بامداد خمار

فصل شش

خيلي خوب، باشد. زود روشن كن و دنبالم بيا. من يواش يواش مي روم تا برسي

هوا آفتاب بود ولي شب قبل باران مفصلي باريده و زمين را گل آلود كرده بود. وقتي به دكان رسيدم، جوانك مثل روز گذشته، فارغ از همه جا، غرق رنده كردن بود. دم در دكان ايستادم و حواسم جمع بررسي لبۀ گل آلود چادرم

:بود. لبۀ چادرم را كمي بالا كشيدم و بي اراده گفم

.اه

:صداي رنده متوقف شد و كسي با لحني گيرا و خوش آهنگ گفت

اه به من دختر خانم؟

سرم را بلند كردم و چشمانش را ديدم. گردن كشيده و عضلات برجستۀ زير پوست گردنش كه تيره بود و رگي برجسته داشت؛ آستين هاي بالا زده و دست هاي محكم و قويش؛ موهايش را كه بر پيشاني ريخته بود؛ بيني عقابي و پوزخندي را كه بر لب داشت. زيبا بود؟ نمي دانم. زشت بود؟ نمي دانم. ولي مرد بود. مردانه بود. اين بازوها مي

.توانستند تكيه گاه باشند

در شرايط معمولي جواب سلام او را هم نمي دادم. عارم مي شد با افراد اين طبقه همكلام شوم. ولي حالا بهار بود. چه

:مرگم شده بود؟ نمي دانم. گفتم چرا اه به شما؟ مگر شما اه هستيد؟ -

.لابد هستم و خودم خبر ندارم

بوي چوب رنده شده در بيني ام پيچيد. چه بوي مطبوعي. بوي كار و تلاش. انگار بوي تازه اي به بوهاي بهار افزوده شد. ماحصل حركات عضلات. ساكت به او نگاه كردم. از پشت پيچه چه طور فهميد جوان هستم؟ شايد از لحن

:صدايم بود. گفتم

.برايتان پيغامي دارم

:با تعجب نگاهم كرد. به زن جواني كه او را مودبانه شما خطاب مي كرد و برايش پيغام داشت. پرسيد براي من؟ -

بله

!!من رحيم نجار هستم ها

.چه اسم قشنگي. به دلم نشست

.مي دانم

شما كي هستيد؟ .دختر بصيرالملك -

.آهسته رنده را زمين گذاشت و مودب ايساد

.سلام خانم. ببخشيد نشناختم. لابد پيغام براي پسر انيس خان است

.بله. زحمت است ولي بگوييد شايد كارشان در منزل ما طول بكشد. نگران نشوند

.به روي چشم يادتان كه نمي رود؟ - .اگر زنده باشم نه -

:زبانم لال شود كه گفتم

.خدا كند هميشه زنده باشيد

:يك لحظه مات ايستاد و نگاهم كرد و ان پوزخند دوباره گوشۀ لبش ظاهر شد و گفت فقط براي اينكه پيغام شما را برسانم؟ - :به سرعت گفتم

.خداحافظ

ديگر زيادي پررو شده بود. برگشتم و به راه افتادم. تازه دايه لخ لخ كنان از كنار سقاخانه راه افتاد. نسبت به او خشمگين شدم. زن احمق، تنبل. جان مي كند تا راه برود. نسبت به خودم خشمگين شدم. اي دخترۀ بي عقل. زير روبنده با غضب اداي خودم را در آوردم: « خدا كند هميشه زنده باشيد » اي احمق، نفهم، درازگوش. از او خشمگين

.شدم. شاگرد نجار بي سر و پا. تا به اين آشغال ها رو بدهي پر رو مي شوند. لات آسمان جل

!دوباره صداي رنده بلندشد و دلم فرو ريخ .يعني چه؟

همه چيز آماده بود. شيريني مي پختند. من كه عاشق باقلوا بودم عقم مي گرفت. از نان نخودچي حالم به هم مي خورد. از گل بدم مي آمد. دلم مي خواست لباس هاي نوي خود را تكه پاره كنم. چه دردم بود؟ نمي دانستم. فقط دلم

.مي خواست بميرم .يا بميرم يا كه؟ ... يا ... كه؟ نمي دانستم

در عرض يك هفته دوباره با كالسكه از برابر دكان نجاري رد شدم. رنده و رنده و رنده. مردك پر رو كالسكۀ ما را شناخته بود .يك هفته است آدم جرئت نمي كند از خانه اش بيرون بيايد. بايد به دايه بگويم. نه، به فيروز خان مي گويم. نه بابا، ول كن. مي زند مي كشدش. خون سگ مي افتد به گردنم. به پدرم مي گويم. نه ديگر بدتر. پس به مادرم ... اصلا چه بگويم؟ بگويم هر وقت كالسكه از دكان نجاري رد مي شود او به كالسكه نگاه مي كند؟ مگر غدقن و قرق است! خوب، من چرا نگاه مي كنم!من بايد محل نگذارم. شايد قبلا هم همين طور بوده. شايد قصاب و نانوا و كله پز هم نگاه مي كنند. از روي كنجكاوي. آخر ما در اين محله آدم هاي سرشناس و معتبري هستيم. فقط فرقش اين است كه من به آن ها توجهي ندارم. اهميتي ندارد. آن قدر نگاه كند تا جانش در آيد. ولي كرم از خود درخت

!بود. نمي دانستم چرا دلم مي خواست كروك كالسكه را عقب بزنم تا نگاه او از روي چادر مرا نظاره كندپيغام رسيد كه شوهر خواهرم مي خواهد براي سركشي به ده خودشان برود .«محبوبه خانم دو شب تشريف بياورند منزل خواهرشان كه ايشان تنها نباشد.» تنها؟ با آن همه خدم و حشم؟ رفتم. خواهرم مرتب از خواستگار آينده ام تعريف مي كرد. اين اشي بود كه شوهر او برايم پخته بود. با داماد دوست و همبازي بوذند. او مرا به پسر عطاء الدوله معرفي كرده بود. نزهت از مادر داماد و اصل و نسبش هم خيلي تعريف مي كرد مي گفت مادرش از آن شازده هاي

:اصيل و جا سنگين است. من گفتم

... ولي نزهت جان، مي گويند خواهرش، خالۀ داماد خواهرش چي؟ - .زن محترمي نيست -

:نزهت پنجه به صورت كشيد

!واي، خدا مرگم بدهد، كدام خواهرش؟

.چه مي دانم. همان كه اسمش طاهره است كي همچين حرفي زده؟ -

.عمه جان كشور

:نزهت با حرص دستش را تكان داد

تو حالا ديدي عمه جان از كسي تعريف كند؟ خوب، اين ها شازده هستند. آدم حابي هستند. همه پشت سرشانحرف مي زنند. همه بهشان حسودي مي كنند. تا حالا ديده اي كسي پشت سر دده و تايه و كلفت حرف بزند؟ چون

.اين ها آدم حسابي هستند مردم پشت سرشان لغزمي خوانند پس چرا پشت سر ما نمي خوانند؟ -

!از كجا مي داني؟ شايد مي خوانند و ما خبر نداريم

نزهت راهنماييم كرد چه طور شيريني بگيرم. چه طور قليان تعارف كنم. چه طور بنشينم ... پس چرا خسته شدم؟ من كه هيچ وقت از خانۀ خواهرم دل نمي كندم. چرا حوصله ام سر رفته؟ چرا مي خواهم به خانه مان برگردم؟ دلم

.نمي خواهد اين قدر پر چانگي كند. وقتي زمان برگشتن به منزل فرا رسيد، سر از پا نمي شناختم. بال در آوردم

:خواهرم پرسيد

مي خواهي ننه را همراهت بفرستم؟

!نه. دارم با كالسكه مي روم. تنها كه نيستم

از آن جا كه سورچي خواهرم پيرمرد زهوار در رفته اي بود پس اشكال نداشت تنها بروم. كروك كالسكه را كشيد .

:سوار شدم. دلم مي خواست اسب هاي كالسكه بال داشتند. وقتي سر كوچه رسيديم، صدا زدم

.مشهدي، من همين جا پياده مي شوم

.خانوم كوچيك، هنوز يكي دو تا كوچه مانده

.عيبي ندارد. همين جا پياده مي شوم. مي خواهم خريد كنم

... پس به خانم خانمها بگوييد كه من تا در خانه

.خوب. خوب نترس. برو

خودم هم نمي دانستم چه كار داشتم. چه خريدي دارم؟ پس چرا نمي خرم؟ پس چرا در دل مرتب مي گويم الهي

!بميرد؟ چه كسي بايد بميرد؟ آه، حالا مي فهمم. دارم دعا مي كنم الهي خواستگارم بميرد

يك ساعت به ظهر بود و زير بازارچه شلوغ. او داشت چوب ها را جا به جا مي كرد. انگار همۀ مردم ايستاده اند و به

.من زل زده اند. نكند مرا با انگشت به يكديگر نشان مي دهند؟ نه. گرفتار خيالات شده ام

:لال شوم كه گفتم

.خدا قوت

برگشت و در جا خشكش زد. از صدايم مرا شناخت؟ يا از چادر تافتۀ مشكي با پيچۀ قيمتي دست دوزي شده ام .

:دستپاچه بودم. با لكنت زبان بلند بلند به طوري كه رهگذران احيانا شكاك هم بتوانند بشنوند گفتم شما قاب چوبي هم درست مي كنيد؟ -

باز هم خيره و بي صدا ايستاده بود. چوبي بلندتر از قامت بلند خودش به دست داشت. موهايش روي پيشاني ريخ

.بود. دوباره آن پوزخنده بر گوشۀ لبش نشست تا چه قابي باشد، خانوم؟ -

.يك قاب عكس چه اندازه؟ -

قاب كوچك. درست مي كنيد؟

.براي شما بله

بوي چوب دماغم را پر كرده بود. بوي عطر چوب، ناگهان دويدم. به سوي خانه. قلبم مي زد و به خودم ناسزا مي گفتم. دختر مگر تو ديوانه شده اي؟ اين كارها چيست؟ دويدنت ديگر چه بود؟ چرا آبروريزي مي كني؟ خدا بكشدت. چه كاري بود كه كردم. ديگر از اين طرف رد نمي شوم. چه پياده، چه با كالسكه. از دست چپ مي روم .

راهم را دور مي كنم ... ولي باز هم رد شدم. ديگر هر بار كالسكه از كنار دكانش مي گذشت مي ايستاد و با نگاه

... تعقيب مي كرد. مردك پر رو. آدم وقيح

كم كم روز خواستگاري نزديك مي شد. پنجدري را آماده كرده بودند. همه جا گل و لاله و شيريني. بيروني و اندروني جارو و آب پاشي شد .مادرم هفت قلم خود را آراسته بود با سر و وضع مرتب. كفش قندره. سرا پا غرق طلا و جواهر. عطر زده و آماده. چه برو و بيايي بود. همه به من مي رسيدند مي خنديدند. قربان صدقه ام مي رفتند. خانوم

:كوچيك، خانم كوچيك مي گفتند. وقتي پدرم بعد از ناهار كنار مادرم نشست و چاي مي خواست به من گفت محبوب جان ،يكي از آن باقلواهات را مي دهي من بخورم؟ -