قرار نبود

فصل دو

سرت تو جايي خورده مادر؟ بابات اگه خواب بود با اين همه غش و ضعفي كه تو كردي و سر و صداهايي كه راه انداختي چسبيده بود به سقف كه.

با ذوق گفتم:

نيست؟

نخير ... قبل از بيدار شدن تو رفت سر كار.

آخ جون ... پس عزيز جونم بدو سوئيچ ماشين مامانو بيار بده به من.

نه مادر. بيخيال ماشين شو و برو پياده برو نه نه جووني خدا بهت پاي سالم داده.

ا عزيز اين درسته كه ماشين به اون ماماني گوشه پاركينگ خاك بخوره بعد من پياده برم؟

خب نه نه لابد تصديق نداري كه بابات اينقدر روي سوار ماشين شدنت حساسه!

چي مي گي عزيز؟ من ماه پيش گواهنيامه گرفتم. فقط چون تند مي رم بابا مي ترسه ماشين بهم بده يهو طوريم بشه. ولي من قول مي دم يواش برم. حالا شما برو سوئيچو بيار.

نه مادر من دلم لا هول مي شه تا تو بري و بياي سه بار جون مي دم .ولش كن بيا تاكسي بگير با تاكسي برو.

اه عزيز اذيت نكن. تو رو جون بابا ...

ا قسم نده دختر!

خب پس بيار.

عزيز چس و فس كنان به سمت اتاقش رفت تا سوئيچ را بياورد. زير لب غر هم مي زد:

اي امان از جووناي امروز . الان مي گه يواش مي رم ولي تا بشينه پشت فرمون همه چي يادش مي ره اول صداي ضبطش محله رو ورمي داره بعدم جيغ تايراي ماشين نه نه خدا بيامرزش.

ديگه صداشو نشنيدم .دم در اين پا اون پا مي كردم تا بالاخره سوئيچو آورد. سوئيچو قاپيدم و هوار كشان خداحافظي كرده و از در بيرون رفتم.

پرشياي بژ مامانم زير نور آفتاب برق مي زد .با شادي پريدم پشت فرمون و ماشينو روشن كردم. در پاركينگ رو با ريموت بازكردم و رفتمبيرون. همين كه از در رفتم بيرون صداي ضبط رو تا ته بلند كردم. صداي جيغ لاستيكا هم بلند شد. جلوي خونه بنفشه اينا كه يه كوچه با خونه

مون فاصله داشت ايستادم و دستم رو روي بوق گذاشتم. پريد بيرون. توله سگ چه تيپي زده بود. مانتو كتي قهوه اي رنگ با جين كرمي و

روسري كرم قهوه اي. موهاي قهوه ايشو هم از اينور و اونور ريخته بود بيرون. عاشق فر درشت موهاش بودم. پريد روي صندلي كنار منو جيغ كشيد:

چه دير اومدي بيشعور!

مي دوني كه سرم گرم عزيزه.

آره مي دونم عزيز جونت عشقته ايشاﷲ به پاي هم پير بشين.

انگشتمو بردم سمت چشمش كه سرشو برد عقب و گفت:

نكن تو رو خدا پدرم در اومد تا خط چشممو صاف در آوردم. دست بزني اشكم در مياد ريده مي شه توش.

پس زر نزن

باشه بابا راه بيفت شبنم داره زنگ مي زنه.

پامو گذاشتم روي گازو و اينبار جلوي خونه شبنم وايسادم. شبنم هم با يه تيپ جلف تر از ما دو تا پريد عقب. مانتوي آبي و نقره اي تنگ و

كوتاهي پوشيده بود با شلوار جين پاره پاره موهاي حالت دارشو با اتو مو لخت شلاقي كرده بود و از يه طرف شال سفيدش ريخته بود بيرون تا

روي سينه اش. آرايشش تكميل تكميل بود. من و بنفشه سوتي زديم و همزمان گفتيم:

اولالا!

شبنم پشت چشمي نازك كرد و گفت:

چطوره مي پسندين؟

درد تو جون پسر كشت!

واي نگوووو جون به اون پسر!

خاك بر سر هيزت كونم.

هر سه خنديدم و شبنم گفت:

بدو برو روزنامه اومده.

همچين هول مي زنه انگار چه خبره! بابا فقط ما سه تا عين اوسكولا مي خوايم روزنامه بخريم. همه همون ديشب تو سايت ديدن الان هم

خيالشون راحت تخت نشستن زير باد كولر دارن فيلم نگاه مي كنن كه خستگيشون در بره.

نخيرم همونا كه ديدن قبول شدن حالا مي يان دنبال روزنامه كه اسمشونو يادگاري دورش خط سرخ بكشن.

جلوي دكه روزنامه فروشي وايسادم و گفتم:

بدوين برين بخرين و بياين جا پارك نيست.

حق با بنفشه و شبنم بود. جلوي دكه حسابي شلوغ بود. نفهميدم چطوري اين دو تا ورپريده سه سوته روزنامه رو گرفتن و برگشتن. چنان جيغ وهواري مي كرديم كه همه به سمتمون برگشته بودن. بنفشه صفحه س را برداشته بود و بلند بلند تكرار مي كرد:

سميعي بنفشه سميعي بنفشه ...

يهو جيغ زد:

ايناهاش ... ايناهاش! واي خداي من قبول شدم .... قبول شدم قبول شدم.

روزنامه هاي مچاله شده رو كنار زدم و گفتم:

درد بگيري چي قبول شدي حالا؟

بنفشه كه از هيجان زياد سرخ شده بود و داشت خودش را باد مي زد گفت:

ژنتيك قبول شدم ... همون كه مي خواستم واي خدا الان بال در ميارم.

يهو صداي جيغ شبنم هم بلند شد:

/

واااااااااااااي شبنم نيازي .... رشته داروسازي .... خداااااااااااااا جوننننننننن ماااااااااااااااااااااچچچ چچچ!

رو محكم بوسيدم اونا هم تو

/

از خوشحالي دوستام شاد شدم و هر دوشون ي بغل هم كمي اشك شادي ريختن و دست آخر بنفشه كه تازه متوجه

من شده بود گفت:

تو چي؟

در حالي كه پوست لبم را مي جويدم شانه بالا انداختم. بنفشه با حرص گفت:

شونه و درد ! بده ببينم اين روزنامه رو ....

صفحه ر را قاپيد و تند تند و زمزمه وار شروع به گشتن كرد:

رادمهر ترسا ... رادمهر ترسا ... رادمهر ترسا ....

شبنم هم افتاد روي روزنامه و دو تايي شش چشمي مشغول گشتن شدند. روزنامه را كشيدم و گفتم:

گشتم نبود نگرد نيست ....

بنفشه و شبنم هر دو با بغض نگاهم كردند. خنديدم و با بيخيالي گفتم:

چتونه عين گريه شرك زل زدين به من؟ به جهنم كه قبول نشدم.

كاش يه ذره سطح پايين تر انتخاب رشته مي كردي آخه تو فقط سه تا رشته هاي بالا رو زدي.

چون اگه چيز ديگه هم قبول مي شدم نمي رفتم.

حالا آزاد كه قبول مي شي.

بشمم نمي رم.

يعني چي ؟ مگه دست خودته؟ بايد بري.

مي رم .... ولي نه دانشگاه.

پس كجا؟

مي خوام برم اونور... فقط منتظر يه بهونه بودم كه اين قبول نشدن شد برام يه بهونه!

هر دو با چشم هاي گشاد شده نگاهم كردند. همان لحظه ماشيني كنارمان ايستاد كه سر نشينانش دو پسر به قول شبنم توتو بودند. موهاي فشن

و آخر تيپ! يكيشون گفت:

جيگر كدوم دانشگاه قبول شدي؟ مي خوام ببينم هم دانشگاهي شديم يا نه به ياري خدا؟

بنفشه و شبنم و من هر سه با خشم گفتيم گفت:

خفه ... هري!

اگر وقت ديگري بود حتما كلي تفريح مي كرديم ولي در آن لحظه ... بنفشه دستم را گرفت و گفت:

خودت فهميدي چي گفتي؟

سرمو تكون دادم و گفتم:

آره ... مي خوام برم خيلي وقته تو فكرشم.

ولي ... ولي بابات كه نمي ذاره.

مي دونم.

شبنم گفت:

اگه مي دوني پس چرا اين حرفو مي زني؟

چون اميدوارم بتونم راضيش كنم.

هر دو با هم گفتند:

نمي توني!

سري تكان دادم و گفتم:

به هر قيمتي كه شده باشه راضيش مي كنم.

بنفشه بي توجه به حضور شبنم گفت:

به خاطر قضيه آتوسا بابات عمرا نمي ذاره حتي اگه خودتو پر پر كني.

شبنم دوست دو سه ساله من و بنفشه بود و براي همين هم زياد در جريان اتفاقات خانوادگي ما نبود. به خصوص ماجراي آتوسا كه مربوط به

شش سال پيش است. ولي بنفشه را از دبستان مي شناختم. با خانواده اش هم مراوده داشتيم و خوب همديگر را مي شناختيم. شبنم با گنگي پرسيد:

آتوسا؟ مگه خواهرت چي كار كرده؟

بنفشه با شرمندگي نگاهم كرد و لبش را گزيرد .برايم مهم نبود كه شبنم هم قضيه را بفهمد براي همين هم دستي سر شانه بنفشه زدم و گفتم:

آتوسا ده سال پيش براي تحصيل رفت لندن ... بابا هم براي اينكه اون پيشرفت كنه از هيچ راهي فروگذار نكرد. مرتب پول به حسابش مي

ريخت و در ازاش فقط از اون مي خواست كه درس بخونه و خانوم دكتر بشه. آتوسا هم مرتب مي گفت چشم بابا جون هر چي شما بگين. مامان خيلي براي آتوسا بي تابي مي كرد و مي خواست كه بره اونو ببينه .بالاخره بابا ويزاشونو درست كرد و با مامان رفتن سراغ آتوسا. وقتي كه

برگشتن من با تموم بچگيم فهميدم اوضاع يه جوريه! مامان مرتب از آتوسا طرفداري مي كرد و جلوي بابا مي ايستاد ولي گويا وضع ظاهري

آتوسا حسابي غربي شده بوده. موهاشو رنگ كرده بوده و لباساي آن چناني مي پوشيده. شيشه هاي مشروب تو خونه اش بوده جلوي بابا سيگار

مي كشيده و از اين جور چيزا .مامان به بابا مي گفت كاريش نداشته باشه و بذاره راحت باشه تا بتونه درس بخونه ولي يه چيزي بود كه بابا رو

نگران مي كرد. اونم يه مدرك جرم بود. بابا تو خونه آتوسا يه لباس زير مردونه پيدا كرده بود ... مامان مي گفت لابد مال پارتي هاييه كه اونجا

مي گيرن و مطمئن بود كه ربطي به آتوسا نداره. مي گفت در اين مورد با آتوسا حرف زده و اون گفته كه مال دوست پسر دوستشه ولي بابا

بالاخره يه مرد ايراني بود و غيرتش حسابي باد كرده بود. بيشتر به آتوسا زنگ مي زد و حسابي نگرانش بود. دو سال ديگه هم گذشت بابا هر

كاري مي كرد ويزاش درست نمي شد كه يه سر بره پيش آتوسا و اين بيشتر كلافه اش مي كرد. به اونم كه مي گفت بيا ايران هزار تا بهونه مي

آورد. آخرياش ديگه جواب تلفنارو هم نمي داد. وقتي 6 ماه گذشت و خبري از آتوسا نشد بابا به ضرب پول ويزا گرفت و رفت لندن ولي با چه

/

صحنه اي مواجه شد! آتوساي معتاد در بين يه گله مرد هرزه ... بابا آتوسا رو برگردوند ايران و مشغول مداواش شد. آتوسا دو بار خودكشي

بكارتش هم با يه عمل حل

/

جاش /يه باباي بد

/

رفته بود و/

هم برام

تبديل به يه مرد خشك

ناموفق داشت. بالاخره تركش داديم. قضيه شد ولي بابا اعتمادش رو به كل ازدست داد. تموم سختگيريش اينبار

متوجه من شده بود. ديگه اون بابا يخوب اومده بود. مامان خيلي هواي اتوسا رو داشت و من از همه طرف زير فشار

بودم. محبت مامانو از دست داده بودم بابا و خشن شده بودن بنفشه مي دونه كه اون موقه من اگه يه دقيقه دير

مي رسيدم خونه بابا چه قشقرقي راه مي انداخت. دو سال بعد از اومدن آتوسا پسر يكي از شريكاي بابا اومد خواستگاريش. با وجودي كه يه

چيزايي راجع بهش مي دونست. البته به استثناي قضيه بكارت! پسر خوب و جنتلمني بود. وقتي اومد خواستگاري آتوسا من به آتوسا حسوديم

شد .اونم از خدا خواسته قبول كرد و ازدواج كرد. الان دو ساله كه رفته سر خونه و زندگي خودش. مامانم شش ماه بعد از ازدواج آتوسا يه شب

كه خوابيد ديگه بيدار نشد. قضيه يه تب و يه مرگ شد. ولي قبل از رفتنش بابا بالاي سرش بوده. گويا خيلي سفارش منو مي كنه. خودش فهميده

بود كه چه طلمي در حق من شده. به بابا گفت از سختگيريش نسبت به من كم كنه و بيشتر بهم محبت بكنه و نذاره درد بي مادري رو بچشم. گفته بود كه من با آتوسا زمين تا آسمون فرق دارم. بعد از فوت مامانم بابا كلي عوض شد. يادم نمي ره كه شبها چقدر بالاي سرم بيدار مي

شست تا خوابم ببره. بعد از مرگ مامانم هر شب كابوس مي ديدم و از خواب مي پريدم ولي خداييش بابا خيلي هوامو داشت. آتوسا هم كه

احساس گناه مي كرد خيلي دور و برم مي پلكيد .پارسال سال كنكور من بود ولي به خاطر حال خرابم حتي نتونستم شركت كنم. امسالم كه گند

زدم رفت! من دلم خوشه به وصيت مامانم شايد به خاطر اون بابا رضايت بده كه من برم اونور ...

بنفشه آهي كشيد و گفت:

من كه چشمم آب نمي خوره. بابات هر سر قضيه آتوسا چشم ترس شده هم اينكه جونشه و تو ... مگه مي تونه يه لحظه ازت دور بشه؟

منم ديگه طاقت اينجا موندنو ندارم.

ببخشيد چرا؟

درد و چرا! دلم آزادي مي خواد دوست دارم وقتي به يه پسر مي رم بيرون راحت باششم نه اينكه ...

هنوز حرفم تموم نشده بود كه بنفشه و شبنم از خنده منفجر شدند. با تعجب نگاشون كردمو و گفتم:

مرگ! چه دردتونه؟

شبنم ميون خنده گفت:

تو و پسر؟ برين بيرون؟

مگه من چلاغم؟

تو اگه بيل زن بودي همين جا باغچه تو بيل مي زدي.

خنده ام گرفت. واقعا هم كه چه دليل مسخره اي آوردم براي رفتنم. من نقطه مخالف همه پسرها بودم. از همه اشون متنفر بودم. قبلا ها شايد