فصل ده
جدي اگه بهت پيشنهاد دوستي بده قبول مي كني؟
با كله!
خاك تو سرت تو يه بار سرت به سنگ خورد يعني...
بنفشه جرعه اي از نوشابه اي كه گارسون روي ميز گذاشت و رفت را نوشيد و گفت:
بچه ها يه چيزي رو بهتون بگم ... من هر چي مي گم شوخي مي كنم. فكر مي كردم تا الان منو شناختين. ولي مي بينم اينطور نيست. من از
دوستي با پسرا بيزارم. چون همه اشون فقط يه هدف دارن... مي يان جلو مي گن سلام ... مي گي عليك سلام ... مي گن خونه مون امشب خاليه مي ياي؟
با شبنم هرهر خنديديم و گفتيم:
نه ديگه همه اشون!
اكثرشون ...
حالا هر چي! اينو گفتم كه بدونين اين كارا فقط محض خنده اس وگرنه اين آرتان خان هر چي مي خواد باشه باشه. ارزوني مامان جونش.
زدم توي كمرش و گفتم:
باريكلا! حقا كه دوست خودمي.
با بابات چي كار كردي؟
هيچي شيرشو دادم خوابوندمش و اومدم بيرون
گمشو ...
خب چي كارش كنم؟ باباي منه ديگه .حرف حرف خودشه. يه كلام!
تصميمت چيه؟
حرفي از قرار فردايم با نيما نزدم و گفتم:
هنوز دارم روش فكر مي كنم.
شبنم گفت:
ولي راهت همونه كه من بهت گفتم ... بايد همون كارو بكني.
خنديديم و گفتم:
باشه چشم حتما
گارسون غذا رو آورد و هر سه مشغول خوردن شديم. اينبار شبنم و بنفشه هم راحت تر مي خوردند. زير چشمي نگاهي به سمت آرتان كردم. مشخص بود كه اهل كلاس گذاشتن نيست. انگار ذاتا با كلاس بود! جوري از كارد و چنگال استفاده مي كرد كه معلوم مي شد عادت هميشگي
اش است نه فقط امشب. چرا اين پسر براي من جذاب بود؟ چرا حواسم را پرت مي كرد؟ چرا مدام در كارهايش دقيق مي شدم؟ خودم هم
جواب خودم را نمي دانستم. غذا را خورديم و عين بچه آدم از جا برخاستيم. شبنم و بنفشه پبك هايشان را روي ميز گذاشتند و من براي حساب
كردن رفتم. موقع برگشتن وقتي از جلوي ميز آنها رد مي شدم باز هم زير نگاهشان لهم كردند و جالب اينجا بود كه حتي سنگيني نگاه آرتان را
هم حس مي كردم...
از در رستوران كه خارج شدم بچه ها منتظرم بودند و بنفشه و شبنم مشغول صحبت درباره اردلان بودند. سوار ماشين كه شديم رو به شبنم پرسيدم:
از بعد از اون قضيه برخورد تو با اردلان چه جوري بوده؟
شبنم كمي فكر كرد و گفت:
خيلي خوب... هميشه تا مي بينمش توي سلام اول من پيش قدم مي شم. هر چي كه مي خوام بخورم بهش تعارف مي كنم ... وقتي مي بينم نياز
به كمك داره سريع كمكش مي كنم ... درسته كه اون مي خواد منو ناديده بگيره ولي من مرتب بهش محبت مي كنم تا بلكه از محبت خارها گل بشه.
لابد مرتب هم با نگاهات مي ري رو مخش و هر جا كه بره توام يه جوري جايي مي شينه كه جلوي چشمش باشي.
شبنم با سردرگمي گفت:
آره خوب ...
خاك بر سرت ... راستش برام سوال شده بود كه چه جوريه تو سه ساله از اين شازده جدا شدي ولي اون هيچ تلاشي نكرده كه دوباره با تو
باشه ... ولي الان جوابشو پيدا كردم!
چرا؟!!!
چون خاك تو سر تو كنم! پسرا از دختراي عين تو حالشون به هم مي خوره.
شبنم كاملا گيج شده بود و فقط به من نگاه مي كرد. غريدم:
عين بز به من نگاه نكن ... من سوال مي كنم تو جواب بده ... اوكي؟
باشه ...
كي قراره ببينيش؟
فردا مي ريم خونه مامان بزرگم اونم هستش ...
به به! خب بگو ببينم مي خواي بهش برسي يا نه؟
خلي تو؟ خوب معلومه كه از خدامه!
خيلي خب پس از الان به بعد همون كاري رو مي كني كه من بهت مي گم.
چه كاري؟
بنفشه هم سراپاگوش شده بود و به من زل زده بود. گفتم:
فردا چه شما زودتر رسيدين چه اونا زودتر ... فرقي نداره! مهم اينه كه تو به همه سلام مي كني جز اون ... اون خودش بايد به تو سلام كنه. مي
دوني اين مصداق چيه؟
بنفشه سريع گفت:
اگر با ديگرانش بود ميلي چرا ظرف مرا بشكست ليلي!
آفرين ... ولي اون شازده توي اون لحظه اصلا اين به ذهنش هم نمي رسه. فقط هي به اين فكر مي كنه كه تو چرا اينجوري كردي؟! يه جورايي
با دست پس زدن و با پا پيش كشيدنه. بعد از اونم تا وقتي كه اونجايين هر جايي كه اون هست تو پاتو نمي ذاري. اگه هم تو جايي بودي كه اونم
اومد ... مثلا توي اتاق يا توي آشپزخونه ... اونوقت تو سريع جاتو عوض كن. يعني چي؟ يعني اينكه اصلا دوست نداري جايي كه اونم هست توام
باشي. سر سفره هم كه خواستين بشينين يه جايي مي شيني كه اصلا تو ديدش نباشي.
شبنم با ناراحتي گفت:
اين كارا چه معني داره؟! وقتي اون با اين همه محبت من رام نشد خوب معلومه با كم محلي من چي مي شه! ديگه براي من تره هم خورد نمي كنه.
د نه د ... نكته همين جاست! پسرا معكوسن عزيز دلم. تو اگه بهش رو بدي اون تو رو پي پي مي كنه...
اه بي تربيت.
باور كن همينه! تا جايي كه تو غرور اونو بشكني اون مرتب دور و بر تو مي پلكه ولي همين كه تو غرور خودتو براي اون بشكني ديگه تموم مي
شه بايد فاتحه اون پسرو بخوني.
ولي ترسا ... من مي ترسم.
به من نگاه كن شبنم! تو چيزي رو قرار نيست از دست بدي. تو ديگه اردلان رو نداري. به قول خودت مي خوان زنش بدن! تو همه راه ها رو
/
امتحان كردي ... حالا اين راهو هم امتحان كن. فقط شبنم اگه ... ببين چي مي گم! اگه در خودت اراده اشو داري برو جلو. ممكنه كار به جايي
ين بيرون و تو بايد قبول نكني/
/
بكشه كه اردلان ازت دعوت كنه با هم بر شبنم اراده قوي مي خواد. اگه مرد ميدوني بسم اﷲ اگه نه كلا بيخيال شو.
شبنم كمي فكر كرد و گفت:
تو راست مي گي. من كه چيزي رو از دست نمي دم. اينم يه راهشه. سه ساله كه دارم محبت مي كنم اگه قرار بود جواب بده تا حالا داده بود. از
اين به بعد برعكس عمل مي كنم.
من و بنفشه همزمان با هم گفتيم:
باريكلا دختر خوب ...
تا مقصد من و بنفشه در مورد مسائل متفرقه صحبت مي كرديم ولي شبنم حسابي در فكر بود. موقع پياده شدن گونه مرا بوسيد و گفت:
مي دونم كه تو هيچ حرفي رو بي فكر و دليل نمي گي. ازت ممنونم پيش پيش ...
قربونت برم عزيزم ... برو ايشاﷲ موفق باشي. به من با اس ام اس گزارش لحظه به لحظه بده.
باشه حتما ...
بنفشه را هم جلوي در خانه اشان پياده كردم و خودم هم به خانه رفتم.
ساعت 5:30 بود كه با صداي آنشرلي پريدم بالا. سريع صداي بلند گوشيم را قطع كردم و از ته دلم گفتم:
بميري نيما!!!
با بدبختي و نق نق از تخت گرم و نرمم دل كندم و دستشويي رفتم. نيما ساعت شش قرار بود دم خانه باشد. به بابا گفته بودم با او قرار كوه دارم
و بابا هم مخالفتي نكرده بود. از دستشويي كه بيرون آمدم تند تند شلوار گرمكن با مانتوي اسپرت تنم كردم و كوله پشتي كوهنوردي ام را هم
برداشتم. كمي تنقلات داخلش ريختم و شال سياهم را روي سرم كشيدم .بالاخره دل از كفش پاشنه بلند كندم و كفش هاي اسپرت آل استار
مشكي ام را پا كردم. تند تند از در بيرون رفتم و تمام حياط را دويدم .ساعت6 و پنج دقيقه بود. در را كه باز كردم نيما جلوي در به پرادويش تكيه داده بود. عينك دودي خوشگلش به چشمانش بود و دست به سينه ايستاده بود. در را كه بستم متوجه ام شد و با لبخند سلام كرد. سلامي
كردم و پريدم بالاي ماشينش. از همان لحظه صندلي را خوابوندم و دراز كش شدم. نيما با ديدن من غش غش خنديد و گفت:
خوابت مي ياد كوچولو؟
آره نيما حرف نزن بذار من يه ذره ديگه بخوابم. آلارم گوشيم كه صداش در اومد دعاي خير به امواتت كردم حسابي...
نيما باز هم خنديد و در سكوت راه افتاد. تا وقتي كه رسيديم من خوابيدم .با تكان هاي آهسته و نوازش مانند دست نيما روي موهايم چشم باز
كردم. صورتش با فاصله خيلي كم نزديك صورتم بود. عينكش را روي موهايش گذاشته بود و با نگاهي خاص به من خيره شده بود. با دست
چشمانم را ماليدم و گفتم:
رسيديم؟
آره خانومي ... رسيديم. بايد پياده بشي ... البته اگه بازم خوابت مي ياد مي شينيم توي ماشين تا تو بخوابي...
با چشماني گشاد شده گفتم:
خودتي نيما؟! منتظر بودم كلي مسخره ام كنيا! چت شده تو؟
نيما سريع عينكش را به چشم زد و گفت:
حالا كه بيدار شدي بهتره بياي پايين...
بعد از اينكه نيما پايين رفت من هم شانه اي بالا انداختم و پايين رفتم. در سكوت كنار هم پيش مي رفتيم. نيما از دكه هاي اغذيه فروشي دو تا
ليوان شير كاكائو با كيك خريد و يكي از ليوان ها را به دست من داد و گفت:
بخور ... مي دونم دوست داري.
با لذت مشغول خوردن شدم و گفتم:
نه بابا! آقا نيما چه دست و دلباز شده! نيما غلط نكنم كارت بدجوري به من گيره ها!
نيما با لبخند سري تكان داد ولي حرفي نزد. بعد از خوردن شير كاكائو ديگه خواب حسابي از سرم پريده بود. كوله نيما را كشيدم و گفت:
نيمايي ... حالا بگو راه حلت چي بود؟
نيما بالاخره سكوتش را شكست و گفت:
وقتي رسيديم اون بالا بهت مي گم.
نمي شه همين حالا بگي؟
نخير نمي شه خانوم كوچولوي عجول ... مي خوام وقتي به خدا نزديك تر شديم بگم.
اه اه چه حرفايي مي شنوم!
نيما باز هم خنديد و حرفي نزد. اه ديگه داشت حوصلمو سر مي برد. اين نيما رو دوست نداشتم. اخم هام بي اراده در هم شده بود و ديگه حرفي
نمي زدم. نيما هم انگار اصلا در اين دنيا نبود. فقط بعضي جاها دستش را به سمتم دراز مي كرد كه كمكم كند اكثر جاها دستش را رد مي كردم
ولي بعي جاها مجبور مي شدم كمكش را قبول كنم. دست نيما عجيب داغ بود و حس كردم تب دارد. ولي به روي خودم نياوردم. بالاخره رسيديم
به قله. من ديگه نا نداشتم ولو شدم روي زمين خاكي و نفس نفس مي زدم. نيما هم نشست كنارم از داخل كوله اش بطري آبي خارج كرد و
گرفت به سمتم. سريع بطري را گرفتم و يك نفس نصف بيشتر آب را نوشيدم. نيما با نگاهي خاص نگاهم مي كرد وقتي فهميد متوجه نگاهش
شده ام خنديد و گفت:
شبيه جوجه ها آب مي خوري!
دستت درد نكنه ديگه جوجه هم شديم؟
كمي خودش را به سمت من كشيد و گفت:
تو جوجه هستي ... فنچ هستي ... وروجك هستي ... شيطون بلا هستي ... زلزله هستي...
بسه بابا! ولت كنم تا فردا صبح ادامه مي دي. من چه القابي دارم پيش تو ...
نيما دوباره در حالت گيج و منگيش فرو رفت و گفت:
آره ... پيش من ...
نيما!!!!! هنوزم نمي خواي راه حلتو بگي.
نيما چند لحظه اي نگاهم كرد و سپس گفت:
گفتي مي خواي بري؟! درسته؟
خب آره ... البته براي درس خوندن نه براي چيز ديگه...
و بابات چون نگرانته نمي ذاره؟
درسته!
منم دارم مي رم ترسا ...
از جا پريدم و گفتم:
چي؟!!!!
دستمو گرفت و دوباره منو نشوند و گفت:
من خيلي وقته كه تو فكر فتن و نرفتن موندم ترسا ... اونور بهم پيشنهاد تدريس شده البته توي يه كالج كوچولو ...
اهي كشيدم و گفتم:
خوش به حالت نيما...
اه نكش خانوم كوچولو براي توام يه راه حل دارم كه اگه قبول كني بابات بي برو برگرد راضي مي شه.
چه راه حلي؟!
راستش مي ترسم بهت بگم چون مي دونم چه اعصاب خرابي داري...
جيغ كشيدم:
خودت اعصاب خراب داري ... نگا كن چه به من انگ مي چسبونه!
نيما خنديد و گفت:
ديدي گفتم! خب زود قاطي مي كني ديگه!
تو بگو من قول مي دم قاطي نكنم ...
نفسش را با صدا از سينه خارج كرد و گفت:
ببين ترسا ... نمي خوام فكر كني من ادم فرصت طلبي هستم و الان دارم اين پيشنهادو بهت مي دم چون يه جوراييه كارت گيره... حرف من
حرف ديروز و امروز نيست من خيلي وقته كه مي خوام اين حرفا رو به تو بزنم ولي موقعيتش پيش نمي يومد...
وقتي سكوت كرد طاقت نياوردم و گفتم:
چه حرفي؟!