قرار نبود

فصل یازده

روز عروسي آتوسا و ماني رو يادته؟!

آره ...

يادته تا قبل از اون نذاشته بودي ببينيمت؟ ما مي دونستيم عروسمون يه خواهر داره ولي هيچ وقت فرصت ديدنش پيش نيومده بود. روز

عروسي با يه لباس صورتي كمرنگ مدل لباس عروس ... كنار عروس وارد سالن شدي ... آتوسا وسط بود و تو سمت چپش بودي ماني هم سمت راستش ... من اونجا براي بار اول تو رو ديدم.

خب ...

تا ديدمت اينقدر محو تو شدم كه نه عروسو ديدم و نه دامادو ... زيبايي تو حتي زيبايي شرقي آتوسا رو هم تحت تاثير قرار داده بود. بابا كه محو شدن منو ديده بود دم گوشم گفت:

فكر مي كني اون يكي دخترشونو هم بدن به ما؟!

آب دهنمو قورت دادم و به بابا نگاه كردم اوموقع تو فقط شونزده سالت بود ... يه بچه مدرسه اي بازيگوش! تازه بعد از اون مراسم فهميدم چه

زلزله اي هستي تو ... منم بچه شري بودم و اين بود كه خيلي راحت تونستم باهات ارتباط برقرار كنم. ماني هم متوجه علاقه من نسبت به تو شده

بود براي همينم هر وقت كه شما رو دعوت مي كردن ما هم بوديم. ترسا ... من اون دعوت نامه رو قبول نكردم چون ... نمي تونستم از تو دور

بشم ... مي خواستم بزرگ بشي ... خانوم بشي و وقت ازدواجت برسه نمي خواستم به اين زوديها درخواستمو بهت بگم ... نمي خواستم يه روي

به خودت بياي و ببيني كه بچه گي و جووني نكردي. من خودم بيست و هشت سالمه و به اندازه كافي جووني كردم. تو ام بايد بيشتر از اينا از

زندگيت لذت ببري ... اگه مي بيني الان اومدم جلو و دارم باهات حرف مي زنم براي اينه كه ديگه فرصتي باقي نمونده. من بايد خيلي زود اعلام

كنم كه مي خوام از اون بورسيه استفاده كنم يا نه ... عزيزم ... اگه در خواست منو قبول كني هر دو با هم مي ريم و تو به درست مي رسي منم در

كنار تو به خوشبختي...

به اينجا كه رسيد ساكت شد. محو و مات مونده بودم. اين نيما بود كه داشت به من ابراز علاقه مي كرد؟ اين نيما بود كه منو خواستگاري مي

كرد؟ خداي من! يعني واقعا تنها راه من براي رفتن اونور آب ازدواج كردنم بود؟ چرا؟ خدا آخه چرا؟!!! تو كه مي دوني من نمي خوام ازدواج

كنم .... نيما كه سكوت مرا ديد گفت:

ببين عزيزم نمي خوام فكر كني كه با ازدواجت داري آزاديتو از دست مي دي ... من قسم مي خورم كه هيچ وقت مانع خوشي هاي تو نشم

چون مي دونم الان وقت ازدواج تو نيست. اونجا هم كه رفتيم تو هر وقت خواستي مي توني با دوستات بري گشت و گذار ... توي خونه مون هم

هيچ وقت نيازي نيست دست به سياه و سفيد بزني. عين همين حالا توي خونه بابات زندگي مي كني با يه تفاوت ... اونم اينكه ... اونم اينكه وجود منو هم بعضي وقتا كنارت تحمل كن. نمي گم بايد تحمل كني ... چون بايدي در كار نيست ...

خداي من! من بايد چي بگم؟! من جواب نيما رو چي بدم؟ آيا من به اون حدي رسيدم كه بخوام براي زندگيم تصميم بگيرم؟ به نيما نگاه كردم و

اينبار با دقت تر از هميشه .چشماي درشت قهوه اي رنگ داشت ... پوست سبزه و هيكل تقريبا درشت ... موهاي قهوه ايش هم يك طرفي روي

صورتش ريخته شده بود. خداييش جذاب و خوشگل و خوش تيپ بود و مي تونست آرزوي هر دختري باشه ولي آرزوي من چي؟ آرزوي من

ازدواج بود؟! نبود به خدا ... نبووووووود ... نيما كه از نگاه من چيز ديگري برداشت كرده بود به رويم لبخند زد و گفت:

عروس رفته گل بچينه؟!

نيما ....

جون نيما...

من ... من بايد فكر كنم ...

تا كي؟!

بي اراده گفتم:

دو هفته ...

خوب يه هفته ...

باشه گلم ... هفته ديگه جمعه من بازم مي يام دنبالت ...

خبرت مي كنم.

هز دو از جا برخاسيتم و در سكوت به سمت پايين راه افتاديم. اينبار نيما سر به سرم مي گذاشت و من در عالم ديگري فرو رفته بودم. واقعا مي

خواستم ازدواج كنم؟ چرا جواب منفي ندادم؟ نمي تونستم نيما رو بازيچه كنم ... خدايا چه خاكي تو سرم كنم؟ تصميم گرفتم با بچه ها مشورت

كنم. سوار ماشين نيما شديم و نيما گفت:

عزيزم افتخار مي ديد نهارو هم با هم باشيم؟

نه نيما به بابا گفتم مي يام خونه ... علاوه بر اون من خودمم مي خوام برم خونه چون يه هفته وقت كميه بايد از همين حالا بشينم فكر كنم.

نيما لبخند زد. دستش را زير چانه ام گذاشت و گفت:

ترسا ...

نگاهش كردم و گفتم:

هوم؟

مي دونم كه اگه هم قبول كني فقط به خاطر اينه كه از ايران بري و شخص من توي تصميمت دخيل نيست ... ولي اينو بدون كه من فقط براي

تو مي خوام بيام و قول مي دم كه خوشبختت كنم... عزيزم بايد يه قولي بهم بدي...

چي؟

زياد به خودت فشار نيار ... باشه؟

سكوت كردم و حرفي نزدم. بغض داشتم و چانه ام مي لرزيد نيما روي فرمان كوبيد و با ناراحتي گفت:

لعنتي! براي همين نمي خواستم حالا چيزي بهت بگم.

ماشين را كناري كشيد و پارك كرد و گفت:

ترسا ... ترساي من ...

مثل آدمهاي گيج به روبرو نگاه مي كردم. ناگهان نيما بازوهايم را گرفت و من را به سمت خودش برگرداند و گفت:

منو نگاه كن ترسا ... جون نيما ... خودتو اذيت نكن خانومي...

اصلا نفهميدم چي شد كه اشك از چشمام جاري شد .شايد به خاطر نيمايي بود كه تا آن لحظه نشناخته بودم و باور نكرده بودم. نيما از خود بيخود

جسم بيحال مرا در آغوش كشيد و گفت:

ترساي من ... عشق من ... خدايا عجب غلطي كردم! ترسا من همون نيمام آخه عزيزم چرا اينجوري مي كني؟ هيچي عوض نشده ... هيچي خانوم گلم ....

چرا لال شده بودم و در مقابل آنهمه احساس حرفي نداشتم كه بزنم؟ بالاخره توانستم به خودم مسلط بشم. از آغوش نيما بيرون آمدم و خواستم

اشك هايم را پاك كنم كه نيما دستم را پس زد و خودش با دستمال نرمي اشك هايم را پاك كرد و دستمال را داخل جيبش گذاشت و گفت:

يه يادگاري از روز خواستگاري از عزيز دلم ...

بي اراده خنده ام گرفت و خنديدم .اگر بگويم خنده ام به قدر دنيا نيما را شاد كرد اغراق نكرده ام. با شادي دوباره راه افتاد و گفت:

نكنه اين يه هفته بخواي همه اش بشيني آب غوره بگيري...

خنديدم و گفتم:

شما نگران نباش آب غوره هم كه بگيرم چيزيش به شما وصال نمي ده ... همون چند قطره رو برداشتي بسته!

نيما لبخندي زد و با عشق نگاهم كرد. با شرم سرم را زير انداختم و حرفي نزدم. خاك بر سرم كنن! اين من بودم كه عين اين دختراي بي دست

و پا از خجالت سرخ مي شدم! اونم در مقابل يه خواستگاري؟ چه شعارهايي مي دادم و چي شد! بالاخره ماشين جلوي خانه توقف كرد. سر سري

با نيما خداحافظي كردم و پياده شدم. يك هفته فرصت كمي بود ... بايد همه جوانب را مي سنجيدم. بايد از همين لحظه شبنم و بنفشه را هم در

جريان مي گذاشتم تا ببينم نظر آنها چيست.

صبح روز بعد هنوز كامل از خواب بيدار نشده بودم و داشتم سر جايم وول وول مي خوردم كه صداي زنگ گوشي بلند شد. خواب كامل از سرم

پريد گوشي را از زير بالش در آوردم. چشمان كشيده آتوسا بود كه داشت روي صفحه چشمك مي زد. زير لب گفتم:

صبح اول صبحي چه دردته آتوسا؟!

گوشي را در گوشم گذاشت و بي حال گفتم:

هان؟!

هان يعني چه خواهر بي تربيت!

بگو آتوسا ...

تازه بيدار شدي؟

بـــــــــــله

همون! اصلا نمي شه باهات حرف زد... مي خواي پاشو دست و شوهرتو بشور ...

يهو ساكت شد. منم سيخ نشستم روي تخت. يه كم به حرفش فكر كردم ويهو زدم زير خنده. چنان از ته دل مي خنديدم كه اشك از چشمام

سرازير شده بود. آتوسا هم اونور خط از خنده رو به موت بود. همونجور ميون خنده گفتم:

دست و چيمو بشورم؟ بي شعور! به من چه كه شوهرمو بشورم!

آتوسا هم در بين خنده گفت:

اينقدر كه ذهنم مشغوله خب اشتباه گفتم ...منظورم صورتت بود.

واي آتوسا نميري الهي دلم درد گرفت اينقدر خنديدم.

خب پاشو ... پاشو دعا به جون من بكن كه صبحيه اينقدرخندوندمت ... پاشو اينبار جدي دست و صورتتو بشور بعدم يه آژانس بگير بيا اينجا

كه كارت دارم حسابي...

اوا! چي شده آتوسا جون اينقدر مهربون شدن؟! تند تند دعوتمون مي كني!

خيلي بي چشم و رويي ترسا! من به تو نمي گم هر موقع كه حوصله ات سر رفت بيا پيش من؟

از اين تعارفاي شاه عبدالعظيمي كه همه مي كنن!

واقعا كه!

خيلي خب آبجي بزرگه قهر نكن حالا مي يام.

پس منتظرتما

باشه.

قطع كردم و از جا بلند شدم. اول رفتم دستشويي و دست و صورتمو شستم بعدم تند تند كارامو كردم و رفتم پايين. عزيز نبود و به جاش برام

يادداشتي گذاشته و گفته بود كه رفته خانه يكي از همسايه ها جلسه قران. من هم زير يادداشتش نوشتم كه مي رم خونه آتوسا. كليد ماشين

مامانو برداشتم و با خوشحالي از اينكه كسي نيست بهم گير بده سوار شدم و به سمت خانه آتوسا راه افتادم. دعا مي كردم فقط نيما نباشه چون

اصلا آمادگي روبرو شدن باهاشو نداشتم. با گوشيم زنگ زدم به آتوسا و گفتم بياد درو باز كنه تا ماشينو ببرم تو. سريع پريد تو حياط و درو باز

كرد. وقتي از ماشين پياده ميشدم گفت:

فسقلي رانندگيتم روز به روز داره بهتر مي شه ها!

يكي از ابروهايم را بالا انداختم و گفتم:

ما اينيم ديگه ... فقط كاش بابا هم اينو مي فهميد و براي يه ساعت دور زدن با اين ابو قراضه اينقدر به من گير ... اونم از نوع چهارپخش نمي داد.

آتوسا خنديد و گفت:

بيا برو تو زلزله ... اينقدر از باباي من بد نگو. اينقدر كه بابا تو رو دوست داره منو دوست نداره.

زير لبي گفتم:

معلومه!

و رفتم تو. آتوسا تند تند جلويم انواع و اقسام وسايل پذيرايي را چيد و خودش هم نشست كنارم. در حالي كه باد خودم را مي زدم گفتم:

چته آتوسا؟ باز كارت به من گير كرده؟!

حيف من! حيف من كه اينقدر هواي تو رو دارم. كيه كه بفهمه؟

بگو ديگه خفه ام كردي...

يه چيزي بخور حالا ...

نه بگو مي خوام زود برم بلكه بتونم يه دوريم با شبنم و بنفشه بزنم.

كشتي توام خودتو با اين دوتا دوستات ...

ديگه اين دو تا دوستو به من ببينين!

خب بابا! بداخلاق ...

مي گي يا برم آتوسا؟

راستش يه اتفاقي افتاده كه ...

با شادي گفتم:

حامله اي؟!

آتوسا چپ چپ نگام كرد و من ناليدم:

بازم نه ؟ بميري آتوسا ... من ميميرم و كسي بهم نمي گه خاله ...

مي ذاري حرفمو بزنم يا نه؟

بفرماييد بانو ...

نويدو مي شناسي؟

نويد ديگه چه خريه؟

خيلي بي تربيتي ترسا! روز به روزم داري بدتر مي شي...

خيلي خوب بفرماييد ببينم نويد خان چه آقاي با شخصيت و آقااااييييي هستن؟

خنديد و گفت:

مدير عامل شركت ماني...

هاااااااااان همون پسر هيزه!

وااا كجاش هيزه بدبخت؟ پسر به اون ماهي!

خب حالا كه چي؟ چرا اينقدر تبليغشو مي كني؟

آخه ... از تو خوشش اومده؟

با ناز گفتم:

كيه كه از من خوشش نياد؟

بعد يهو فهميدم چي گفته و گفتم:

هان؟!!!

بابا جون من چرا خنگ شدي؟ نويد از تو خوشش اومده و تو رو از ماني خواستگاي كرده. ماني بنا به دلايلي نمي خواست بهت بگه ... ولي من

ديدم تو حق انتخاب داري و براي همينم تصميم گرفتم بهت بگم. اول مي خواستم به بابا بگم ولي بازم ديدم اين تويي كه حق انتخاب داري...

با نيش گشاد شده گفتم:

جدي نويد از من خواستگاري كرده؟!

آره ... ماني مي گفت از روزي كه تو روديده داره توي شركت پيلي مي ره و اصلا حواسش به كار نيست. ديگه اينقدر ماني بهش پيله مي كنه تا

مي فهمه بدجوووور گلوش پيش آبجي كوچولوي من گير كرده.

خنديدم و گفتم:

آخ جوووون

خدا نكشتت! حداقل يه ذره سرخ و سفيد شو ..

سفيد هستم سرخيشم با تو ...

حالا نظرت چيه؟

در مورد نويد؟

آره ...

شانه بالا انداختم و گفتم:

بذار فكر كنم ...

خب كاري مي كني كه الكي جواب منفي نمي دي

نويد چند سالشه؟

بيست و هفت سالشه... سه تا خواهر داره ... باباش از اون مايه داراست. از نصف يه كم كمتر سهام شركت مال اونه ... وضعش خيلي توپه ...

پريدم وسط حرفش و گفتم:

ماشينش چيه؟!

آتوسا بر و بر نگام كرد و گفت: