قرار نبود

فصل چهار

يه دفعه بنفشه عين كسايي كه كشف بزرگي كردن كوبيد رو ميز و گفت:

ايول اين از اولي ... فربد ... گربه چشم خاكستري ... سن ... حدودا مي زنه بيست و شش باشه. تيپ ... بچه پولدار. قد... بلند. هيكل ... دختر كش!

شبنم خنديد و گفت:

اين از اصغر كه پريد .قصد داشتم واسه بنفشه تورش كنما.

خب حالا تورش كن.

نه ديگه حالا با كلاس شد به تو نمي خوره.

بميري!

اين را گفت و از روي مانتو سينه سمت چپ شبنم را محكم فشار داد. جيغ شبنم بلند شد و همزمان ناليد:

بچه ام بي غذا شد!

داشتيم از زور خنده كف رستوران پلاس مي شديم. زير چشمي نگاهي به ميز پسرها كردم .گربه مزبور سرش پايين و مشغول بازي با سالادش بود. ولي دو نفر ديگر باز هم ميخ ما بودند. براي اينكه خودم را كنترل كنم از جا بلند شدم و گفتم:

من مي رم دستشويي.

بنفشه سريع گفت:

تو حلقت بمونه اگه بخواي فربودو تورش كني.

بمير بابا!

خرامان خرامان به سمت دستشويي راه افتادم. با ناز راه رفتن ادايم نبود بلكه در خونم بود. هر چه هم تمرين مي كردم كه مثل آدم راه بروم يا

در هنگام حرف زدن آنقدر عشوه نداشته باشم باز هم نمي شد .در دستشويي را باز كردم و وارد شدم. فربد جلوي آينه مشغول حالت دادن به

موهايش بود. با ديدن من خودش را كنار كشيد و با لبخند جذاب و دختر كشي گفت:

ببخشيد ... بفرماييد.

از جلوي در دستشويي كه كنار رفت بدون اينكه حتي تشكري بكنم رفتم تو. من كه دستشويي نداشتم فقط مي خواستم برق لب روي لبهايم

بمالم كه كمي رنگ بگيرد. اين تنها آرايش من بود. صبر كردم تا بيرون برود ولي انگار فايده اي نداشت و حضورش را هنوز هم پشت در

دستشويي حس مي كردم. زير لب غرغر كردم:

گمشو بيرون ديگه بابا اه! حالا اگه من اسهال شده بودم و مي خواستم با سر و صدا اينجا يه كارايي بكنم چه خاكي تو سرم مي ريختم؟

هر چه صبر كردم ديدم فايده اي ندارد. ناچار شير آب را باز كردم و چند لحظه بعد بيرون رفتم. با ژست خاصي به ديوار روبروي دستشويي

تكيه داده بود. نگاهي به ديوار انداختم و پوزخند زدم. خاك بر سر به چه ديواري هم تكيه داده خدا مي دونه چقدر بخار جيش و پي پي روش نشسته. از فكر خودم خنده ام گرفت. خواستم دستم را بشورم كه گفت:

مي شه بپرسم به چي خنديدين؟

با حالتي خاص كه توامان داراي غرور و خشم بود نگاهش كردم و سرم را تكان دادم يعني جان؟! انگار حساب كار دستش آمد آب دهانش را قورت داد و گفت:

با همون لحن گفتم:

عذر مي خوام اين رستوران مال شماست؟

نه ... واسي چي مي پرسين؟

ما باباتونه؟

بازم نه.

مال اقوام درجه يكتون چطور؟

اين سوالا واسه چيه؟ معلومه كه نه. منم اينجا يه مشتريه معمولي ولي دائمي هستم.

پس به شما مربوط نيست.

اين را گفتم و سريع از دستشويي خارج شدم. در حالي كه حالت گيج شده او را درك مي كردم كه پشت سرم خشك شده بود.

وقتي سر ميز برگشتم بنفشه و شبنم عين شترمرغ گردن كشيدن و بنفشه گفت:

خورديش؟

چيو؟

چيو نه ! كيو! پسره رو بلعيدي؟

وا! اصلا به اين دهن ظريف مي ياد پسر به اون گندگي رو ...

يهو شبنم خم شد رو صورتم و با يه لحن كشدار و خاص در گوشم زمزمه كرد:

بخورم اون لبارو ...

كوبيدم تو سرش و گفتم:

اه خاك بر سرت حالمو بد كردي! عين اين پسر خرابا چرا حرف مي زني.

بنفشه و شبنم غش غش خنديدن و يهو شبنم گفت:

بنفشه اومد بيرون.

بنفشه هم متوجه فربد شد و گفت:

خنديدم و گفتم:

خب اونوقت شاش داشت كه بشاش بود ...

شبنم و بنفشه هر دو با هم جيغ كشيدند:

كوفت ...

و من غش غش خنديدم .فربد نگاه خصمانه اي به ميز ما كرد و نشست. لابد پيش خودش فكر مي كرد كه دارم براي بچه ها تعريف مي كنم چه

جوري كنفش كردم. بنفشه گفت:

فضولو بردن جهنم ...

بله بردن جهنم گفت چرا اينجا خنكه؟

شبنم هم با كنجكاوي گفت:

راستي اون تو چه خبرا بود؟ كاري نكردين؟

لا اله الا اﷲ ... چرا كارامونم كرديم تموم شد دو روز ديگه صدا وق وق بچه هم ...

شبنم و بنفشه زدن زير خنده. خودمم خنده ام گرفت و وسط خنده براشون قضيه رو تعريف كردم. شبنم كوبيد تو سرم و بنفشه با حالت گريه گفت:

خاك تو سرت كونم من الهي ... چرا لگد به بخت ما زدي آخه. بخت خودت كه خشك شد رفت به ما چي كار داري؟

وا مگه من با شما كاري كردم؟

خب عين يابو جفتك پروندي تو صورت پسره ... از اخماش پيداست! بميرم مادر براي غرورت كه اين دختر پنجول كشيد روش ... بيا بيا بغل خودم يه ذره آرومت كنم.

بي حيا!

قربون تو با حيا! حالا ببين من بي حيا زودتر شوهر مي كنم يا توي آفتاب مهتاب نديده.

شبنم گفت:

آره واقعا كه آفتاب مهتاب نديده. نمي بيني رنگ و روش پريده؟

بالاخره غذا رو آوردن و روي ميز چيدن. غذاي پسر ها رو زودتر آورده بودن و اونا بي خيال از همه جا مشغول خوردن بودن. خداييش اين پسرا

حرف شكمشون كه بياد وسط دينشون رو هم مي فروشن. نگاهي به بنفشه و شبنم انداختم كه ديدم با كلي كلاسو پرستيژ دارن غذاشونو مي

خورن. خنده ام گرفت و خيلي راحت مشغول خوردن شدم. با كلاس تر از همه خودم بودم كه بقيه برام اهميت نداشتن. شبنم با ديدن من اخم كرد و گفت:

اه اه لب و لوچه اتو جمع كن. خاك تو گورت با اين چيز خوردنت.

با دهان پر گفتم:

چشه مگه؟

درد بچه اشه!

وا!

واكمن...

زهرمار ... آخه شما به غذا خوردن من چي كار دارين.

نمي گي مي بينن زشته.

نگاهم به آن سمت كشيده شد .انها بدتر از من مشغول به نيش كشيدن مرغ بودند. فقط آن پسر مرموز خيلي ارام با قاشق و چنگال غذايش را مي خورد. شبنم و بنفشه هم عين من متوجه او شدند و شبنم گفت:

اين پسره قاطي اينا وصله ناجوره!

چرا؟

آخه مثل اينا گاتوري نيست. نگاشون كن دارن عين شتر چيز مي خورن ولي اون نه ...

شبنم گفت:

از همه لحاظ هم از اوناي ديگه يه سر و گردن بالاتره. با كلاس تره مغرورتره مرموز تره خوشگل تره. چهره اش خيلي خاصه ... پوست برنزه

... موهاي بلوطي .... چشماي عسلي...

غريدم:

غذاتونو بخورين.

بنفشه گفت:

نه جون من نگاش كن. دختر كشه دختر كشه! هيكلش دو ساعته رفته رو اعصاب من. تازه نكبت براي من يقه اشم تا رو شكمش باز گذاشته

كه عضله هاي برجسته سينه اشو نشون بده. چقدرم پوستش شفافه. گردنبندشو نگاااااا غلط نكنم طلا سفيده!

شبنم با هيجان گفت:

داره آستيناشو مي زنه بالا ...

يك لحظه نگاهم به او افتاد. پيراهن اسپرت قهوه اي رنگ تنگش در حال تركيدن بود. حق را به بنفشه دادم هيكل خفنش بدجوري روي اعصاب

راه مي رفت. آستينش را تا آرنج بالا زد كه كثيف نشود و آن وقت تازه ما دستان پر مو و عضلاني اش را ديديم. رگ هاي دستانش حسابي

برجسته شده و دلبري مي كرد. مچ دستش قوي و ستبر بود و دستبند چرمي دور آن بسته شده بود. به مچ دست راستش هم ساعت بزرگ

استيلي بسته بود كه پيدا بود مارك دار است ولي ماركش را نمي ديدم .بنفشه زمزمه كرد:

يا امام موسي بن باقر ... من غش!

من و شبنم نگاهي بهم كرديم و زديم زير خنده. بنفشه گفت:

دردو مرض! خنده داره؟

شبنم كه از زور خنده اشك از چشماش مي يومد گفت:

امام موسي بن باقر امام چندم ماست؟

چه مي دونم گير دادينا.

نرين تو رو خدا .... زوده حالا!

از زير ميز پاشو لگد كردم كه آخش بلند شد. فربد رو به پسر چشم سبز گفت:

بهراد به خدا محاله بذارم تو حساب كني.

بهراد هم گفت:

دفعه قبل تو حساب كردي فربد ... مگه سر گنج نشستي اينبار نوبت منه.

پسر چشم آبي در حالي كه دندان هايش را به آرامي خلال مي كرد گفت:

به من نگاه نكنينا! اصلا هم فكر نكين دارين با هم تعارف تيكه پاره مي كنين من مرام مي ذارم وسط و مي رم حساب مي كنم. خودتون با هم كنار بياين.

فربد با خنده گفت:

بله آرسام خان هفته آينده كه گذاشتيمت وسط اونوقت مي فهمي يه من ماست چقدر خامه مي ده.

اون كره است ...

آنها در حال كلنجار رفتن با هم بودند كه پسر چهارم از جا برخاست و به سمت صندوق رفت. بدون چك و چانه زدن با دوستانش بي سر و صدا

پول غذا را حساب كرد. كيف پولش چشمم را گرفت. چرم خالص با طرحي از فروهر. شبنم كنار گوشم ناليد:

پرستيژت تو حلقم.

بنفشه هم با چشمان گشاد شده گفت:

اين منو كشت رفت ... من الان مي رم خواستگاريش ... يا نه! خودم برم زشته ... فردا كه جمعه ام هست مامانمو مي فرستم در خونه اشون.

خنديدم و گفتم:

پاشين بريم كه ديره.

شبنم نگاهي به ساعتش كرد و گفت:

تازه ساعت ده و نيمه كجا بريم؟

خانم گل من كه مثل شما آزاد نيستم تا ساعت 1 بتونم بيرون بمونم. بابام فقط تا 11 اجازه داده.

بي حرف از جا برخاستند. شبنم رفت پول غذا را حساب كند و من و بنفشه از رستوران خارج شديم.لحظاتي بعد شبنم هم به همراه گله پسرها

خارج شد. از رنگ و روي سرخش فهميدم چه زجري را متحمل شده وقتي مجبور شده جلوي آن چهارنفر به سمت در گام بردارد. حالا خوبه

زمين نخورد يا دست و پاش تو هم نپيچيد!

وقتي پسرها از كنارمان رد مي شدند بهراد گفت:

بچه ها شنيدين يه سري بچه تو شهر گم شدن پليس دنبالشونه؟

فربد ادامه داد:

تازه مي گن به جرز ديوارم مي خندن!

آرسام هم دنباله حرف را گرفت و گفت:

وقتي هم مي خندن كلي زشت مي شن! شنيده بوديم هر صورتي با لبخند خوشگل تره ولي اينا تا مي خندن شبيه شتر مي شن.

لجم گرفته بود. مي خواستم برم بكوبم توي صورتاشون. به اونا چه كه ما مي خنديم؟ قبل از اينكه بتونم حرفي بزنم پسر چهارم با اخم گفت:

ببندين فكتونو ...

علاوه بر آن سه نفر من هم ماست هايم را كيسه كردم و حرف در دهانم ماسيد. شبنم و بنفشه هم يكي يك قدم عقب رفتند و پشت من پناه

گرفتند. سر جايم ايستادم تا پسرها فاصله گرفتند. نمي خواستم جلوي آنها سوار ماشين بشويم. مي ترسيدم با ماشين دنبالمان بيفتند و بخواهند

اذيت كنند. من هم كله خراب ... اگر كل كل پيش مي امد تا دم مرگ پيش مي رفتم. از جان خودم نميترسيدم بابت بنفشه و شبنم نگران بودم.

بنفشه با حرص گفت:

اينا به ما گفتن بچه؟

شبنم ادامه داد:

به ما گفتن به جرز ديوار مي خنديم؟

پوزخندي زدم و گفتم:

بله همه اشو با ما بودن ... حتي شترو!

اه چرا من لال شدم نرفتم يه چيزي به اين بچه پروها بگم؟

همينو بگو انگار هر سه تامون لال شديم.

اين آخري خواستم برم بكوبم تو دهن اون آرسام زاغول كه يهو گربه چهارميه رم كرد.

حقا كه گربه كمشه! بايد به اين يكي بگيم يوز پلنگ!

واي خيلي آقاست ديدين چطور دوستاشو دعوا كرد؟پيداست خيلي ازش حساب مي برن.

من اصلا تو حال و هواي حرف هاي آنها نبودم و بي حرف به سمت ماشين رفتم. حتي نمي دونستم اسم اون پسر چيه؟! ولي قيافه اش خيلي برام

آشنا بود. حس مي كردم قبلا جايي ديدمش. هر سه سوار شديم و راه افتادم. تا خودم خانه شبنم و بنفش بر سر پسر چشم عسلي دعوا مي كردن

و توي سر و مغز هم مي زدن. برام مهم نبود. فقط دوست داشتم سر از كارش در بيارم. اينهمه غرورو از كجا آورده بود؟!

همين كه پا را داخل ساختمان گذاشتم باد خنك كولر حالم را جا آورد اساسي. شالم را از سرم كشيدم و گفتم:

اههه شهريور و اينقدر گرما؟!!! يعني داريم مي ريم تو پاييزا...

صداي پدرم حرفم را قطع كرد:

به به دختر وقت شناسم! چه به موقع برگشتي...

نيشم گشاد شد و به سمت بابا كه روي كاناپه جلوي تلويزيون نشسته بود رفتم. بابا مردانه با من دست داد و جايي كنار خودش برايم باز كرد.

نشستم و نفسم را با صداي بيرون دادم. بابا گفت:

خوش گذشت؟

آره ددي جاتون خالي خيلي خوب بود.

دوستات خوب بودن؟

سلام رسوندن اساسي.

ببينم ماشين كه سالمه ...