فصل چهارده
اومدم گوشیمو بردارم دیدم سردار یه پاکت سیگار داره،سیگارم برداشتم ، سیگاری نبودم اما امتحان کرده بودم ؛ برگشتم سر جام نشستم و موزیکی که می خواستم گذاشتم و سردار تا اومد حرفی بزنه یه سیگار به اون دادم یکی هم خودم روشن کردم و با خواننده خوندم از یه جایی به بعد فهمیدم سردار هم موزیکو بلده:
حسی که دارمو اصلا دوس ندارم همین احساس دوست نداشتنتو هر کاری میکنم ببخشمت نمیشه نگو میشه باز بیا عاشقم شو
باهام زمزمه میکرد ، پک میزدیم ، وقتی به اوج اهنگ رسید باهم داد زدیم :
«دیره ... دیره ... برای برگشتنت دیره ... تو دنیام صدای تو نمیاد ... این عشق از یاد هردو مون میره»
به هم نگاه کردیم انگار می خواستیم خودمونو به کوچه ی علی چپ بزنیم که یادمون بره ، می خواستیم یه جا باهم هم عقیده باشیم ، مثل هم باشیم ... موزیک ، شب ، سیگار ، دوتا دل شکسته ، دونفر که قاتل زندگیه همند کنار هم نشستند، پاییزو نسیمش ...
انقدربه این کارمون ادامه دادیم که کم کم صبح داشت می شد ، صدای اذان اومد و تمومش کردیم ،سردار گفت: فردا اومد...
تلخ خندیدو گفت :تو دیوونه ترین آدمی هستی که دیدم ، پاشو بریم ...
وقتی برگشتیم خونه ،سردار رفت نماز بخونه ، نمیدونم چی باعث می شد یه آدم معتقد به یه رابطه ی منفی کشیده بشه شاید به حرامی که من فکر می کنم نباشه ، اونم زنش باشه ، دلم می گرفت،بیشتر،تلخ تر... صدای قامت بستنش با کلمه «الله اکبر»اومد ، از کنار گوشه ی دیوارم ایستادم نگاش کردم ، تک تک کلمه هایی که می خوند و گوش می کردم چه حس آرامشی بهم داد،
خیلی به این آرامش نیاز دارم ، رسمی تر، قطعی کرد ... دلم می خواست منم بخونم ، اون حس رو می خواستم ... وضو گرفتم اومدم بالا سرش که داشت تشهد می خوند ایستادم تا سلام نمازو بده ، نگام گرد و گفت:
چرا نخوابیدی ، کمرته؟
نه می خوام نماز بخونم ولی مامانم جا نماز نداده ؛ جزو جهیزیه بود؟
سردار فقط نگام کرد و گفتم : هان ؟ جا نماز جزو جهیزیه است ؟ سردار خسته تر و آروم گفت : جزو لوازم شخصی.
یعنی نمادی نماز بخونم ؟ چون شخصی؟
سردار - خصوصی نیست ؛ شخصی ، برای آدمای اون خونه است ، برو چادرتو بیار ، فردا میرم از مادرم یه جا نماز میگیرم . «دستمو مقابلش گرفتم و گفتم»:نه ، از مادرت نگیری ها ! برو بخر یکی ، نمیشه یکی بخری یا یه پارچه چادری بخر می دوزم.
سردار سری تکون دادو گفت : می خرم.
صورتی بخریا ، شبیه جا نماز بابات نخری ؛ سیاهه ادم دلش میگیره .
سردار زد زیر خنده و سری به طرفین تکون داد و گفتم :وا!
سردار - تو سر تو چی میگذره ؟! میگه صورتی بخر!
نماز خونده نخونده همونجا خوابم برد...
با صدای زنگ آیفون بیدار شدم ولی نمیتونستم چشامو باز کنم ، این کیه دیگه ...
-آلا !!! نگاه کجا خوابیده ، صدای زنگ رو نمیشنوی ؟ آلا!
-اه!
سردار -کیه ؟ سلام مادر ... چی ؟! «آیفون گذاشت و با عصبانیت گفت»: اینا خودشونو زدن به کوچه علی چپ ؟! توی راه پله صدای لی لی لی لی و کل...اومد.
با وحشت بلند شدم و گفتم :چی شده ؟! «با چشمای گرد نگاه کرد ، سردار عصبانی به طرف اتاق رفت و صداش کردم»:سردار چی شده ؟!
سردار شاکی از اتاق اومد بیرون گفت : برات کاچی پختن ، دیشب استخوون ترکوندی . - چی ترکوندم ؟! رسمتونه...
سردار عصبی گفت : برو بابا...«گذاشت رفت و گفتم»: بی تربیت...
مادرو خاله و عمه و اره و اوره و شمسی کوره با یه دیگ کاچی و میوه و شیرینی و کادو اومدن تو منم وسط اتاق سر جا نماز یکه خورده نشسته بودم ؛ خوبه اون چادره رو آورده بودم وگرنه می فهمیدن یه جا نماز تو خونه ی ما نیست ...
اسمش پا تختی بود.
از این رسما که ما نداشتیم اونا داشتن ... از اون رسما که زنونه است، هر کیم تو زنای فامیل نزدیکشون نمی دونست من چرا پوشیه می زنم سر پا تختی فهمیدن ...
پا تختی تا ساعت پنج عصر طول کشید تا اون وقتی که سردار و حاجی و عمو همایون و مجتبی اومدن و زنا رفتن و اونا همراه مادر و خواهر سردار موندن ؛ به سردار کارد می زدن خونش در نمی اومد.
سر بلند نمی کرد به قیافه کسی نگاه کنه ، شهین هم دونه دونه کادو های فک و فامیلش رو به حاج آقا و عمو همایون نشون میداد ...
گوشیش زنگ خورد ، اونقد تو فکر بود که نمی شنید ، همه نگاش میکردن ؛ نمی شنید ، با اخم زل زده بود به طرح های فرش ، من صداش زدم:
-سردار !«سرشو بالا آورد ، سریع از جاش بلند شد و گفت»: چی ببرم ؟ یکه خورده و با ترحم نگاش کردم ، نگاهی کوتاه به حاجی کردم و آروم گفتم:
- هیچی گوشیت زنگ می خورد.
زیر لب گفت: گوشیم !! "آروم توجیهی گفت":گوشیم شکسته وقت نکردم جدید بگیرم صداش در نمیاد
مجتبی با خنده گفت : شاید گوشت سنگین شده.
چای ریختم ، معلوم نیست اون زنه داره چی میگه که سردار رفته دیگه تو هپروت !انگار یه کشتی به گل نشسته ، چای ریختم و رفت زنگ بزنه یا اونجاس هنوز ؟!
شاید قبل عروسی امید داشت که جدا میشه ؛ اون دختره هم یه ور قضیه است ده سال باهاش بوده ، مونده که سردار میره می گیرتش بعد یهو من نو ظهور اومدم ؛ از این ور قضیه نگاه نکردم، پس دل اون چی ؟!من خود خواه بودم...
الان که دارم فکرشو می کنم اونم گناه داشت!
اما من چی ؟!پس من چی می شدم !حق با کیه ؟ این انتخاب حق من بود؛ نمی خواستم همه بهم شبیه یه مهره سوخته نگاه کنند که غرورم منو سوزونده ! از اینکه فامیل بگن انقد رو همه ایراد گذاشتی و هر کی اومد طرفت گفتی : پیف پیف بو میدی که خودت الان کسی شدی که مردا سراغت نمیان...
جهان سوم ! آره فکر من جهان سوم نه مملکتم !پانته آ رو اونوقت ندیدم !خود خواهیام ادامه دار بود فقط موضعش تغییر کرده بود ، این با اسم حق روش گذاشتم و خود خواهی کردم ؛ سردار براش خونه و ماشین خریده !
مگه خونه و ماشین جای دل شکسته رو پر می کنه ؟ مگه وعده ی تک عروس حاج زرگر تونست آتیش دل منو کم کنه ... مگه تونست منو شبیه کسی کنه که مامان و حاج نبی انتظار دارن؟... من به پانته آ بد کردم دیگه !
خدا میدونه این کجای زندگیم میخواد بزنه بیرون عین جوشای مهمونی سر بزنگاه که می زنه بیرون، اینم همون طوری سر بزنگاه هویدا بشه...
تا رسیدم با سینی چای دم آشپزخونه کمرم چنان تیر کشید که تعادلمو از دست دادم ، از درد زیر زانوم خالی شد
شهین خانوم و دوتا دختر جیغ بلند کشیدن ! سینی رو نتونستم کنترل کنم که چاییش نریزه یکم رو دستم ریخت یکم رو پام ، سردار انصافا فرز تر از همه بود پرید گرفتم ، از درد کمر نه سوزش دستم رو حس میکردم نه پامو...
شهین خانوم دلواپس گفت :خاک به سرم خاک به سرم بچه سوخت...
اپن با یه دستم سفت گرفته بودم فقط زمین نخورم ، سردار از پشت گرفتتم و گفت :
گرفتم ، گرفتمت ول کن اپن...
یه بغض سنگین تو گلوم بود که نتونستم یه سینی چای بیارم و انداختم و جلوی اونا خجالت زده شده بودم ، بی عرضه شده بودم ! عرضه کار رو ندارم دیگه ... با همون صدای لرزون گفتم : چایی ها ریخت سردار -اشکال نداره جمع می کنم.
- همه استکان ها شکست «عمو همایون که مثل همه با وحشت از جا پریده بود گفت»:
-سردار، عمو مواظب باش پاتون رو روی شکستگیه استکان ها نذارید .
مچ دست سردار رو گرفته بودم دستم می لرزید.
سردار آروم گفت :اشکال نداره آلا ... «حس کردم برای اولین بار بعد اون همه وقت از اولین لحظه ای که همو دیدیم تا اون شب، اولین بار ، اولین بار که انقدر به من نزدیکه که حال منو می فهمه با حرفاش می خواد منو آروم کنه...
با همون بغضی که کنترل می کردم گفتم»: ببخ... ببخشید تروخدا...
شهین -مادر چی رو ببخشیم ، تو که کار نکردی ، سردار ببر اتاقتون بخوابه"اتاقمووووون" !!! اینو !
صبح کاچی آورده الانم اتاقمون ، مادر سردار قشنگ وسط کوچه ی علی چپ ساکنه اصلا ، صاحب کوچه است!
سردار با پاش تیکه استکانو کنار زدو گفت :آروم بیا ... می تونی راه بری ؟! اگرنه...
- می تونم می تونم ... «زیر لب یه طوری که فقط سردار می شنید گفتم»: کمکم کن ، دارم از خجالت می میرم ...
سردار هم با همون لحن و تن صدای من گفت : چیزی نیست که ... همه خودین.
چشام تار میدید چون پر اشک بود ... عرضه نداری یه سینی چای ببری دختر موفق ، علامه دهر حالا برو منم منم کن...
خاک بر سر دست و پا چلفتیت کنم ... سردار برد به اتاق خودش ، مامانشم داشت همینطور میومد .
سردار گفت :مادر بی زحمت میشه اونا رو جمع کنید من به آلا...
شهین - آره آره تو به آلا جون برس منو بچه ها جمع می کنیم .
«مامانش رفت بیرون بغضم ترکید ... سردار یکه خورده نگام کرد ،در اتاقو بست و گفت»:
چیه ؟!!! چیه ؟!!!!
با گریه گفتم : نتونستم یه سینی چای بیارم ، چلاق شدم ، عرضه ندارم...
سردار شوکه نگام کرد و گفت : دیوونه ! مگه از قصد انداختی ! چرا خودتو سر زنش میکنی من که جلو چشمت بودم بگو سردار بیا چایی رو ببر.
به سردار نگاه کردمو گفتم : الان خواهرات پشتم حرف میگن .«سردار با حرص گفت»:
سردار - نوچ ، مغزش به کجا میره ، خواهرای من بیکارن بشینند درباره ی سینی چای تو حرف بزنند ؛ نگاه نگاه دستت می سوزه...
«با گریه سر به معنی نه تکون دادم و گفتم»: دلم می سوزه...
سردار نوچی کرد از اتاق رفت بیرون ، خودم در مورد بی عرضگی مردم زیاد حرف می زدم ، همون قدیمو میگم تا یارو پشت میکرد می گفتم :«دیدی نتونست یه فلان کنه ، دیدی مردم عرضه هیچی رو ندارن.»
سردار با کیسه یخ اومد و جورابو از پام در آورد یه آن قلبم فرو ریخت ازش خجالت کشیدم ، کیسه رو روی پام گذاشت و گفت:
-آلا ببرم درمونگاه.
اشکمو پاک کردم و گفتم : تاول زده؟ سردار - نه قرمز میگم نزنه.
شهلا از هال گفت : داداااش ، گوشیت داره زنگ می خوره «سردار عصبی نوچی کرد و گفتم»: برو جواب بده ، خودم نگه....
سردار با همون عصبانیت با صدای آروم گفت :لازم نکرده تو دراز بکش خودم نگه می دارم.
«دستمو آوردم بالا ، در اتاق یهو باز شد ، شهین خانوم بود ، سردار شاکی گفت»: مادر
!زهرمون آب شد من که نترسیدم! جز خانوما کسی نمیاد تو اما سردار شاکی بودآ، با همون شکوه گفت : در بزن مادر من.
شهین خانوم با خنده کارشو ماس مالی کردو گفت : میخواستم بگم پماد دارید ،بزنی ؟ «چشم شهین خانوم رو دست سردار که روی بسته ی کوچیک یخ روی پام بود ، همین طور ی مونده بود ! حالا خوبه بالای پام نیست همین نزدیک مچو پنجه پائه!» سردار- مجتبی داداش ؟ مجتی از هال گفت :جان ؟
سردار - بپر یه پماد سوختگی بگیر .
مجتبی - چشم چشم...
حاج آقا از همون حال گفت : سردار اگه خیلی سوخته ببریم دوا درمون.
شهین - نه حاجی قرمزه ، حالا تاول نزنه «آروم تر گفت»: بچه سفید مفیدم هست پوستش حساسه دیگه.
نگران به دستم بعد به سردار نگاه کردم و سردار گفت : نه نمیزنه یخ گذاشتم،کمرت خوبه ؟!
آره همون موقع تیر کشید یهو ...
شهین - عه ! کمرت بود!
«سردار عاصی شده منو نگاه کرد و شهین خانوم سری تکون دادو گفت»: الهی من بمیرم مادر.
خدانکنه...
شهین -لباساش کجاس سردار ، خیس شده عوض کنی .
بلند گفتم : نه ... «شهین لب گزید یه جور که انگار فحش بد دادم ، سریع لال شدم و در کمدو باز کرد و سردار عاصی شده گفت»: مادر ! مادر نگرد بابا! لباسای آلا اونوره!
شهین- عه ! چرا اونور گذاشتی ؟! نه بیار اینور ...
«در یه کمد دیگه رو باز کردو گفت»: این لوازم اسکی مسکی سردار لازم نیست اینجا باشه ، لباساتو بیار اینجا ، می خوای من جا به جا کنم؟...
سردار - مادر ! مادر من الآن وقت این کاراست؟!
شهین - نه میگم کمرش درد میکنه من جابه جا کنم.
سردار - من جابه جا می کنم ، من می کنم شما نگران نباش.
شهین- مادر قربون قدو بالات بره به بابات نرفتی خدارو شکر کمک می کنی .
سردار عاصی شده منو نگاه کرد و شهین گفت:
- برم لباس بیارم .
«رفت بیرون و سردار گفت»:نه که کارا رو مادرم خودش انجام میده؛ سلیمه اونجا هیچ کاره است برای همین من به بابام نرفتم.