قرار نبود

فصل سه

شيطنت مي كردم و سر به سرشون مي ذاشتم ولي ديگه اينكارو هم نمي كردم. حتي لايق فحش شنيدن هم نبودن ازنظر من! بنفشه هم يه بار با

يه پسر دوست شد ولي اينقدر جنگ اعصاب براش درست شد كه بيخيال شد .شبنم هم كه عاشق يكي از پسراي فاميلاشون بود و كلا به هر كي

نگاه مي كرد اونو شبيه اردلان مي ديد .ما هم هميشه سر اين قضيه مسخره اش مي كرديم. بنفشه زد تو سرم و گفت:

هوي كجايي؟ نكنه خبريه؟ هم حرفاي جديد جديد مي زني هم مي ري تو فكر؟

ماشينو روشن كردم و گفتم:

برو بابا دلت خوشه! خبرم كجا بود؟ خبر هر چي پسره بيارن برام.

شبنم با خوشحالي زايد الوصفي گفت:

امشب چند شنبه است؟

من و بنفشه نگاهي به هم كرديمو زديم زير خنده. بنفشه گفت:

خنگول هنوز شب نشده!

شبنم هم به سوتي خودش خنديد و گفت:

خب بابا ... امروز چند شنبه است؟

پنج شنبه!

آخ جون شب جمعه!

سر و گوشات مي جنبه؟ ببينم قراره اردلان بياد خونه تون؟

درد و مرض تو جونت! نخير شب جمعه هر چي توتوئه مي ياد تو خيابون. امشب شام مهمون من.

من و بنفشه هورايي گفتيم و بنفشه پرسيد:

كجا؟

پاتوق ...

بگو ايول!

هر سه با هم جيغ كشيديم:

ايول!

شيشه عطر كو كو رو برداشتم و از سرتاپايم خالي كردم بوي شيرين و مست كننده اش اتاق را پر كرد. آخرين نگاه را در آينه به خودم انداختم. مانتوي تنگ مارك گوچي كه نقش هاي كمرنگ طلايي داشت پوشيدم بودم با شال مشكي كه ريشه هاي طلايي داشت. شلوارم هم هديه پدرم از

آخرين سفرش به لندن بود چرم مشكي لوله تفنگي با كفش هاي طلائي پاشنه بلند. كيف طلائي و سوئيچ ماشين را برداشتم از در خارج شدم. بالاي پله ها كه رسيدم بي خيال نرده ها شدم چون هم شلوارم و هم مانتويم تنگ بود و ممكن بود جر بخورد. از پله ها پايين آمدم و به

آشپزخانه سرك كشيدم .عزيز هنوز هم بابت قبول نشدنم دلخور بود و حسابي سرش را گرم آشپزي كرده بود تا يادش برود ولي باز هم در

حين كار غر مي زد:

حالا انگار فقط بچه من زيادي بود ...

رفتم داخل و با شادي گفتم:

عزيز جونم من دارم مي رم.

عزيز به طرفم برگشت با تحسين نگاهم كرد و گفت:

كجا مي ري مادر؟ مهموني؟

نه عزيز قراره شام با دوستام برم بيرون

چشم

نشستم پشت ميز و با گوشيم شماره بابا را كه به اسم ددي سيو كرده بودم گرفتم. بعد از چهار بوق صداي با صلابت بابا توي گوشي پيچيد:

سلام دخترم

سلام بابايي خوفي؟

خوبم دخترم ... تو خوبي بهتر شدي؟

صبح وقتي بعد از گرفتن نتايج با خانه برگشتم پدرم تماس گرفت تا از نتايج آگاه شود. من هم كه حسابي دلم پر بود با شنيدن صداي پر مهر

پدر گريه ام گرفت و با بغض گفتم كه قبول نشدم. پدرم نزديك بيست دقيقه با من كلنجار مي رفت و دلداريم مي داد. حالا هم براي همين حالم

را مي پرسيد .گفتم:

آره بابا بهترم شما خوبي؟ خسته نباشي

مرسي خانوم گلم.

بابا ...

جانم؟

باباييييييي ...

بابا مردانه خنديد و گفت:

چيه دختر خوب؟ باز چي مي خواي؟ پولت ته كشيده؟

با غيض گفتم:

مگه همه چي پوله؟

اوه چه توپت هم پره!

بابا امشب مي خوام با دوستام برم بيرون.

بابا جدي شد و گفت:

كجا؟

شبنم به مناسب قبوليش مي خواد شام مهمونمون كنه.

شما هر پنج شنبه به يه بهونه اي بايد برين شام بيرون؟

آخه بابا شما كه سر كاري ... اون آتوساي گور به گوري هم كه ...

راجع به خواهر بزرگت درست صحبت كن!

اوه ساري! اون آتوسا خانم قبر تو قبري.. .

يهو بابا خنده اش گرفت و غش غش خنديد .خودم هم خنديدم و گفتم:

برم بابا؟

نگفتي آتوسا چي؟

سرش گرم شوهر شده يادش رفته يه خواهر تنها هم داره.

خيلي خب برو ولي يادت باشه تا قبل از يازده بايد خونه باشي.

چشم... و يه چيز ديگه...

ديگه چيه؟ اينبار حتما پول مي خواي...

نخير ... ماشين مامانو ...

حرفشم نزن ... چرا هميشه تو ماشين مي بري؟ شد يه بار اون دوستات بيان دنبال تو؟

آخه ددي جونم اونا كه مثل ما يه ماشين تو خونه اشون خاك نمي خوره. شبنم اينا دو تا ماشين دارن يكيش مال داداشيه اون يكيش هم يا

دست باباشه يا مامانش. بنفشه اينام يه ماشين دارن كه هيچ وقت معلوم نيست كجا هست.

در هر صورت نمي شه .تو رانندگيت خركيه.

رانندگيم خركي باشه بهتره تا اينكه خودم خركي باشم.

تهديد مي كني؟

من سگ كي باشم آقاي رادمهر بزرگ رو تهديد كنم. يعني گفتم قدر منو بدونين كه اينقدر گلم.

خيلي خب لوس نشو ...

ببرم؟

بار آخرته ها.

از پشت گوشي محكم بوسيدمشو گفتم:

چشم الهي قربون باباي خوش تيپم بشم.

گوشي را قطع كردم و بعد از بوسيدن عزيز از خانه خارج شدم. سوار ماشين شدم و قبل از حركت سي دي تتلو و طعمه رو توي ضبط چپوندم. از

در رفتم بيرون و در را با ريموت بستم. شبنم و بنفشه را كه در حد مرگ جلف شده بودند شوار كردم و به سمت پاتوق رفتيم. بنفشه كه طبق

معمول جلو نشسته بود سرم را به سمت خوش برگردوند و گفت:

اوا ... حداقل يه سورمه تو اين چشات مي كشيدي كه اينقدر بي روح نباشي! يا يه ريمل به اين مژه هاي بورت مي زدي يه كم رنگ بگيري. آخه اين چه وضعشه؟

اولا به تو ربطي نداره دوما ديدم تيپم به اندازه كافي تو چشم هست ديگه اگه آرايشم مي كردم كه هيچي!

يه نگاه به خودش و شبنم انداخت و دوتايي هر هر خنديدند. خنده هم داشت اينقدر ريمل و سايه و خط چشم زده بودند كه چشمانشان از

سنگيني داشت مي افتاد كف ماشين. ولي من عقايد خاص خودم را داشتم. يا تيپ ساده مي زدم و آرايش مي كردم يا تيپ آن چناني مي زدم ولي

آرايش نمي كردم. بابا هم به خاطر همين به ظاهرم هيچ وقت ايراد نمي گرفت. برعكس آتوسا كه هميشه بابا به او گير مي داد. حتي حالا كه با

ماني ازدواج كرده بود. ماشين را توي پاركينگ پاتوق پارك كردم هر سه پياده شديم. هيمنطور كه داشتيم به طرف در رستوران مي رفتيم صداي

جيغ شبنم بلند شد:

ااااااااااااااااااا فراريييييييييييييييييييي!

نگاهش را دنبال كردم و چشمم به فراري قرمز رنگ فوق العاده اي افتاد كه كنار پاركنگ پارك شده بود و برق مي زد .هر سه با دهان باز

نگاهش مي كرديم .بنفشه به سمت ماشين رفت دستي روي بدنه اش كشيد و گفت:

خداي من! چشمام درست مي بينه؟ اين فراريه؟!

من گفتم:

فراري چيه؟ بگو عروسك!

بنفشه خودش را به غش زد و روي ماشين تشنج كرد. من و شبنم از حال و هواي گيجي در آمديم و زديم زير خنده. دست بنفشه را گرفتم و در

حالي كه از روي ماشين مي كشيدمش پايين گفتم:

پاشو خجالت بكش نديد بديد!

يعني مال كيه؟ مال هر كي باشه مي خوام تورش كنم.

حتي اگه مال يه پيرمرد 09 ساله باشه

كاش مال يه پيرمرد باشه كه زودتر بكشمش اين بشه مال من.

ولي خره تصور كن مال يه توتو باشه! از اون توتو خوردنيا!

عمرا يه توتو بتونه همچين ماشيني بخره.

بيخيال بابا ولمون كنين. بياين بريم تو تا روده كوچيكه بزرگه رو ميل ننموده.

دست هر دو را كشيدم و وارد شديم. هميشه همينطور بودم هر چيزي در همان لحظه اول برايم جذابيت داشت ولي بعد خيلي زود خودم را جمع

و جور مي كردم. دوست نداشتم كسي مرا نديد بديد بداند. براي همين هم هميشه همه مرا مغرور مي دانستند. سقلمه هاي بنفشه و شبنم پهلويم را سوراخ كرد. بي توجه به حالت بهت زده آنها داد كشيدم:

اوووووييي پهلومو سوراخ كردين! چه مرگتونه؟

بنفشه همينطور كه نيشگوني از پهلويم مي گرفت گفت:

زهرمار ... گربه ها اينجان.

با كنجكاوي چشم گرداندم و گفتم:

كيا؟

دردو كيا! گربه ها رو يادت رفته. همونا كه تا يه ماه پيش اينجا پاتوقشون بود. بعد يه مدت ديگه نيومدن! حالا دوباره اينجان. نگاه كن اون وسط نشستن.

اينبار نگاهم به سمت ميز بزرگي كه درست در وسط سالن نيمه تاريك رستوران قرار داشت چرخيد. چهار پسر دور تا دور ميز نشسته بودند و

در حال هر هر و كر كر بودند. نگاه سه تا از آنها رو به ما ميخكوب شده بود و بنفشه و شبنم هم از خدا خواسته مشغول دلبري بودند. نگاهم بي

اراده كشيده شد به سمت پسري كه سرش پايين بود. از همان روزهاي اولي كه ديدمش متوجه روحيه عجيبش شدم. خيلي وقت بود كه خبري از

آنها نبود حالا هم كه آمده بودند درست مثل قبل بودند. 4 پسر فوق العاده جذاب و خواستني كه عين مانكن هاي ايتاليايي مي درخشيدند. خوش

هيكل ... خوش تيپ ... زيبا و خوش قيافه. اما ... يكي از آنها با سه تاي ديگر فرق داشت. وقتي بحث خنده داري به وجود مي آمد او فقط لبخند

مي زد در حالي كه بقيه غش غش مي خنديدند. وقتي دختري وارد مي شد سه نفر ديگر نگاه مي كردند ولي او حتي نيم نگاهي هم نمي انداخت. همين كارهاي عجيبش مرا كم كم داشت نسبت به شخصيت او جذب مي كرد. البته نه اينكه از او خوشم بيايد بلكه فقط كنجكاوم مي كرد. دست

بنفشه و شبنم را كشيدم و به زور سر ميز نشاندم بنفشه در حالي كه هنوز يك وري به آنها نگاه مي كرد گفت:

نگاه كن تو رو خدا ... حقا كه لقبشون برازنده شونه!

شبنم هم با هيجان گفت:

گربه هاي چشم رنگي! عين گربه ملوسن!

و مشخصه عين گربه هم وحشي هستن و پنجول مي كشن

خنديدم و گفتم:

همه پسرا عين گربه وحشي هستن و پنجول مي كشن هر چي هم بهشون خوبي كني آخرش بي چشم رو ان.

بنفشه گفت:

برعكس دخترا كه عين سگ وفادار و عين اسب نجيبن!

شبنم غش غش با صداي بلند خنديد و گفت:

جونم دخترا! از كي تاحالا؟

شك داري؟

آره والا ...

يه نيگا به اين ترسا بنداز ... خداييش عين سگ و اسب نيست.

در حالي كه جلوي خنده امو مي گرفتم گفتم:

هوي اسب و ميمون و هر چي حيوونه خودتي و هفت پشت جد و آبادت از جمله عمه ات.

بيشعور آشغال عوضي ... من كي گفتم ميمون؟ خجالت نمي كشي بهتون مي زني؟

شبنم با هيجان گفت:

كاراي خدا رو نگاه كن! عسلي ... آبي ... سبز ... طوسي.

با تعجب گفتم:

هان؟

چشماي اين تخم سگا رو مي گم بابا! هر كدوم يه رنگن!

خدا ببخشه به نه نه اشون.

حالا نمي شه يه گوشه اشو هم ببخشه به من؟ من به يه گوشه اش هم راضيم.

بنفشه خنديد و با خباثت گفت:

البته اگه اون گوشه از پايين مايينا باشه بهتره. آره؟

شبنم خواست كيفش را توي سر بنفشه بكوبد كه گارسون آمد و مجبور شد صاف بنشيند. بعد از سفارش غذا و رفتن گارسون بحث دوباره شروع شد. بنفشه گفت:

دارم مي ميرم بدونم اينا اسماشون چيه؟

حالا همه چيشونو مي دوني فقط مونده اسماشون؟

خره اسم مهم تره ... مگه نشنيدي مي گن اسم بيانگر شخصيته!

اوهو خانوم روانشناس!

درد بگيرين ... اصلا به شما چه؟ شماها از اون زنايي هستين كه تا آخر عمر به شووراتون مي گين آقا!

شبنم گفت:

فكر كن اسماشون به ترتيب اكبر ... قلي ... اصغر ... غلام باشه. چه شود!

بنفشه اوقي زد و گفت:

اونوقت اگه به دست و پامم بيفتن محاله بهشون پا بدم.

شبنم- نه تو رو خدا!

بنفشه – تو رو كفن كردم.

شبنم- نه نه اتو كفن كني.

هي هي با نه نه هم چي كار دارين. اسمشون هر كوفتي مي خواد باشه باشه. بحث بهتر از اين سراغ ندارين. آخه پسرا اصلا لياقت دارن كه

بخواي واسه فكر كردن روشون وقت تلف كني؟

شبنم- باشه يه چيز ديگه مي گيم. تو بگو بنفشه.

بنفشه- به نظرتون اينا چي كاره ان؟

من و شبنم همزمان گفتيم:

اهههههه ول كن ديگه!

صداي كشيدن شدن صندلي روي زمين حواس هر سه نفرمان را معطوف به آن سمت كرد. يكي از پسرها با قد بلند هيكل ورزيده ولي ظريف كه

تيپ خاكستري شيكي هم زده بود از پشت ميز برخاسته وداشت به سمت دستشويي مي رفت. ناگهان يكي ديگه از پسرها از پشت او را خطاب

قرار داد و گفت:

فربد مواظب باش زيادي خودتو تخليه نكني كه اونوقت مي ترسم ما گشنه بمونيم. در حدي خالي كن كه فقط يه ذره غذا جا داشته باشي بخوري.