فصل یک
رمان اسارت نگاه | روشنک.ا کاربر انجمن یک رمان
/
/
این کتاب در سایت یک رمان آماده شده است.
www.1roman.ir سطح: ویژه
توضیحات:
با وجود اینکه این رمان در ادامهی رمان قبل من )رمان در پس یک پایان( میباشد و پیشینهی زندگی شخصیت های رمان در جلد قبل بیان شده است، الزامی به مطالعهی جلد قبل نیست، چرا که داستان طوری نوشته شده که هر چند با مطالعهی جلد اول بهتر پیش میرود، نیازی به مطالعهی جلد اول برای فهم آن نیست.
مقدمه:
من زنی از دیار انزوا، زنی از دیار تشویش، زنی از دیاری ناآشنا با عشق،
زنی با قلبی که هرگز به کسی وابسته نشد؛ چه ساده دل باختم!
آخر دل چه میدانست که به این آسانی به نگاهت میبازد و برای یافتن آن آرامش رویایی، تا عمر دارم در قفسی گرم به اسارت نگاه تو در میآید!
*به نام خداوند عشق و آرامش*
"سلام بر همگی شما مسافران عزیز؛ كاپيتان مارینو با شما صحبت میكند. ما تا دقایقی ديگر در فرودگاه رم بر زمين مینشينيم. دمای بیرون سی درجهی فارنهایت است. اميدوارم كه از پروازتان لذت برده باشيد. منتظر دیدن شما در سفرهاى آينده هستیم. اوقات خوشى را در رم برایتان آرزومندیم. كريسمس مبارک!"
با توقف کامل هواپیما نگاهم را از پنجرهی کوچک کنارم گرفتم و کمی چشم چرخاندم. همهی مسافرها با شوق از روی صندلیهایشان بلند شدند و از کمدهای بالای سرشان، کیفها و چمدانهای کوچک خود را بیرون آوردند. همچنان نشسته بودم. صبر کردم تا هواپیما خلوتتر شود. مرد کهنسالی در کنارم نشسته بود و روزنامهاش را میخواند؛ به قدری غرق در خواندن روزنامه بود که حتی کمربندش را باز نکرد! در همین چند دقیقه، نگاهی به چهرهی غربیاش انداختم. پوستی سفید و چروکیده، با موهای سفید یکدست و چشمانی آبی رنگ که با عینک فر یم آبی که زده بود درشت و جذابتر به نظر میرسیدند، همه و همه زیبایی دلچسبی به او بخشیده بودند. کمی که گذشت، بیشتر هواپیما خالی شده بود و فقط چند نفر غیر از ما مانده بودند. دیگر آنها هم به سمت در خروجی میرفتند. عجلهای نداشتم ولی نمیخواستم تا ابد آنجا بنشینم! به ناچار بلند شدم و منتظر نگاهش کردم.
-ببخشید آقا من میخوام برم.
سرش به سمتم چرخید و نگاهش کمکم تا صورتم بالا آمد. سوالی نگاهم کرد. در پاسخش با نگاهم به اطراف اشاره کردم. سرش را چرخاند و اطرافش را با نگاهی س رسری از نظر گذراند. دوباره به من نگاه کرد و لبخندی مهربان به رویم زد و گفت:
-ببخشید. اصلا حواسم نبود ک ی هواپیما فرود اومد!
سمت راست لبم به بالا کش آمد و با لحنی ملایم جوابش را دادم:
-خواهش میکنم، پیش میاد.
با طمانینه کمربندش را باز کرد. آرام از روی صندلیاش بلند شد و کنار رفت.
-بفرمایید.
به آرامی بیرون آمدم و از کنارش رد شدم.
-ممنونم.
-خواهش میکنم.
چمدان کوچکم را از کمد بالا برداشتم و به سمت در خروجی رفتم.
از در که بیرون رفتم، باد سرد زمستانی با سرعت و شدت به من هجوم آورد و با نهایت بیرحمی مرا به لرز انداخت. لبهی شال گردنم را تا روی بینیام بالا کشیدم.
حین پایین آمدن از پلههای هواپیما به قدری دلم گرفت که حس کردم، قلبم در قفسی تنگ فشرده شد. این اولین تعطیلات کریسمس بود که به جای رفتن به ایران، به ایتالیا آمدم. دلم برای خانوادهام خیلی تنگ شده بود ولی به اصرار خودشان و عمه، مجبور شدم امسال تعطیلات سال نو را در کنار عمه باشم. از گیت ورودی که گذشتم چشمانم روی آدمهایی که با ذوق توسط عزیزانشان به آغوش کشیده میشدند، ثابت ماند. بیشتر از هر زمان دیگری، دلم هوای خانه و خانواده ی خودم را کرد. سرم را پایین انداختم و به راهم ادامه دادم.
قبل از آنکه از فرودگاه خارج شوم، جلوی یکی از آینههای بزرگش ایستادم و نگاهی اجمالی به خود انداختم.
هوا به قدری سرد بود که پوست تقریبا برنزهی من، روشنتر به نظر میرسید و گونههای استخوانی و ل**بهای به نسبت برجستهام هم، سرخ شده بودند. از همه چیز مضحکتر، بینی نسبتا باریکم بود که با سرخیاش، مرا همچون یک دلقک با بینی قرمز کرده بود. دستی به موهای بلند مشکی رنگم که پریشان رهایشان کرده بودم، کشیدم تا موهای و ز شدهام کمی بخوابند و مرتبتر به نظر برسم. از آینه دل کندم و دوباره دستهی چمدانم را گرفتم و به سمت در خروجی رفتم. آن هوای سرد و سوزناک اصلا باب میل من نبود؛ حداقل اگر برف میآمد خوشحال بودم، ولی گویی آسمان رم قصد استقبال از من را نداشت.
سوار تاکسی شدم و از شیشهی کنارم به شهری که برای کریسمس، تمام ساختمانهایش با ربانهای قرمز و چراغهای رنگارنگ مزین شده بودند، خیره شدم.
دستم را در جیب پالتویم فرو بردم و گوشی موبایلم را بیرون آوردم. نگاهم روی صفحهی قفل روشن شدهاش، ثابت ماند. عکسی که کریسمس سه سال پیش با خانوادهام گرفته بودم، به حس تنهایی و غربت امروزم زباندرازی میکرد. نگاهم از چهرهی معصوم و مهربان مامان، به چهرهی پرغرور و جذبهی بابا کشیده شد. ابهت هنوز هم در نگاهش موج میزد و حتی در عکس هم شخصیتش را به رخ میکشید. چشمان طوسی رنگش با رگههای آبی به رنگ آسمان کویر، از نظرم جذابترین بخش چهرهی دو رگهاش است؛ همان بخشی که من تمام و کمال از او به ارث بردهام. اگر موهای جوگندمی و ابروهای خاکستریاش را مشکی فرض کنم، بیشک دقیقا شبیه هم خواهیم بود!
-رسیدیم خانوم.
از فکر بیرون آمدم و گوشی را در جیبم گذاشتم.
-ممنونم.
کیف پولم را باز کردم. نگاهم روی محتویاتش که تنها اسکناسی پنجاه یورویی بود، ثابت ماند.
بالاجبار همان را دادم و منتظر نشستم. اگر پول خرد همراه داشتم سریع پیاده میشدم، اما نمیدانم پول خردهایی که میگیرم کجا گم میشوند که همیشه، باید طعم نفرتانگیز انتظار در تاکسی را بچشم. پس از گرفتن باقی پول سریع از ماشین پیاده شدم و نفسی عمیق کشیدم.
هوای آزاد، تمام وجودم را باری دیگر زنده کرد. دستم را در موهایم فرو بردم که از شدت سرما، همچون قندیلهایی با قطری اندک منجمد شده بودند. هوا بیش از حد سرد بود اما خوشبختانه مثل فرودگاه، با سوز به پوست صورتم شلاق نمیزد. قدمی آرام برداشتم و به کندی مسیر را طی کردم. پس از آن مدت نشستن در فضاهای بسته، سلول به سلول بدنم قدم زدن در این هوا را طلب میکرد.
از همانجا که پیاده شدم باقی راه را در آن کوچه پیاده رفتم. به در سیاهرنگ تنها خانهی آشنا در آن کوچه رسیدم. با انگشت اشارهام ضربهای کوتاه روی کلید زنگ زدم و منتظر ماندم. صدای آرامشبخش او را شنیدم که ناباور پرسید:
-آرزو خودتی؟!
لبخندی رو به دوربین آیفون تصویری زدم و با لحنی که سعی میکردم مرا خوشحال نشان دهد، جوابش را دادم:
-خودمم!
در بدون هیچ صدایی باز شد و من چمدان به دست وارد حیاطشان شدم. تمام گلهای باغچه خشک شده بودند و بر شاخهی درختان، هیچ برگی نمانده بود. بعد از بیست قدم به عمارت رسیدم. همین که از سومین پلهی جلوی ورودی عمارت بالا رفتم، در به سرعت باز شد. جلوتر رفتم و با لبخند به زنی که با بهت و شادی به من خیره شده بود، نگاه کردم.
-سلام عمه!
دستهایش را به رویم باز کرد و من سریع به آغوش گرمش رفتم. بعد از چند لحظه، مرا از آغوشش بیرون آورد و با لحنی معترض پرسید:
-دخترهی دیوونه! چرا به من نگفتی امروز میای؟! باید خودم میاومدم دنبالت!
-واسه همین نگفتم دیگه! نمیخواستم به زحمت بیفتید.
-چرا تعا رف میکنی؟! خوبه بهت گفتم از این اخلاق ایرانیها خوشم نمیاد!
به چشمان طوسی رنگی که حتی با وجود نگاه عصبانیاش هم از زیبایی میدرخشیدند، با تحسین نگاه کردم. شاید الان حدودا شصت سالش باشد ولی از نظرم هنوز هم جزء زیباترین زنهای دنیاست. کمی جلو رفتم و اینبار من او را به آغوش کشیدم و بوی خوب همیشگیاش را به مشام کشیدم.
-ببخشید عمه! این موقع صبح توی این تاریکی خیلی اذیت میشدید. تازه همین که باید منتظر میموندید، خیلی بدخوابتون میکرد.
-اصلا هم اینطور نیست!
مکث کوتاهی کرد و با لحن ملایمتری ادامه داد:
-یک آرزو که بیشتر نداریم!
-و شما عشق آرزویید!
-ا ه م!
آغوشم باز شد و هم زمان نگاه هر دویمان به سمت منبع صدای مردانهای که وسط حرفمان پرید، چرخید. عمه با تعجب پرسید:
-مارکو! تو ک ی بیدار شدی؟
-هم زمان با تو.
نگاهش به سمت من چرخید و طلبکارانه گفت:
-دیگه ما رو یادت رفته! باید به زور وادارت کنیم بیای اینجا. الان هم که اومدی فقط عمهت رو تحویل میگیری!
لبخندی به رویش زدم و به او نزدیکتر شدم. دست دادیم و روبوسی کوتاهی کردیم. بنظرم عمو مارکو ]همسر عمه[ از ما هم بهتر فارسی بلد باشد! مسلما بعد از سی و پنج سال زندگی با عمه، که قانون خانهاش فارسی صحبت کردن است، هر کس دیگر هم که باشد فارسی را عالی یاد میگیرد.
-ببخشید عمو، از این به بعد بیشتر بهتون سر میزنم.
اینبار عمه جوابم را داد:
-واقعا میشه تو رو بخشید؟! تو میدونی ما خودمون بچه نداریم و اینجا تنهاییم و میدونی که درست مثل بچهی خودمونی، ولی همش واسه بیشتر اینجا اومدن بهونه میاری.
نگاهی از شرم و دلسوزی به او کردم. عمه آرمیتا و عمو مارکو عاشق بچهها هستند؛ درست مثل من! اما زندگی آنقدر بیرحم است که عمه سالهاست از نازایی خود رنج میبرد و با هیچ عمل یا دارو و درمانی، نتوانست بچهدار شود. با همهی اینها جای خوشحالی دارد که عمو آنقدری عاشقش بوده و هست که به خاطر عشقش، کاملا بیخیال بچه شده و حاضر شده است سالیان سال بدون بچه به زندگی با عمه ادامه دهد.
-این حرفا چیه عمه؟! من شما رو بعد از خانوادهم از همه بیشتر دوستتون دارم! قول میدم از این به بعد بیشتر بیام. خوبه؟ -ببینیم و تعریف کنیم.
نیمهی راست لبم به بالا کش آمد و گفتم:
-حالا میشه یکی از اون قهوههای خوشمزهتون رو درست کنید که با هم بخوریم و گپی بزنیم؟
-البته که میشه! برو لباساتو عوض کن بیا پایین تا قهوه هم آماده بشه.
لبخندی زدم و گفتم:
-چشم.
دوباره دستهی چمدانم را گرفتم و به سمت اتاقی که هر وقت به خانهی عمه میآمدم برایم آمادهاش میکردند، راه افتادم. بالاخره به اتاق رسیدم. با دست آزادم در را باز کردم و به سمت تخت چوبی دو نفرهی گوشهی اتاق رفتم.
روی تخت نشستم و سریع چمدانم را باز کردم. یک دست لباس گرم با حوله برداشتم و راهی حمام شدم. آب ولرم بهترین گزینه بود. همیشه آب ولرم را انتخاب میکردم؛ نه داغ و نه سرد.
اینطوری آرامش بیشتری میگرفتم. از قدیم راست گفتهاند که تعادل، اوج آرامش است. زیر قطرات درشت آب که با فشار بر پوست تن برهنهام فرود میآمدند، به فکر فرو رفتم؛ فکر به آنچه که به تازگی گذشت. دروغ چرا، خردهای از خانوادهام دلگیر شدهام. مامان و بابا هر روز بارها با من تماس میگرفتند و حرف میزدیم، ولی از سه ماه پیش تماسهایشان خیلی کمتر و مدت مکالمههایمان کوتاهتر شد. آخرینبار که حرف زدیم دو هفتهی پیش بود. بابا به من زنگ زد و گفت امسال به جای رفتن به ایران، به خانهی عمه بیایم. صدایش به وضوح همان شبی که این حرف را زد، در گوشهایم پخش شد. لحن خشک و سردش مرا به یاد دوران دردناک کودکیام میانداخت؛ همان دورانی که ذرهای محبت پدرانه از جانبش نمیدیدم. اگر به خاطر مامان و آن حادثه، که باعث به کما رفتن من شد نبود، رفتار خالی از احساس بابا با من ادامه پیدا میکرد. به نظر میآمد حالا هم به همان دوران نزدیکتر میشد و من از این نزدیکی سخت میترسیدم. سردردم کمی بهتر شد ولی قلبم با هر فکر منفی که به ذهنم خطور میکرد، تیره و تیرهتر میشد.
بالاخره شیر دوش را بستم. حولهام را برداشتم و مشغول شدم. با لباسهای گرمی که پوشیدم، حس آرامش دلنشینی از سطح پوست تا عمق گوشت و استخوانهایم نفوذ کرد.
از اتاق که بیرون رفتم چشمم به عمه و عمو افتاد که در طرفی از پذیرایی، روی دو مبل تک نفره روبهروی هم نشسته بودند و به فنجانهای کوچک کرم رنگ دستشان نگاه میکردند. کاملا واضح بود دربارهی موضوعی صحبت کردهاند که هر دوی آنها را به فکر فرو برده است. سکوت تنها صدای حاکم بود و من با "سلام"ی که دادم، آرامش این سکوت را شکستم.
-سلام! چه دیر اومدی!
-رفتم یک دوش بگیرم تا خستگیم در بره.
سرش را به نشانهی تایید به پایین حرکت داد.
-باشه بیا بشین بگم مارگارت قهوهت رو بیاره. بعدش میخوام باهات راجع به موضوعی حرف بزنم.
-آرمیتا مطمئنی میخوای الان بهش بگی؟
کنجکاوانه نگاهشان کردم. مسئلهی مهمی به نظر میآمد. عجیب بود که اصلا اثری از شوخی در لحن عمو نمیدیدم و عجیبتر اینکه، حتی زمان فهمیدن این موضوع هم حائز اهمیت بود!
-مگه قراره چی به من بگید؟
-به زودی میفهمی. فعلا بشین.
با نگاهش به مبل کنارش اشاره کرد و من ایستادن بیشتر را جایز ندانستم، پس به سمت مبل چوبی ظریف کنارش رفتم و به آرامی رویش نشستم. عمه با صدای به نسبت بلندی گفت:
-مارگارت!
مارگارت که دختر به نسبت جوانی بود و به تازگی به جای مادرش، به عنوان تنها خدمتکار خانهی عمه مشغول به کار شده بود، از آشپزخانه بی رون آمد و در حالیکه به ما نزدیک میشد با لهجهی محلی ایتالیایی پرسید:
-امری داشتید خانوم؟
-یک فنجان قهوه برای آرزو بیار.
مارگارت بعد از اینکه سرش را به نشانهی تایید و احترام رو به عمه به پایین حرکت داد، به سمت من چرخید و پرسید:
-چیز دیگهای میل ندارید خانوم؟
-نه، فقط شکر رو جدا بیار.
-چشم.
برگشت و پس از کمی دور شدنش، عمو اولین کسی بود که سکوت موقتی بینمان را شکست.
-از لندن چه خبرا؟ دیگه اونجا موندنت حتمی شد؟
-خبر خاصی که نیست. آره، میشه گفت حتمی شده؛ مخصوصا الان که مشغول به کار هم شدم.
-جدی؟ فکر میکردم هنوز در استراحت بعد از فارغالتحصیلی هستی!
-یک ماه کامل استراحت کردم. دیگه حوصلهم سر رفته بود که به پیشنهاد یکی از اساتیدم، توی کلینیکش مشغول شدم.
-حالا راضی هستی از کار ت؟
-بله خیلی خوبه. با خیلی از همکارام دوست شدم و سرم شلوغه. از درآمدم هم راضیم.
-عالیه! اما من که به هیچوجه راضی نمیشم تا آخر عمرم لندن زندگی کنم!
-چرا؟!
-چون همیشه بارون میباره! آدم هر روز خیس آب میشه.
-اما من همین بارون و برفشو دوست دارم! اگه بارش نباشه که زندگی نیست!
صدای خندههای عمو و عمه همزمان بلند شد. این را میدانستم که هر دو از خیس شدن بدشان میآید؛ درست مثل اکثر آدمها! برای همین یک کلکسیون چتر در یکی از انبارهایشان دارند.
برای خالی نبودن عریضه، من هم لبخندی زدم.همزمان با اتمام خندههای شیرینشان، مارگارت سینی به دست وارد پذیرایی شد. فنجان، نعلبکی و ظرف شکر را از سینی برداشت و روی میز روبهرویم قرار داد. به گفتن "متشکرم"ی اکتفا کردم و نعلبکی و فنجانم را در دست گرفتم. کمی شکر ریختم و قهوهی غلیظ مورد علاقهام را هم زدم. با لذت عطرش را به مشام کشیدم و با مزهمزه کردنش مشغول شدم. در سکوت آن را مینوشیدم و به تابلوی نقاشی نوزادان برهنه در ابرها، که روی دیوار روبهرویم نصب شده بود نگاه میکردم. قدمت این خانه، مطمئنا بالغ بر دویست سال هست. عمو مارکو هم مثل دیگر بزرگ مردان ایتالیایی در خانهی جد بزرگش زندگی میکند. این رسم آنهاست که افراد ثروتمند و سرشناس نسل در نسل همواره در خانهی خاندانشان زندگی کنند، بدون آنکه تغییری در دکوراسیون کلاسیک آن ایجاد کنند.
سکوت همچنان جاری و عمه سخت در فکر فرو رفته بود. حتم دارم خودش را برای گفتن آن خبر مهم، که قرار است من بفهمم آماده میکرد. نگرانی کمکم تمام سلولهای بدنم را به لرزه انداخت.
برای پرت کردن حواسم، جرعهای دیگر از قهوه نوشیدم و ذهنم را به مزهاش مشغول کردم.
ناخودآگاه نگاهم به گرامافون طلایی رنگی که کمی دورتر از ما، بر روی میز چوبی قهوهای رنگی قرار داشت، گره خورد. همیشه دوست داشتم برای یکبار هم که شده، یکی از آن صفحات گرد سیاهرنگ را در آن بگذارم و به صدای یک موسیقی قدیمی گوش کنم. این هم آرزوی من است؛ سفر به گذشته!
-آرزو قهوهت تموم شد؟
با صدای عمه، چشم از فنجان خالی دستم گرفتم و منتظر نگاهش کردم.
-بله تموم شد.
عمو از جایش بلند شد و با لحنی جدی گفت:
-تنهاتون میذارم تا راحت صحبت کنید.
عمه هم در جواب، تنها سرش را به نشانهی تایید به پایین حرکت داد. از شدت نگرانی و کنجکاوی، تپش تندتر شدهی قلبم را حس میکردم. اگر عمه به حرف نمیآمد، قطعا یک سکتهی ناقص کرده بودم!
-آرزو میخوام یک چیزی بهت بگم که بقیه نتونستن بهت بگن و به من واگذار کردن. ببین من میدونم که تو دختر قویای هستی، ولی زیادی درونریز و پراسترسی و الان ازت میخوام آرامش خودتو حفظ کنی و به حرفام خوب گوش کنی. باشه؟
نفسی عمیق کشیدم تا نگرانی دو برابر شدهام، اندکی کم شود. آب دهانم را با قدرت قورت دادم تا جلوی بزرگتر شدن بغض کوچکی که در گلویم درست شده بود را، بگیرم. آنقدر نگران شده بودم که هنوز خبر را نشنیده، بغض کرده بودم!
-باشه عمه. بفرمایید.
-خب ببین آرزو من میخوام راجع به نفس باهات حرف بزنم...
مکثی کرد و نفسی عمیق کشید. با همین مکث چند ثانیهای، جانم به لبم رسید و گفتم:
-مامانم چی عمه؟ با صدایی لرزان پرسیدم:
-اتفاقی براش افتاده؟
دستش را روی شانهام گذاشت و گفت:
-هنوز اتفاق خیلی بدی نیفتاده، پس آروم باش!
آب دهانم را محکم قورت دادم و منتظر نگاهش کردم.
نگاهش را در مردمک چشمانم متمرکز کرد و گفت:
-پدر نفس رو یادت میاد؟
-معلومه که یادم میاد!
-خب میدونی راستش...
ل**بهایش را با زبان تر کرد و افزود:
-نفس از پدرش بیماری قلبی رو به ارث برده.
با چشمانی گرد از تعجب، ناباورانه پرسیدم:
-چی؟! آخه چطور ممکنه؟!
بغضی بزرگ در گلویم جای گرفت و تا میتوانست به دیوارههای داخلی گلویم ضربه زد. عمه که دید چقدر نگران و متحیرم، دستش را روی موهایم گذاشت و با صدایی آهسته و لحنی آرامکننده گفت:
-آروم باش آرزو! نفس الان اونقدر حالش بد نیست! طبق گفتهی دکترش هنوز جای امیدی هست و اون امید به عمل پیونده. نفس الان به یک قلب برای پیوند نیاز داره.
قطرهای اشک از گوشهی چشم چپم چکید و گفتم:
-اما عمه، تو میدونی که گروه خونی مامان هم مثل پدرش اوی منفی ) (-oو خیلی کمیابه!