فصل چهار
و در مقابل نگاه خشمگینش وارد حیاط شدم و در رو بستم.
زیر لب غرزدم:
- می ره به فرهاد می گه؟ خب بره بگه! چند نفر اختیار دار زندگی من هستن؟ چادرم رو از سرررم در آوردم و روی بند رخت توی حیاط انداختم. موهای بازم که به خاطر عرق کردنم به گردنم چسرربیده بودن رو از دور گردنم جدا کردم و د ستم رو زیر شون بردم و تکون شون دادم. پیراهنم که بلندیش تا کمی زیر زانوم بود رو بالا دادم و لبه ی حوض ن ش ستم و پاهام رو توی آب فرو بردم. سرمای دلنشین آب زلال حوض که م*س*تقیم به جوب عریض جدا شده از رود خونه شهر وصل بود باعث شد آرامش بگیرم.
سرم رو روی زانوهام گذاشتم و موهای ل*خ*تم از دو طرف صورتم پایین رفتن و نوکشون روی سطش آب قرار گرفت.
هفته ای یک بار آب حوض رو خالی می کردیم و بعد در کانال رو باز می ذاشتیم تا با آب رودخونه پر بشه. چند بار توی زم*س*تون که در چوبی کانال حوض رو برداشررتم پشررتش مار بود. اما تا وقتی که اون در بسررته بود، حوض خطری نداشت.
آهی کشرریدم. من مسررعود و نمی خواسررتم. هر جور بهش فکر می کردم نمی تونستم حسی بهش داشته باشم. می خواستم محکم باشم. اما هیچ وقت یادم نمیاد روی حرف بابا حرفی زده با شم. به غیر از چند شب پیش که هنوز نتیجه ار روی پوستم خودنمایی می کرد.
ص دای باز ش دن در حیاط باعث ش د س رم رو بلند کنم. اس ما بود. با دیدنم لبخندی زد و گفت:
سلام.
جوابش رو ندادم و دوباره سرم رو روی پاهام گذاشتم. صدای قدمهار نزدیک شد و بعد حس کردم که کنارم نشست. به سمتش چرخیدم. کفش هار رو در آورده بود و داشت پاهار رو توی آب قرار می داد.
با لحن خشکی گفتم:
برو تو خونه. آب سرده، سرما می خوری.
کلاه فرم مدرسه ر رو از سرر بردا شت و در حالی که د ستش رو به بافته ی موهار می رسوند گفت:
چقدر هم که تو نگران منی!
موهار رو باز کرد و گفت:
الان سررعید رو تو کوچه دیدم. گفت خونشررون بودی! .... رفته بودی پیشمسعود؟
اخم کردم و گفتم:
جالبه که همیشه سعید ساعت های برگشتن تو توی کوچه س!
اون هم اخم کرد:
خودت هم حرفی که می زنی قبول نداری. پس دیگه ادامه نده.
و س ریع بلند ش د و از حوض خارج ش د. هنوز چند قدمی دور نش ده بود که گفتم:
من با مسعود ازدواج نمی کنم.
اسرما که روی وس ایلش که روی زمین بود خم ش ده بود ثابت موند. و یهو به سمتم برگشت و گفت:
بابا می دونه؟
هنوز هیچی نشده دست هام می لرزید:
امشب بهش می گم.
نگاه اسما رنگ ترس گرفت:
ساغر!!!
نگاهم رو ازر گرفتم و در حالی که به ساق پاهام نگاه می کردم گفت:
آخرر اینه که بابا من و بکشه دیگه نه!
***
در اتاق رو که ب ستم، سرر رو بلند کرد و با خ شم نگاهم کرد. بدون اینکه به روی خودم بیارم به سمت آ شپزخونه رفتم .یه رو سری رو دور پی شونیش ب سته بود که بگه مثلا سرر درد می کنه.
قبل از اینکه دستم به دستگیره در آشپزخونه برسه با صدای گرفته گفت:
به فرض که من با پدرت صحبت کنم. فکر می کنی نتیجه داره؟ مکث کردم و گفتم:
یه تیریه تو تاریکی.
باز بغضش شکست:
خدا یا من چه گ*ن*ا*هی به درگاه تو کردم که یه روز خور تو زندگی ندارم؟
هق هقش بلند شد. به سمتش بگشتم:
مامان تو رو به روح عزیز بس کن. این همه اشک و از کجا میاری؟ اس ما هم که حالا جلوی در اتاقش ایس تاده بود با ناراحتی به من و مامان نگاه می کرد. مامان با دسته همون روسری که دور پیشونیش گره زده بود اشک هار و پاک کرد و گفت:
اون پدر خیر ندیده ت معلوم نیست الان سرر و تو کدوم...
مامان!
این صدای معترض ا سما بود که مامان و ساکت کرد. تو جام ن ش ستم و به در آشپزخونه تکیه دادم و با پوزخندی گفتم:
وقتی شب نزدیک به نیمه با شه و بابا نیومده با شه خونه .یعنی باید خودت و آماده کنی که وقتی اومد هیچی حالیش نیست.
بغض کردم و ادامه دادم:
وقتی هم که حالش سررر جار بیاد دیگه حال حرفهای من و نداره. ک ی داشته؟!!
اسما با صدای گرفته ای گفت:
سرراغر گریه نکن دیگه! می خوای با مسررعود صررحبت کن که پار و عقببکشه.
مامان بالش کوچکی که کنارر بود رو به سمت اسما پرت کرد که البته نرسیده به اسما به دیوار خورد. کلا نشونه گیری مامان ایراد داشت. همزمان با صدای بلند بهش گفت:
خفه شررو ذلیل مرده. راهکار جلو پار می ذاری! همین مونده که مسررعود بخواد بشه ناجی این!
و زیر لب ادامه داد:
پسره ی تازه به دوران رسیده!
تو چشرام پر از اشرک شرده بود ولی لامصرب بیرون نمی اومدن که حداقل یه خورده ق یافه م مظلوم تر به نظر ب یاد! هر چی هم پ لک می زدم نمی ریخت!
صدای به هم خوردن در حیاط اومد. مامان غیر ارادی تو جار نیم خیز شد:
خدا خودر به داد برسه. اسما برو تو اتاقت.
اسما سریع رفت تو اتاق و در رو هم بست. مامان دستمال رو از دور سرر باز کرد و به سمت من اومد و دستم رو گرفت و گفت:
چرا نشستی؟ بیا برو تو اتاقت.
دستم رو کشیدم و گفتم:
پس کی باهار حرف بزنم؟ اون که صبش زود می ره سر کار!
مامان با درموندگی گفت:
حرف می زنم. خودم باهار حرف می زنم. بذار م*س*تی از سرر بپره. و در حالی که من رو به سمت اتاقم هدایت می کرد گونه ام رو ب*و*سید:
قربونت برم. واسه خودت کتک نخر. می دونی که بابات چقدر دوستت داره!
و هولم داد توی اتاق و در رو هم بس رت. چقدر حرف های مامان به هم می اومدن! حالا چشررم هام شررروع کردن به باریدن. حالا که بین من و پدری که همیشه می گه عاشق دخترهاشه فقط یه در فاصله هست و نمی تونم حرف دلم رو بهش بگم، چون جرات نمی کنم و می ترسم که ازر کتک بخورم.
زیر لب نالیدم:
خدا لعنتت کنه مسررعود! چقدر تو دل بابام جا داری که به خاطر تو روی من دست بلند کرد؟!
به سمت تختم رفتم و رور دراز کشیدم. سرم رو توی بالش فرو بردم و تا وقتی که خوابم ببره گریه کردم.
***
باور نمی کردم. می خواستم با همون لقمه ای که توی دهنمه شروع کنم به داد زدن و برم لپ مامان و بب*و*سم. بابا لیوان چای رو روی میز گذاشت و ادامه داد:
وای به روزی که بفهمم پای کس دیگه ای وسط باشه و از من پنهون کردی!
لقمه ام رو نجویده قورت دادم. نفس عمیقی کشید و گفت:
تا هر وقت که بخوای می تونی تو خونه ی من بمونی. تا هر وقت که موجب آبرو ریزی من نباشی.
با نگاه آبی و غضبناکش بهم زل زد:
به عموت می گم قرار ما هیچی و حرف فقط حرف مسررعود و سرراغر. هنوزهم واسه جفتتون زوده. حرفمون دو تا نشه.
سرم رو پایین انداختم:
ممنونم بابا.
نفسش رو به صورت آه بیرون فرستاد و گفت:
هنوز هم می گم بهتر از مسعود...
خودر حرفش رو نیمه کاره رها کرد و از پ شت میز بلند شد. بی اراده من هم بلند شدم. صندلیش رو عقب داد و گفت:
تا موقعی که مسعود می خواد برگرده خودت رو به خونواده عموت نشون نده.
باشرره ای زیر لب گفتم و سرررم رو پایین انداختم. نفسررش رو سررنگین بیرون فرستاد و گفت:
ببینم از ما راضی می شی یا نه!
سرم رو با ناباوری بالا آوردم و بغض به گلوم نشست و گفتم:
بابا!
نگاهش رو از من گرفت و سرر رو با تا سف تکون داد و از آ شپزخونه خارج شد. مامان هم که پ شت سرر دا شت از آ شپزخونه بیرون می رفت رو به من انگشتش رو به نشونه تهدید تکون داد و خارج شد. البته من حکمت این تهدید مامان رو نفهمیدم!
اصلا حکمت چی چیه؟ مهم اینه که باباجونم به حرف من گور داد. مهم اینه که پوز مس عود خان به خاک مالیده ش د. لبم رو به دندون گرفتم و تو دلم خدا رو شکر کردم.
شادیم وقتی بی شتر شد که مامان گفت م سعود ظهر قراره بره. البته عجیب بود چون قرار بود مدتی رو بمونه! ولی شادیم به کامم زهر شد وقتی اسما از مدرسه برگشت و گفت سعید رو توی کوچه دیده و یه نامه ای از طرف مسعود داده بود دستش.
با استرس نامه رو باز کردم:
می دونستم دبه در میاری و تا موقع رفتن خودت و نشون نمی دی، به حرمت پدرت پا پس نمی کشررم وگرنه عادت به خوردن غذای پس مونده ندارم. فقط دعا کن نتونم ازت آتو گیر بیارم که روزگارت سیاهه. تماسی باهام گرفته شد که باید برمی گشتم. دو ماه دیگه میام؛ تا اون موقع یا کاملا پدرت رو منصرف کن یا بدون زر زر و حرف ا ضافه می شینی پای سفره عقد. حرف کم و زیاد بزنی ماجرای فرهاد و به بابات می گم و خودم می زنم زیر همه چیز.
نامه رو توی دستم مچاله کردم و زیر لب گفتم:
ع*و*ض*ی عقده ای.
و بدون اینکه جواب اسما رو بدم به سمت اتاقم رفتم و تو دلم کلی هم از فرهاد ممنون شدم که زد مسعود رو ناقصش کرد.
اونقدر عصبانی بودم که به حضور منظم سعید درست وقت تعطیلی اسما گیر ندم. وقتی هم روی تختم قرار گرفتم به ضررربه ای که به پنجره اتاقم می خورد
توجه نکردم. لابد باز هم عالیه اس که داره سنگی چیزی رو به سمت شی شهپرتاب می کنه.
روی تخت دراز کشرریدم. معلومه که بابام و کامل منصرررف می کنم. اگر قرار باشه با کسی ازدواج کنم. باید خواستن از جانب اون باشه نه خونواده من.
***
با چشم های خواب آلود از اتاق خارج شدم و به سمت آشپز خونه رفتم. موقع ورود به آش پزخونه آرنجم محکم به در خورد. اما از ترس اینکه ص ف طولانی بشه بهش توجهی نکردم و سریع کپسول خالی شده رو که دیشب آماده گذاشته بودمش برداشررتم و به سررمت در هال بردم .یکی از چادر هایی که پشررت در آویزون بود برداشتم و وارد حیاط شدم. به خاطر گنده بودن کپسول نمی تونستم خوب چادرم رو جمع کنم. در حیاط رو باز کردم و کپسول رو کشون کشون به سررمت سررر کوچه بردم با دیدن جمعیت زیادی که از همونجا معلوم بود دور تانکری که نزدیک میدون بود جمع شدن آه از نهادم بر اومد. موهام دور گردنم ریخته بود و چادرم روی شونه هام افتاده بود. آرنجم هم درد می کرد.
با همون و ضع به سمت صف رفتم و کپ سول رو کنار پام گذا شتم. همین که خوا ستم چادرم رو روی سرم بندازم ک سی کپ سولم رو از کنار پام بردا شت. به س متش برگش تم. علی بود، بدون این که حرفی بزنه از من فاص له گرفت و با سرعت شروع به حرکت کرد. به سمت جلوی صف رفت و کپ سولم رو کنار مال خودر گذاشت و ایستاد.
از صررف خارج شرردم و به پیاده رو رفتم و تا جایی که علی ایسررتاده بود یعنی نزدیک میدون قدم زنان جلو رفتم. چادرم رو کامل جلو ک شیدم و با د ستم زیر چونه ام محکمش کردم. و زمانی که سردی توی پاهام پیچید یادم اومد شلوار و یا جوراب پام نکردم و پاهام ل*خ*تن. بی خیال پایین تنه شرردم و کنار دیوار کز کردم و به علی چشم دوختم. آرنجم رو خم کردم و با دست دیگه ام از زیر چادر شروع کردم به مالیدنش. سردم شده بود.
یا سرو گردنت وله! یا لنگ و پاچه ت!
با وحشت به سمت راستم چرخیدم و با فرهاد چشم تو چشم شدم.
نگاهش روی پاهام بود:
چادرت و ولکن بذار بیفته رور.