فصل پنج
اخم كردم و گفتم:
په نه په ... كردمش لا تريلي الانم روح خودمه كه جلوتون لم داده ... منتها خودمو زدم به زنده بودن!
بابا خنديد و گفت:
خيلي خب عصبي نشو ... من بيشتر نگران خودتم.
توي دلم گفتم: معلومه! بابا دستي توي موهاي طلائي ام كشيد و گفت:
بابت اون قضيه كه ديگه ناراحت نيستي؟ با غيض گفتم:
نه چرا ناراحت باشم؟ تا حالا دو سال از عمرم پشت اين كنكور لعنتي تباه شده ... بيست سال ديگه هم روش ...
تو نبايد نا اميد بشي ... مگه كنكور آزاد ندادي؟
چرا ...
من مطمئنم كه اونو قبول مي شي.
و كي به شما اين اطمينانو داده كه من مي رم يوني آزاد؟
يعني نمي ري؟
نخير...
و دليلش؟
دوست ندارم بهم بگن دكتر الكي ... يا اينكه بگن با پول مدرك گرفته. من سطح دانشگاه آزادو قبول ندارم اصلا ...
داري زيادي تند مي ري ... مي دوني خيلي از رشته هاي دانشگاه آزادا توي كشور قطب محسوب مي شن و بهترين رتبه ها و ترازها رو نياز دارن؟
اينا رو مي گن براي دلخوشكنك ما ...
مي شي كه بيراه هم نيست.
وبيدم گفتم:
م ... ي ... ر...م ... فهميدين؟
سال پشت كنكور نموني
/
ست گفتم وگرنه چه فرقي
/
ندارين يكي از بچه هاتون دكتري مهندسي چيزي لبخند گفت:
ي زمين مي ك
آزاد ن ...
خودت بي
كه اصلا دوست
مي كرد با
شما اگه يه كم تحقيق كني اونوقت متوجه
عصبي تر شدم و در حالي كه پايم را رو- اصلا حرف آخر من اينه .... من دانشگاه
بابا شانه اي بالا انداخت و گفت:
ميل خودته ... من براي اينكه به قول براي من داره. مگه آتوسا نرفت خونه
شوهر؟ توام مي ري!
اااا؟ خدا از ته دلتون بشنوه. مي دونم بشه!
بابا كه از حرص خوردن من داشت تفريح- حالا تو براي چي اينقدر عصبي شدي؟
از كوتاهي هاي شما ...
ابروي بابا بالا پريد و گفت:
من چه كوتاهي كردم؟
بهتون گفتم اسم منو بنويسين كلاس كنكور ... نگفتم؟
چرا گفتي ... ولي خوب مي دوني كه چرا اين كارو نكردم.
بله يادمه كه گفتين كلاساي كنكور بد مسيره! به خونه ما دوره! تا دير وقت دستت بند مي شه برگشتنه اذيت مي شي و هزار تا بهونه بني اسرائيلي ديگه.
براي تو كه بچه اي اينا بهونه است ولي براي من كه باباي توام و صلاح تو رو مي خوام...
آمپر چسبوندم و با صداي بالا رفته گفتم:
من نمي خوام صلاح منو بخواين ... بذارين صلاحمو خودم تشخيص بدم.
بابا اخم كرد و گفت:
توي خونه من صداتو نبر بالا ...
بغض كردم. از جا برخاستم و خواستم به اتاقم بروم كه عزيز جون با سيني چايي وارد شد. با ديدن من گل از گلش شكفت و گفت:
ا نه نه اومدي؟ بشين تا برم برات چايي بيارم
و دوباره با سيني چاييش به آشپزخانه برگشت. دلم نيامد به اتاقم بروم و دلش را بشكنم. به ناچار دوباره نشستم. مشغول بازي با ناخن هاي
بلندم شدم كه خيلي قشنگ با لاك مشكي و طلائي ديزاين شده بود. براي فرو دادن بغضم مرتب آه هاي عميق مي كشيدم .بابا دلش به حالم
سوخت. خودش را به طرفم كشيد و دستش را دور گردنم انداخت. خواستم دستش را پس بزنم كه عزيز وارد شد و من مجبور شدم صاف
بنشينم. سيني را جلوي من و بابا گذاشت و گفت:
خوش گذشت نه نه؟
جات خالي بود عزيز جونم ...
دوستان جاي ما دخترم ... بابات هم امشب تو نبودي غذا ازگلوش پايين نرفت. نه نه اين چه صيغه ايه كه تو هر شب جمعه با دوستات مي ري يللي تللي؟
دلم خوشه به همين عزيز...
عزيز آهي كشيد و گفت:
حق داري نه نه ... اين خونه خيلي سوت و كوره ادم دلش مي گيره توش ... من كه پام لب گوره اگه تو نباشي يه چيزي بيخ نفسمو مي گيره
ديگه تو كه جوونم هستي و پر شر و شور ... يه مادريم نيست كه خونه رو برات گرم كنه....
الهي دورش بگردم كه عين بچه ها زود قانع مي شد .بالاخره دست بابا را پس زدم و پرديم توي بغل عزيز و گفتم:
درسته مامانم نيست ولي عوضش عزيز خوشگلمو دارم. اگه شما دلتون به جفنگ بازياي من خوشه منم دلم به شما و حرفاي شيرينت خوشه.
ديگه نبينم از اين حرفا بزنيا! شما رو قد مامانم دوست دارم دورت بگردم الهي.
عزيز پيشينيمو بوسيد و گفت:
الهي سفيد بخت بشي نه نه!
بابا هم بالاخره به حرف آمد و ميان نوشيدن چاييش زمزمه كرد:
الهي!
عزيز من را پس زد و گفت:
شما پدر و دختر بشينين به گپ زدن من از صبح تا حالا روي پا بودم جون تو تنم نمونده. مي رم بگيرم بخوابم.
من و بابا همزمان گفتيم:
شبتون بخير.
بعد از رفتن عزيز بابا كه انگار تحت تاثير حرف هاي عزيز قرار گرفته و مهربون تر شده بود گفت:
چاييتو بخور سرد شد.
چاي را برداشتم و تلخ تلخ سر كشيدم .چند لحظه كه گذشت بابا گفت:
تو بگو برات چي كار كنم كه خوشحال بشي. باور كن هر كاري كه بگي مي كنم ...
موقعيت را براي ماهي گرفتن مناسب ديدم و خبيصانه گفتم:
هر كاري؟
هر كاري كه از عهده ام بر بياد...
دلو زدم به دريا و گفتم:
منو بفرست برم ...
بابا استكانش را روي ميز گذاشت. چشمانش را ريز كرد و گفت:
كجا؟
اونجا كه روي پرچشمش عكس يه برگ داره ...
بابا لحظاتي فكر كرد و سپس اخم هايش را درهم كشيد و گفت:
اين خواسته توئه؟!
آره بابا ... من مي خوام برم اونجا درس بخونم ...
بابا پوزخندي زد و گفت:
مثل آتوسا ...
سريع جبهه گرفتم:
آتوسا با من فرق داشت ...
اونم قبل از رفتن همينا رو مي گفت ... هدفم فقط درس خوندنه! روسفيدتون مي كنم و برميگردم. ولي چي شد؟
آتوسا عقده اي بود ...
در مورد خواهرت درست حرف بزن!
اگه حماقت اون بخواد باعث عدم پيشرفت من بشه هر جور كه دوست داشته باشم در موردش حرف مي زنم.
حماقت نبود ... استعداد داشت! از كجا معلوم كه تو نداشته باشي.
استعداد چي؟
هرزه شدن ...
خون جلوي چشمامو گرفت. خواستم جيغ بزنم كه جلوي خودمو گرفتم. راحت تر از داد و فرياد كردن مي تونستم جواب بابا رو بدم. زل زدم
توي چشماشو گفتم:
دست پروردتونيم! كلاتون رو بذارين بالاتر ...
همين كه اينو گفتم نصف صورتم سوخت. لعنتي! كتك نخورده بودم كه خوردم. ديگه موندن رو جايز ندونستم. از جا بلند شدم و بدو بدو از پله ها بالا رفتم. پريدم توي اتاق و درو بستم. حالا توي خلوت اتاق بنفشم مي تونستم از ته دل زار بزنم.
مامان كجايي؟ كجايي كه شوهرت دست روي ته تغاريت بلند كرد! مامانم آخه چرا رفتي؟
لبتابمو روشن كردم و آهنگ زود رفتي گلم از علي عبدالمالكي رو گذاشتم و صداشو تا ته بلند كردم. با آهنگ مي خوندم و از ته دل زار مي زدم. چراغ گوشيم مدام خاموش و روشن مي شد .بنفشه و شبنم بودن كه هي زنگ مي زدن. ولي حتي حوصله دوستامو هم نداشتم. گوشيمو خاموش
كردم. با لباس بيرون افتادم روي تخت و اينقدر گريه كردم كه خوابم برد.
با صداي غصبي عزيز جون چشمام به زور باز شدن:
آخه دختر مگه خواب جا كردي؟ ساعت دوازده ظهره! پاشو اينقدر كه خوابيدي مي ترسم زردي بگيري! رنگت زرد شده. دم اذون ظهره پاشو
مادر ... خوب نيست دم اذون خواب باشي.
خواستم پتو را روي سرم بكشم كه عزيز پتو را چنگ زد و گفت:
ا هر چي هيچيش نمي گم پرو مي شه .پاشو اين دوستاتم هزار بار بهت زنگ زدن. مي گن گوشيت خاموشه. اين گوشيو بابات برات خريده كه
خاموش كني؟ مادر يه وقت يكي كار مهم بات داشته باشه.
خير فايده نداشت! هر چي گوشمو توي بالش فشار مي دادم و چشمامو محكم تر روي هم فشار مي دادم كه خواب نازنينم نپره فايده اي نداشت. درد اجبار چشم گشودم و عنق نشستم لب تخت. عزيز تند تند در حال جمع آوري تنقلات و لباس هاي ريخته شده كف اتاق بود و در همان حال
غر هم مي زد .هرچقدر هم كه صبح ها بي حوصله بودم و حوصله كسي را نداشتم حوصله عزيز جون رو داشتم. بلند شدم و بلند گفتم:
سلام عزيز جون ... صبحت بخير...
سلام به روي ماه نشسته ات. برو دست و صورتتو بشور صبحونه ات هم روي ميز آشپزخونه اس ... اگه ميلت مي كشه بخور اگه هم نه كه
وايسا يه باره ناهار بخور.
بي حرف از اتاق خارج شدم و به سمت آشپزخانه رفتم. تكه اي نان خشك از روي ميز برداشتم و خرچ خرچ جويدم .از آشپزخانه بيرون آمدم و
روي كاناپه جلوي تي وي ولو شدم و با كنترل شروع كردم اين كانال اون كانال كردن. پي ام سي داشت موزيك ويدئوي شادمهر آهنگ حالم
عوض شده رو مي داد. عاشقشششش بودم. صداشو تا ته زياد كردم و پامو دراز كردم و روي ميز گذاشتم. فكرم عجيب مشغول بود. بابا كه آب
پاكي رو ريخته بود روي دستم. بايد خودم يه كاري مي كردم. ولي آخه چي كار؟ هر چي هم كه طلاهامو مي فروختم و پول رفتن رو جور مي
كردم آخرش نياز به اجازه بابا داشتم. اهل قاچاقي رفتن و اين حرفا هم نبودم. همينم مونده بود برم و بيفتم دست يه آدم نا اهل. پس چه خاكي
بايد تو سرم مي ريختم. اصلا حواسم به آهنگ نبود مدام توي ذهنم داشتم نقشه مي كشيدم. بايد بابا رو راضي مي كردم ولي آخه به چه قيمتي. اينقد توي فكر فرو رفته بودم كه متوجه صداي زنگ نشدم. يكي دستش را روي زنگ گذاشته بود و قصد برداشتن نداشت. از داد و هوار عزيز
متوجه شدم و پرديم آيفون رو برداشتم:
كيه؟
صداي عصبي بنفشه بلند شد:
عزرائيل!
شرمنده ما جون به عزيرائيل نمي ديم.
به من مي دي ... يالا درو باز كن كه اومدم جونتو بكشم بيرون
از كجام؟
از تو حلقت دختره منحرف! فكر كردي از كجات مي كشم بيرون؟ تو بايد ناكام از دنيا بري. وا كن اين درو تا جرش ندادم!
خنده ام گرفت و درو باز كردم. اينقدر عصبي شده بود كه مي خواست درو جر بده!!!! چيزي طول نكشيد كه شبنم و بنفشه پريدن روي سرم:
نكبتتتت چرا ماس ماسكت خاموشه؟ فكر كردي من دوست پسرتم كه گوشيو خاموش كني برات دق مرگ شم؟
خنديدم و گفتم:
اي بابا! چته؟ چرا رم كردي؟ جفتك نزني يه وقت!
براي چي ديشب تاحالا گوشيتو خاموش كردي؟
شبنم خيز گرفت و گفت:
حالا ما شديم مزاحم؟ حالا نشونت مي دم مزاحم كيه .شبنم بيارش ...
كشان كشان مرا به سمت زير زمين كشيدند. هر چه جيغ و داد مي كردم فايده اي نداشت. در زير زمين را باز كردند و هر سه وارد شديم. آب
استخر از تميزي مثل آينه شفاف بود. هر دو با هم مرا به سمت استخر كشيدند و هلم دادند توي آب. فرو رفتم زير آب و چند لحظه نفسم بند
آمد. خدا رو شكر شنا بلد بودم. ولي لباس هايم سنگين شده بود و شنا را برايم سخت مي كرد. با بدختي خودم را به پله ها رساندم و بالا رفتم.
شبنم و بنفشه داشتم هر هر مي خنديدند. موهايم را از توي صورتم كنار زدم و در حالي كه لباس هايم را از تنم در مي آوردم گفتم:
تا حالا كسي بهتون گفته عوضي!؟
شبنم گفت:
نه والا!
عوضيــــــــــــا! نمي گين خفه مي شم؟ مهلت نمي دين آدم لباسشو در بياره.
حقت بود. مي دوني ديشب تاحالا چقدر نگرانت شديم. ديگه صبح زنگ زديم خونه تون كه عزيزت گفت خواب تشريف دارين.
با حوله اي كه روي صندلي هاي كنار اسختر افتاده بود بدنم را خشك مي كردم كه شبنم سوتي زد و گفت:
تا حالا لختتو نديده بودم ...جونم هيكل!
حوله را پيچيدم دور خوردم و گفتم:
درددددد! بيشعور نديد بديد .نگاه نكنين!
بنفشه اومد كنارمو و گفت:
هر كي رو بتوني رنگ كني منو نمي توني! بگو چرا ديشب گوشيتو خاموش كردي؟ چرا حوصله نداشتي.
بنفشه از خواهر به من نزديك تر بود. من مي گفتم ز آب زاينده رو سر مي كشيد و بر مي گشت. محال بود حالم را نفهمد. بايد با دوستانم
مشورت مي كردم سه فكر بهتر از يك فكر بود. هر چند كه بعيد هم مي دانستم آنها با اين مغزهاي فندقي شان چيزي بيشتر از من به ذهنشان
برسد. آهي كشيدم و در حالي كه روي صندلي مي نشستم گفتم:
ديشب با بابام حرف زدم.