فصل ده
به غذاهای میز نگاه کردم ،چشمم به سلاله افتاد به زور جلوی خندشو گرفته بود.با بد جنسی به غذای مقابل سلاله اشاره کردم که سردار خنده ی سلاله رو ببینه :از اون خوراک می خوام.
بابا کنارم بود آروم زمزمه کرد برام و گفت:
_یه زن تو هر شرایطی باید از شوهرش حمایت کنه ،می دونی چرا بابا جون ؟
«به بابا نگاه کردم و گفت»:چون مردا از زن ها یاد می گیرند ،مخصوصا اول راه.
سردار _چیزی نمی خوای بشینم .
به سردار نگاه کردم،عصبی بود ولی به سختی کنترلش کرده بود ،آروم گفتم:
_ممنونم ...سردار جان.
نفسی کشید و نشست ،نگاش کردم، یه درجه اخمش بازتر شده بود ،شبیه بچه ای بود که همه باهاش بد رفتاری می کنن.و اون وسط یکی با یه جان گفتن بهش ،خلق این بچه رو تغییر میده.
وسوسه بیشتری به جونم افتاد که بیشتر امتحان کنم ،کاسه ی ترشی رو برداشتم و گفتم
:
_برای تو هم بریزم ؟تو ترشی دوست داری.
یه نیم نگاه بهم کرد و کمی بشقابشو بهم نزدیک کرد ،بچه ی لجوج رام میشه!براش کمی ترشی گذاشتم، یکم ازش خورد و با لحن شیطنت گفتم:
_ولی ترشی های من یه چیز دیگست مگه نه ؟ سردار_اوهوم، یه چیزی توش می ریزی ،دوس دارم
اومد یه نیم نگاه کوتاه کنه اما با جواب من نگاهش کامل بهم برگشت.
_پس بازم برات درست میکنم.
نمیدید لبخند زدم ،سردار شبیه آینه است،دیدی تو آینه هر ادایی در میاری ،اداتو می بینی؟...
سه ماهه زنشم و اون لحظه یهو اینو فهمیدم ،پشت این آینه یه سری کمبودات هست !شاید کمبود توجه!این پول و ثروت و مکنت که جای محبت و توجه رو نمی گیره!
سردار همیشه میخواد که توجه حاجی بهش کم نشه، میترسه!شاید اگه به پانته آ انقدر باج داده که بمونه برای همینه که میترسه دیگه هیچ زنی بهش محبت نکنه همون طور که خودش گفت می ترسید که من بد خلقی کنم...
انسان ها پراز ترس های ریز و درشتن ،ترس رفتن ،نداشتن،از دست دادن ،رها شدن ،رها کردن...هیچ کس قوی مطلق نیست فقط یکی کمتر یکی بیشتر بلده که این ترسا رو کنترل کنه...
زندگی من پر از پستی و بلندی هایی بود که منو تراش میداد.
حس میکردم خدا هدف گرفته منو تا ازم چیزی بسازه که قبلا نبودم ...همون توجه دیگران...قبلا غرورم منو تا حدی خود خواه کرده بود که جز خودم کسی رو نمی دیدم اما حالا که مهلت غرورمو ندارم ،به آدما توجه میکنم،به شخصیت هاشون برای اینکه کمبود خودمو بتونم با شناخت اونا جبران کنم !چه معادله ی شور انگیزی !
******
سلاله_دامنش زیادی بلنده،انقدر دنباله داره که مسخره شده ،با اون روبند این دامن بلند مسخرش کرده...
_من لباس عروس دنباله دار دوست دارم.
سلاله_تو پشت بازم دوست داشتی ،الآن می تونی؟
مجتبی_ای بابا چرا انقدر چونه می زنید الان دوساعته دارید دعوا می کنید ،خب سلاله خانم عروس ایشونند .
سلاله:یعنی من حرف نزنم ؟
مجتبی یکه خورده به من نگاه کردو گفت:
-من اینو گفتم؟میگم بذارید هرچی دوست داره بدوزه.
سلاله_خب این خنگه همه مسخره میکنند .
به سردار نگاه کردم که سرش با یه من اخم تو گوشی بود ،کوسن رو مبلو برداشتم با حرص پرت کردم طرفش،یه جور ترسید که گوشی رو پرت کرد و گفت :دیوونه چته؟ _همه نظر میدن جز تو؟
یکه خورده به من نگاه کردو شیرین گفت:
_آلا جان من زیاد از مد سردر نمیارم اما به نظر منم اگر دنبالش کمتر باشه راحت تر می تونی راه بری .
_صبح عروسی دارید اینو بهم میگید؟!
سردار از جا بلند و با عصبانیت گفت:
_چه اهمیتی داره که اون لباس دنباله داره یا نداره، یه جور دارید هفت صبح سرو کله میزنید انگار که این عروسی خیلی مهمه.
حس کردم چیزی از توی سینه ،طرف چپ آتیش گرفت،چشام تو کسری از ثانیه چنان پراز اشک شد که امان خالی شدن نمیداد دوباره پر می شد.
رفتم طرف سردار با حرص جفت کف دستامو به سینش زدم و هولش دادم و با حرص و صدای لرزون و جیغ گفتم:
_آره ...آره الکیه!چون عروس پانته آ نیست ،آلای زشته ،آلایی که تو زشتش کردی،تو اینطوریش کردی،این آرزوی سوخته ی منه ،این آرزوی منه...
سردار با چشمای وحشت زده و شوکه نگام میکرد تمومه تورای روی لباسو با چنگ کندم.
مرواریداش فریاد کش هر کدوم به یک سو می افتادن و همه شوکه و هاج و واج نگام می کرد.
باز مونده ی تزیینات روی لباسو به سینه ی سردار زدمو با صدای دورگه گفتم:
_ازت متنفرم،ازت متنفرم قاتل...تو منو کشتی ،حالا که با جسدم زندگی میکنی باز هم منو آتیش میزنی که دلت خنک بشه...
با چشایی که جای اشک ازشون آتیش می بارید با صدای خش دار گفتم:
_عروسی کنسله برو عشقتو بیار به همه صورت خوشگلشو نشون بده...
پایین لباسو جمع کردم و کیفمو برداشتم و به طرف در رفتم...
توی آتلیه سلاله بودیم ،هفت صبح منو سردار و مجتبی وسلاله وشیرین ،قرار بود لباسو کاراشو تو همون آتلیه بپوشیم ،لباس ایراد داشت ،از همون جا مجتبی و سردار بعد رسوندن ما برن آرایشگاه و ماشین و...
تو آتلیه کسی جز ما نبود...همه چیو بهم زدم ...باز کینه هام ازم شعله گرفتن ،تحملم طاق شد...
توی خیابون که پا گذاشتم به جرأت میگم ،به صحت که همه به طرفم برگشتن، یه عروس با یه روبند!!! یه عروس هفت ونیم صبح داره تو خیابون راه میره.
تازه اعجاب قضیه اینجا بود که من روبندم رو صورتم بود ولی شالی که روسرم بود از حرکت های تهاجمیم به سردار شل شده بود و موهام پریشون دورم ریخته بود ،نیمه مهرماه ،چشمای خیسمو خنک میکرد،هق هق می کردم ،کمرم تیر میکشید
داشتم تند راه می رفتم .،معلوم نبود کجا کمرم یهو ترمز دستی شو بکشه و بخورم زمین...صدای ماشین ها رو می شنیدم .یکی بلند گفت :دوربین مخفیه ...
یکی دیگه گفت :هفت و نیم صبح عروس فراری ؟!
خیابون دور سرم می چرخید ،دلم می خواست جیغ بزنم ،دلم می خواست خدا رو به روم ظاهر می شد و توبیخش میکرد.
ناخونامو از حرص جوری به کف دستم می فشردم که انگار داشت می رفت تو گوشتم...
من به خاطر بابای تو کوتاه اومدم ،من مگه دلقکم که با این ریخت و قیافه تو عروسی قاطی بیام؟!کله سحر داره با اون زنیکه چت می کنه،عقده هاشو سر منه از همه جا خورده خالی می کنه...
ماشین ها بوق می زدن ،حرف می زدن،نگه داشته بودن، دنبالم راه افتاده بودن اول صدای مجتبی اومد که گفت:برو آقا...آقا برو...برادر من برو...
برگشتم دیدم سردار داره میدوئه طرفم جیغ زدم.
_برو گمشو ...برو گمشو...
سردار_آلا...
کیفمو پرت کردم طرفش و جیغ زدم :گمشو عوضی .
کیفم صاف خورد تو سینه اش،کیفمو برداشت و گفت:وایستا میگم...
با حرص به جلو حرکت کردم و گفتم:
_وایستم ؟میدم بابات بکشتت مرتیکه عوضی ،من چرا کوتاه میام،من چرا باید بخاطر تو هر کاری بکنم تو منو نابود کردی من چرا سازگاری میکنم...
سردار تا آرنجمو گرفت،برگشتم محکم با حرص زدم تو گوشش ،برق سه فازش پرید.
دستشو روی جای چکم گذاشت وانگشت تهدیدمو طرفش دراز کردم و گفتم:
_اینو یادت بمونه ،این سیلی برای رفتارت ،منم که آدمم،تو یه عوضیه آشغالی،تو منو از زندگی ساقط کردی ،منم که داد می زنم این عروسی یه مسخره بازیه ،دلقک بازیه،من میگم برای من اهمیتی نداره...یه آشی برات بپزم اون سرش نامعلوم...چراغ بردار بیفت دنبالم...
سردار_آلا!من یه لحظه...
داد زدم:
_هیس صدای نکره اتو نشنوم مرتیکه ،برو گمشو...
به راهم ادامه دادم واستادم برای یه ماشین دست بالا بردم،سردار اومد طرفم دستمو آورد پایین و گفت:
_عه !آلا...
هولش دادمو با حرص گفتم :درد بابام ،گفتم گمشو ،دیگه صنمی نداریم . مقابلم ایستاد و آروم ،سعی میکرد لحنشو آروم کنه گفت:
سردار_ببخشید .
_برو کشکتو دوغ کن بچه ننه،مگه من مسخره ی تو و باباتم ؟بابات منو مجبور کنه عروس بشم تو برای من قد قد کنی که چه اهمیتی داره؟برای تو یه چیز اهمیت داره اون زنیکه ی هر جایی...
_اووو،بهت اجازه...
جیغ بلندتر زدم:
_دهنتو ببند ببینم بابا ،تو اجازه نمیدی ؟تو کی باشی که اجازه بخوام ازت یه برده ی احمق که یا بابات کنترلت می کنه یا اون زنه،هان؟هان؟
بدت اومد،بسوز مونده قدر من بسوزی«با حرص و لج گفتم»: اونم هر جاییه فهمید فاحشه است ،زنی که به عمد بره زیر یکی دیگه جاش تو آشغالاست.
سردار محکم دستمو گرفت کشید طرف خودش ،منم محکم هولش دادمو داد زد:
_تو بی جا می کنی که میخوای بری،من بهت می گم چیکار باید بکنی...
دست به کمر شدم و گفتم :تو؟ببخشید شما؟!برو باباتو بیار...
سردار _آلا می گیرم آدمت می کنما بی شعور ،هر چی جوابشو نمی دم،هی تکرار می کنه،دارم مراعاتتو میکنم نفهم که دق نکنی.
چشمامو ریز کردم و گفتم:
_که چی نکنم؟دق چی؟تخم دو زرده ای تو کردی؟دقو نشونت میدم.
تا اومدم باز برم آرنجمو محکم کشید تعادلمو از دست دادم پام پیچ خورد،خوردم زمین از کنار لگنم خوردم زمین.
مجتبی اومد جلو گفت :سردار!
سردار آرنجمو گرفت گفت :پاشو پاشو یالا..
شروع کردم به زدنش،داد زد،جیغ زدم: ولم کن..کمک...کمک مردم...
سردار با چشای گرد نگام کرد و گفت :آلا نکن!دیوونه!بدتر جیغ زدم و سردار جلوی دهنمو گرفت و مجتبی گفت: بدبخت شدی سردار.
سردار داد زد :آلا !آلا لال شو تو رو حضرت عباس.
دستشو محکم گاز گرفتم از درد داد زد و گفتم :من تو عروسی نمیام.
سردار با عصبانیت گفت :مگه دست توئه.
_من نمیام،نمی،یاااااام...
سردار_پاشو ...پاشو...
مجتبی_آلا خانوم نکن زشته تو خیابون.
سردار اومد بلندم کنه ،خودمو کشیدم رو زمین که بلند نشم داد زد:
_نکن روانی !پاشو الان کمرت میگیره بدبختم می کنی...
مردم انگار کله ی سحر داشتن فیلم نگا میکردن ،مجتبی بدبخت ملتو رد می کرد،سردار شالمو سرم گذاشت و گفت:آلا گوه خوردم پاشو...
_نه تو نفهمیدی گوه خوردن یعنی چی ولی من بهت میفهمونم ...
جیغ زدم: نمیاااام...
مجتبی _سلاله خانوم بیا تو رو خدا ،نشسته وسط خیابون...
دیدم مجتبی با گوشی داره حرف می زنه جیغ زدم :رنگ نزن به خواهرم.
سردار بلندم کرد،دست و پازدم جیغ زدم:
_بذارتم زمین ...دزد ...دزد...موهاشو گرفتم.
داد زد:آلااااا
محتبی_یا خدا ...سردار...
سلاله و شیرین از سر خیابون داشتن می دوییدن،جیغ زدم:
_نیایید ،نیایید ...من عروسی نمیام ...
سردار_تو رو آدم می کنم...
_تو آدم نیستی تو خری تو شتری تومیمونی...
مجتبی زد خنده و سردار با حرص گفت:
_آره بلبل زبونی کن...
_نمیام
دادزد:تو بی جا میکنی...
«روی دوشش بودم،با مشت سه چهار تا زدم پشتش داد زد»:آلای وحشی.
_بزارم زمین ،آبروریزی میکنما.
سلاله_خاک بر سرم ،خاک برسرم ،دارید چیکار می کنید ؟ _من عروسی نمیام ...نمیام...
سردار_مجتبی زنگ بزن به حاجی.
_آره آره زنگ بزن بگم تو چه غلطی کردی .
سردار_ من یه کلمه گفتم تو لباستو پاره کردی،تو اومدی وسط خیابون ...
سلاله_بس کنید مگه بچه اید ؟ سردار_سلاله زنگ بزن به بابات...
برگشتم گردن سردار و گرفتم با حرص فشار دادم و گفتم :بابای منو چیکار داری؟
از حس خفگی رهام کرد ،سلاله و شیرین دستمو از گردن سردار جدا کردن و سردار یهو یه نعره زد... یه دادی زد که یه آن خیابون ساکت شد.
_آلا!
انگار اسمم بوق همون صور اسرافیل بود... یه آن از بلندیش قلبم ایستاد!
با وحشت نگاش کردم ،اینطوری نبود!اینطوری نمی کرد ...چقدر بد عصبانی شد...
_بس کن،بس کن...
شروع کرد به خودشو زدن محکم تو سرش می زد ...با چشمای وحشت زده نگاش می کردم وگفتن:بس کن لعنتی بس کن...
شیرین با گریه گفت:نکن داداش نزن خودتو...
سردار _هرچی میگم ببخشید غلط کردم گه خوردم ول نمی کنه ،ای کاش اون شب به دیوار می زدم می مردم از دست تو و اون زن راحت می شدم که هر روز منو با کاراتون صدبار می کشید ،خستم کردید ،خسته شدم ...اه!
در همون جا لبه ی جدول نشست ، صورتش رنگ خون شده بود سرخ و برافروخته، همه فقط نگاهش می کردیم ،سلاله آروم زیر آرنجمو گرفت و با بغض گفتم:
_تو...تو گفتی ...