اسارت نگاه

فصل نه

هر دو به تکان دادن سرشان به پایین اکتفا کردند و راه برگشت را پیش گرفتند. با بیمیلی به دنبالشان راه افتادم و خودم را از لذت پیادهروی بیشتر زیر باران محروم کردم.

با اخم به فنجان چایش خیره شده بود. با لحنی مملو از جدیت پرسید:

-خب تونستی دکتر خوبی پیدا کنی؟

دستم را روی سینهام گذاشتم و نفسی عمیق کشیدم. یک ساعتی میشد که به خانه بازگشته بودیم و مامان از شدت خستگی خوابیده بود. حالا فقط من ماندم و بابا که به او قول داده تا دیگر با من بحثی نکند. زبانم را به زور به حرکت درآوردم تا حرف بزنم. نمیدانم چرا حرف زدن آن هم با بابا، تا این حد برایم دشوار است!

-خب راستش... واسه فردا عصر از یک متخصص خیلی خوب وقت گرفتم. اون قول داده تمام تلاشش رو برای پیدا کردن یک قلب که بشه به مامان پیوند زد بکنه.

-اسمش چیه؟

-جولین اسمیت.

چشمانش از تعجب کمی درشت و گرد شد:

-اون که جایزهی پزشک برتر انگلیس رو برنده شد؟!

-آره همون.

-چطوری ازش وقت گرفتی؟! اصلا چطور قبول کرده؟! تو که هنوز خیلی وقت نیست کار میکنی!

من شنیدم هر کسی رو برای ملاقاتش قبول نمیکنه!

-خب اولا که یک آشنا داشتم که رابط ما شد تا با هم ملاقات کنیم و اون هم قبول کرد برای درمان مامان هر کمکی از دستش برمیاد انجام بده، دوما مگه من هر کسیام؟!

-تو هنوز مشهور و سرشناس نیستی! تازه اول راهی ولی این که یک همچین آشنایی پیدا کردی عالیه!

-آره خیلی عالیه. آشنایی با اون رو مدیون عمهام.

-چطور مگه؟!

-خب داستانش طولانیه. بعدا تعریف میکنم.

سرش را به پایین تکان داد و گفت:

-خب من میرم پیش نفس.

سرم را به پایین تکان دادم و به مسیر رفتنش به اتاق خیره شدم. خوب شد دقیق تعریف نکردم این آشنا چه کسی بود و چطور آشنا شدیم. ترجیح میدادم دقایقی که فقط با ماکان گذراندم، همیشه یک راز فقط بین ما باشد.

***

با هیجانی توام با دلهره، وسواسگونه دستی به پالتوی اتو کشیدهام کشیدم تا مرتبتر به نظر برسد. نیم ساعت دیگر جولین مامان را معاینه میکند و وضعیت کنونیاش را دقیق مشخص میکند.

-آرزو جان آمادهای؟

صدای مامان باعث شد از این وسواس بیدلیلم دست بکشم و از اتاق بیرون بزنم.

-من آمادهام!

با نگاه مهربانش لبخندی دلنشین زد و گفت:

-بریم.

پشت رل نشستم و در حالیکه صندلیام را جلو میبردم، با خود گفتم خوب است حداقلرانندگی نگرانی را از یادم میبرد. مثل همیشه سالن انتظار مملو از جمعیت بود و سه صندلی خالی آن، بیشک برای ما بودند. به سمت منشی رفتم و مثل دفعهی قبل ده دقیقهای منتظر ماندیم. دست مامان را گرفتم و با لحنی پرشیطنت گفتم:

-میریم میبینی هیچیت نیست و قلبت داشته خودشو واسه بابا لوس میکرده.

هر دویشان بالاجبار لبخندی کمرنگ زدند و راهی اتاق جولین شدیم. مثل همیشه سرش در برگهها و کامپیوتر جلویش بود و به محض دیدن ما لبخندی زد و با خوشرویی از ما استقبال کرد. معاینهاش زیاد طولی نکشید و همان حرفهایی که قبلا به من گفته بود را دوباره گفت. در نهایت گفت:

-خب خانم رادمنش بهتره از الان بیمارستان بستری باشید که بیشتر تحت مراقبت باشید.

مامان با لحنی معترض گفت:

-نه اصلا! من دیگه نمیخوام توی این اتاقهای مثل زندان، صبح تا شب به عنوان یک مریض دراز بکشم!

معترض گفتم:

-مامان!

به سمتم چرخید و گفت:

-آرزو جان حتی اگر قرار باشه بمیرم ترجیح میدم آخرین لحظات زندگیم رو کنار خانوادهام شاد باشم، نه اینکه تک و تنها توی یک اتاق حبس بشم!

با لحنی پرخشم گفتم:

-مامان تو زنده میمونی! این حرفا رو نزن!

-حتی اگر هم زنده بمونم، نمیخوام انقدر بلاتکلیف توی بیمارستان باشم. وقتی قلبی برای پیوند پیدا شد، منم عمل میکنم. بده؟

دیگر چیزی نگفتم. من دوست داشتم تحت مراقبت بیشتری باشد ولی قلبم رضایت نمیداد که به خاطر من، تمایل خودش بیپاسخ بماند.

-نه! دلم نمیخواد اذیتت کنم!

لبخندی زد. دستم را در موهای صاف و نرم پریشانش فرو بردم. نرمی موهایش مثل پنبه یا پشم یا شاید ابریشم یا هر چیز نرم دلپذیری که زبان از توصیفش عاجز است، دستم را نوازش میداد.

مهرم را روی برگه زدم و با لبخند برگه را به دخترک سفید پوستی که از درد زخم خود نالان بود، تحویل دادم. با بیرون رفتنش به صندلیام محکم تکیه دادم و در حالیکه انگشتانم را در هم قفل میکردم، دستانم را صاف کردم. واقعا خسته شدم؛ نه فقط از این روز کاری، بلکه از بدتر شدن حال مامان و پیدا نشدن قلبی برای پیوند به او! یک هفتهای هست که منتظریم ولی هنوز هیچ به هیچ! بیحال بلند شدم و روپوش سفیدم را با پالتویم عوض کردم. هوا هم قصد کمی گرمتر شدن ندارد. یخ زده؛ درست مثل امید ما! موبایلم را برداشتم و راه افتادم. صفحهاش را روشن کردم و به پیام ایمیل جدیدم با لبخند نگاه کردم. ایمیل دادنهای روزانهی ماکان و تماسهای تلفنیمان ارتباطمان را عمیقتر کرده بود. شاید حرفهایمان تنها سلام و احوالپرسی سادهای بودند ولی به همین حرفها نیاز داشتم. او عجیبترین چهرهی معمولی زندگیام است.

نه تنها نگاهش بلکه حرفهایش با نگرانیهایم معجزه میکنند و به معنای کلمه، آرامش مطلق را به وجودم تزریق میکنند. درک کردنش را دوست داشتم، احساس مسئولیتش را بیشتر و حس انساندوستانهاش را خیلی بیشتر! برای مادرم طوری تلاش میکند و پیگیر است که گویی، مادر خودش است! اگر هر مرد دیگری بود فوقش میگفت خدا صبرتان دهد یا قوی باش یا امیدوارم حال مادرتان خوب شود، ولی او انگار با همه فرق دارد! تا به خود آمدم جلوی در آپارتمانم بودم.

قبل از اینکه رمز قفلش را بزنم، در باز شد. با تعجب به کسی که در را باز کرده بود خیره شدم و ناباور صدایش کردم:

-رایان!

لاغر شده بود و کمحوصله به نظر میرسید اما هنوز هم شیطنت همیشگی از چشمانش میبارید.

-های علیک دریم.):dreamآرزو( اخم کردم و گفتم:

-باز خوشمزه شدی؟

-خوشمزه که بودم از بدو تولدم.

-برو کنار، میخوام بیام تو.

-نه! اول باید از من استقبال کنی، افتخار دادم تشریف آوردم خونهت!

-چه چیزا! بعد از این همه مدت یاد خانوادهت افتادی، استقبالم میخوای؟!

-این دیگه چه حرفیه؟! من همیشه به یادتونم! بعدشم میدونی چند تا دختر توی نیویورک، آرزو دارند الان جای تو باشند که من این افتخارو بهشون بدم؟

-اونا به دید دوست پسرشون نگات میکنند! من خواهرتم، نیازی هم بهت ندارم. حالا برو کنار.

-اتفاقا تو بیشتر نیاز داری! ببین این مدت که من پیشت نبودم پکر شدی.

-کی گفته پکر شدم؟ خیلی هم عالیام!

ابروی راستش را بالا برد و گفت:

-خب قیافهت که میگه رایان خون ت کم بوده.

-میزنمتا!

چشمکی زد و گفت:

-بزن!

صدای مامان از داخل آمد که گفت:

-رایان چیکار میکنی دم در؟ بیاید تو دیگه!

صدایم را کمی بلند کردم و گفتم:

-مامان نمیذاره بیام تو!

-رایان دخترمو اذیت نکن!

رایان در حالیکه با نگاهش برایم خط و نشان میکشید کنار رفت. نمیدانم چرا این موجود که پیدایش میشود، حس بچه بودن میکنم! به سمت راحتی گوشهی پذیرایی رفتم و کنار مامان نشستم. نگاهی به بابا انداختم که روی مبل کنارم نشسته بود. آنقدر غرق کتاب خواندن بود که متوجه حضور من نشد! صدایم را کمی صاف کردم و گفتم:

-سلام.

نگاهش را از کتابش گرفت و سرش را بالا آورد. کنجکاوانه به من چشم دوخت و متعجب پرسید:

-سلام! تو کی اومدی؟

-همین الان رسیدم.

سرش را به پایین تکان داد و دوباره مشغول کتاب خواندن شد. نگاهی به مامان کردم که بیصدا به لیوان آب دستش خیره شده بود. در همین یک هفته، به خاطر مصرف بیشتر داروهایش چقدر لاغرتر شده بود. گود افتادگی زیر چشمانش روی پوست روشنش، تیرهتر مینماییدند.

دستم را روی ساعدش گذاشتم که نگاهش را از لیوان گرفت و به من سوالی نگاه کرد.

-نبینم تو فکر باشی!

لبخندی زد و گفت:

-تو فکر نیستم! چه خبرا؟ امروز کار خوب بود؟

-آره خوب بود ولی خیلی مریض داشتم، خسته شدم.

با دستم شانهام را کمی ماساژ دادم و ادامه دادم:

-خب از شما چه خبرا؟ رایان چه بیخبر اومده! کی رسیده؟

قبل از اینکه مامان پاسخم را بدهد صدای رایان که سینی به دست از آشپزخانه بیرون میآمد، سکوت کوتاه مدت بین ما را شکست.

-خب از اونجایی که میدونم همگی خیلی دلتنگم بودید، بعد از غروب خورشید اومدم تا با حضورم اینجا رو مثل روز روشن کنم.

به دو فنجان نسکافهی داخل سینی که روی میز گذاشت نگاه کردم و با لحنی خشک گفتم:

-خب آدم آرزوهاشو اینطوری بیان میکنه. اینجا که کسی منتظرت نبود! تازه خیلی زحمت کشیدی یه نسکافه درست کردی ها! حداقل یه قهوهی درست و حسابی واسم درست میکردی که خستگیم در بره.

چشمانش از شدت تعجب گرد شدند و گفت:

-ماشالله چه سرزبوندار شدی! من که میدونم همهتون منتظرم بودید. در ضمن از خداتم باشه نسکافه به این خوشمزهای واست درست کردم! میدونی چند تا دختر توی نیویورک، آرزوشونه من واسشون نسکافه درست کنم؟ -عجب دخترای بیسلیقهای!

زبانم را در آوردم و مثل یک بچهی ده ساله به او زبان درازی کردم.

-زبونتو جمع کن دارم میخورم! آدمو یاد فرش قرمز هالیوود میندازه. میگم چرا انقدر حرف میزنی جدید ا ! زبونت ب زرگ شده، ولی مغزت که متاسفانه داره اندازهی نخود میشه!

ابروی راستش را بالا برد و نگاهی پیروزمندانه به من انداخت. در حرص در آوردن مهارت عجیبی داشت! مامان در حالیکه ریز و کم صدا میخندید گفت:

-شما دو تا کی میخواید بزرگ بشید؟

رایان در حالیکه صدایش را نمایشی صاف میکرد گفت:

-والا این دختر شما هنوز بچهست، منم مجبورم به زبون بچهها باهاش حرف بزنم.

مامان در حالیکه به من چشمک میزد گفت:

-اتفاقا آرزو که خیلی بزرگ و خانومه! تو یه ذره بزرگ شو!

-عجب پارتی بازیهایی میکنید! من اگه رشد ذهنیم از اینی که هست بیشتر بشه، پیر میشم که!

لبخندی خبیث زدم و گفتم:

-تو همین الان هم زوال مغزی داری!

بابا کتابش را بست و محکم روی میز کوبید؛ صدایش طوری بلند بود که ما را ساکت کرد.

هیچوقت درک نمیکردم چه میکرد که چنین جذبهای داشت و ما از بچگی تا امروز، تا این حد از او حساب میبریم.

-این بحث کردنای مسخره رو تموم کنید!

سرش به سمت من چرخید و با اخمی پررنگ که ترس بدی در جانم میانداخت پرسید:

-از دکتر اسمیت چه خبر شد؟ هنوز قلبی پیدا نشده؟

آب دهانم را محکم قورت دادم تا بر دلهرهی بیدلیلم مسلط شوم. بابا نه اهل دعوا کردن بود نه اهل کتک زدن! ولی همین جدیتی که با اخم کردنش نمایان میشد، آدم را میترساند. آنقدر هم از بدو تولدش اخم کرده که بین ابروهایش یک خط چروک به جا مانده است. ناخودآگاه من هم مثل خودش اخم کردم. بیشک این بدخلقیهایمان به هم رفته است!

-راستش هنوز قلبی پیدا نشده، ولی جولین گفت امیدمونو از دست ندیم.

دستش را در موهایش فرو برد و نفسی عصبی و بلند کشید. چقدر من شبیه او بودم! عصبانی که میشود یا لبخند کج که میزند، انگار دارم به خودم در آینه نگاه میکنم! درکش میکردم اما من دیگر تصمیم گرفتم آنگونه که جولین میگفت و ماکان تشویق میکرد، رفتار کنم. همه چیز در نگاه اول سخت است ولی آدمی به سه روز تمرین هم، عادت میکند بیخیال فکر کردن به فردا بشود. مامان از جایش بلند شد و در حالیکه دستش را روی شانهی بابا میگذاشت آرام گفت:

-عزیزم آخه چرا انقدر خودتو اذیت میکنی؟ تو میدونی که ما از یک جایی به بعد نمیتونیم تقدیرمونو عوض کنیم! پس بهتر نیست تا جایی که میتونیم از همین لحظههایی که کنار همدیگهایم لذت ببریم؟ به انتهای راه فکر نکن! در طول راه هم میتونیم کلی لذت ببریم.

بابا با صدایی دو رگه از درد و غمی که بر دل من هم خنجر که هیچ، شمشیری برنده فرو میکرد گفت:

_نفس تو واسه من با بقیه خیلی فرق داری! نمیتونم اینقدر نسبت به آیندهت بیتفاوت باشم!

حس میکردم زیادی هستم ولی مانده بودم. برق اشک در چشمان خوشرنگ مامان حتی قلب مرا هم به درد میآورد چه برسد به بابا! صدای بسته شدن در خانه باعث شد به جای خالی رایان روی مبل خیره شوم. از جایم بلند شدم و سریع از خانه بیرون زدم. هوای بستهاش مرا خفه میکرد ولی ریههایم باید قوی میبودند و قوی میمانند. قطرهای اشک از چشم چپم چکید و روی گونهام جویباری ظریف راه انداخت. با آستین پالتویی که هنوز وقت نکردم درش بیاورم پاکش کردم. آب دهانم را محکم قورت دادم تا بغض مزاحمی در گلویم نماند. نفسی عمیق کشیدم و لبخندی پردرد زدم. ندایی امیدوارکننده از آن اعماق قلبم میگفت این غمها پایان دارند. دستم را در موهایم فرو بردم تا هیجان منفیام را تخلیه کنم. تظاهر به شادی، تنها راه تحمل انسانهای قوی است.

***

بیهدف به تقویم روی میز کارم خیره شدم. از روزی که رایان به لندن آمده، یک هفته میگذرد و ما همچنان منتظر هستیم. حال مامان روز به روز وخیمتر میشود و روز در میان به بیمارستان میآید، ولی هنوز هم زیر بار بستری شدن نمیرود. اگر من کاری نداشتم صبح تا شب غصه میخوردم ولی همین کار و همین مریضها مرا از دنیای افکار منفی دور میکنند. آنقدرها هم بد نیست که آدم حواسش از زندگی شخصیاش پرت شود. حداقلش این است که گاهی کمتر عذاب میکشد. با صدای در اتاقم سرم بالا آمد و منتظر منشی ماندم. پروندههای دستش را روی میزم گذاشت و گفت:

-خسته نباشید خانوم. دیگه مریض ندارید.

-مرسی. میتونی بری.

با بسته شدن در اتاق با رخوت از روی صندلی بلند شدم. موبایلم را از جیب روپوشم بیرون آوردم و منتظر به صفحهی بیپیامش خیره شدم. از دیروز تا به حال، نه ایمیلی از ماکان به من رسیده و نه به من زنگ زده است! با خشم صفحهاش را خاموش کردم و در کیفم پرتش کردم. سریع لباسم را عوض کردم و از کلینیک بیرون زدم. تنها یک خداحافظی خشک با همه کردم. انگار دیگر او هم از من و مشکلاتم خسته شده که دیگر حتی خبری از من نمیگیرد. با حرص در ماشین را کوبیدم و سرم را به صندلیام تکیه دادم. چشمانم را بستم و نفسی عمیق کشیدم.

تمام دلهرهها و نگرانیهایم روی هم جمع شده بودند و من مثل یک شیر شکستخورده خشمگین شده بودم. در دلم خداخدا میکردم تا حداقل یک اتفاق خوب بیفتد تا من دلم را به آن خوش کنم؛ شده فقط یک اتفاق خوب برای من! با صدای زنگ موبایلم سریع چشمانم را باز کردم و مثل یک دیوانه، به جان محتویات کیفم افتادم. نمیدانم چرا برای یک تماس چنین واکنشی نشان میدادم! بالاخره گوشیام را پیدا کردم و با دیدن صفحهاش هیجانم به یکباره فروکش کرد. تنها شمارهای ناشناس بود. نه ماکان بود و نه جولین! با بیمیلی پاسخ دادم.

-الو.

-سلام آرزو، خوبی؟

صدایش خیلی آشنا بود ولی انگار غمی بزرگ، لرزش محسوسی به آن داده بود!

-ببخشید نشناختم!

-جولینام. از بیمارستان تماس گرفتم.

-اوه سلام جولین! چرا صدات اینطوریه؟! اتفاقی افتاده؟!

با لرزش بیشتری در صدایش گفت:

-راستش آرزو حتی خودم هم باورم نمیشه که سرنوشت خواسته مادرت اینطوری نجات پیدا کنه!

به طرز عجیبی ترس در تمام وجودم جاری شد. نجات پیدا کند! از چه نجات پیدا کند؟ از زندگی با درد بیماری یا از مرگ؟ جولین برادر خودش را هم نجات یافته میپندارد! با قدرت آب دهانم را قورت دادم ولی هنوز بغض سمجی که گلویم را میخراشید، در جایش مانده بود. با صدایی لرزان از ترس و هیجان گفتم:

-منظورت چیه؟!

-آرزو برای مادرت قلب پیدا شده! باورت میشه مادرت نجات پیدا میکنه؟ ناباور گفتم:

-چی؟!

-یک نفر که با تصادف مرگ مغزی شده و گروه خونیش و جواب آزمایشهاش تطابق زیاد قلبش با بدن مادرت رو نشون میده، قراره قلبشو اهدا کنه و نزدیکانش قبول کردن اون شخص گیرنده، مادر تو باشه.

از شدت تعجب دهانم باز و بسته میشد، بدون اینکه صدایی از آن در بیاید! چشمانم را تا نهایت امکان باز و سپس محکم بستم. خواب نبود! رویا نبود! شاید بهترین اتفاق خوبی بود که چند لحظهی پیش آرزویش را داشتم!

-جولین باورم نمیشه! داری جدی میگی؟!

-باور کن دارم جدی میگم!

-پس چرا صدات غم داره؟!

چند دقیقه سکوت کرد. سکوتی که مرا از جوابش سخت نگران میکرد.

-جولین!

-راستش آرزو برای مادر تو ناراحت نیستم! چون اهداکننده، یکی از نزدیکان یکی از دوستای صمیمی منه شوکه شدم.

-اوه واقعا متاسفم!

-مرسی فقط این خبر خوب رو هر چه زودتر به خانوادهت بده که عمل باید زود انجام بشه.

-حتما! مرسی از این همه زحمتی که کشیدی.

-من فقط وظیفهم رو به عنوان یک پزشک و یک دوست انجام دادم. باید از نزدیکان اهداکننده ممنون باشی و واسش دعا کنی به آرامش ابدی برسه.

-البته! ولی تلاش تو هم کم نبود!

-بازم میگم وظیفه بود. دیگه وقتت رو نمیگیرم. برو این مژده رو به مادر و پدرت بده. فعلا خداحافظ.

-خداحافظ.

تمام شدن مکالمه و قطع تماس را باور نمیکردم! مدام منتظر بودم بگوید شوخی میکند یا امید واهی میدهد ولی همهاش واقعی بود! رویاییترین واقعیت ممکن! آنقدر هیجان زده بودم که حتی نفهمیدم چطور ماشین را روشن کردم و تا رسیدن به مجتمع رانندگی کردم. نفسی عمیق کشیدم و جلوی آسانسور منتظر ماندم. به محض سوار شدن شروع به شمارش معکوس کردم.

در باز شد و من دواندوان راهرو را تا در آپارتمانم طی کردم. زنگ را محکم و بیوقفه فشردم.

صدای ممتد زنگ، رایان را که مسلما در خواب عصرانهاش به سر میبرد، مثل یک ببر زخمی جلویم ظاهر کرد. با چشمان قرمز و پف کردهاش، در حالیکه خمیازه میکشید با صدایی گرفته گفت:

-دیوونه شدی؟!

-خب چرا کس دیگهای درو باز نکرد؟!

-مامان و بابا رفتن بیرون قدم بزنن. منم خیر سرم کپه مرگمو گذاشته بودم!

-خب منم صور اسرافیل رو برات زدم.]صور اسرافیل، شیپو ری است که پس از مرگ در برزخ توسط اسرافیل در آن دمیده میشود·[ -کانال دینی زدی؟! دارم میگم خواب بودم!

-خب اونو که میدونستم! حالا برو کنار بیام داخل که یک خبر عالی دارم!

-چه خبری؟! شهاب سنگ خورده به سرت، نابغه شدی؟

-خیلی بیمزهای! برو کنار.

-پوف! بفرما.

کمی کنار رفت و من به سرعت خودم را به اتاقم رساندم. با صدایی نسبتا بلند گفتم:

-اگنس!

به سرعت خودش را به اتاقم رساند. نگران به نظر میرسید. شاید دلیلش مشکلات اخیرمان بود.

در حالیکه پیشبند پوشیده و موهای نسبتا ژولیده شدهاش، از دستهی موهای بسته شده پشت سرش بیرون ریخته بودند، پرسید:

-بله خانوم؟!

-