فصل دوازده
لبخندی گرم و مهربان به رویم زد و رویش را از من گرفت. دست در دست عمو دوباره به راه افتاد و من بار دیگر به دنبالشان راه افتادم.
خیلی طول نکشید که عمه به سمتم چرخید و آرام گفت:
-نگاه کن آرزو اونجان. اول ما میریم. تو یه کم بعدتر بیا.
کمی چشم چرخاندم تا چندین نفر سیاهپوش را بر مزاری که صد متری با ما فاصله داشت دیدم.
غیر از آنها کس دیگری نبود، پس حتما خودشان بودند. به عمه که منتظر نگاهم میکرد، نگاهی مطمئن کردم و گفتم:
-باشه عمه.
-خب پس این دسته گل دست تو که واسه بار اول داری میای باشه، بهتره.
-آره، همینطوره.
دسته گل ظریف دستش را به من داد و با عمو به سمت مزار رفتند. سعی کردم آرامتر قدم بزنم تا دیرتر برسم. هر چه به آن جمع سر تا پا سیاه ایستاده نزدیکتر میشدم، دلم بیشتر میلرزید.
لرزش پاها و تپش تندتر شدهی قلبم را حس میکردم. گوشهی لبم را محکم گاز گرفتم تا کمی از نگرانیام کم شود. با هر قدم که برمیداشتم تکتک صحنههای تنها خاطرهای که از بهنوش در شب تولد خواهرزادهاش داشتم، از جلوی چشمانم رد میشد. صدای پاشنههای بلند چکمههای سیاه رنگم بر روی سنگها و چمنها سرشان را به سمتم برگرداند. به او نگاه کردم؛ به مردی که با تحیری عجیب به من خیره شده بود، به مردی که نگاهش مامن آرامش من بود. نگاهش مغموم بود؛ هر چند هنوز هم آرام بود ولی مغموم بود؛ آنقدر مغموم که از همان یک نگاهش، بغضی بزرگ بر گلویم انداخت. پاهایم سست شده بودند ولی همچنان به او نزدیک میشدم. قدمهایم رنگ تردید و آهستگی گرفتند ولی باز هم نزدیک شدم. انگار جز او هیچکس را نمیدیدم. م رد بودنش برایم ستودنی بود و غم بزرگش برایم فراتر از هرگونه باور و درکی بود. در یک متریاش متوقف شدم. دیگر طاقت نگاه کردن در چشمانش را نداشتم. با دردی که قلبش را میآزرد و از چشمانش بیرون میتراوید، من هم درد عجیبی حس میکردم. خلأ وجود مادرش را من هم حسمیکردم. منی که فقط یک شب او را دیده بودم! سرم را پایین انداختم. نگاهم روی دسته گلی که در دست میفشردم ثابت مانده بود. آب دهانم را محکم قورت دادم تا صدایم با وجود این بغض بزرگ در آید. با صدایی که خودم هم به زور میشنیدم گفتم:
-من واقعا متاسفم! تسلیت میگم.
نفسی پرصدا کشید و با لحنی دلخور گفت:
-فکر میکردم دیگه کنجکاوی نمیکنید!
سرم را بیشتر پایینتر بردم. میدانم اگر به او میگفتم جولین به میل خودش همه چیز را بدون آنکه من درخواست کنم به من گفت، از جولین دلخور میشد. سکوت کردم چون دلخوری از خودم را به دلخوریاش از جولین که مثل برادر دوستش داشت، ترجیح دادم.
به ناچار با صدایی لرزان گفتم:
-ببخشید! وقتی کنجکاو میشم نمیتونم خودمو کنترل کنم.
لابلای گریه نزدیک بود خندهام بگیرد. غیر مستقیم به او گفتم آنقدر فضول هستم که اگر فضولیام گل کند، آرام و قرار نمیگیرم! سرش را پایین انداخت و با لحنی خشک گفت:
-لازم نبود تشریف بیارید. به هر حال ممنون از لطفتون.
سرم سریع بالا آمد و متعجب نگاهش کردم. اخم کرده بود و با جدیت تمام، به سنگ قبر مادرش نگاه میکرد. چشمانش روی نام مادرش که روی سنگ حک شده بود، ثابت مانده بود. زیر ل**ب گفتم:
-کمترین کاریه که از من برمیاد!
از کنارش رد شدم و به خالهاش که بیحرکت به سنگ قبر زل زده بود، نزدیک شدم. پلکهایش از شدت گریه پف کرده بودند و چشمهای درشت و زیبایش بسیار کوچکتر به نظر میرسیدند.
به قدری غرق فکر کردن به خاطرات خواهرش بود که حتی متوجه حضور من نشد. عمه که کنارش ایستاده بود کمی کنار رفت. به گلنوش نزدیک شدم و دستم را روی شانهاش گذاشتم.
تکان خفیفی خورد و گنگ به من نگاه کرد. نفسم را پرصدا بیرون دادم و با صدایی که هنوز هم میلرزید گفتم:
-من واقعا متاسفم. تسلیت میگم.
لبخند دلمردهای زد و بیحال گفت:
-ممنونم دخترم. لطف کردی اومدی.
بدون آنکه منتظر پاسخی از من باشد، سرش را چرخاند و دوباره به همان یک تکه سنگ پر از حرف، چشم دوخت. به دسته گل دستم خیره شدم. قطرهای اشک از چشم چپم روی یکی از گلهای زیبایش چکید. مثل شبنم صبحگاهی زیبا شده بود. قطرهای دیگر از چشم راستم چکید و پشت سرشان راه برای دیگر اشکهایم باز شد. صدای رعد و برق همدردی آسمان با ما را نشان میداد. قطرات ریز باران که پیوسته بر صورتم میباریدند، اشکهایم را لابهلای خودشان گم کردند. دست عمه روی شانهام قرار گرفت. چشم از گلها گرفتم و سوالی به چهرهی نگرانش نگاه کردم.
-آرزو بهتره دیگه بریم. میترسم سرما بخوری.
-شما برید من میمونم.
-چی؟!
-من بعدا با تاکسی برمیگردم.
-وای آرزو آخه چه اصراریه تو بیشتر بمونی؟
-عمه خواهش میکنم!
-نه! باید بریم!
دستم را گرفت و مرا دو قدم به دنبال خودش کشاند. با توقفش سرم را بالا آوردم و با ناباوری به ماکان که جلوی عمه ایستاده بود، خیره شدم. با همان لحن محترمانهی همیشگیاش گفت:
-اشکالی نداره بمونند. من میارمشون.
-اگه برات زحمتی نیست که فکر خوبیه! پس گلنوش با من میاد.
گلنوش معترض گفت:
-نه! من میخوام پیش بهنوش باشم.
ماکان در حالیکه شانههای خالهاش را گرفته و ماساژ میداد گفت:
-خاله بهتره شما هم دیگه برگردید خونه. بدنتون به این هوا عادت نداره و باز سرما میخورید.
-ماکان دیوونه شدی؟!
-نه خاله! فردا صبح هم با هم میایم.
گلنوش که انگار کمی آرامتر شده بود، ق رآن کوچک دستش را بست و در کیفش گذاشت. با حسرت به قبر خواهرش نگاه کرد و مردد چرخید و با عمه هم قدم شد.
دستکشهای سیاهم را در آوردم. اینطور بهتر میتوانستم گلبرگهای لطیف گلها را لمس کنم.
گلها را دانهدانه پرپر میکردم و کنار سنگ قبر میریختم. باران هر لحظه تندتر میشد و من همچنان، به کندن گلبرگهای گلها مشغول بودم. زیر ل**ب گفتم:
-روحش قرین رحمت.
بیشتر از این دعایی بلد نبودم. مثلا ایران بزرگ شدم ولی در همین دوازده سالی که اینجا بودم، فاتحه خواندن را هم فراموش کردم! زیر ل**ب به زبان خودم برایش از خدا آرامش ابدی خواستم. هیچوقت دوست نداشتم مرگ او، دلیل زنده ماندن مادرم باشد ولی همین که با رفتنش مادرم را به دنیایی که خیلیها، در آن بیشتر از هر لحظه به او نیاز دارند برگردانده، او را لایق بهترین ابدیتها میکند. لحظهها پشت سر هم میگذشتند و من همچنان آرام گلها را پرپر میکردم. باران تندتر شد و هوا شدیدا سردتر، طوری که به خود لرزیدم و چندین عطسهی پشت سر هم کردم. پالتوی مردانهی گرمی روی شانههایم قرار گرفت. نفسی عمیق کشیدم. دقیقا بوی خوب عطرش بود و چقدر لذتبخش بود حس این بو، زیر این باران تند!
-فکر کنم بهتره دیگه بریم.
لحنش به ظاهر جدی بود ولی در اعماق جدیتش تشویش و نگرانی را حس میکردم. سرم را بالا آوردم و از پایین به چشمانش که با همان دریای آرامش سیاهرنگشان به من نگاه میکردند، خیره شدم. با صدایی که از بغض و سرما گرفته بود گفتم:
-تا هر وقت که شما بخواید میمونیم. من سردم نیست.
خم شد و روی یکی از زانوهایش نشست. دقیقا روبرویم نشسته بود و چشمانش دقیقا در راستای نگاهم بود. حتی زیر آن باران که چشمانم سریع باز و بسته میشدند هم، میتوانستم از نگاه کردن به چشمان آرامشبخشش غرق لذت بشوم.
-منم میخوام دیگه برم! سرده!
-ولی من سردم نیست!
عطسهای کردم که حرفم را تایید کرد!
-کاملا واضحه!
-خب شما که به خاطر من لازم نیست برید!
-من خودم هم میخوام برگردم خونه. برای امروز دیگه کافیه.
چشمانم را به نشانهی تایید بستم و از روی کندهی چوبی که رویش نشسته بودم، بلند شدم و ایستادم. به دنبال من، او هم بلند شد و ایستاد. یک دستش را آرام پشت کمرم گذاشت و با دست دیگرش به من تعارف کرد جلوتر بروم. بیصدا راه افتادیم و من که از جای ماشین پارک شدهاش بیخبر بودم، شانه به شانهاش قدم میزدم. از گوشهی چشم، نگاهی به چهرهاش انداختم. دیگر اثری از اخم روی صورتش نبود. منتظر بودم حرفی بزند ولی تنها صدای بینمان، صدای برخورد شدید قطرات درشت باران با بدنهای ما و زمین بود. ساکت ماندم و تا رسیدن به ماشین به راه رفتن بیصدا ادامه دادم. طبق عادتش در کنار راننده را برایم باز کرد. نه نگاهم کرد و نه ح رفی زد. فقط منتظر ماند تا من بنشینم. آهسته "متشکرم" کوتاهی گفتم و نشستم. پشت رل نشست و راه افتاد. شیشههای ماشین بالا بود و من مجبور بودم از پشت این حصار شیشهای به قطراتی که ناتوان از رسیدن به من، خود را به شیشه میکوبیدند و به پایین سر میخوردند نگاه کنم. ناگهان لرزی در وجودم پیچید که باعث شد عطسه کنم. بخاری را روشن کرد و نگران به من نگاه کرد. برای اولینبار در زندگیام، به مزیت چراغ قرمز پی بردم! انگار تنها راهیست که آدم بتواند در چشمان کسی که کنارش نشسته و رانندگی میکند نگاه کند.
-هنوزم سردتونه؟
نگاهش رنگ نگرانی گرفته بود ولی هنوز هم آرامش عجیبش بر این نگرانی غالب بود. لبخندی کج به رویش زدم و گفتم:
-نه اصلا!
دلم میخواست بگویم آنقدر درجهاش را زیاد کرده که در حال خفه شدن هستم، ولی نگفتنش را ترجیح دادم. سرم را به شیشهی کنارم چسباندم. تداخل حس سرمایش با هوای گرم داخل ماشین بسیار دلنشین بود. ماشین آنقدر گرم و گرمتر شد که پلکهایم سنگین شدند و تا به خود آمدم، به خوابی شیرین رفته بودم.
با صدای خندهی چندین بچه، آرام چشمانم را باز کردم. ناباور از شیشهی کنارم به در لابی مجتمع نگاه کردم. یادم آمد که ماکان حتی آدرس خانهام را از من نپرسیده بود! کمی روی صندلی جابهجا شدم که چشمم به پالتویش که روی من انداخته بود افتاد. نگاهم به سمتش چرخید. سرش را به صندلی تکیه داده و چشمانش بسته بود. اصلا معلوم نبود چه مدت زمانی بود که به اینجا رسیده و توقف کرده است. آنقدر منتظر بیدار شدنم مانده که خوابش برده بود.
از طرفی دلم میخواست بیدارش کنم و خداحافظی و تشکر کنم، اما از طرفی دیگر دلم نمیآمد!
نگاهم روی چشمان بستهاش ثابت ماند. همچون طفلی معصوم شده بود که وقتی به خواب میرود، دل میرباید. حتی در خفتگیاش برایم جذابیت عجیبی داشت. حسی در اعماق قلبم میخواست دستم را در موهای نرم و صاف سیاهرنگش که همیشه آرزو داشتم موهای من هم آنطور باشد، فرو ببرم.
دستم را کمی به سرش نزدیک کردم ولی همین که انگشتان دستم به چند سانتیمتری موهایش رسیدند، دستم را عقب کشیدم. با حرص نفسی پرصدا کشیدم و دستم را در موهایم فرو بردم.
واکنشهایم بیشتر به یک مرد شبیه بود تا زنی که با عشوه و ناز دل میبرد. سرم را پایین انداختم و به دستکشهای سیاهرنگی که دستانم را زیر تاریکی شب مانند خود پوشانده بودند، خیره شدم. نه میتوانستم بیدارش کنم و نه میتوانستم بدون هیچ حرفی بروم.
-دیگه سردتون نیست؟
با تعجب به سمتش چرخیدم. چشمانش هنوز هم بسته بود ولی صدا، صدای خودش بود!
متعجب پرسیدم:
-شما بیدارید؟!
نفسی عمیق کشید و چشمانش را باز کرد. تکیهی سرش را از صندلی گرفت و صاف نشست. به سمتم چرخید و گفت:
-چرا جواب سوالی که پرسیدم رو ندادید؟!
-من سردم نیست! فکر میکردم خوابتون برده بود!
-فقط یک چرت کوتاه بود.
-میشه یک سوال بپرسم؟
-البته!
-شما آدرس اینجا رو چطوری بلد بودید؟!
-چند بار عمهتون رو تا اینجا رسوندم و گفتند خونهی شماست.
-شما رسوندید؟! ک ی؟!
-هر وقت سر خاک مادرم میومدن.
چقدر عبارت "سر خاک مادرم" را آهسته و غمناک بر زبان میآورد. حس میکردم هنوز در شوک از دست دادنش است. هنوز شوک را رد نکرده، باید غمش را هم تجربه کند. ناخودآگاه دستم را روی یکی از دستانش گذاشتم. کاش دستکشی نبود تا راحت پوست دستش را لمس میکردم.
نگاهش از دست من تا چشمانم بالا آمد. نه تمسخری در نگاهش بود نه تحقیری! خوب میفهمید هدفم تنها همدردیست. نفسی عمیق کشیدم تا راحتتر حرف بزنم. در چشمانش نگاه کردم و گفتم:
-میدونید من یک دوستی داشتم که خیلی به معجزه اعتقاد داشت.اون همیشه می گفت معجزه در زندگی همهی آدمها هست. حالا بعضیها بیتفاوت از کنارش رد میشن و بعضیها باور میکنند که یک معجزهی الهی بوده.
نگاهش رنگ تحسین و تشکر گرفت. حس کردم از ته دل خوشحال بود که کلمه به کلمهی حرفش را به یاد داشتم. غیرارادی لبخندی کج زدم و ادامه دادم:
-دلم میخواد به اون دوستم بگم الان منم خیلی به معجزه اعتقاد دارم. نجات مادرم اونم روزی که کاملا ناامید شده بودم، یک معجزه بود. ورود همون دوست به زندگیم هم یک معجزه بود.
معجزههایی که هیچوقت پیشبینی نمیکردم اتفاق بیفتند، ولی افتادند. معجزههایی که با شیرینیشون همهی تلخیهای گذشتهم رو نمیگم بیرنگ، ولی کمرنگ کردند.
کمی مکث کردم و ادامه دادم:
-پس باور داشته باشید بعد از این غم بزرگ، یک معجزه اتفاق میفته که بیشتر از اونی که فکرشو بکنید شما رو شاد کنه. میدونم اعتقاد قلبی بهش داشتن خیلی سخته و من خودم هم در حد گفتنش میتونم ظاهر بشم، ولی همین باور داشتنش یا یادآوریش میتونه خیلی آدم رو آروم و قویتر کنه.
دیگر ساکت شدم. او هم جوابی نداد و من هم دیگر حرفی نداشتم. سرم را پایین انداختم. دستم را از روی دستش برداشتم. پالتویش را از رویم برداشتم و مرتب جمعش کردم و روی صندلیهای عقب گذاشتم. حس میکردم دیگر حضورم زیادی است. در ماشین را باز کردم و قبل از اینکه حرفی بزنم گفت:
-ممنونم! هیچوقت امروز رو فراموش نمیکنم.
لبخندی کج زدم و گفتم :
-خواهش میکنم! من که کاری نکردم.
-چرا کار خیلی مهمی کردی!
-یک درد و دل ساده اونقدرها هم مهم نبود! به هر حال متشکرم که من رو رسوندید.
-خیلی مهم بود خانم لجباز! رسوندنتون هم وظیفه بود.
لبخندی کج زدم و گفتم:
-لجباز نیستم!
چشمکی جذاب به من زد و ساکت نگاهم کرد. لبخندی به رویش زدم و گفتم:
-من دیگه میرم. فعلا خدانگهدار.
-خداحافظ.
در ماشینش را بستم و وارد لابی شدم. نمیدانم چرا با تمام وجود، احساس شادی و آرامش عجیبی داشتم. دکمهی آسانسور را زدم و نگاه منتظرم را به صفحهی نمایش کوچک شمارهی طبقات دوختم. درش باز شد و من سریع سوار شدم. زیر ل**ب طبقات را شمردم تا به طبقهی چهلم رسید. عادت داشتم وقتی حالم خوب بود یا هیجان مثبت زیادی داشتم، مثل بچههایی که تازه اعداد را یاد گرفتهاند طبقات را بشمرم. مطمئن ا بابا امروز هم در بیمارستان کنار مامان است.
برای اینکه عمه و عمو را سورپرایز کنم، آرام در را باز کردم و بیصدا وارد خانه شدم.
-من نمیتونم آرمیتا! به خدا نمیتونم فراموشش کنم!
به گوشهایم شک کردم، اما تقریبا مطمئن بودم صدای خودش بود! گلنوش اینجا چه کار میکرد؟! کفشهایم را سریع در آوردم و وارد پذیرایی شدم. نگاه هر سه نفرشان با تعجب به سمت من کشیده شد. عمه و عمو و گلنوش که ناراحتی در چشمان همگیشان موج میزد، منتظر به پشت سرم نگاه کردند. تازه فهمیدم منتظر بودند ماکان هم با من بیاید. آنقدر سریع از ماشینش بیرون آمدم و خداحافظی کردم که حتی یادم رفت به او تعارف کنم به خانهام بیاید!
عمه که از منتظر نگاه کردن خسته شده بود گفت:
-سلام آرزو! چقدر دیر اومدی! چرا ماکان باهات نیومده؟
-سلام عمه! من رو رسوندن خونه ولی بالا نیومدند.
گلنوش درحالیکه از روی مبل بلند میشد، کلاه سیاهش را بر سر گذاشت و گفت:
-پس حتما پایین منتظره تا من برم.
نگاهی به همهی ما کرد و گفت:
-خداحافظ همگیتون.
متعجب پرسیدم:
-مگه میدونستند شما اینجا بودید؟!
-آره میدونست. بهش پیام دادم و اونم جواب داد که میاد دنبالم.
-که اینطور؛ خب چرا یکم بیشتر نمیمونید؟!
لبخندی کمجان به رویم زد و گفت:
-ممنونم از لطفت عزیزم، اما به اندازهی کافی اینجا بودم. بهتره که دیگه برم.
-هر طور راحتید ولی منم خیلی خوشحال میشم شما بیشتر به دیدن ما بیاید.
-حتما سعی میکنم بازم بیام. فعلا خداحافظ.
با من دست داد و برای عمه و عمو دستی به نشانهی خداحافظی تکان داد و از خانه بیرون رفت.
عمو مارکو درحالیکه فنجان نیمهپر قهوهاش را میخورد گفت:
-سلام آرزو. چرا انقدر دیر برگشتید؟!
-سلام عمو، خب راستش دوست نداشتم به خاطر من ماکان هم زود برگرده و از طرفی خودم هم دلم میخواست بیشتر اونجا بمونم. میدونم جسم یک مرده هیچ شور و شوق زندگی از نزدیک شدن بهش به آدم نمیده، ولی به حضور در اونجا نیاز داشتم.
عمو سرش را به نشانهی تایید به پایین حرکت داد و گفت:
-خوشحالم که انقدر با ماکان همدردی میکنی. اتفاقا خیلی خوبه که یک نفرو توی انگلیس داشته باشی که هم تو حمایتش کنی و هم اون حمایتت کنه.
-بله خیلی خوبه. راستی یک سوالی داشتم.
عمو و کمی بعد عمه به من منتظر نگاه کردند. همان اندک مکث من آنها را کنجکاوتر کرده بود.
-شما میدونید قلب چه کسی به مادرم اهدا شده؟ هر دو همزمان متعجب گفتند:
-معلومه که نه!
لبخندی محو از این هماهنگی بر ل**بهایشان نقش گرفت. عمه بعد از کمی مکث ادامه داد:
-وقتی تو هنوز نمیدونی ما از کجا باید بدونیم؟!
-چون شما هم زیاد به بیمارستان میرید، با خودم گفتم احتمال داره فهمیده باشید.
عمه گفت:
-خب اگر میدونستیم حتما به تو هم میگفتیم! انقدر ذهنت رو درگیر این موضوع نکن. بعضی از آدمها دوست ندارند کار خیری که کردند رو به کسی اعلام کنند. تو میتونی همینجوری هم واسشون دعا کنی که زندگی خوبی داشته باشند.
لبخندی کج زدم و گفتم:
-حق با شماست.
لبخندی زد و سرش را پایین انداخته و با قهوهاش مشغول شد. راه اتاقم را پیش گرفتم و در فکر فرو رفتم. پس آنها همه چیز را نمیدانستند و جولین هم به آنها حرفی دربارهی عمل پیوند نزده بود. زیر ل**ب گفتم:
-این یعنی من هم نباید حرفی دربارهش بزنم! اصلا یعنی من هم باید وانمود کنم نمیدونم این عمل کار چه کسی بوده، وگرنه ماکان میفهمه همه چیز رو از زبان جولین فهمیدم و از اون دلگیر میشه. سریع لباس عوض کردم و زیر ل**ب "آخیش"ی گفتم. لباس سیاه دوست داشتم ولی اینطور سرتاپا سیاه پوشیدن، برای فوت یک انسان را به هیچوجه دوست نداشتم! وارد پذیرایی شدم و با بوی خوب قهوهی تازه دم، تقریبا مدهوش شدم. اگنس درحالیکه سینی به دست وارد پذیرایی میشد، گفت:
-سلام خانوم! بفرمایید.
فنجانی از سینی که جلویم گرفته بود برداشتم و گفتم:
-سلام اگنس! مثل همیشه خوب میدونی ک ی باید برام قهوه بیاری.