون که مثل یه مجسمه ی اخمالو فقط ابروهاش تو همه و منم که فقط دارم داد می زنم.
استاد اینبار با نگاهی نافذ به من گفت:
_لطفا بشینید بذارید حرف هامون رو بزنیم بعد شما داد و بیداد راه بنداز. ایشونم که الان اینجوری ساکته، چند روز پیش داداش و سرم زده.
هنوز ایستاده بودم که عمو با نگاهش سعی کرد منو وادار به نشتن کند. شاید فکر می کرد با همون نگاه تند می تواند مرا راضی به نشستن کنه که گفتم:
_ دیگه نمی تونم سکوت کنم... نمی دونم... شاید این آقای مهراد...
دستم رو سمت آریا نشانه رفتم و بعد ادامه دادم:
_ قبول کنه که بعیدم نیست چون می تونه با آزار و اذیت، آرامش بگیره ولی من یکی نه.
استاد اخمش رو محکمتر کرد و گفت:
_ حالا می ذاری حرفم رو بزنم یا نه؟!
نگاهم هنوز با خشم روی صورت استاد بود که عمو با لحنی جدی گفت : _عسل بشین.
محکم نشستم روی صندلیم. از شدت عصبانیت، دستام هنوز مشت شده بود و قصد باز شدن نداشت.
توی همون حالت صدای استاد رو شنیدم که گفت :
_من واقعا قصدم درمان این حالت انزجار شما دو نفر بود اما خسرو وقتی پیشنهاد محرمیت شما دوتا رو داد، عموی شما نه تنها، مخالفت نکرد بلکه استقبال هم کرد.
نگاهم برگشت سمت عمو با پلک زدن حرف صالحی رو تایید کرد و حرص من و بیشتر دیگه انگشتام درد گرفته بود از بس کف دستم می فشردم.
استاد صالحی ادامه داد:
_ منم با لحاظ کردن این قضیه دیدم این طوری به نفع هر دوی شماست. چون درمان شما دو نفر بهتر و راحت تر جلو می ره، البته من به خاطر اینکه می دونستم شما دو نفر قطعا مخالفت می کنید با دانشگاه هم صحبت کردم. چون این قضیه حالت تحقیقات پیدا می کنه و تک تک رفتارهای شما مطابق برنامه ای که من به شما می دم، مورد تحلیل و بررسی قرار می گیره من پیشنهاد دادم که در عوض قبول کردن شما دو نفر این پروژه تحقیقاتی به عنوان پایان نامه ی مشترک شما دونفر، مورد تایید دانشگاه قرار بگیره خدارو شکر استاد منیری، رئیس دانشگاه هم بسیار استقبال کرد.
چون تا بحال همچین پایان نامه ی تحقیقاتی عملی توی هیچ دانشگاهی در سطح کشور ارائه نشده و می تونه خودش یه پروژه تحقیقاتی بزرگ روانشناسی محسوب بشه؛ از همین حالا می تونم تصور کنم که این پروژه توی جشنواره های علمی به عنوان تحقیق برتر ارائه می شه، حالا فکراتون رو بکنید. این یه فرصت استثنایی برای شماست. خیالتون راحت باشه تا پایان این پروژه هم این قضیه جایی درز پیدا نمیکنه من دیگه کاری با عمو و پدر شما ندارم. انتخاب با خودتونه، می تونید از پس این پروژه بربیاید و خیلی راحت نمره ی پایان نامتون رو بدون سختی کار تحقیق بگیرید یا نه؟
پوزخندی زدم و گفتم:
_ این درزی که شما ازش حرف میزنید یه کم بزرگتر از درزه، چون همین حالاش کل دانشگاه ازش خبر دارن.
استاد جوابم رو با پوزخندی داد و گفت:
_منظورم محرمیت شما بود .
با حرص لب هام رو روی هم جفت کردم و سکوت. هنوز عصبی بودم اما نه به اندازه ی قبل، نگاهم بی اختیار سمت آریا رفت.
دست مشت شده اش رو محکم روی لبش می زد و سکوت رو انتخاب کرده بود که من به جای او هم پرسیدم :
_تا کی وقت داریم فکر کنیم؟
استاد لبخندش رو پشت جذبه ی همیشگی اش مخفی کرد و گفت:
_ فقط تا آخر هفته ی آینده.
از اون شب مهمونی، دو روز گذشت. مثل دیوونه ها شده بودم. البته از اون دسته دیوونه هایی که به خودشون و بقیه آسیبی نمی زنند.
اون قدر اعصابم بخاطر این پروژه ی تحقیقاتی لعنتی بهم ریخته بود که حتی با سارا هم قهر کردم. من سارا رو توی این قضیه مقصر می دونستم. اگر چه خود سارا همون شب پی به علت بعضی رفتارهای عمو برده بود ولی نمی دونم چرا من فکر می کردم که اگر عمو توی فکر ازدواج نمی افتاد ، پیشنهاد استاد صالحی رو رد می کرد. با عمو هم قهر کرده بودم .
باورم نمی شد، چطور تونسته بود بخاطر خلاصی از شر من همچین پیشنهادی رو قبول کنه. همه ی اینا به کنار یه وسوسه ی خفیفی توی دلم می گفت :
_قبول کن و از شر پایان نامه راحت شو هم فاله و هم تماشا.
اما باز با خودم می گفتم:
_ دیوانه ام مگه؟! یه اسم الکی بره توی شناسنامه ام سر یه پایان نامه؟!