فصل یازده
با نگاهش به من اشاره کرد بلند شوم و من نه تنها برای اشارهی او، بلکه برای کنجکاوی خودم بلند شدم و به دنبال ماکان که کمی جلوتر از من حرکت میکرد، راه افتادم. در اتاقش را باز کرد و دستش را به نشانهی تعارف به داخل اتاق دراز کرد. وارد اتاقش شدم و روی نزدیکترین صندلی چرم به در اتاق نشستم.
-چای یا قهوه؟
-چیزی نمیخورم.
روی صندلی روبرویم نشست. چشمانش را بست و در حالیکه پیشانیاش را با دستش ماساژ میداد گفت:
-میشه تعارف نکنید!
-من تعارف نمیکنم. میخوام برید سر اصل مطلب.
ماساژ پیشانیاش را متوقف کرد. چشمانش را باز کرد و مستقیم در چشمانم نگاه کرد.
-من بهتون دلیل غیبت این مدتم رو میگم، ولی قبلش باید به سوالی که ازتون میپرسم جواب بدید. اونم جواب صادقانه.
-بسیار خب!
بیشتر از قبل در چشمانم دقیق شد که باعث شد سرم را پایین بیندازم. بیدلیل از این نگاه پرسشگرش خجالت کشیدم. حس کردم تاوان گناهم، پشیمانی و خجالت است. گناهی که حتی نمیدانم چیست!
-لطفا توی چشمام نگاه کن. میخوام مطمئن بشم راست میگی.
رسمی صحبت کردن را کنار گذاشته بود. ناخودآگاه استرسی گرفتم که باعث شد سر ناخنهایم را بجوم. پس از چند دقیقه ناخن بیچارهام را رها کردم. ناگزیر سرم را بالا آوردم و در چشمانش نگاه کردم.
-باشه، بپرسید.
-به من اعتماد داری؟
دلم میخواست زبانم بگوید نه، ولی وقتی در چشمان یک نفر نگاه میکردم، از دروغ گفتن به او عاجز میشدم. از او دلخور بودم آن هم نه یک ذره، بلکه خیلی زیاد ولی با همهی دلگیری و دلخوری از او، هنوز هم به او اعتماد داشتم. قلبم با تمام احساساتش و مغزم با تمام منطقش فریاد میزدند؛ باورش داریم!
بریدهبریده گفتم:
-آ...ر...ه!
-پس حتی اگه دلیل غیبتم رو نگم، باز هم میتونیم مثل قبل دو تا دوست باشیم؟ ناخودآگاه اخمی پررنگ کردم.
-قول دادید بگید!
-اولا که این جواب سوالم نبود. دوما برای سوالم دلیل دارم. سوما من قول ندادم! فقط گفتم میگم.
دستم را در موهایم فرو بردم و پوفی عصبی کشیدم. سوالهایش آدم را به تردید میانداخت، ولی برای من جواب همگیشان به قطع و یقین مثبت بود! ناچار در چشمانش نگاه کردم و گفتم:
-آره.
بدون دلیل میتوانستم با وجود سخت بودن، از کملطفیهای اخیرش بگذرم. بدون دلیل میتوانستم کمتوجهیهای اخیرش را فراموش کنم. میتوانستم اما خودم هم نمیدانستم، چطور!
-آرزو.
سرم بالا آمد و متعجب نگاهش کردم. تا به حال هیچگاه تا این حد غمگین صدایم نکرده بود!
-بله؟
-مرسی که باورم داری. پس این مدت رو فراموش کن و بیا از نو شروع کنیم. باشه؟
-چرا دوست ندارید من دلیلتونو بدونم؟
-چون نمیخوام به خاطر احساس د ین، ارتباطمون ادامه پیدا کنه.
-چه جور د ینی؟!
-میشه جواب سوالی که پرسیدم و با سوال جواب دادی، رو بدی.
-باشه از نو شروع میکنیم.
لبخندی زد و گفت:
-متشکرم!
-خواهش میکنم.
با صدای زنگ تلفن به سمت میزش رفت و جواب داد. از همان چند کلمهای که گفت متوجه شدم مریض دارد. از روی صندلی بلند شدم و بعد از اینکه گوشی را گذاشت گفت:
-پس منم با جولین مهمون کن!
چشمانم از شدت تعجب گرد شدند. آنقدر گرد که باعث شد، بخندد. با خندهاش، روی گونههایش چندین حفره شکل گرفتند. وقتی میخندید چقدر جذابتر به نظر میرسید! خندهاش زیاد طول نکشید و پس از بند آمدنش متعجب گفتم:
-پس شما تلفن رو یهو قطع کردید! نکنه روی اسپیکر بود! آره؟
-خب راستش دلم میخواست صدات رو بشنوم.
با این جملهاش ناخودآگاه لبخندی کج زدم. انگشت اشارهام را تهدیدوار جلویش به چپ و راست حرکت دادم و گفتم:
-دیگه نبینم یواشکی به مکالمهی من گوش بدید! حالا اینبار چون دلتنگ صدای قشنگم شدید، میبخشم.
لبخندی از غرور زدم. او هم به دنبالش لبخندی گرم زد. دلم نمیخواست بیرون بروم ولی کارش بود و زندگیاش!به سمت در چرخیدم و گفتم:
-فعلا خداحافظ.
-مراقب خودت باش. خدانگهدار.
در اتاق را باز کردم و لحظهی آخر، نگاهی دیگر به او انداختم و بیرون رفتم. بدون اینکه آنچه برای فهمیدنش به اتاقش آمدم را بفهمم، از اتاق بیرون رفتم ولی اصلا حس بدی نداشتم که هیچ، حس فوقالعادهای هم مرا همراهی میکرد. شاید این حس به همان دلیل که قریب به اتفاق مردم معتقدند نتیجهی بخشیدنها و فراموش کردنها، آرام شدن و خوشحال شدن است، باشد.
خوشحال به سمت اتاق مامان رفتم. در راهرو کسی نبود. در را کمی باز کردم و چشمم به بابا افتاد که روی صندلی کنار تخت مامان نشسته بود و آرام با او حرف میزد. هر دویشان لبخند بر ل**ب داشتند. خوشحال شدم که متوجه باز شدن در و حضورم نشدند. در را آرام بستم و چرخیدم که به حیاط بروم، ولی با دیدن جولین که در راهرو ایستاده بود و منتظر به من نگاه میکرد، در جایم ایستادم. با چند قدم بلند به من نزدیکتر شد و گفت:
-میشه بریم بیرون با هم حرف بزنیم؟
ظاهر شدن ناگهانیاش مرا سخت کنجکاو کرد، طوری که سریع پاسخ دادم:
-البته!
با دست چانهاش را خاراند و گفت:
-خب بریم رستوران، شام مهمون من.
تعجب ابروهایم را بالا برد. اینکه چرا تا این حد عجله داشت برایم سوال بزرگی بود! برای تایید پیشنهادش سرم را به پایین تکان دادم.
گارسون که پسر نسبتا جوانی بود، ظرفهای غذا را روی میز گذاشت و رفت. منتظر به جولین نگاه کردم که هنوز نمیتوانست حرفش را بزند. حس کردم مسئلهای سخت عذابش میدهد و او را به گفتن رازی وسوسه میکند که از عواقب فاش شدنش میترسد. نگاهی به غذای جلویش انداخت و گفت:
-خب اول یه کم غذا بخوریم.
-فکر خوبیه.
چاقو و چنگال را برداشتم و غذا خوردن را شروع کردم. تصمیم داشتم تا میتوانم به او فرصت دهم تا با خودش کنار بیاید. ده دقیقهای بود که با غذا مشغول بودیم و در نهایت این جولین بود که ابتدا سکوت را شکست.
-راستش...
مکث کوتاهی کرد و ادامه داد:
-چون به ماکان قول دادم به تو حرفی نزنم خیلی دودل شدم که بهت بگم چی شده یا نه، ولی تصمیم گرفتم چیزایی رو که حق داری بدونی رو بهت بگم.
معترض گفتم:
-من با ماکان صحبت کردم. اگه دوست نداره من چیزی از زندگیش بدونم، لابد اونقدر بهش نزدیک نیستم که من رو لایق دونستنش بدونه و من اصلا از این موضوع ناراحت نیستم! مسائل شخصی زندگیش به خودش مربوطه!
جرعهای از محتویات تلخ گیلاسش را نوشید و گفت:
-ولی این مسئله به تو هم مربوط میشه!
چند لحظهای سکوت کرد و سپس ادامه داد:
-مادر ماکان فوت کرده آرزو.
به معنای واقعی کلمه شوکه شدم! برای چند لحظه حتی نفس نکشیدم. چشمانم را محکم بسته و باز کردم تا مطمئن شوم، بیدار هستم. او چه میگفت؟! ناباور پرسیدم:
-تو... چی... داری... میگی؟!
-دقیقا از وقتی مادرش با تصادف مرگ مغزی شد و در جا فوت کرد، دیگه اصلا سمت گوشی و مطبش نرفت. تا ده روز حتی خودش هم توی شوک بود. تنها چیزی که فهمید اهدای قلب مادرش بود. فقط از من خواست ترتیب آزمایشهای لازم رو بدم، تا ببینم به بدن مادرت میخوره یا نه، که خوشبختانه جواب آزمایشها تطابق زیادشون رو نشون میداد و من بهت خبر دادم که مادرت رو عمل کنیم. میدونی آرزو، راستش مادر ماکان فقط مادرش نبود؛ میتونم بگم همهی خانوادش بود. برای اون که هیچ خواهر و برادری نداشت و پدرش تمام زندگیش رو وقف کارش کرده، مرگ مادرش از دست دادن بزرگترین حامی عاطفی زندگیش بود. اون به من گفت مراقب تو و مادرت باشم تا وقتی که بتونه با خودش و دنیای جدیدش کنار بیاد.
بغضی که در گلویم شکل گرفته بود با هر کلمه و هر جمله ای که میگفت، بزرگ و بزرگتر میشد.
بهت و غمی عجیب از سطح پوست تا عمق وجودم نفوذ کرد. بدنم دردی نداشت ولی در آن اعماق وجودم، دردی بزرگ قلبم را بیرحمانه میفشرد. دلم میخواست همانجا با دو دست بر سرم بکوبم. بر سرم بکوبم برای قضاوتهای بچگانهام، برای دلخور شدن از او؛ دلخور شدن از مردی که زندگی مادرم را مدیونش بودم، دلخور شدن از مردی که جان مادرم را نجات داد و من برای تبریک نگفتن عمل موفق مادرم، از او دلخور شدم! چقدر ساده لوحانه! گیلاس جلویم را پر کردم و یک جا سر کشیدم. کم بود! باز هم ریختم و سر کشیدم. گیلاس بعدی را که پر کردم، جولین گیلاس نیمه پرش را به گیلاسم زد و گفت:
-به سلامتی.
زیر ل**ب گفتم:
-به سلامتی.
آنقدر ریختم و سر کشیدم که بطری بزرگش تمام شد. جولین که در نهایت سه نیم گیلاس خورد تا برای رانندگی هوشیار باشد، ولی من دلم گیجی و منگی میخواست. سرم به شدت درد میکرد و آنقدر بدنم گر گرفته بود که با همان بلوز و شلوار، در هوای سرد اوایل فوریه، از درون پخته شدم.
-آرزو خیلی خوردی! من که بهت گفتم دیگه نخور!
خشمگین نگاهش کردم و با صدایی لرزان پرسیدم:
-تو چرا انقدر دیر اینا رو بهم گفتی؟ چرا؟ صدایم بلندتر شد و گفتم:
-چرا؟
از روی صندلیاش بلند شد و به من نزدیک شد. به سینهاش مشت کوبیدم و گفتم:
-چرا جولین؟ چرا؟
-هی سعی کن آروم باشی! اینجا رستورانه! مردم دارند نگاهمون میکنند!
-واسم مهم نیست!
-معلومه که هست! الان نمیفهمی چی داری میگی! باید بری خونه.
شانههایم را گرفت و مرا بلند کرد. پالتویم را بر خلاف میلم تنم کرد و مرا دنبال خودش کشاند.
در را باز کرد و مرا روی صندلی کنار راننده نشاند. سرم را به شیشهی سرد کنارم چسباندم، تا کمی از داغی پیشانیام کم شود. چشمانم را بستم و بعد از گفتن آدرس خانه، دیگر حرفی نزدم.
با توقف ماشین چشم گشودم. در را باز کردم ولی قبل از آنکه پیاده شوم، جولین گفت:
-چرا انقدر خودتو عذاب میدی آرزو؟!
به سمتش چرخیدم و با نگاه خسته و صدای کم زورم گفتم:
-میدونی چرا؟
نفسی عمیق که لرزش عصبیاش کاملا محسوس بود، کشیدم و ادامه دادم:
-چون همهی اون روزهایی که من نگران بیماری مامانم بودم و دلهرهی از دست دادنش رو داشتم، اون کسی بود که پای درد و دلهام مینشست و به حرفام گوش میکرد، چون تمام اون مدت نه تنها تمام تلاشش رو برای کمک به من میکرد، بلکه در غمهام هم شریکم بود، چون نه تنها به حرفهای دل غصه دارم گوش میکرد، بلکه من رو آروم هم میکرد! ولی من... من حتی برای فوت مادرش یک تسلیت خشک و خالی هم نگفتم! اون قلب مادرش رو به مادر من هدیه کرد، ولی من حتی توی مراسم خاکسپاری مادرش هم شرکت نکردم! من واقعا خیلی بیانصافم!
-این حرفو نزن آرزو! تو اصلا بیانصاف نیستی! تو که چیزی نمیدونستی! ماکان هم چون خیلی براش باارزشی، نمیخواست حس کنی مدیونشی!
-هر چی هم بگی نمیتونی واقعیت رو انکار کنی! من با همون قضاوت اشتباهم و حرفایی که زدم...
پوزخندی صدادار زدم و ادامه دادم:
-به بهترین نحو ممکن ازش تشکر کردم!
-آرزو!
دستم را به نشانهی سکوت بالا آوردم و جلویش گرفتم. از ماشین پیاده شدم. یک قدم بیشتر برنداشتم که سکندری خوردم و تا مرز زمین خوردن پیش رفتم، ولی دستم را روی در ماشین گذاشتم و خودم را نگه داشتم. جولین نگران پیاده شد و با دستانش، شانههایم را گرفت و مرا تا درب لابی همراهی کرد که معترضانه گفتم:
-بسه! از اینجا به بعد خودم میرم!
-نه! میبرمت.
-گفتم خودم میرم!
-اوه تو چقدر لجبازی! امیدوارم ما رتا وقتی بزرگ شد مثل تو یک دنده نشه!
-مارتا کیه؟!
-دخترم.
متعجب نگاهش کردم که لبخندی عمیق زد. معلوم بود خوشش میآید دربارهی دخترش حرف بزند.
-پس دختر داری! چند سالشه؟
-فعلا که یازده سالشه. اگه لندن باشی واسه تولد دوازده سالگیش دعوتت میکنم.
-به احتمال بالایی هستم. برای تولدش حتما میام!
لبخندش غلیظتر شد و گفت:
-عالیه!
نفسی عمیق کشیدم. هوای سرد از سرگیجه و منگیام میکاست.
-بهتر شدم جولین. از اینجا به بعد خودم میرم. بعدا میبینمت.
-مطمئن باشم؟
پلکهایم را محکم برهم زدم و گفتم:
-آره، شک نکن.
-پس خداحافظ.
-خداحافظ.
شانههایم را رها کرد و مردد به سمت ماشینش رفت. لحظهی آخر هم برگشت و نگاهی به من کرد. لبخندی زدم تا خیالش از بابت حال مساعدم آسوده شود. وارد لابی شدم و تلوتلو خوران به سمت آسانسور رفتم. ضربهای بر دکمهاش زدم و دستم را به دیوار تکیه دادم تا حین انتظار برای باز شدنش، بر زمین نیفتم. بالاخره درش باز شد و بدون آنکه بفهمم چطور به در آپارتمانم رسیدم، رمزش را زدم و وارد شدم.
-وای دختر تا حالا کجا بودی؟!
با صدای نگران عمه، به سمتش چرخیدم و متعجب نگاهش کردم.
-چرا نگرانید؟! خب رفته بودم شام بخورم.
-رستوران بیمارستان که نبودی! به کلینیکی که کار میکنی هم زنگ زدم و گفتن امروز عصر کلا نرفتی سرکار!
-با جولین رفتم یکی از رستورانهای مرکز شهر.
نفسی عمیق کشید و گفت:
-وای دختر میدونی چقدر نگرانت شدیم؟! چرا گوشیتو جواب نمیدادی؟!
-احتمالا صبح توی کلینیک جا گذاشتم. حالا چرا انقدر نگران شدید؟!
-آخه تو تا ساعت دوازده نصف شب غیب ت زده و الانم با این وضع اومدی خونه، بعد میپرسی چرا من نگرانم؟!
-چرا انقدر بزرگش میکنید؟! من که دوازده ساله دارم اینجا تنها زندگی میکنم! باور ندارید از پس خودم برمیام؟!
-مسئله باور داشتنت نیست! مسئله اینه که گاهی باید سعی کنی نگرانیهای اطرافیانت رو درککنی!
بیحوصله گفتم:
-باشه.
در حالیکه تعادل لازم را برای راه رفتن نداشتم، راهی اتاقم شدم. عمه با قدمهایی تند به سمتم آمد و زیر بغلم را گرفت. زیر ل**ب غر میزد و مرا در راه رفتن یاری میکرد.
-معلوم نیست مارکو الان کجا رفته تا پیدات کنه! باید بهش زنگ بزنم.
مرا روی تخت نشاند و از اتاق بیرون رفت. صدایش نشان میداد با عمو تماس گرفته و خبر بازگشت مرا به او میدهد. طاق باز دراز کشیدم و چشمان نیمهبازم را به سقف دوختم. به فکر فرو رفتم. در برابر ماکان هم حس همدردی و هم حس عذابوجدان، ناراحتی بدی را در تمام وجودم پخش میکرد. با خود فکر کردم با اینکه دوست نداشت من چیزی از واقعیتی که پنهان میکرد بدانم، باید به روی خودم بیاورم که همه چیز را فهمیدهام. حداقلش یک تسلیت خشک و خالی بابت فوت مادرش به او بگویم تا کمی سعی در شریک غمهایش شدن داشته باشم، کمای این که جای دارد بابت عمل اهدای عضو، تشکر ویژهای از او بکنم. بالاخره پس از فکر کردنی طولانی، چشمانم را بستم. سرگیجهای که مرا منگ کرده بود در مدت زمان کمی، مرا به دنیای آرام خواب برد؛ خوابی که بهترین دنیا برای رهایی از افکار نیمه شب من بود.
-آرزو! بلند شو دختر!
پتو را روی سرم کشیدم و بیحال گفتم:
-عمه من خوابم میاد!
پتو را به زور از روی سرم کشید و عصبانی گفت:
-تا ظهر خوابیدی! من که میدونم خوابت نمیاد، از بس دیشب زیادهروی کردی منگ شدی.
چشمانم را با انگشتانم مالیدم و به زور کمی بازشان کردم.
-عمه چه فرقی میکنه؟! امروز که شنبهست و من تعطیلم!
-تعطیل نیستی که بخوابی! بلند شو بیا بیرون که میخوایم بریم یه جایی.
با سستی نالیدم:
-وای عمه کجا میخوایم بریم؟ من خوابم میاد!
-من میدونم دیشب جولین چی بهت گفته.
چشمانم بازتر شدند و کمی هوشیارتر شدم. تازه به یاد آوردم دیشب چه شب افتضاحی بود!
شبی که پرده از تمام واقعیتهای مهم اخیر برداشته شد. روی تخت نشستم و در حالی، که پیشانیام را با دست ماساژ میدادم تا دردش کم شود، به عمه منتظر نگاه کردم.
از سینی کوچک دستش یک لیوان شربت عسل به دستم داد و گفت:
-فعلا اینو بخور سر دردت کم بشه تا بگم.
بالاجبار جرعهای از محتوایش نوشیدم و به او چشم دوختم. انتظار مرا که دید، به حرف آمد:
-ماکان هر شنبه به مزار مادرش میره.
چشمانم از تعجب گرد شدند. عمه تا این حد از ماکان اطلاعات دقیق داشت و به من هیچ نمیگفت! تعجبم را که دید، ادامه داد:
-ماکان به خالهش گفته بود نمیخواد کسی از فوت مادرش مطلع بشه و من هم چون دوست صمیمی گلنوش بودم فهمیدم. بالاخره تنها خواهر گلنوش بود و گلنوش هم اونجا غیر از من، کسی رو نداشت. وقتی خبر رو شنید، اونقدر شوکه شده بود که همش به من میگفت زنگ بزنم به ماکان و بگم با خالهش شوخی نکنه. آرزو راستش حتی برای من هم، همه چیز خیلی زود گذشت و اصلا فکر نکردم این خبر رو به تو که به ماکان نزدیکتر بودی هم بدم. هم فوت مادر اون و وضعیت روحی وخیم گلنوش با افسردگی شدیدی که پیدا ک رده بود و هم عمل پیوند نفس که همزمان با اون اتفاق بود، من رو توی دو راهی گذاشته بود که به کی باید رسیدگی کنم. راستشو بخوای من فکر میکردم تو هم از فوت مادرش مطلعی و واسه همین بهت نگفتم.
-عمه واقعا ممکنه من از فوت مادرش مطلع باشم و توی مراسم خاکسپاری مادرش با شما شرکتنکنم؟!
-خب من فکر کردم میخوای مراقب مادرت باشی! حالا تو چرا انقدر ناراحتی؟! مطمئن باش وقتی ماکان چیزی بهت نگفته، نخواسته که بدونی.
-ولی من باید میدونستم!
-آرزو هنوزم چیزی رو از دست ندادی! انقدر خودت و بقیه رو سرزنش نکن. امروز با هم میریم اونجا. گلنوش هم قراره بیاد و من میخوام پیشش باشم.
-مگه گلنوش خانم هنوز لندنه؟
-آره اون هنوز اینجاست. میگه نمیتونم خواهرمو تنها بذارم.
سرش را پایین انداخت و آهی پر سوز کشید. معلوم بود چقدر دلش برای دوست صمیمیاش میسوخت. باقی شربتم را خوردم تا حالم بهتر بشود. امروز باید به مزار مادرش میرفتم.
لباسهای رسمی مشکیرنگم را پوشیدم و از اتاقم بیرون رفتم. کلاه سیاهرنگی که با پر کلاغ مزین شده بود، روی سرم گذاشتم و از خانه بیرون آمدم. عمو مارکو و عمه در ماشین نشسته و منتظر من بودند. به محض آنکه سوار شدم ماشین حرکت کرد. زیاد طولی نکشید که به قبرستان هایگیت رسیدیم. تکیهی سرم را از شیشهی سرد کنارم که درمان سردردم شده بود، گرفتم. به قبرهای گرانقیمت روبرویم خیره شدم؛ قبرهایی که جسدهای بیجان کسانی در آنها مدفون شده بود که روزی، جزء ثروتمندترینهای انگلستان بودهاند و با آن همه زیردست، دبدبه و کبکبهای برای خود داشتند. عمه و عمو جلوتر از من راه میرفتند و من آرام و بیصدا پشت سرشان راه افتادم. بیشتر از چند قدم برنداشته بودیم که عمه به عقب چرخید و گفت:
-آرزو تا قطعهی مسلمانها خیلی راهه. هر وقت خسته شدی، بگو یه کم وایسیم و بعد ادامه بدیم.
قطعهی مسلمانان! جالب بود که من بیشتر پیشبینی میکردم مسیحی باشند تا مسلمان!
لبخندی کج به روی عمه زدم و گفتم:
-من خسته نمیشم! به راهمون ادامه بدیم.