فصل یک
/
/
گوهر مقصود باسمه تعالی
مچ دست عالیه رو چسبیدم و در حالی که می دویدیم، گفتم:
بدو عالیه تا بهمون نرسیده.
عالیه س رر رو به عقب برگردوند و همزمان با ص دای جیغش چادرم از س رم کشیده شد و دستی روی شونه ام نشست و در کسری از ثانیه محکم به دیوار کوبیده شدم. چشم هام و از درد بستم.
از کی فرار می کنی ها؟!
چشم هام و باز کردم، از نگاهش خون می بارید.
آقا فرهاد تو کوچه ایم زشته.
بدون اینکه نگاهش رو از من برداره خطاب به عالیه توپید:
تو خفه.
نگاهم به زنجیر بی پلاک دور گردنش بود. نوک انگشتش که به چونه ام رسید، سرم رو با حرص عقب کشیدم، دندون هار و به هم سایید:
علی چی می گه؟ بابات زده؟ ابروهام و تو هم کشیدم:
نه به تو ربطی داره نه به اون علی دهن لق.
نگاهش به موهای باز و برهنه ام افتاد، در حالی که هنوز اخم عمیقی روی ابروهار بود زمزمه کرد:
سرت و بپوشون ... صد دفعه گفتم یه چیزی زیر چادر سرت کن.
در حالی که چادر رو روی سرم می انداختم گفتم:
یادم نمیاد گفته باشم چشم!
دو دستش رو دو طرف سر من به دیوار زد و صورتش رو نزدیک کرد و گفت:
به وقتش می گی، حالا هم فقط یه بهونه بده دستم تا سر بابات و ببرم.
دستم رو روی سینه ار گذاشتم و از لای دندون هام گفتم:
فقط از زندگی من گمشو بیرون.
پوزخندی زد و نگاهش روی دستم ثابت موند و گفت:
بذار همچنان ملاحظه ی تو کوچه بودنمون رو کنم.
دستم رو سریع برداشتم، پوزخندر عمیق تر شد. نگاهم کشیده شد به سمت عالیه، که با استرس طول کوچه رو می پایید.
فرهاد در حالی که نگاهش هنوز روی سینه خودر بود با غیظ گفت:
عالیه؟ عالیه فورا گفت:
بله آقا فرهاد.
نگاهش رو تا چشم هام بالا آورد:
جریان چیه؟
عالیه ترس ان به من نگاه کرد، س رم رو به معنی نه تکون دادم، که دس ت فرهاد روی گلوم نشست:
پس خبریه نه؟ با صدای خشنی گفت:
عالیه .... منتظرم.
عالیه با استرس گفت:
من نمی دونم آقا فرهاد.
فشار دست فرهاد روی گلوم زیاد شد، اونقدر که به سرفه افتادم، عالیه به گریه افتاده بود:
آقا فرهاد، خفه شد.
منتظرم عالیه ... جریان چیه؟
به ذره ای هوا احتیاج داش تم که فرهاد با فش ار دس ت هار این اجازه رو نمی داد، د ست هام که سعی دا شتم باها شون د ست فرهاد رو از گردنم باز کنم بی حس شدن، و چشم هام داشت بسته می شد.
بابار می خواد بدر به پسر عمور مسعود.
د ست فرهاد آروم شل شد، حجم عظیم هوا رو با حرص بلعیدم و سرفه های سنگینم شروع شد.
تو هم موافقی آره؟
چشررم هام و به زور باز کردم. تار می دیدمش. سرررم رو به دیوار تکیه دادم و سعی کردم نفس عمیق بکشم.
کم کم دیدم واضررش شررد. با اخم عمیقی داشررت نگاهم می کرد. عالیه هم با چشم های درشت شده از وحشت نگاهش بین من و فرهاد گردر می کرد .در جواب فرهاد، در حالی که نفس نفس می زدم گفتم:
به تو ربطی نداره.
دندون قروچه ای رفت و گفت:
ربطش رو بعد بهت نشون می دم.
کمی فاصله گرفت، با دستم گردنم رو آروم ماساژ دادم .یک دستش رو به دیوار زد و انگشت اشاره ر رو به نشونه تهدید جلوی صورتم گرفت:
ب شنوم دل به حرف بابات دادی، نه چیزی از م سعود باقی می مونه نه بابات.
حالیته؟
بی حرف نگاهش می کردم .یهو با صدای بلند و داد مانندی تکرار کرد:
حالیته یا نه؟!
عالیه به جای من جواب داد:
حالیشه آقا فرهاد، حالیشه.
قدمی عقب رفت و با سر اشاره زد که بریم. چادرم رو روی سرم مرتب کردم و عالیه هم سریع وسایل خیاطیم رو که روی زمین ریخته بودن، جمع کرد. بدون اینکه نگاهی به فرهاد بندازم از کنارر رد شدم و با عالیه هم قدم شدم.
ساغر؟
ایستادم. عالیه ترسان نگاهم کرد.
یه لحظه نگام کن.
بینیم و بالا کشیدم و به سمتش برگشتم. فرهاد سعی کرد لبخند بزنه، اما اصلا موفق نبود؛ انگار لبخند واسه صورتش یه وصله ی ناجور بود. بی خیال لبخند زدن شد و با صدای آرومی گفت:
معذرت می خوام.
انگار عذر خواهیش واس م نش ونه ی قدرت بود. پوزخندی زدم و دس تم رو به گلوم رسرروندم. نگاه غمگینش رو به دسررتم دوخت. خوب بلد بودم عذاب وجدانش رو بیدار کنم )در واقع مرض داشررتم!د دس رت هار و توی جیب شلوارر کرد و نگاهش رو به چشم هام دوخت. بازوم توسط عالیه کشیده شد و دوباره با هم، هم قدم شدیم تا بریم به این کلاس خیاطی نحس شده.
از پیچ کوچه که گذشررتیم، بازوم و با حرص از دسررت عالیه بیرون کشرریدم و گفتم:
تو محرم ا سرار منی؟ خودت و اون دادار کفتر بازت راپورت من و به فرهاد می دین؟
عالیه ی خور گریه هم سریع چشم هار پر از اشک شد:
من به علی چیزی نگفتم که! صرردای دعواتون تا دو تا کوچه اونورتر هم می ره. من اگر به علی چیزی گفته بودم که الان فرهاد خودر می دونس ت جریان چیه!
حوصله ی حرف زدن با عالیه رو نداشتم. اصلا حوصله ی هیچ چیز و نداشتم.
پرسید:
مسعود کی میاد؟
بی حوصله گفتم:
می خوام صد سال سیاه نیاد.
عالیه هم که فهمید هیچ تمایلی به صحبت ندارم دیگه حرفی نزد.
****
شکلات رو توی دهنم گذاشتم و در حالی که با پوستش بازی می کردم نگاهم روی شریفه بود که جلوی آینه قدی ایستاده بود و با وسواس نسبت به لباسش که رها)صاحب خیاطید داشت واسش پرو می گرفت نظر می داد:
وای رها جون، کوتاه تر.
زیاد دور ب*ا*س*نش رو تنگ نکن ،یه وقت قر می دم پاره نشه.
عالیه که چهار دست و پا روی میز برر نشسته بود رو به من گفت:
واسه کارور جلو چقدر پایین بیام؟ بدون اینکه نگاهم رو از شریفه بگیرم گفتم:
شونزده سانت.
سرر رو نزدیک گوشم آورد و گفت:
ج .... خانوم چه عشوه ای هم میاد!
رها بسته ی سوزن ته گرد رو روی میز گذاشت و با حرص گفت:
وای شریفه دیوونم کردی! چقدر ایراد می گیری! بابا دو د ست دیگه هم باید واست پرو بگیرم اینقدر اذیت نکن.
و بعد سرر رو به سمت سارا چرخوند و گفت:
بیا پرو این و بگیر اعصابم و به هم ریخت.
سارا هم با من و من گفت:
ها؟ من بیام! آخه....
نگاه رها روی عالیه ن ش ست و عالیه هم سرر رو پایین انداخت و خودر رو مشغول نشون داد. قبل از اینکه به دو نفر بعد نگاه کنه من از روی صندلی بلند شدم و گفتم:
من پرور رو می گیرم.
رها هم از خدا خوا سته از شریفه فا صله گرفت و به سمت کار آموزها رفت .
شریفه با پوزخندی گفت:
می بینی؟ می خوای بهشون پول هم بدی سرت منت می ذارن.
بی هیچ حرفی سر شونه ی لباس رو توی د ستم گرفتم و به ا ضافه ر سوزن زدم.
بابات از مشتری های خونه ی منه. مرد خوبیه.
پوزخند زدم و زیر لب گفتم:
خوب؟!
پنس سینه رو هم گرفتم و رفتم سراغ پهلو ها.
آره. خوبه. پدرت مرد خونواده داریه.
قد لباس رو هم که رها مشخص کرده بود. صاف ایستادم و گفتم:
در بیار بعدی رو بپور.
و در حالی که کمکش می کردم لباس رو در بیاره گفتم:
مردی که م*ر*ر*و*ب بخوره و بیاد خونه ی تو دیگه نمی تونه مرد خوب و خانواده داری باشه!
لباس بعدی رو به دستش دادم.
تو مرد های دور و بر من رو ندیدی تا بفهمی بابات در برابر اون ها فرشررته اس. اون فقط وقتی حالش خوب نیست میاد و خودر رو با خوردن زهر ماری خراب تر می کنه و میره.
لباس رو روی تنش کشید و با خنده گفت:
حتما اسم تو رو هم تو عالم م*س*تی انتخاب کرده!
سرر رو نزدیک صورتم کرد و گفت:
به یکی مثل شوهر رها خانومتون می گن حرومی.
کبودی زیر گوشش رو نشون داد و گفت:
به خود ک*ث*ا*ف*تش گفتم دوست ندارم ردی بمونه. حداقل ن صف مرد های این خراب شده مثل همین ع*و*ض*ی حریصن.
سرشونه رو توی دست گرفتم و قیچی رو از روی میز برداشتم و کمی از حلقه که به نظرم اضافی بود قیچی کردم و گفتم:
عجب افتخاراتی! حالا چیزی هم نصیبت می شه؟ یه ابرور و بالا داد و گفت:
تا منظورت چی باشه!
دستم از حرکت ایستاد و با صدای آرومی گفتم:
مثلا صاحبخونه ات و پسرر.
به صورتش نگاه کردم و ادامه دادم:
مثلا شیوه ی صاف کردن اجاره خونه ت.
لبخندی زد و نگاهش رو دورمون چرخوند، من هم به بقیه نگاه کردم. ظاهرا حواسشون به کار خودشون بود.
اگر منظورت سلیم خان و پسرر آقا فرهاده...
به سمتش برگشتم، لبخندی زد و گفت:
به سررلیم خان اجاره خونه نمی دم، باهار جور دیگه حسرراب می کنم و در مورد فرهاد...
یه لحظه چهره ی فرهاد رو وقتی نیاز پیدا می کنه تصررور کردم، حتی در چنین حالی باز هم به نظرم قدرتمند بود و حتی ترسناک تر.
فرهاد خان جواب سررلام من و بده کلاهم و می ندازم هوا، اون با من بگذرونه؟! از محالاته.
این پیراهنش رو هم در آورد و ب عدی رو تنش کرد. این یکی کلا مدلش با دوتای قبلی فرق می کرد و بلند بود. کبودی کنار لبم رو اشاره کرد و گفت:
با کسی دعوا کردی؟
جلوی پار نشستم و از ساسون لباسش گرفتم و گفتم:
کار بابامه. می خواد من و بده به پسر عموم.
مشکوک پرسید:
مگه جز عمو حاج علیت عموی دیگه ای هم داری؟ در حالی که سوزن بین لب هام بود گفتم:
عمو که چند تا دارم ولی فقط عمو حاج علیم با بابام اصررله. این هم پسررر همین عمومه.
پس چرا من ندیدم! فکر نمی کردم عمو علیت پسر بزرگ داشته باشه!
سوزن رو از بین لبهام برداشتم و در حالی که بلند می شدم گفتم:
پسر بزرگشه. این جا نیست، دانشجوئه، اگر هم باشه سمت تو نمیاد، زیادی مثبته.
خندید. لباس و در آورد.
در حالی که لباس ها رو تا می کردم پرسیدم:
عمو حاج علیم هم مشتریته؟
چادر سفید و گلدارر رو از روی میز برداشت و با خنده گفت:
اون ما رو توف و لعنت نکنه، نمی خواد مشتری باشه!
متقابلا خندیدم. دسررتی به شررونه ام زد و از رها خدا حافظی کرد و از خیاطی بیرون رفت. عالیه سرر رو بالا آورد و با ناراحتی نگاهم کرد و رها سرزن شم کرد:
دختر نباید سفره دلت روپیش همه باز کنی.
و سارا با کنایه گفت:
مخصوصا شریفه ی بی شرف که چیزی از مرد های شهر پوشیده نداره.
دو تا از کار آموز ها خندیدن. خب پس همه گور می کردن. نفسررم رو به صورت آه بیرون فرستادم. حتما رها قسمت مربوط به شوهر خودر رو نشنیده که الان اینطور آروم داره نصیحت می کنه.
صدای رها باعث شد بقیه ساکت بشن:
حالا پسر عموت چه شکلی هست!؟
شونه هام و بالا انداختم و در حالی که به سمت میز برر می رفتم گفتم:
دو سال پیش که دیدمش، صورتش توی ریش هار گم شده بود.
سارا با صدای بلند خندید و گفت:
پشم تو بالشی؟!
عالیه نگاهش و با دلخوری از من گرفت، پوزخندی زدم و در جواب س رارا گفتم:
نه دیگه تا اون حد!
رها اخمی به سارا کرد و بعد رو به من گفت:
چند سالشه؟ لب هام و جلو دادم:
باید بیست سال و داشته باشه.
موهام و پ شت سرم جمع کردم و قیچی رو از روی میز بردا شتم و با د ست به عالیه ضربه زدم که خودر رو بکشه کنار. رها پرسید:
حالا چی شده که یهویی بابات اصرار به شوهر دادنت می کنه!؟ بسم اللهی گفتم و برر رو شروع کردم و جواب دادم: