فصل هفت
مرده شوره قرصامو ببرن انگار اسمارتیز میندازم بالا کاری نمیکنه.
شهلا - غذا یخ کرد.
حاج آقا - شما بخور از دهنت نیفته به اونور کار نداشته باش.
با صدای خفه همونطور که پیشونیم رو سینه ی سردار بود گفتم:
-آخ که حاجی میزنه تو پر خواهرت دلم میخواد بدوام برم بوسه بزنم به فرق سرش که نقل و نبات میباره از دهنش.
از لرزه ی کوچیک سینه ی سردار فهمیدم خندید ولی بی صدا. سینه ای صاف کرد و گفت : تو تا مبل بیا، دویدن پیش کشت.
دوباره قدم برداشتم و سردار، سلیمه رو صدا زد که بالشت بیاره، پشتم بالشت گذاشت و گفت: خوبه؟
سری تکون دادم، ذاتش خوبه ولی جنسش بده.به خواهرش رفته. به اون سلیطه.
-صدام کن کار داشتی.
باشه اینقدر دلجویی نکن، حاجی داشت میزدت میام پا درمیونی.
سردار شاکی ولی بایه لحنی که انگار هم عصبانیه هم خنده اش گرفته گفت:
-جواب ندی من میگم لالی؟
جوابشو ندادم. پوشیه امو باز کردم هنوز ایستاده بود، آروم زمزمه کردم.
نایست، دوست ندارم ببینی منو.
صدام تغییر کرد! صدای یه غرور شکست خورده ...یه غرور عزادار. سردار یه نفس کوتاهی کشید و رفت... تو فضا فقط صدای قاشق و چنگال میومد...
گوشیم زنگ خورد و شیرین گفت: آلا جون بیارم؟ سردار- من میارم...
-نمیخواد، غذاتو بخور، بعدا زنگ میزنم.
غذا خوردیم و حاجی و شهین خانوم رفتن تو اتاق، سردار کنار من نشسته بود و با اخم تلویزیون نگاه میکرد. شهلا هم تو اتاقش بود، شیرین هم تو آشپزخونه بود باخنده گفتم:
-سردار!؟ حالا دو دقیقه اومده بودیم خودشونو ببینیم.
سردار - نوچ! مادرم اینا رفتن نماز بخونند.
-عه! جماعت.
سردار- مادرم پشت حاج بابا میخونه.
- تو چرا نمیخونی؟ برو جماعت بخون. فرادا ثوابش کمه ها.
سردار - نوچ، نکیر منکر هم شد، تو نمیخونی؟ شاید خدا فرجی کرد شفات داد.
-یعنی صبح بیدار شدم یهو صورتم برگشته باشه؟
سردار نگام کرد و گفت :سلامتیتو میگم... چیزی که واجب تره.
به سردار نگاه کردم و آروم گفتم: برای زن ها زیباییشون مهم تره.
سردار - ولی برای مردا اون ریخت و قیافه دو روز بعد عادی میشه وگرنه این همه زن خوشگل که شوهرشون خیانت کردن!
-خاک تو سر مردا.
سردار- عه! بی تربیت!
-چتونه!؟ ها؟
سردار -تو چته؟ چپی با مردا؛ دیدم دیگه چی مینویسی.
یکه خورده گفتم:تو مقاله ی منو میخونی؟
سردار به تلویزیون نگاه کرد و گفت: مجتبی خونده بود، گفت اسم آلا رو زده، برام خوند.
-واقعا بهت حسودیم میشه سردار.
لباشو باز رو هم گذاشت نخنده.
گفتم:آخه تو چرا در عین بدشانسی انقدر خوش شانسی؟
برگشت نگام کرد و با صورتی که هر آن میزد زیر خنده گفت :چرا تو اینقدر حرف میزنی؟ -آخه زن کدبانو، هنرمند، دانا، مهربون....
سردار با خنده ای کنترل شده گفت : ساکت بابا...
-سردار
شونه ی جفتمون از جدیت صدای حاج آقا که از پشت سرمون، جایی که اتاقشون بود می اومد، پرید و سردار از جا بلند شد و گفت: جانم حاجی؟ حاج آقا - بیا تو اتاقم کارت دارم.
آروم گفتم :میخوای بگم ببخشتت؟ سردار زیر لب گفت:ساکت شو آلا.
سردار رفت تو اتاق، چرا لجبازی نمی کنیم؟؟ چرا از هم متنفر نیستیم، اولا بودیم، پارسال بودیم، امسال نیستیم، الان کنار هم میشینیم، میدونم اون زندگیمو نابود کرده ،میدونه رویاهاشو از بین بردم اما چرا کنار همیم!؟
انگار یه انرژی یه نیرویی داره اون کینه و نفرتو کنترل میکنه. تو قلبم حسش میکنم، کینه امو میگم اما وقتی سردارو میبینم بیشتر برام شبیه کسیه که ربطی به اون کینه نداره!
گوشیم باز زنگ خورد، این بار برداشتم دیدم کمال زاده است. به سقف نگاه کردم و تماسو باز کردم و گفت:سلام عزیزم -سلام حال شما؟ خوب هستید؟
-قربونت برم، چه خبر؟ چرا خوشکلا بی معرفتن؟ تماس جواب نمیدن؟
-امممم،«بگم ازدواج کردم جا نمیده بهم»! اممم... میگم...
جاااان...
دلم میخواد جیغ بزنم درد بابامممم مردک هیز درنده ی چلغوز.
-جا چی شد؟
باخنده گفت:جا برای چی شیطون!؟
یکه خورده به روبرو نگاه کردم و شاکی گفتم:متوجه هستید که چی میگید،هان!؟ -ای بابا آلا جون شوخی کردم.
-تو رو حضرت عباس با من شوخی نکنید، من جنبه ندارم، بی احترامی میشه.
-عه عه آلا... آلا... دختر بد نشو دیگه... بابا دلم تنگ شده برات...
یه حس بدی داشتم وقتی حرف میزد، بدتر از همیشه...
جناب کمال زاده، جا برای شو میخوام دارید یا نه؟ کمال زاده - تا دعوت منو نپذیری.... جواب.... نمیدم... -باشه ممنون از کمکتون.
کمال زاده - عه عه دختر بدو نگا داره قطع میکنه، ببین جا داره اوکازیون. اوکازیووون! راه روی بیست متری!
-خب چند!؟
کمال زاده - باز حرف پول رو زدی تو!؟ شما بیا فردا شب.
من نمیتونم بیام.
کمال زاده - بد قلقی میکنی ها...
صدای داد حاجی اومد:همین که گفتم.
شونه هام پرید از صداش، سریع گفتم: آقای کمال زاده بعدا تماس میگیرم الآن نمی تونم صحبت کنم فعلا خداحافظ.
گوشی رو قطع کردم و شیرین اومد و گفت:چی شده!؟ -نمی دونم!
شیرین -حاج بابا که از سردار عصبانی نمیشد.
-سر امروزه یعنی!؟
شیرین شونه بالا داد و گفت:شو کی هست؟ -فعلا معلوم نیست، جا ندارم.
شیرین: جای چی؟
-جا برای show که یه راهروی بلندبرای cat walk داشته باشه.
شیرین:هااان!؟ همین که راه میرن؟ walk-cat...
-یعنی چون زن ها مثل گربه خرامان خرامان راه میرن اسم اون راهرو رو گذاشتن cat
.walk
شیرین:آهااان. چه جالب... خب الان پیدا نمیشه؟
-هست ولی... گرونه؛ من حدودا ده تومن میخوام برای ده شب و تو یه منطقه ی خوب.
شیرین: خب من جا رو میگیرم.
-سراغ داری؟
شیرین - نه پیدا میکنم، جا رو میگیرم.
-از کجا پیدا میکنی؟ شیرین - بنگاه.
نه اونطوری تو پاچه ات میکنند، من فقط ده میلیون دارم.
شیرین - بابا تو نمیخواد هزینه کنی که.
-عه! نه شیرین جون اینطوری نمیشه.
شیرین - چرا؟ من میخوام کمک کنم.
نه، نه، شیرین این کار منه.
شیرین - خب منم شریک، نمیشه؟ آلا من میخوام سرگرم بشم، از این خونه خسته شدم .
از آشپزی از فیلم نگاه کردن...
-خب برو کلاس زبانی چیزی...
شیرین - که باز بشینم خونه؟ تو دختر زرنگی هستی، بذار به بهونه ی تو منم بیام بیرون.
-خب بیا ولی تو هزینه نکن. نمیخوام...
شیرین - اونطوری حس سرباری دارم، چون من نه طراحم نه خیاطم نه عکاسم... بذار حداقل سرمایه گذار باشم.
به شیرین نگاه کردم و آروم سر به زیر انداختم و گفتم:
-من با خودم عهد کردم از سردار و خونواده اش کمکی نخوام شیرین درکم میکنی؟ من بخاطر پول نخواستم که زن سردار بشم.
شیرین - چه ربطی داره من بخاطر خودم دارم این پیشنهاد رو میدم؛ حاج بابا بفهمه تو هستی اجازه میده.
-اجازه میده!؟
شیرین - حاج بابا سخت گیره، میدونی که!
نه نمیدونم! گیر میده!؟
شیرین - اووووف... بشین خونه کار نه... درس نه... خیابون گردی نه... صفر بیاد ببره بیاره...
-عه!!!
شیرین - این شانسو نگیر خواهش میکنم.
به شیرین نگاه کردم. دلم براش سوخت .یه دختر سی ساله. اما انگار هیجده سالشه از بس از هر نظر بکر مونده. حتی زیر ابروهای نازکشم برنداشته!
خب مگه زندانین؟چرا حبسشون کرده!؟ بیا این همه پول و نعمت، حبس در خانه دارن! سری تکون دادم و گفتم: باشه ولی باید درصد ازمون بگیری، خب؟ شیرین خندید و گفت: من که نیاز ندارم.
نه دیگه، قبول نکنی کار نمی کنیم. تو اسپانسری و باید درصد بگیری مثل بقیه ی اسپانسرا.
شیرین - خیله خب... قبول خانوم مدیر.
-جا رو پیدا کن. من نمونه جارو برات عکساشو میفرستم که بدونی چطوری باید باشه.
شیرین - آره اینطوری خیلی خوبه.
سردار از اتاق اومد بیرون. با تردید نگاش کردم و شاکی و عصبی گفت: بپوش بریم.
شیرین - داداش میوه آوردم.
سردار - نمی خوریم آبجی. بجنب آلا.
-عه! من که نمی تونم بجنبم. دارم بلند میشم دیگه وا!
یه من اخم و صورت برافروخته و حاجی هم از اتاق بیرون اومد و گفت:
-عروس خانوم...
سردار شاکی و بالحن کنترل شده گفت:حاج آقا! شما لطفا چیزی نگید.
چی شده!؟
سردار - شیرین چادر آلا کو؟ بیار.
شهین خانوم نگران از اتاق اومد بیرون و به من نگاه کرد. گفتم:
-چیزی شده!؟
تا شهین خانوم دهن باز کرد سردار تحکمی گفت: نه!
حاج آقا اشاره کرد به شهین خانوم که هیچی نگه، چادرمو پوشیدم! چون لبنانی بود و پوشیدنی.
سردار برعکس همیشه کیفو برداشت و گفت:برو... خداحافظ همگی.
چادرمو تو مشتم گرفتم و ساعد سرداررو محکم گرفتم که بتونم راه بیام. خیلی بهتر شده بودم... سوار ماشین شدیم و به سردار گفتم :خب چی شده!؟ چرا سکرت بازی در میاری!؟ سردار - بریم خونه حالا.
-واااا چیه؟ نکنه حاجی فهمیده شما هم آره.
سردار یه جور شاکی نگام کرد که برای اولین بار پشیمون شدم که حرف زدم و سردار گفت: من چی!؟
-قضیه پانته آ رو!
سردار - حاجی فقط ممکنه از طرف تو بفهمه.
پوزخندی زدم و رومو برگردوندم و گفت:دهن تو چفت داشته باشه...
با حرص و غیظ گفتم : زندگی تو به من ربطی نداره، توضیح نده واسم.
سردار ساکت شد ،یه حرصی تو سینه ام خونه کرد که تا حالا سر و کله اشو ندیده بودم .
رسیدیم خونه. قبل اینکه ماشینو خاموش کنه گفت:میام کمکت.
- خودم میتونم، بهترم، باید خودم از پس خودم بر بیام.
از ماشین پیاده شدم، سردار هم گذاشت رفت بالا ،یه حرصی منو گرفت که دوست داشتم بدوام برم بزنم تو سرش بگم«منتظر بودی بگم نه بدویی بری؟ رو خار نشسته بودی بی وجدان؟»
تا کی طول کشید آروم آروم برم بالا، رفتم دیدم نشسته جلو تلویزیون و بی صدا داره فوتبال ناکجا آباد با نیستان رو نگاه میکنه.
البته نگاهم نمیکرد. چون اصلا نفهمید من اومدم بالا. رفتم تو آشپزخونه یه لیوان آب بخورم.
از جا بلند شد
آشپزخونه دقیقا پشت سرش بود و گفت:نچ، چی شد!؟ شیش ساعته داره میاد بالا ،نیفتاده باشه بشه قوز بالا قوز.
رفت طرف در وگفتم: قوز بالا قوز تویی اسکول!
یکه خورده برگشت نگام کرد و شاکی گفتم:من چه قوزی برای تو دارم؟ سردار -کی اومدی بالا؟
-قوز بالا قوز تویی که هم با نور و چراغ تو شب روشن کوری، هم گیجی. من که با تخصصی که تو کردی دارم خودمو جمع و جور میکنم؛تو معلوم نیست سرت کجا خورده که عوارضش الان مشخص شده؛ اون سه روز که تو کما بودی خون به مغزت نرسیده، مغزت سیاه شده.
سردار نوچی کرد وبه طرف اتاقش رفت و گفتم :چته!؟ از تو اتاق گفت :آلا تو رو خدا حرف نزن، میشه؟
-میگم چته!؟زیادی داری نچ نچ میکنی اخه فشارت می افته اینطوری.
خودم خندیدم و از اتاق اومد بیرون و شاکی نگام کرد، تیشرتش تو دستش بود، نپوشیدهبود گفتم: او...ا!...
شاکی گفت: چیه؟ خونه امه.
-عه؟ حاجی سند زد؟
شاکی تر وتهدید وار گفت:آلا زیادی کبکت خروس میخونه، نوحه اش میکنما -مخراج کاری رو چه به تنظیم سبک!؟
با شیطنت نگاش کردم و با حرص گفت:ببین، من که آب از سرم گذشته.
با هیجان و خنده سر تکون داد و گفت: بیچاره خبره برای تو سنگینه.
با تردید نگاش کردم و گفتم: هان!؟ سردار - حاجی میگه عروسی بگیریم.
تو دهن سردار نگاه کردم و گفتم: کیو بگیریم؟
سردار عصبی گفت : آلا! مسخره بازی در نیار، حاجی گفته عروسی، جشن باید بگیریم.
با حرص نگاش کردم و گفتم: به بابات بگو ارد ناشتا نده، رودل میکنه.
سردار با اخم گفت: آلا درست حرف بزنا!
با حرص و صدای دو رگه گفتم: کی درست حرف نمیزنه؟ من یا شماها؟ مگه من دلقکتونم که بیاید به همه نشونم بدید؟
سردار - حاجی میگه بازارو کوچه و محل و فامیل حرف درآوردن، دوماهه عقد کردیم، عروسی نگرفتیم.
-آخی! حرف درآوردن!
با حرص و عصبی گفتم : درآوردن که درآوردن. من خودمو مضحکه ی کسی نمی کنم.
سردار هم عصبی گفت:میگم حاجی گفته.
جیغ زدم: حاجی گفته که گفته... حاجی کیه؟ خدا؟
سردار دست به کمر نوچی کرد و گفت: نمیفهمی؟ حاجی بگه یعنی عروسی رو میگیره.
روبندمو برداشتم، نگاه سردار از چشام فرو ریخت، فروریخت، مدنیت نگاهش از هم پاشید.
یه آن صورتشو جمع کرد.
با حرص و صدای لرزون گفتم: چیه!؟بدت اومد!؟ از چشما که نگاهو میگیری میرسی به گونه ها دل آدم جا به جا میشه نه؟ اینطوری بیام؟ آره ؟ اینو میخوای. که همه بگن«اوووو سردار چقدر پسر خوبیه به صفت زنه نگاه کرده، چهره اش مهم نبوده. آره؟ تو هم که عاشق صفت های خوبی؛ برات جذابه؟ اینکه ملت ازت تعریف کنن و بگن مردی، بگن معرفت داری!؟ هااان؟ جیغ زدم:هااان؟؟