عابر بی‌سایه

فصل هفت

مرده ها افتاده بود

/

/

كنارش نشستم كفش هايش را در آوردم و دكمه هاى پيراهن خيسش را به سختى گشودم

چند قطره خون روى پيراهنش توجهم را جلب كرد چراغ اصلى اتاق را روشن كردم

روى ساق دست ها و سينه اش خراش هايى شبيه چنگ بود به گردنش كه نزديك شدم غلتى زد و دستم را محكم گرفت و ناله كرد؛

دهان آغشته از بوى الكلش با هجى آن نام چنان نفرتى در دلم كاشت كه دلم آكنده از نخواستنش شد!!

_ رژين، رژين من

دستم را كشيدم ، حسادت هاى زنانه قلبم را به درد آورده بود!!

فكرش هم محال بود!

سوشا دربست مال من بود!

حق من بود!

كسى كه همه اين مدت با خيال اينكه هميشه و تا ابد فقط مرا ميخواهد سرافراز بودم

سوشا همه غرور زنانه من بود

نه ! حتما اين نام زاييده ذهن مست و مدهوشش است!!!

اما چرا؟!

چرا تا اين حد نوشيده است؟ حتما از غم قهر من...

و ما زن ها گاه چه قدر احمق ميشويم و چه قدر ماهرانه خودمان را فريب ميدهيم!!

/

/

حالا كه نام يك زن ديگر را آورده بود چه قدر نسبت به داشتنش با همه نخواستنم مصمم شده بودم!

ميخواستمش ! دلخور بودم اما سوشا مال من بود شش دانگ مال خودم كنارش دراز كشيدم

اشك هايم از عشق است يا ترس پيدا شدن رقيب؟ ب*و*سيدمش بغلش كردم

_ سوشا تو فقط عاشق منى مگه نه؟ جواب نداد غرق خواب بود؛ همين كه كنارم است فعلا كافى است پلكهايم سنگين شده است سرزمين خواب مرا محصور ميكند... با صداى گلوله و فرياد از خواب ميپرم

ميدانم كه چند ساعتى حداقل خواب بوده ام، اما سوشا هنوز شبيه مرده هاست!!

هراسان سمت پنجره رفتم،چند مرد با لباس محلى در وسط باغ مسلح ايستاده اند يكى از يكى وحشتناك تر...

يكى از آن ها مدام اسم سردار خان را فرياد ميزند وحشت قدرت تلكم را از من گرفته است

_ هى سردار خان!

بيا ناموسمونو پس بده

/

/

چند دقيقه اى طول نميكشد كه همه اهل خانه به حياط مى آيند سردار خان با نگرانى فرياد ميزند:

_ ها چيه بوژان ؟؟؟ قشون كشى واسه چيه ؟يادت رفته خان توى اين خانه است مرد؟

مرد محكم بر سرش كوبيد

_ اى خاك به غيرت من و خانى كه توى خونش دزد ناموس رو زنده نگه ميداره،د بياريدش خونش حلاله بعد خون خارم

كشتمش با همين دستهاى خودم كشتم خا ر بى گنامو

مرد بر سرش ميكوبيد و هاى هاى گريه سر ميداد

اينبار نوبت نطق مرد ديگر بود!

_ سردار خان كجا قايمش كردين؟ ناموس پدرم رو لكه دار كرد امانت و زن بوآم بود نميگذرم از اين رسوايى همين جا خونش رو ميريزم

اينبار صداى گلوله اى ديگر تنم را لرزاند!

صدا از ايوان آراز بود سرم را چرخاندم تفنگ به دست جلوى ايوان ايستاده بود

تير هوايى در اين شهر معناى فلسفى مفصلى داشت!

خدايا اينجا كجاست؟ تگزاس ؟

در قرن ٦١ باور وجود همچين جايى شايد براى من و خيلى ها محال بود!!!

/

/

همه سكوت كرده بودند

بالاخره خشم در وجود ريلكس و بى تفاوت آراز ديده شد!!

_ خيلى شير شدى بوژان؟ تو خونه من اسلحه كشيدى؟ جمشيد تو چه زرى نشخوار كردى؟

هر دو سر به زير انداخته بودند بوژان ميان گريه مرثيه سر داد:

_ آقا كشتم خارمو كشتم ديشب بالاخره خواهر زادت زهرشو به ما زد ، سياه پوشمون كرد

جمشيد سر تاسف تكان داد

_ زن بوآى خدا بيامرزم رو بى ناموس كرد اين خواهر زاده بى غيرتت خان

پاهايم سست شده بود، تنم ميلرزيد با شنيدن آن جملات دهشتناك!!!

صداى آراز محكم تر از قبل است

_ يادتون رفته اين قبيله قانون داره و من خو د قانونم ؟ فرقى نداره كى قانون بشكنه چه شما چه خواهر زادم ،ولى اول بايد همه چى ثابت شه

بوژان تو غلط كردى سر خود خون ريختى اگه سوشا دست درازى كرده گ*ن*ا*ه اون دختر چى بود؟

غلط بعديتون با اسلحه توى خونه من اومدنه، گورتونو گم كنين،با بزرگ هاى شهر شورا ميزاريم و حكم صادر ميكنيم

/

/

ديگر هيچ برايم مهم نبود و ادامه حرفهايشان را نشنيدم روى زانو به زمين افتادم بغض راه نفسم را بسته بود

به سوشاى غرق خواب خيره ماندم

نه محال است ! يك سو تفاهم است ! سوشاى من و اين حرفها؟!!!

ولى خدايا؟!

نام رژينى كه مدام تكرار ميكرد خون روى پيراهنش ؟!

جاى چنگهاى يك زن روى تنش !!!

جهنم كجاست؟!

جايى كه همه باورت در عرض يك شب به لجن كشيده ميشود؟!!

در عرض يك شب فهميدم درياى عشق و اقبالى كه خودم را در آن غرق ميديدم سرابى بيش نبود!

سوشا به حال و هوش آمده است

باور آنچه كه در مستى مرتكب شده است براى خودش محال است سر بر ديوار ميكوبد عربده ميكشد

من چون مجسمه اى صامت و بى حركت با چشمان كاسه خون فقط به او خيره شده ام...

/

/

همه اهل خانه شماتتش ميكنند

سردار خان آب دهانش را به علامت لعنت روى زمين انداخت مادر بزرگ به سينه ميكوبد

حليمه زهر خند ميزند و كنايه بار ميكند ياشار سرزنشى نمانده كه به زبان نياورده باشد!

اما آراز به ديوار تكيه زده است و در ميان اين جمع تنها كسى است كه متوجه درد و بدبختى من شده است

نگاهش مملو از ترحم و نگرانى است ...

سوشا مرا نميبيند!

نميبيند كه چنين در سوگ كشته شدن رژينش بر سر ميكوبد و هق هق سر ميدهد!

قاتل !تو ديشب هم زمان دو زن بى گ*ن*ا*ه را كشتى من هم مرده بودم!

از زنده بودن در مقابل خودم هم شرم داشتم!

من تمام غرورم را باخته بودم ...

بايد ميرفتم بايد آخرين جرعه هاى غرورم را سر ميكشيدم و نجات ميدادم!

به زانوان سستم حكم ايستايى دادم كسى مرا نميديد!

براى كسى مهم نبودم...

چمدانم را بسته و طول راهرو را به قصد خروج طى ميكردم ،صداى خاص و خش دارش در گوشم طنين انداز ميشود

/

/

_ كجا خانوم؟

توان جواب دادن ندارم ، راهم را ميگيرم و ميروم

_ جايى نميتونى برى! به محض اينكه پاتو از اينجا بيرون بزارى تقاص كار سوشا رو با خون تو ميدن

سعى ميكنم مشت هاى گره شده ام قدرى از خشمم را بكاهد!

_ اينجا چه جهنميه؟ شماها همه حيوونيد

عصبى نميشود ،چند قدم به من نزديك ميشود

عطرش تند است رو بر ميگردانم صداى نفس هاى تندش آزارم ميدهد

_ آره درست فهميدى خانوم ، اينجا قانونش قانون جنگله، جون انسان ها از يك سنت و رسم كهنه صد سال پيش هم بى ارزش تره

توامانتى ، اگه سوشا امانت دار خوبى نيست من نميتونم فردا به خانوادت پاسخ گوى دليل مرگت باشم دووم بيار توى اين جهنم ،جفتتون رو تا شب راهى ميكنم ،سوشا از مرز ميره اونور دنيا

تو هم ميرى سر خونه زندگيت ولى تا شب صبر كن

اصلا آن زمان دليل اين كه بى چون و چرا حرفها و قول هايش را باور داشتم را نميدانستم؟!

بى صدا به اتاقم برگشتم

/

/

ته مانده شخصيت پايمال شده ام اجازه بار ديگر گريه سرايى نميداد، سوشا به سراغم آمد جيغ كشيدم به سينه اش كوبيدم

فرياد ميزدم از اتاق خارج شود

تمام حرصم را با مشت به سينه اش ميكوبيدم ايستاده بود و فقط ميگريست

_ دلى باور كن مست بودم باور كن ديگه دوسش ندارم دلى منو ببخش من كثافت رو ببخش

سمتم كه آمد ناخداگاه فرياد كمك كمك سر دادم

چند دقيقه بيشتر طول نكشيد كه آراز و چند تن از مردهايش وارد اتاق شدند

ميلرزيدم و پشت ستون اتاق پناه گرفته بودم آراز فرياد زد

_ مگه نگفتم اينجا نيا ديگه پسر ، برو آماده شو بايد برى كم كم

سوشا مظلومانه در حالى كه به من مينگريست گفت:

_ هيچ جا نميرم راه فرارى نيست اونا همه جا الان آدم گذاشتند، دل آرام امنيت نداره اونا تاوان ناموس رو با ناموس ميگيرن

/

/

روى زانو به زمين افتاد و سرش را ميان دستانش فشرد با گريه همه دردش را هجى كرد

_ رژين مرد من بايد تاوان بدم نه دل آرام

آراز كنارش روى زمين زانو زد و به مردانش دستور داد اتاق را ترك كنند دست روى شانه سوشا گذاشت

_ بلند شو دايى، بلند شو و نزار باز احساساتت واست تصميم اشتباه بگيره بايد جون خودت و نامزدت رو نجات بدى مثل كوه خودم پشتتم

از اين لحن و برخورد حيرت زده بودم!!!

سوشا هنوز اشك هايش تمام نشده بود

_ دل آرام رو نجات بده فقط همين

_ نجاتش ميدم صحيح و سالم ميسپارش دست پدر مادرش

_ من خيلى حيووونم خيلى

_ نه تو فقط حالت خوب نيست خيلى ساله نميخواى اين حال ناخوشت رو درمون كنى پسر

_ تو واسه خاطر من از رژين گذشتى؟

/

/

_ من عاشقش نبودم دايى

سوشا صدايش عصبى شده بود

_ ولى اون بود!!

چون تو نايب خان بودى چون تو بهتر بودى

چون همه چيزهاى خوب مال تو بود حتى رژين

_ بزار كنار اين قصه تلخ و كهنه رو

_ چرا شب عروسى نيومدى؟

_ چند بار بگم من عاشق رژين نبودم!!

_ پا پس كشيدى كه مال من بشه ؟ كه باز فداكاريت رو به رخم بكشى؟

_ حقش بود با مردى باشه كه عاشقشه

_ ولى من رو نخواست!! اگه تو ولش نكرده بودى نميدادنش به يك پيرمرد دم مرگ

آراز كلافه بود دستش را روى شقيقه اش گذاشت و پوفى كشيد

/

/

_ اون تمام خواسته اش اين بود كه زن خان باشه واسش فرق نداشت اون خان من باشم يا يه پيرمرد ٠٨ ساله محض رضاى خدا اينبار اينو تو كله ات فرو كن اون دختر خودش خواست زن اون بشه بيشتر از اين خودتو نابود نكن

سوشا به سختى از جايش بلند شد نگاه پر از حسرتى به من انداخت

انگار در حال به خاك سپردن همه رويا ها و آرزوهايش بود به من مينگريست و آراز را مخاطب قرار داده بود

_ تو به خاطر من با رژين ازدواج نكردى اين بار هم به خاطر من با دل آرام ازدواج كن من و آراز هم زمان چشم هايمان پر از خشم و تحير شد فرياد كشيدم

_ منو قاطى كثافت كاريا خودت و اين شهر آشغالت نكن

بغض داشت

_ دلى اينا رو تو نميشناسى ، ميكشنت به خدا ميكشنت

_ مملكت قانون داره پام برسه تهران قسم ميخورم همه اين شهر رو نابود كنم

/

/

_ نميزارن پات برسه اگرم برى اون ور دنيا اصلا بشى ١ نقطه تو خاور دور پيدات ميكنن دلى به خانوادت رحم كن آتيش كينه اينا دامن اونا رو هم ميگيره

آراز مداخله كرد

_ بس كن سوشا تو حالت هنوز بده هذيون ميگى

سوشا فرياد زد

_ خودت ميدونى هذيون نيست

به صورت عجيبى يك دفعه آرام شد روى زمين در مقابل پاى آراز زانو زد التماس ميكرد

سوشا به آراز التماس ميكرد!!!

_ التماست ميكنم باهاش ازدواج كن تو بزرگترين خان اينجايى

زن تو حكم ناموس همشون رو داره اين جورى تو امنيته

/

/

اين قدر التماس كرد و ضجه زد كه از حال رفت!!!

قصه سوشا را

شاينا ى هميشه ساكت برايم گفت

چه قدر درد كشيده بود چه قدر تحقير شده بود!

سوشا بيمار بود

مدت طولانى پروسه درمانش را رها كرده بود!

با شنيدن چند بار اقدام به خودكشى اش دلم برايش به درد آمد كاش زودتر ميفهميدم و كمكش ميكردم

كاش اجازه نميدادم حالش وخيم تر شود

لعنت به من كه مجبورش كردم به اين شهر لعنتى بيايد ،من به اجبار اينجا نگهش داشته بودم...

حق با سوشا بود آن شب حتى نتوانستيم از شهر خارج شويم تمام شهر بوى كينه و انتقام ميداد

آراز كلافه بود و نميتوانست شكستش را بپذيرد

مادرم مدام تماس ميگرفت و من با هزار دروغ رنگارنگ او را براى بيشتر ماندنم قانع ميكردم

سوشا حالش مصاعد نبود

/

/

چند بار تشنج كرده بود و با كمك تزريق آرام بخش ميخوابيد همهمه و آتش بزرگى در شهر به پا شده بود خانه غرق تشويش و ماتم بود تب شديد داشت

قبل از اينكه آرام بخش اثر كند و بخواب برود دستم را گرفت و ناليد؟

_ دلى منو ميبخشى

اينقدر رنجور و قابل ترحم شده بود كه همه وجودم برايش منقلب شده بود

سوشا بيمار بود درست مثل يك بيمار سرطانى كه از درد به در و ديوار خود را ميزند و ناله سر ميدهد

او هم روحش دچار يك سرطان حاد شده بود

نميفهميد

مهجوريت او به قدرى بود كه اگر كسى را هم ميكشت بعد از چند ساعت حتى نميتوانست كارش را به ياد بياورد

نميدانم آن لحظات چرا حس كردم هنوز ته قلبم جايى براى دوست داشتنش باقى مانده است

_ تو حالت خوب نيست سوشا آروم باش همه چى درست ميشه

/

/

_