فصل پانزده
دستمو بردم جلو گفتم : اینجا می سوزه«سردار نگاه کرد ... یه آن یکه خورده ! شبیه این دختر بچه ها که زمین می خورن بابائه ناز میکشه اینا لوس تر می شن،بعد کف دستشم نشون میده میگه اینجا هم می سوزه،یعنی بیشتر بهم برس ! عین اونا شده بودم.
حتما سردار هم همین فکرو که که یه لبخند محو اومد رو صورتش،این پسره با تموم بدی و تلخی ، مهربونه ها ! نرفت جواب تلفن هم بده ... الان اون دختره حرصش می گیره..
در دوباره چهار طاق باز شد یه جور که این بار منم شونه هام پرید،سردار یه نوچ بلندی گفت و مادرش گفت:
-اوا مادر ببخشید حواس ندارم ؛ بیا اینم لباساش دیگه نمیام تو.
«رفت بیرون به سردار نگاه کردمو سردار به من ، دوباره در باز شد و سردار عصبی گفت مادر !»
شهین- جان جان ؟ مادر مجتبی پماد آورد یادم رفت بدم.
سردار زد به پایین تخت و گفت : در مادر در ای بابا!
شهین خانوم پمادو رو تخت گذاشت و رفت و گفتم:
گناه داره ! داد نزن!
سردار - بابا آدم برقش میره یهو همچین میاد تو ، اه ! آدمو به عذاب وجدانم میندازه ، بیا خوب شد؟ -چی ؟
سردار - حالا تا کی خود خوری می کنم که چرا داد زدم سرش وقتی هیچی بین ما نبوده بنده خدا اومد تو اتاق.
خود خوری ؟!
سردار - آره اخلاق گند منه همش خود خوری میکنم دیگه... بیا پماد بزنم ، میخوای لباس عوض کن یعد بزنم به لباست مالیده نشه.
کجا ؟
سردار گیج گفت : چی کجا ؟!
-میگم کجا عوض کنم ؟
سردار شاکی نگام کرد و گفت : وسط ها.... نوچ ! بیا من ... من بر می گردم...
سردار ! میدونی که ما..
سردار عاصی شده برگشت گفت : آره بابا آره تو برای من توضیح نده...
آروم بلند شدم مثلا لباس عوض کنم، تا این لباس نیمه کاره از تنم در اومد ، خودمو کش دادم بقیه اشو در بیارم ، کمرم مجدد تیر کشید ، نفسم رفت از حال نفسم سردار برگشت و گفت : چیه چیه ؟!
کمر ... کمر ... آی آی سردار...
«ساعد سردار رو محکم گرفتم و گفتم»: بشین بابا بشین نمی خواد واسه من تو...
خودم که از درد چشامو بسته بودم ، فقط جلوی بلوز سردار واز درد تو چنگم گرفته بودم که اون لباسو از سرم بیرون بکشه ، چرا سوزنش گیر کرده ! چشم باز کردم دیدم سردار کلا چشمش بهم خشک شد با پشت دست زدم تو شکمش و گفتم : بی حیا !
یکه خورده نگام کردو گفت: چی ؟!
با دست آزادم تنمو حائل کردم و گفتم:
لباسمو تنم کن ... زل زدی به من !چیکار میکنی ؟
سردار خم شد لباسمو برداره چشمش به درو پنجره های قدی تراس افتاد و شاکی گفت:
ای خدا ازت نگذره آلا!
وا!!!
سردار -زهر مار این جا چرا پرده نداره!
پرده اش کوچیک بود مامانم گرفته...
سردار عصبی گفت : خونه این رو به روئه با تن لخت نشستی جلوی شیشه !
اومد مقابلم با حرص بلوزمو تنم کرد و گفتم : آی ! آروم ! این ساختمونا که پشتشونه کی میبینه !
سردار - یه عوضی بی غیرت .«موهام گیر کرده بود تو لباس با مشت آروم زدم بهش و با گلایه گفتم»:
موهامو کندی سردار...
سردار عصبی گفت : وایستا ببینم ...تو دست نزن تو دست نزن...
حاج آقا از پشت در ، در زد و گفت :سردار، بابا جان ما داریم میریم...
سردار - عه...
اومد بره باز برگشت به شیشه ها نگاه کرد و آروم گفت : خدا لعنتت نکنه،حاجی وایستید یه لحظه...
حاج آقا - نه بابا جان تو به خانمت برس، طفلک آسیب دیده، اگر لازمه ببر دکتر ها....کوتاهی نکنی.
سردار - چشم حاجی.
بقیه هم خداحافظی کردن و سردار با حرص گفت: بالای تخت رو نگه دار نیفتی.... می تونی بشینی!؟
آره... موهام...
سردار - این پنجره ی بی صاحاب چند متر پارچه میخواد بخرم... ملافه ها کو؟ - ملافه بزنی !؟؟
سردار - نه پس، فیلم ببینند از اتاق خوابمون؟
اتاق خوابمون! اسم جالبیه نه؟ برای همه یه مکانه ولی برای من اون ضمیر آخر چسبانش شبیه زنگ آخر مدرسه است که می خوره و آزاد می شیم و با خوشحالی میریم خونه ،یه ملافه در آورد. من رو ول کرده داره ملافه به پنجره می زنه و هی غر میزد. خنده ام می گرفت.
کاراش برام جالبه! آخه چطوری غیرتی می شه سر کسی که دوستش نداره!؟
دراز کشیدم، همین طوری نگاش می کردم، کمرم ذق ذق می کرد و می سوخت، از دردش هی اشکم از گوشه ی چشمام می بارید، سردار غر می زد.
کیسه ی یخ کف دستم بود و سوزش دستم رو مینداخت ... نفهمیدم چی شد که خوابم برد...
صبح بیدار شدم اوووووه! صبح نه سحر! صدای نماز خوندن سردار می اومد. اتاق نا آشناست! به در و دیوارش نگاه کردم، نور کمی از بالای تراس به داخل می زد. لای در تراس باز بود. نسیم ملافه رو تکون می داد.
دیشب ! اتاق سردار... اومده همین اتاق خوابیده ؟ یا رفته توی هال !؟
من زنشم! به بغلم نگاه کردم یه بالشت دیگه هم هست! همین جا بوده! یه آن یه نور اومد توی دلم... میخواستم از خودم بپرسم چرا خوشحال شدی!؟ اما روم نشد حتی از خودم سوال بکنم! صدای سلام نمازش اومد،
تو دلم گفتم: فردا قضا می خونما... قضاشو !؟ نمازخون شدم مگه! اگه این زندگی، زندگی بشه می خونم! می خونم!
دلم زندگی می خواست خب! شبیه زندگی مردم!
صدای پاشو شنیدم. سریع چشمام رو بستم. واقعا میاد می خوابه؟ در تراس رو بست و زمزمه کرد:
- نوچ سرده!
زمزمه اش هم با نوچ نوچه !؟ دوباره گفت: پتو کجاست !؟ آلـ... نوچ دارم اونو صدا می زنم!
اینا اینا.... اووووه دم میاد که با این!
دوباره در تراس رو باز کرد و اومد روی تخت... اومد! اومد! کنار من خوابیده! شبیه همه ی زن و شوهرای دنیا که کنار زنشون می خوابن!؟
یکی دو دقیقه گذشت و دوباره نجوا کرد : نوچ... خب یخ می زنه مرد حسابی! پتوی گرم اومد روم، الان زیر یه پتو هم هستیم! دلم می خواد همین الآن پاشم برای سلاله مسیج بزنم خبر بدم که چه قدر نزدیکمه!
صدای نفساش رو می شنوم ...یادم افتاد که نگام می کرد! شوهرم بود ...یادش می مونه!؟ کاش هر شب یه بهونه ای می شد من این جا می خوابیدم...
این قدر با خودم حرف زدم که خوابم برد دوباره! با یه حس خفگی بیدار شدم، انگار داشتن خفه ام می کردن با صدای... ییییییییییــه از خواب پریدم،
دیدم سردار با اون هیکل و قد و قواره منو قشنگ بقچه کرده زیر بغلش.... با خفگی گفتم:
سردار... سردار....
جیغ زدم:
- سردااااار
از خواب پرید و تا من رو دید، سریع عقب کشید و نفسم اومد بالا ،یکه خورده با چشم های گرد نگام کرد و نفس های بلند بلند کشیدم و گفت : آلا خوبی!؟ - خفه... خفه شدم...
من بد خوابم ببخشید! توام ریزه میزه ای...
-فکر کردی بالشم نه!؟
سردار : نه پانته آ درشت تره...
با چشمای گرد نگاش کردم،حس کردم یکی چنگ انداخت به قلبم. انگار حسادت از تنم عبور کرد .یه زن دیگه؟
حرفش رو خورد و از جا بلند شد و سریع از اتاق رفت بیرون... بغلم کرده بود!؟ بغلم کرده بود ...بغلش بودم آلا، آلا... دیدی... پانته آ رو بغل میکنه... زل زدم به ملافه ای که به پنجره زده بود، به بالشی که کنارم بود نگاه کردم...
پنجه هامو مشت کردم... شوهر منه. حتی اجباری برای منه. حتی شرطی برای منه .
حتی... حتی...
به خودم نهیب زدم : تو جای اون رو گرفتی نه پانته آ ، جای تو رو... سرم رو به زیر انداختم، من حقم رو گرفتم، نمی خوام از اون زن پیش من حرف بزنه. تنها کسیه که الان می خوام مثل مردای گذشته ی زندگیم بهم توجه کنه، تنها کس!
به پک یخ نگاه کردم... روی زمین بود... آب شده بود. به پام نگاه کردم، دیگه قرمز نیست، به لباسم روی میز نگاه کردم یاد نگاهش به تنم افتادم... باید تموم توجه اش به من باشه!
حسی که اون لحظه داشتم این بود...
نمی خوام منطقی فکر کنم. نمی خوام وجدانی فکر کنم، می خوام بازم خود خواه باشم و منم منم کنم...
****
روی صندلی نشستم و سلاله گفت : این یارو عوضیه ها، زنگ بزنم ماکان بیاد؟ -ماکان؟ اون خودش عوضیه.
سلاله یکه خورد. نگام کرد و گفت: چیه رفتی تو قماش شوهرت اینا!؟ - شر اون عکسا هنوز رو سرمه.
سلاله تو جاش جا به جایی شد و گفت : چته!؟ ما کارمون اینه.
سلاله بفهم الان من زندگیم عوض شده، دیشب سردار باز قیامت کرد چون برداشتید از عکس های من تو پیج تون گذاشتید.
سلاله - تو اینستا نذاشتیم که! تو سایت بود! سایت رو از کجا پیدا کرده؟
یارو باباش خود پائاروئه بعد می خوای این نبینه. اون مجتبی موذمار پیدا می کنه. هر مقاله ای که من می نویسم سردار خونده از اعتبارش می ترسه.
سلاله - دیگه طلا فروش چه اعتباری؟ مگه سیاسی ان؟ - هیس شیرین اومد...
شیرین نزدیک شد و گفت : چیزه بچه ها ...یارو میگه چون سر و صدا و موزیک دارید همسایه ها شکایت می کنند.
غلط کرده بابا میخواد...
چشمای شیرین درشت و گرد شد! تک سرفه ای کردم و گفتم : شیرین جان شما بشین من خودم صحبت می کنم...
سلاله - تو حرف نزن.
چرا؟
سلاله - بشین بابا، می خواد نونمون رو آجر کنه...
شالش رو مرتب کرد و از جا بلند شد و گفتم : آهان بیشتر قر بده.
سلاله شاکی نگام کرد و شیرین خندید و گفتم: یارو عوضی بی....
ای بابا، جلوی شیرین نمی شه فحش داد که! اینا هم پاستوریزه ان الآن می گه عروسمون چاله میدونیه.
سلاله با لبخند و خنده و صحبت می خواست یارو رو با قیمت قبل راضی کنه، شیرین گفت : آلا جون میگم، اشکال نداره من بالاتر میدم.
دیگه چی !؟ نه عزیزم شما با آقا صفر اومدی، ماشین رو دیده ککش پریده یارو داره دندون گردی می کنه.
شیرین با تعجب گفت: عه!؟
اینا رو حاجی کجا نگه می داشت تو کمد؟ میگه عه! یعنی نفهمیدی؟ صد بار گفتم سر کوچه پیاده شو، این همه هزینه ی جا کردیم، دکور زدیم حالا یارو زده زیرش...
سلاله بلند تر گفت : نه تو رو خدا این طوری نگید...
با عصبانیت گفتم : چیه آقا؟ بیا این جا با من حرف بزن، چی میگی هان ... ؟ سلاله - آلا!
از جا بلند شدم و گفتم : بیا این جا ببینم چیه؟ آئودی تا حالا ندیدی؟ ماشین باباش رو ببینی حتما مرغ دونیت رو یک جا تو پاچه امون می کنی هان؟ قرارداد بستی مرد حسابی، فکر کردی طرف زنه از تو گنجه در اومدن؟ شکایت می زنم پشت قرارداد. من هزینه کردم برای این جا، کدوم همسایه شکایت کرده؟ هان؟
«صاحب ملک که فامیلش "رجبی" بود گفت»: خانم همتی من جسارت نکردم که شما داری هوار هوار می کنی.
سلاله دستش رو به سرش گرفت و روی اولین صندلی وا رفت و مرده گفت: من میگم... - شما گفتی "ف" من فرحزاد رو رفتم، نرخ بالا نمی برم، جامم تغییر نمی دم ، برو شکایت کن.
رجبی شاکی و یکه خورده نگام کرد و گفت : شما نگفتید می خواید تو حیاط راه برید.
-راه بریم!؟ هنوز اسمش رو نمی دونه برای من بهونه میاره...
رجبی داد زد : جمع کنید اصلا اسبابتون رو ملک منه...
ملک توئه، من پشیمونی پای قرارداد نوشتم، ده میلیونم رو بده بابت پشیمونی.
رجبی یکه خورده گفت : من پشیمونی امضا نکردم...
تو چشم من نگاه می کنی...
شیرین - الو داداش سلام بیا...
برگشتم یکه خورده به شیرین نگاه کردم و گفتم : به سردار چرا زنگ میزنی!؟ شیرین - ما که با مرد جماعت نباید دهن به دهن بشیم.
چرا !؟ مگه من لالم که سردار بیاد حرف بزنه؟ سلاله - ای بابا! ای بابا! آلا!
نه بذار ببینم، چرا سردار بیاد... من از پس این یه لا قبا«اشاره به رجبی»بر نیام که برم لنگ بفروشم توی خیابون که.
رجبی داد زد : خانوم حرف دهنت رو بفهم...
چادرم رو زدم زیر بغلم و یه جوری هجوم بردم طرفش و جیغ زدم : چی میگی تو....
که رجبی دو سه قدم رفت عقب و با شوک نگام کرد و سلاله جلوم رو گرفت و آروم گفت : ای مرده شور اخلاق سگت رو ببرن آلا...
داد زدم : یکی زنگ بزنه به پلیس...
رجبی: خانوم نکن من آبرو دارم این جا...
همه ی مانکن ها اومده بودن بیرون و با حرص گفتم : آبرو داری؟ من تا به همه نگم تو چه شیادی هستی از بابام نیستم، قرارداد بستی دو روز مونده به استارت کار، داری برای من بهونه میاری؟ ولم کن سلاله ببینم... شیرین؟ شیرین..