گوهر مقصود

فصل دو

حرف حالا نیس ت. همون دو س ال پیش که می رفت تهران حرفمون و تموم کردن. البته من و مسررعود هیچ حرفی در این رابطه با هم نزدیم. مسررعود از بچگی پیش داییش زندگی می کرد، اینجا نمی اومد. فقط با بابام در ارتباط بود چون بابام همه جوره حمایتش می کرد.

اومد و بگه ساغر و نمی خوام چی؟

س رارا این حرف و زد، ابروهام تو هم رفت و جوابی ندادم. هر چیزی امکانداشت، شاید مادرر خود سرانه حرف من و پیش کشیده بود! اصلا .... اصلا مادرر حرفی نزده بود که! پدرم من و تعارف کرده بود و زن عموم اسررتقبال کرد. دستم بی حرکت مونده بود، عالیه با ترس نگاهم کرد:

خوبی ساغر؟

به عالیه نگاهی انداختم و سرم رو به معنی آره تکون دادم و دوباره مشغول برر زدن شدم.

چقدر ضایع می شدم اگر بگه من و نمی خواد! همه می فهمن که پس زده شدم و زبون خونواده ی تقوی مخص وص ا خود فرهاد بلند می ش ه. ولی با همه این حرف ها چه کیفی می کنم پدر و مادرم ض ایع بش ن. اون وقت برای همیش ه نمی تونن دیگه به کاری مجبورم کنن.

برر لباس تموم شررد و رها هم تاییدر کرد، وسررایلمون رو جمع کردیم و به همراه عالیه از خیاطی بیرون اومدیم.

تا به خونه برسیم عالیه تو خودر بود. وارده محله ی خودمون که شدیم صبرم تموم شد و گفتم:

عالیه چته؟ حوصله ام سر رفت!

عالیه با لبهای جلو اومده گفت:

پسر عموت کی میاد؟

شونه هام و بالا انداختم:

بابا میگه تو همین یکی دو روز میاد.

یعنی ... یعنی اگه بیاد ...

نفسش رو بیرون فرستاد:

اگه بیاد و تو رو بخواد! تو باهار می ری؟ سرم و کج کردم و گفتم:

نمی خوام به چیزی فکر کنم. حداقل تا وقتی اتفاق نیفتاده.

عالیه با پافشاری ادامه داد:

ولی فرهاد نمی ذاره. به علی هم گفته، اگر ساغر بخواد زن کس دیگه ای بشه

...

حرفش رو قطع کردم:

فرهاد غلط کرده تعیین تکلیف کنه.

اما انگار عالیه قصد بی خیال شدن نداشت:

ندیدی ش ریفه چی می گفت؟ فرهاد به کس ی رو نمی ده. تو هم انگار بدت نمیاد! اص لا کیه که از فرهاد بدر بیاد. دیدی داره بهت توجه می کنه داری ناز می کنی. اون دست رو هر کی بذاره...

با حرص گفتم:

بس کن عالیه. تو شرایطی نیستم که بخوام اصلا به چیزی فکر کنم.

صورتم رو اشاره کردم و گفتم:

ببین! حق فکر کردن ندارم.

با ناراحتی نگاهم کرد و بالاخره دهنش رو بس رت. من هم دیگه حرفی نزدم ،جلوی در خونه ی ما از هم دیگه جدا شدیم.

برادرر علی جلوی در حیاط شون ای ستاده بود. در ست دیوار به دیوار خونه یما.

با سر سلام کرد که با اخم روم و ازر برگردوندم. هنوز جای دست فرهاد روی گلوم درد می کرد، اون هم به خاطر دهن لقی علی.

***

ساغر؟ آبجی؟

چشم هام و باز کردم، اسما کنارم روی تخت نشسته بود. لبخندی به روم زد:

بیدار نمی شی؟ من حوصله م سر رفت.

اخم کردم:

تو چرا حوصله ت سر بره؟ برو درست رو بخون.

از تخت پایین اومدم و در حالی که تخت رو مرتب می کردم غر زدم:

تو حوص له ت س ر بره باید درس بخونی! س اغر حوص له ار س ر بره باید حمالی کنه.

اسما با دلخوری گفت:

چرا سر صبحی تلخ حرف می زنی ساغر!

از اتاق بیرون اومدم:

به من نچسب اسماء. اصلا حوصله ی تو یکی رو ندارم.

و از خونه خارج شرردم و به سررمت دسررتشررویی داخل حیاط رفتم. جلوی در ای ستادم و خودم رو توی آینه ی کنار در نگاه کردم. نگاهم ک شیده شد سمت گردنم، خدا رو شررکر جای دسررتش نمونده بود. پوفی کردم و زیر لب زمزمه کردم:

وحشی!

وقتی داخل خونه برگشتم. اسما رو دیدم که دستمالی توی دستش گرفته بود و داشررت خیر سرررر گردگیری می کرد. فقط دو سررال ازم کوچکتر بود، هر دو لاغر اندام بودیم ولی اسما زیادی ریز نقش بود. مخصوصا که قدر هم از من کوچکتر بود. در حالی که به سمت آشپزخونه می رفتم با حرص گفتم:

اسما حوصله ندارم باز غر بشنوم. برو توی اتاقت و درست رو بخون.

با صدای بغض دار گفت:

از من متنفر نبار ساغر.

جلوی در آشپزخونه ایستادم و با تعجب به سمتش برگشتم:

کی گفته ازت متنفرم!

چشم هار سریع پر از اشک شد:

نیازی نیس ت کس ی بگه! تو از دوس ال پیش که به خاطر مریض ی مامان از مدرسه در اومدی با من بد شدی. حالا که قراره ازدواج کنی و از اینجا بری بیا کینه رو از قلبت...

اخم کردم:

من از مدرسه بیرون نیومدم! بابا من و در آورد.

با بغض گفت:

حالا هر چی! بابا که چند ماه پیش دوباره راض ی ش د بری مدرس ه، خودت نخواستی.

پوفی کردم و بی حرف وارد آ شپزخونه شدم. من شاگرد ممتاز مدر سه بودم واسما به زور من درس می خوند. نگفتم حسودیم می شه که چرا اسما رو برای مراقبت از مامان از مدرسه در نیاوردن. و اینکه حالا ک سرم می شه با ا سما که دو سال ازم کوچیکتره برم سر یه کلاس بشیم.

جدا از همه این ها خودم هم دیگه حوصله ی درس خوندن نداشتم. پشت میز صبحونه نشستم و با صدای بلند خطاب به اسما گفتم:

مامان کجاست؟

با صدایی که هنوز هم لرزر داشت گفت:

رفته خونه ی عمو حاج علی، مسعود اومده.

لقمه ای که آماده کرده بودم رو روی میز گذاشتم. مسعود اومده بود؟ با اینکه بابا گفته بود همین روز ها میاد ولی نمی دونم چرا اینقدر استرس گرفته بودتم! شاید چون هیچ وقت به حرف های دیروز نرسیده بودم. به اینکه ممکنه مسعود من و نخواد.

نفسم رو به صورت آه بیرون فرستادم و با صدای بلند گفتم:

نمی دونی چند روز می مونه؟

نه.

بی قرار شده بودم. از پشت میز بلند شدم و یه لیوان چای برای خودم ریختم و بقیه ی میز رو جمع کردم.

با لیوان چای به اتاقم برگش تم و پش ت پنجره ایس تادم. علی با زیر پور رکابی کنار توری کفترهار بود و تا کمر توی توری خم ش رده بود. لته ی کشررویی پنجره رو باز کردم و رور خم شدم:

هی علی؟

در حالی که یه دونه از کفتر هار توی دس تش بود بیرون اومد و به س مت من سرر رو بالا گرفت و گفت:

به به !! چه طوری گردن قشنگ؟ چقدر گردن بند جدید بهت میاد!

ک*ث*ا*ف*ت ع*و*ض*ی منظورر ش راهکار دیروز فرهاد بود. مطمئنا از قضیه ی دیروز باخبر بود وگرنه از روبرو چیزی مشخص نبود چه برسه به حالا که علی با من فاصله داشت و پنجره ی ما دومتری از سطش حیاط اون ها بالاتر بود.

با پوزخندی گفتم:

خدا یکی از این گردنبند ها نصیب خواهرت کنه.

اخم کرد و من با جدیت ادامه دادم:

به جای خوشمزگی برو عالیه رو صدا کن.

در حالی که به سمت خونه می رفت گفت:

افسار تو رو فقط فرهاد داره و بس.

حیوون نیستم.

پ شت پنجره اتاق عالیه ای ستاد و با د ستش به شی شه ضربه زد و در همون حال گفت:

اما سرکشی.

عالیه از خونه بیرون اومد و زیر پنجره ما ایستاد بهش علی رو اشاره کردم. عالیه به سمت علی که چند قدم باهار فاصله داشت چرخید و گفت:

برو دیگه! واسه چی اینجا واستادی؟ علی هم یه ابرور و بالا داد و گفت:

من که بعدا از زیر زبونت می کشم بیرون. خب چرا خودم نشنوم؟!

عالیه سرر رو با کلافگی تکون داد و رو به من گفت:

این و ولش کن. حرفت رو بزن.

نفسم رو فوت کردم و با صدای آرومی گفتم:

مسعود اومده.

علی با لحن خشکی گفت:

خب خور اومده!

عالیه چپ چپ نگاهش کرد و رو به من با نگرانی گفت:

تو دیدیش؟

جرعه ای از چای خوردم و گفتم:

نه، تازه بیدار شدم. نگرانم عالیه.

علی کفترر رو توی دستش جا به جا کرد و گفت:

تو واسه چی نگران باشی؟ رو به علی با اخم گفتم:

اگه قراره گور کنی پس دهنت و ببند.

اخمی کرد و ساکت شد. عالیه جواب داد:

نگران نبار ساغر، هر چی خدا بخواد همون می شه.

باز علی مثل قاشق نشسته خودر و انداخت وسط:

چی چیو هر چی خدا بخواد! خدا هم بخواد فرهاد نمی ذاره حتی مسررعود نگات کنه، چه برسه به این که این وصلت سر بگیره.

با حرص جواب دادم:

من دوساله که نامزد مسعود شدم، علاقه ی فرهاد توهمه.

علی به سمت توری رفت و کفترر رو انداخت تور و گفت:

به واسررطه ی چهار کلمه حرف بزرگ تر ها که آدم زن یکی نمی شرره! باید قلبت باهار باشه که نیست!

با کنایه گفتم:

لابد قلبم پیش آقا فرهاده!

یه ابرور و داد بالا:

جز این هم نباید باشه.

«برو بابا» یی زیر لب گفتم و رو به عالیه ادامه دادم:

می گی چیکار کنم؟ اگر مامانم گفت برم دیدنش، برم؟ عالیه لب هار و کج و کوله کرد و گفت:

من نمی دو...

خیلی بی جا می کنی بری.

خونم به جور اومد از دست این پسر. رو بهش با حرص گفتم:

چرا دهنت و نمی بندی؟ باید حتما یه حرف زشتی بزنم که خفه شی؟ موهار و با دستش عقب زد و گفت:

بلبل زبونی هات و بذار واسه وقتی فرهاد باز هم خفتت کرد.

دندون هام رو محکم به هم فشار دادم. علی به سمت خونه رفت و من به عالیهتوپیدم:

تو باز نتونستی جلوی زبونت و بگیری؟!

عالیه با درموندگی گفت:

اومدم خونه که باهار دعوا کنم. بهش گفتم چرا به فرهاد گفته و فرهاد چنین کاری کرده. همین.

با چشم های گرد شده گفتم:

همین!! کل قضیه رو گفتی، دیگه چیش موند؟ یعنی خاک بر سر من که میام با تو درد دل می کنم و از تو نظر می خوام.

لب هار و جلو داد و گفت:

من خواستم از تو دفاع کنم.

ساغر مامان اومد.

رو به عالیه گفتم:

اسما میگه مامانم اومد. بعدا می بینمت.

و سریع سرم رو آوردم داخل و پنجره رو ب ستم. لیوان نیمه پرم رو بردا شتم و از اتاق بیرون اومدم.

مامان چادرر رو روی جالباسی پشت در آویزون کرد و گفت:

یکی ندونه فکر می کنه پس رر از س فر خارجه اومده. خوبه هنوز درس ش تموم نشده!

وقتی برگشت متوجه من شد. به هم سلام کردیم. رو به اسما گفت:

باز تو دستمال گرفتی دستت؟

فوری گفتم:

بهش گفتم بره درس بخونه خودر گور نکرد.

مامان هم در حالی که به سمت آشپزخونه می رفت گفت:

می دونم دیگه! کرم از خودشرره. چهار سررال دیگه هم یه نمره کم بیاره میگه چون فلان روز خونه رو تمیز کردم نتونستم درس بخونم.

اسما با چشم های گرد شده گفت:

من کی همچین حرفی زدم! چرا من و اینقدر بچه فرض می کنین! به خدا فقط دو سال از ساغر کوچیک ترم!

مامان از توی آشپزخونه با صدای بلند گفت:

لابد دو روز دیگه می گی چرا ساغر شوهر کنه و من نه!

با خنده به اسررما نگاه کردم. خودر هم خنده ر گرفته بود. مامان هم که ول کن معامله نبود:

بعد یکی مثل مسعود واسه تو نامزد کنیم که هر وقت پاشد اومد بریم دیدنش و مادرر واسمون چشم و ابرو بیاد.

اسما با صدای آرومی گفت:

معلومه حسابی دلش از زن عمو پره ها!

مامان هم چنان صدار می اومد:

لابد پیش خودشون فکر می کنن دخترمون رو دستمون مونده! تقصیر باباتونه وگرنه من می زدم زیر همه چی.

دستمال رو از دست اسما گرفتم و گفتم:

برو تو ا تا قت. اگر هم نمی خوای درس بخونی الکی جلوی ک تاب هاتبشین.

با ناراحتی گفت:

اما من می خوام کمکت کنم.

پوفی کردم و گفتم:

تو رو به خدا حرف نساز، به اندازه کافی تو این خونه حرف و حدیث هست.

سرررر رو تکون داد و با شررونه های افتاده به اتاقش رفت. من هم دسررتمال به دست به سمت آشپزخونه رفتم. دستمال رو توی کشو گذاشتم و به تک کابینت کنار اجاق گاز تکیه دادم. مامان داشت پیاز خورد می کرد:

بابات گفت شب آماده باشین بریم خونه عموت.

با لحن دلخوری گفتم: