گوهر مقصود

فصل سه

با این قیافه بیام؟!

مامان با خونسردی گفت:

اون که خیلی کمرنگ شده، کرم بزنی هم که دیگه دیده نمی شه.

با صدای آرومی گفتم:

ولی من نمی خوام بیام.

صدای برر زدن های چاقو متوقف شد و گفت:

ساغر تو رو به هر کی می پرستی قسم، دوباره جنجال به پا نکن.

با من و من گفتم:

اگر ... اگر مسعود ... من و نخواد چی؟ فورا گفت:

غلط کرده. از تو بهتر کجا می خواد پیدا کنه؟ مگه دسررت خودشرره؟ دختر دارم مثل دسته گل تحویلش می دم!

نفسم رو فوت کردم و گفتم:

فعلا که دس ت خودش ه و می تونه بگه تو این دوس ال فهمیده که من و نمی خواد ،یا حتی بگه به کس دیگه ای علاقه داره.

مامان با اخم عمیقی به حرف من گور داد و با لحن ترسناکی گفت:

اون بگه تو رو نمی خواد. اون موقع من می دونم و بابات.

با ناراحتی گفتم:

پس تکلیف غرور من چی می شه؟ بعد هر کی پرسید چرا عقد نکردین بگم مسعود پسم زده؟

مامان لب هار و به هم فشررار داد و نفسررش رو با حرص از راه بینیش بیرون فرستاد و بعد از چند ثانیه گفت:

نمی خواد ش ب بیای. جواب بابات با من. باید اون ها دنبال ما باش ن. نه ما دنبال اون ها.

لبخندی رضایتمندانه زدم و گفتم:

ممنونم مامان.

***

پتو رو کشیدم روی سرم و سعی کردم به صداهایی که از بیرون می اومد گور ندم.

از خونه عمو برگ شته بودن، همه ی حوا سم پیش حرف یک ساعت پیش عالیهبود که گفته بود فرهاد می خواد حال مسعود و جا بیاره. هنوز هیچی نشده دلم برای مسعود می سوخت.

ص داهاش ون کمتر و کمتر می ش د و من فکرم به همه جا س رک می کش ید.

صدای باز شدن در اتاقم اومد.

خوابی ساغر؟

صدای ا سما بود. سرم رو آروم از زیر پتو بیرون آوردم. نگرانی از یک طرف و کنجکاوی بابت دونستن وضعیت خونه عمو باعث شد نتونم نقش خواب بودن رو به خوبی بازی کنم.

اسما توی تاریکی به سمت تخت اومد و لبه ر نشست و گفت:

خیلی قیافه ر بهتر ش ده. ص ورت ش یش تیغه و ظاهر ش ق و رق و ش کل صحبت کردنش، همه باعث شده بود یه جنتلمن تحصیل کرده به نظر بیاد.

پوزخندی زدم، اگر قرار بود رفتن به تهران رور تاثیر بذاره اون که از بچگیش اون جا بزرگ شده بود! نو دیده ی جو زده ی دانشگاه نرفته!

اسما به من نگاه نمی کرد و با هیجان و البته با صدای آرومی حرف می زد:

همه که وارد ش دیم بعد از من که نفر آخر بودم هی گردن می کش ید تا ببینه کس دیگه ای هم هست!

به سمتم برگشت و با لبخندی کش اومده گفت:

منتظر تو بود.

با این که دلم مثل سیر و سرکه می جوشید سعی کردم ظاهرم خونسرد باشه:

خودت به تنهایی حدس زدی؟

لبخندی احمقانه زد و هیچی نگفت. آروم پرسیدم:

کسی از من سراغی نگرفت؟ چشم هار درخشید:

چرا! گرفت.

با صدای آروم تری گفتم:

عمو؟

صورتش رو نزدیک کرد و با صدای کلفتی گفت:

عمو جان اگر صلاح بدونین یه تاریخی رو برای عقد من و ساغر م شخص کنید.

چشم هام گرد شد و گفتم:

داری جدی حرف می زنی؟ با همون لبخند کش اومده گفت:

به روح عزیز.

باور کردم. چون به روح عزیز قسم خورده بود. حالا باید خوشحال می شدم یا ناراحت! م سعود خودر از بابا تاریخ عقد رو پر سیده بود. حتما بابا الان توی دلش عروسی بود. با فرهاد چه کنم؟ وای فرهاد!

به سقف زل زدم و گفتم:

می خوام بخوابم.

فکر کنم توی دو سرره روز آینده مراسررم باشرره. بابا با عمو پچ پچ می کردن .

مسعود به من گفت چه قدر تغییر کردی اسما!

ریز ریز خندید:

حالا انگار چند صد ساله من و ندیده!

کلافه گفتم:

اسما، گفتم می خوام بخوابم.

آروم به بازوم ضربه ای زد و گفت:

باشه آبجی جون خوب بخوابی.

و از اتاق بیرون رفت. خوب بخوابم؟ خوب! اصلا بخوابم؟!

خدایا خودت حواست به همه چیز هست. مگه نه؟!

***

چادرم رو زیر گلوم محکم چس بیدم و قدم بعدی رو برداش تم و به کفش هایی که روی پله ها جفت شده بودن نگاه کردم.

اومدی ساغر؟

سرم رو بالا آوردم و به چشم های قرمز زن عمو نگاه کردم. به هق هق افتاد:

بیا ببین از خدا بی خبر ها به خاطر یه کیف پول چه بلایی به سر پسرم آوردن!

می خواسررتم باور کنم که به خاطر کیف پولش بوده اما نمی شررد. با صرردای تحلیل رفته ای گفتم:

حالش خوبه؟

نزدیک شد و دستم رو گرفت و گفت:

ب یا از در بیرون بر و تو ا تاقش. بق یه فکر می کنن خوا به ولی ب چه م از درد بدنش نمی تونه بخوابه.

دمپایی هام و در آوردم و دنبالش ک شیده شدم. در اتاق رو آروم باز کرد. تخت گوشه ی اتاقش بود.

می بینیش؟ جای سالم توی بدنش نذاشتن بی انصاف ها.

بی اراده وارد اتاق شردم. زن عمو هم پشرت سررم اومد داخل اتاق و در رو هم بست.

مسعود جان مادر؟

جوابی نداد. رو به زن عمو گفتم:

خوابه زن عمو بیدارر نکنید.

به محض تموم شدن جمله ام مسعود تکونی خورد و به سمت ما چرخید، اول از همه خط افقی کبود روی بینیش به چشم اومد و بعد پارگی کنار لبش. چشم هار و ریز کرد و آروم گفت:

خوبی ساغر؟

لرز خفیفی کردم. جمله ار دوستانه و یا یه سوالی ساده نبود. اسما راست می گفت، تغییر کرده بود. انگار گذشررت دو سررال ندیدن کافی بود که اسررتخون بترکونه و مردونه تر به نظر بیاد. نگاهم روی سینی کنار تخت ثابت موند. لیوان چای ن صفه .یه کا سه ک شمش و قندون پر از قند. بدون این که بهش نگاه کنم، زیر لب گفتم:

سلام خوبی؟

مسعود توی جار نشست و تازه نگاهم به دست باند پیچی شده ر افتاد. بهخودم نهیب زدم:

آروم بار ساغر، شاید واقعا کار جیب بر ها باشه.

آروم گفتم:

مگه خبر داشتن که پول همراهت داری؟

با من داری صحبت می کنی؟

س رم رو بالا آوردم و با تعجب به ص ورت مس عود نگاه کردم. مگه تو این اتاق کس دیگه ای هم بود که جیبش رو زده باشن!! پوزخندی زد و گفت:

لابد می دونستن دیگه!

سرم رو کج کردم و گفتم:

خب چرا پول رو همون اول ندادی که این بلا رو سرت نیارن!؟ هنوز همون پوزخند کذایی روی لبش بود.

واسه پول دادن که مشکلی نداشتم!

زن عمو به سمت سینی رفت و لیوان رو بردا شت و در حالی که به سمت در می رفت گفت:

الان براتون چایی میارم.

و خارج شد. به محض خروج زن عمو مسعود با لحن خشکی ادامه:

اما نمی تونستم از ناموسم بگذرم.

با چشم های گرد شده نگاهش کردم. دندون هار و به هم فشرد:

فرهاد کیه؟

قلبم برای یک ثانیه نزد. پس کار فرهاد بود. چه خور خیال بودی س راغر که فکر می کردی ممکنه کار اون نباشه!

با توام.

با گیجی گفتم:

ها؟

چشم های مسعود از خشم قرمز شده بود و با صدایی که سعی می کرد بالا نره گفت:

گفتم این بی شرررف کیه که به خودر اجازه داده به من بگه از تو دس رت بکشم؟

با تته پته گفتم:

من ... نمی دونم!

به فا صله ی ک سری از ثانیه، قندون توی سینی، توی د ست سالم م سعود قرار گرفت و من فقط تون ستم سرم رو خم کنم، قندون چینی محکم به دیوار خورد و قند ها و تکه های قندون هر کدوم به یک سمت ریختند.

کمی به سمت من متمایل شد و گفت:

مثل بچه آدم جواب من و بده.

و شمرده شمرده ادامه داد:

گفتم. فرهاد کیه؟

ترسرریده بودم. البته بیشررتر از اون حرکت ناگهانیش جا خورده بودم. چادرم رو توی مشتم جمع کردم و گفتم:

من نمی دونم چی باید بگم؟

پتو رو از روی خودر کنار زد و از تخت پایین اومد. وقتی قدم اول رو برداشتقیافه ار از زور درد توی هم رفت. با ترس نگاهش می کردم.

در اتاق باز شد و زن عمو با سینی کوچکی با دو لیوان چای وارد اتاق شد و با تعجب اول به مسررعود که وسررط اتاق ایسررتاده بود نگاه کرد و بعد نگاهش به شکسته های قندون افتاد، اما قبل از اینکه حرفی بزنه، مسعود پیش دستی کرد:

می شه با ساغر تنها باشم؟

زن عمو لبخندی شبیه سکته کرده ها زد و گفت:

ها! پس صدا از توی اتاق بود؟! ... باشه. چرا که نه!

و سینی رو همون جا پ شت در گذا شت و از اتاق خارج شد. با رفتن زن عمو انگار امید من هم از در رفت.

قدم دیگه ای برداشت و درست رو به روی من نشست و با صدای آروم و لحن ترسناکی گفت:

هر گذشته ای داری اینجا چال می کنی و با من میای تهران.

لال شده بودم. حتی نمی دون ستم چه اتفاقی بین شون افتاده! فرهاد چی گفته و م سعود چی جواب داده که کار شون به زد و خورد ک شیده! نمی تون ستم جمله بندی کنم تا از خودم دفاع کنم، و حالا مسررعود از من می خواس رت از خیر گذشته ای بگذرم که به اشتباه برداشت کرده!

گوشش رو نزدیک صورتم کرد و گفت:

نشنیدم بگی چشم!

فقط تونستم بگم:

سو تفاهمه.

صورتش رو به سمتم چرخوند و لبخند محوی روی لبش نشست:

باشرره .یه سررو تفاهمه. من هم حرفی نزدم! فقط دارم می گم همین جا، توی همین اتاق تصررمیم می گیریم که دیگه در رابطه با این موضرروع حرفی نزنیم.

باشه؟

حس بدی بهم دسررت داده بود، مثل صررحبت با دیوار. بی اراده اخم کردم و با صدای آرومی گفتم:

باشه.

سرر رو تکون داد و زیر لب گفت:

خوبه.

و بعد نگاهش به چادرم کشیده شد، چادرم رو که کمی عقب رفته بود، به جلو ک شیدم و دوباره زیر چونه ام محکم نگهش دا شتم. پوزخندی زد و بلند شد و در حالی که به سمت تختش می رفت گفت:

قرار بود فردا صبش عقدمون باشه.

روی تخت نشست و با نگاه به من هر دو ابرور و بالا داد و گفت:

اما نمی شه.

بی اختیار پرسیدم:

چرا؟

دراز کشید و در حالی که باز قیافه ر از درد توی هم رفته بود گفت:

باید بیشتر فکر کنم.

دهنم باز موند. اخمی کردم و عزم بلند شدن کردم. صدای جدیش باعث شدلحظه ای مکث کنم:

اما این باعث نمی شه به حال خودت بذارمت!

وقتی قیافه ی شرروک زده ی من و دید، لبه ی پتور رو با دسررتش چسرربید و با نیش باز شده گفت:

جدا از شوخی، منتظر نظر قطعی پدرتم، هنوز تاریخ دقیقی نگفته.

چشررم هام و ریز کردم و نگاهش کردم. چشررم هار همراه لب هار می خندیدن. مثلا شوخی کرد؟! دستم رو روی دستگیره در گذاشتم و گفتم:

خدا نگهدار.

و در رو باز کردم.

سرراغر بیشررتر هم به خاطر قیافه امه، آخه عکس های نامزدیمون خراب می شه.

دندون هام و به هم فشردم و پام و از در بیرون گذاشتم.

بیا دختر لا اقل چاییتو بخور.

بیرون در ایستادم و به سمتش برگشتم. لبخندی زد و گفت:

چایی دوست نداری؟

در حالی که با حرص به صورتش نگاه می کردم در رو محکم به هم کوبیدم. و دیگه به داخل خونه نرفتم تا زن عمو رو ببینم. ع صبیم کرده بود. نه به اولش که زد زهره ترکم کرد! نه به آخری که خوشررمزگیش گرف ته بود. من احمق چرا نفهمیدم داره من و دست می ندازه؟! آخه اگر قرار بود فردا تاریخ عقد باشه من بی خبر می موندم؟!! یا مسعود اینقدر شجاع شده بود که بخواد بگه فعلا عقدنکنیم!!!!

از در حیاط که خارج شدم، با علی رو به رو شدم که از حیاطشون در اومد. نا خود آگاه مکث کردم. مشکوک به من و در حیاط عمو حاج علی نگاهی کرد و قدمی به سمت من اومد. روم و ازر گرفتم و به سمت خونه خودمون رفتم. با عصبانیت کنایه زد:

خور گذشت؟

قبل از اینکه وارد حیاط بشم به سمتش برگشتم و گفتم:

آره، جات خالی، گفت دفعه بعد علی رو هم با خودت بیار.