فصل پنج
سررریع چادرم رو که زیر ب*غ*لم جمع کردم ول کردم و کمی روی پام رو پوشوند. به جهت دیگه یعنی به سمت میدون چرخید و در همون حال گفت:
بیا تو مغازه.
و قدم اول رو برداشت. با صدای آرومی گفتم:
نمیام.
از روی سرشونه ار نگاهی بهم انداخت و گفت:
هر جور دوست داری ولی بعدر پای خودت.
و نموند و رفت. پوفی کردم. آخه من س ر کله س حر با دهن بو داده پاش م کجا بیام دنبال تو؟!
می دون ستم حرکاتش غیر قابل پیش بینیه. نگاهی به علی انداختم. لبخندی زدو نگاهش رو بین من و فرهاد به گردر در آورد. این یعنی که اون دیده. البته جای تعجب هم نداشت.
با شونه های آویزون مسیری که فرهاد رفت رو در پیش گرفتم و وارد مغازه بلور فروشیش شدم که دور میدون بود.
پ شت میز بزرگ ته مغازه روی صندلی چرمیش ن ش سته بود. لبخندی از ته دل زد و گفت:
قدم رنجه کردی!
اخمی کردم و همونجا ایستادم. هنوز هم عقیده داشتم لبخند بهش نمیاد. اخم بهتر بود! لبخندر رو جمع کرد و گفت:
پشت شیشه وانستا. واسه من که مسئله ای نیست! باز به گور بابات نرسونن که دستش و ه*ر*زه کنه!
با اخم گفتم:
هر چی بین من و بابامه به خودمون ربط داره.
از پشت میز بلند شد و گفت:
بیا اینجا بشین، گرمه.
انگار اصررلا حرف های من و نشررنید! خودم هم دوسررت نداشررتم جلوی در وای ستم و ک سی من و ببینه. به سمتش رفتم اما پ شت میز نن ش ستم. کنار میز ایستادم. نگاهی به سرتا پام کرد و گفت:
فردا می فرستم بشکه نفت...
رفتم میون کلامش و فوری گفتم:
نه، نفر ست. هر بار می فر ستی دعوا می شه. بابام اون سری یه ق شقرقی تو خونه راه انداخت که نگو.
اخم کرد و توپید:
بابات غلط کرده، خیلی غیرت داره خودر پا شه بیاد سهمیه نفتتون و بگیره.
اخه تو زور داری؟! الان هم دیدم به چه وضعی کپسول گاز خالی رو آوردی.
اخم کردم:
درست صحبت کن.
دندون هار و به هم فشرد و زیر لب غر زد:
اسم خودر و هم گذاشته پدر!
علی همه ر سه چهار نفر با نفر اول فاصله داشت! چرا نمی اومد؟ - اون پسر عموی ع*و*ض*یت کی میاد؟!
بدون اینکه نگاهش کنم جواب دادم:
نمی دونم.
یه هفته س از خونه بیرون نیومدی. چرا؟
س اکت ش دم. نگفتم که به خاطر اون بود. آخه می دونس تم باز هم من و تنها گیر میاره و می ترسوندم.
با صدای آرومی گفت:
از من می ترسی؟
به سمتش برگشتم و به صورتش نگاه کردم. نگاهش غمگین بود .یه طرف لبش بالا رفت:
حاج ذبیش س ره تا تلویزیون آورده. بابام یکی خرید. به بابات بگو بره بخره .
مثل اینکه دنبالش بوده.
چقدر هم حرف هار به هم ربط داشت. لب هام و تر کردم و گفتم:
بابام نمی ذاره من و تو...
بیخودی از کلاس خیاطیت نزن. دیگه جلوی راهت و نمی گیرم. مریض که نیستم بخوام اذیتت کنم!
لبم رو به دندون گرفتم. نگاهش رو از من گرفت، خواس تم حرفم رو به ش کل دیگه ای بگم:
بابام فقط به مسعود فکر می کن...
امسال فرور خوبی داشتیم. خونه ام تا فروردین تمومه.
ساکت شدم. بعد از سکوتی طولانی تو چشم هام خیره شد و با صدای آرومی گفت:
حرف از نرسیدن نزن ساغر. دیوونه می شم.
شروع کردم با انگشت هام بازی کردن:
اما واقعیته.
لحنش تلخ شد:
واقعیت تویی که حرفی نمی زنی! من حتی نمی دونم تو با منی یا نه!
بی اراده پوزخند زدم:
من با خودم هم نیستم.
اخمش باز شد:
تاک ی؟
ابروهام و بالا بردم:
یعنی چی!
نگاهش رو به خیابون دوخت:
تا کی می خوای به این روند ادامه بدی؟ سررکوت کنی! دیگران به جات ت صمیم بگیرن! من حداقل ده سال ازت بزرگترم ساغر، نمی خوام به خاطر یه جوجه فاکلی از میدون بیرون برم!
سعی کردم از حالت شلی در بیام، صاف تر ایستادم و گفتم:
من هیچ وقت روی حرف بابام حرفی نمی زنم. هر چی که پدرم بگه...
یهویی به سمتم خیز برداشت که باعث شد با صدای بلند هین بکشم. تو چند سانتی متری صورتم، صورتش متوقف شد:
این حرف یعنی چی؟! وا دادی آره؟ دل به دل بابات دادی؟! گفته بودم خر می شم ساغر! گفته بودم.
سعی کردم عادی نفس بکشم. اخمی کردم و گفتم:
توقع که نداری با این خل بازیات بهت فکر کنم! معلوم نیست اگه زنت بشم چند بار در روز می خوای زهره ترکم کنی!
خنده ار گرفت، اما جلوی خودر رو گرفت و بعد از چند ثانیه مکث گفت:
من همه ناراحتیم از اینه که تو مال من نشی!
نگاهم رو به بدنه ی فیروزه ای و یشمی شیشه ای قلیون های روی طبقه دوختم که بیشتر جنبه ی دکوری داشتن تا مصرفی.
مامان منتظر یه اشاره از جانب منه تا باز هم بیاد جلو.
در حالی که نگاهم رو گلدان های بزرگ و کوچیک پایین قفسه ها بود گفتم:
نه. بهش بگو فعلا نیاد.
پشت سرم قرار گرفته بود:
از کدومش خوشت اومده؟
نگاهم رو از ظرف ها گرفتم و به سمتش برگشتم:
فکر کنم اگه تا غروب هم اینجا باشم علی نیاد. من برم.
و چادرم رو روی سرم مرتب کردم تا به سمت در برم. بازوم و چسبید:
تو رو خدا ساغر پا نشو سر صبش دنبال این طور چیزها نیا. چطور کارگرهای بابات میان واسه خونه عموت می برن. بعد خونه خودتون نمیارن؟!
جوابی ندادم .یعنی جوابی نداشررتم که بدم. به جار لبخند زدم. در اینطور مواقع می ش ره گفت که مثل «کرم از خود درخته» کاملا نمود پیدا می کنه .
فرهاد ابروهار و بالا داد و با لحن بامزه ای گفت:
نه. خودت بیا. علی می ره می گیره دیگه نه؟
لب هام و به داخل دهنم ک شیدم و بازوم و از د ستش بیرون ک شیدم و در حالی که به سمت در می رفتم گفتم:
توقع نداشته بار که جلوی پدرم وایستم. من هیچ وقت روی حرفش حرفی نمی زنم.
توقفی کردم و به فرهاد که شونه به شونه ام می اومد نگاه کردم و ادامه دادم:
فعلا از خر شیطون پایین اومده و نامزدیم با مسعود...
مسعود سگ کی باشه که تو نامزد خطابش کنی!
با اخم نگاهم و ازر گرفتم. پوفی کرد و گفت:
خب ادامه بده. به هم خورد این نامزدی کوفتی آره؟ سرم رو به معنی آره تکون دادم و گفتم:
باز هم می گم. بی خودی نه خودت و انگش رت نما کن نه من و. من آدمی نیستم که رو حرف پدرم حرفی بزنم.
با صدای پر انرژی گفت:
همین که تونستی منصرفش کنی و مسعود رو از سرت وا کنی یعنی همچین که نشون می دی بی هنر نیستی.
وقتی نگاه دلخور من رو دید. خندید و گفت:
خیلی خب. تو سفت و سخت رو مخالفت با مسعود بمون. من خودم از این ور به پدرت فشار میارم.
چند قدم دیگه به س مت در رفتم تا جمله بندیم رو درس ت کنم. نباید فرهاد و اح سا سش رو معلق نگه می دا شتم. هر چند اون به من کاری ندا شت، ظاهرا خر کوری رو سوار بود و یه طرفه می رفت! به کجا می خواست برسه خدا می دونست. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
فرهاد؟
برای یه ثانیه ایسررتاد و بهم زل زد. وارفته. بی هیچ حسرری. پلک هم نزد. با صدای رو به تحلیل گفت:
جان فرهاد؟
خیلی خودم و نگه داش تم که نخندم. باید حرفم رو می زدم. س رم رو انداختم پایین و گفتم:
من ... تو تا به حال جوری برخورد کردی که من ...چطور بگم؟ به صورتش نگاه کردم:
من با اخلاق تند تو نمی تونم کنار بیام. متوجهی؟ یه طرف لبش به لبخند بالا رفت و گفت:
تو به من جواب بله بده. نوکرت هم هستم.
دیگه موندن رو جایز ندونستم و زیر لب گفتم:
خداحافظ
و پام رو از در بیرون گذاشتم.
ساغر؟
برگشتم و نگاهش کردم. کلافه نگاهش رو گرفت:
هیچی. برو به سلامت.
از در خارج ش دم و به تانکر و ص ف جلور نگاه کردم. علی نبود. به س مت خیابون خودمون به راه افتادم. خنده ام گرفته بود .یه «فرهاد» با عشرروه گفتیم.
حال بچه مردم و تا غروب کردیم تو قوطی؟! خدا ذلیلت نکنه ساغر.
ساغر من اینجام.
علی جلوی یکی از مغازه هایی که بسته بود ،ایستاده بود و دو تا کپسول نارنجی رنگ هم کنارر روی زمین بود. بهش که رس یدم کپس ول ها رو از روی زمین برداشت، طوری که با هر دستش یکی رو گرفته بود؛ و با هم هم قدم شدیم. با کنایه گفتم:
اگه نمی اومدم تا غروب همینجا وا میستادی نه؟
با خنده گفت:
چه کنیم؟ یه دونه دختر همسایه که بیشتر نداریم!
قیافه ام و ترر کردم:
ببند دهنت و علی!
با صدای بلند خندید.
به کوچه که رسرریدیم. مادرم رو جلوی در خونه دیدم. با دیدن من نفس راحتی کشید و وقتی بهش رسیدیم رو به علی گفت:
خیر ببینی مادر.
علی در حالی که کپسول رو جلوی در می گذاشت گفت:
وظیفه بود.
وقتی کمرر رو راست کرد، رو به مامان گفت:
دور تانکر خیلی شلوغه. بهتر نیست دیگه ...
و به من نگاه کرد و چشم های ریز شده من و دید. مامان با حرص گفت:
نه که ما چاقو گذاشتیم زیر گلور بیاد کپسول پر کنه!!
علی ابرو هار و بالا داد و با تع جب ن گاهش بین من و ما مان گردر کرد .
دست مامان و گرفتم و گفتم:
بریم تو دیگه.
و مامان رو به سمت در هدایت کردم و رو به علی گفتم:
- ممنون که کپسول و تا اینجا آوردی.
و با صدای آروم تر ادامه داد:
و این که گند زدی به روزم همین اول بسم الله.
علی هنوز همون جور با تعجب نگاهم می کرد که من هم دنبال مامان که کپسول رو داشت داخل خونه می برد وارد حیاط شدم و در رو بستم.
به محض اینکه پام و داخل هال گذاشتم غر غر های مامان شروع شد:
ببین چی پیش خودر فکر کرده که این طوری گفته. با این کارهات چی و می خوای نشون بدی دختر؟ می خوای پدرت و سکته بدی؟ چادرم رو از سرم در آوردم و گفتم:
بده که سعی می کنم وظایفم و به خوبی انجام بدم؟!
مامان جلوی در آشپزخونه ایستاد و گفت:
وظایفت! وظیفه تو اینکه دختر خوبی باشی تا پدر و مادرت بهت افتخ...
حرفش و قطع کردم و گفتم:
ا سما درس می خونه و به جایی می ر سه و شما بهش افتخار می کنین. من کلفت زاده شدم، به وظایفم هم به خوبی عمل می کنم.
مامان چشم هار گرد شد و یهو محکم به صورتش زد:
خدا مرگم! این چه حرفیه که تو می زنی! کلفت چیه؟ از جلور رد شدم و وارد آشپزخونه شدم و در همون حال گفتم:
بی خیال مامان. چیزی که عیان است چه حاجت به بیان!
کپ سول رو بردا شتم و به سمت اجاق گاز رفتم. مامان هنوز جلوی در ای ستاده بود. در حینی که داشتم کپسول رو جاگذاری می کردم گفتم:
چرا اونجا واستادی؟ مامان مشکوک پرسید: - چرا دستت کبوده؟
با تعجب به سمتش برگشتم. دستم رو اشاره کرد و گفت:
آرنجت و می گم.
برخود ساعتی پیش با در رو به خاطر آوردم و گفتم:
آهان! موقعی که می خواستم برم کپسول و ببرم به در آشپزخونه خوردم.
صورتش در هم رفت:
ساغر این کارها رو می کنی به پدرت می گما!
بی اراده خندیدم:
باشه بگو. باز ناراحتیش می زنه بالا می ره خونه شریفه.
خنده ام رو جمع کردم و گفتم:
غیر از اینه؟!
مامان سرراکت شررد. اما من انگار دنبال بهونه بودم که باز سرررکوفت بزنم. در حالی که میز صبحونه رو می چیدم شروع کردم با خودم حرف زدن:
اون موقع که زرت و زرت حامله می شدی و می زاییدی به ده روز نکشه بچه هات پس می افتادن، از نظر شوهر جونت تنها راه نجات تو در آوردن ساغر بد بخت از مدرس ه بود و به این فکر نکرد که راه بهتری هم هس ت و اون هم این که دیگه حامله نشی.
با صدای آرومی گفت:
تاریخم عقب زده.