گوهر مقصود

فصل هفت

لال شدم و در مونده روبروی عالیه ن ش ستم و به دیوار تکیه دادم. دلم پیچ می خورد و از شدت فعالیت و ا سترس گرمم شده بود. ریختن موهام دور گردنم هم کلافه ام کرده بود. چرا من آدم نمی ش دم و اون ها رو مثل عالیه جمع نمیکردم؟!

پاهام و ب*غ*ل کردم و سرررم رو روی زانوهام قرار دادم. پاهایی که باز هم عریان بودن.

نمی دونم چقدر گذ شته بود که صدای چرخیدن کلید توی قفل سکوت اتاق رو شکست. سریع دو زانو نشستم و پاهام رو زیر بدنم قرار دادم. در باز شد و فرهاد وارد اتاق ش رد. عالیه با دلخوری نگاهش رو از فرهاد گرفت و زیر لب سلام گفت.

فرهاد به آرامی جواب سررلامش رو داد و به صررورت من خیره شررد. نگاهی به لباسم انداخت و گفت:

این چه ریختیه؟ پرخار کردم:

از دوستای وحشی چشم در اومده ت بپرس.

دندون هار و به هم فشرد. قدمی به سمتم برداشت، بی اختیار خودم رو عقب کشیدم و گفتم:

نزدیک من نیا.

تو جار مکث کوتاهی کرد و بعد بی توجه به حرف من قدم دیگه ای به سمتم بردا شت و بازوم و توی د ستش گرفت و مجبورم کرد از روی زمین بلند ب شم و در گوشم گفت:

با اعصاب من بازی نکن ساغر!

سعی کردم دستم رو آزاد کنم ولی بی فایده بود. فرهاد رو به عالیه گفت:

می خوای بری برو، با تو کاری ندارم. فقط به کسی چیزی نمی گی. افتاد؟!

عالیه در حالی که از روی زمین بلند می شد گفت:

دست شما درد نکنه، ولی به محض اینکه برسم میرم به بابای ساغر...

هنوز حرفش تموم نشررده بود که فرهاد دسررت من و ول کرد و به طرفش هجوم برد و فک عالیه رو توی دستش گرفت:

چی زر زر کردی واسه خودت؟ عالیه به گریه افتاد:

آی آی آخ.

بازوی فرهاد رو چسبیدم:

ولش کن. شکستی فکش و!

بذار بشکنم تا دفعه بعد یادر بمونه حرف مفت نزنه.

با حرص دست فرهاد رو از صورت عالیه جدا کردم و داد زدم:

تو یه روانی آشغالی.

و صدای سوتی که توی گوشم پیچید به من فهموند که شاید یه کم زیاده روی کردم. اتاق دور س رم چرخید و تص ویر تاری از عالیه جلوی چش م هام نقش بست:

خدایا !

دوباره دس تی زیر بازوم و گرفت و وادارم کرد بایس تم و ص دار با تحکم توی سرم پیچید:

دنبالم بیا.

و من رو در حالی که هنوز گیج می زدم به دنبال خودر کشید تا چند ثانیه بعدکه سرم از دوران ایستاد هنوز متوجه نبودم که توی یک اتاق دیگه هستیم.

لیوان آبی روی میز جلوی پام گذاشت و شروع کرد به قدم زدن.

- دیروز خورد شرردم، اون بابای ع*و*ض*یت هر چی از دهنش در اومد بهم گفت ... روم دس رت بلند کرد ... فقط به خاطر تو هیچی بهش نگفتم ... اون وقت تو بهم میگی روانی آشررغال؟ ... آخه من آدمی ام که رو تو دسررت بلند کنم؟ ... بزنم دهنت و لا اله الا لله...

د ستم رو به لبم ر سوندم و خیس شدن سر انگ شتم رو اح ساس کردم. بغض بدی به گلوم چنگ انداخت و توی دلم گله کردم:

خدایا این رسمشه؟ چرا هر کی سمت من میاد دیوونه س؟!

به سمتم اومد و روی مبل کناری نشست:

دردت چیه ساغر؟ برای چی فوحش می دی؟

بغضم رو فرو دادم و هیچ چی نگفتم. جلوی صورتم خم شد:

من زدم توی صورتت؟ دستم بشکنه؛ خوبه؟

به صورتش زل زدم و بی توجه به بغض خفه کننده ام دهن باز کردم:

ازت متنفرم.

و بغضم شکست و به هق هق افتادم. خواست دست هار و جلو بیاره که توی خودم جمع شدم. کنار گوشم نالید:

از کی متنفری ساغر؟ از من! منی که هر کاری می کنم به خاطر توئه!

رو به صورتش با گریه گفتم:

مواد فروشرر یت چی؟ ع*و*ض*ی حروم خور. زندگی مادر و پدر من بهخاطر م*ر*ر*و*ب خوردن بابام به ل*ج*ن کشرریده شررده. ک*ث*ا*ف*تفکر کردی خبر ندارم؟

و باز به گریه افتادم. فرهاد کلافه نفسش رو بیرون فرستاد و گفت:

بابات ضعیف النفسه من چوبش و باید بخورم؟! اصلا به من چه ربطی داره!

با چشم های گرد شده گفتم:

به تو ربطی نداره! نگو که م*ر*ر*و*ب های خونه ی شریفه کار تو نیست!

به پشتی مبل تکیه داد و گفت:

بذار چند تا چیز رو برات روشن کنم. نمی دونم چطور بهت توضیش دادن که الان این حرف ها رو می گی، البته همین که الان دهنت سررالمه و لب هات و از هم جدا نکردم یعنی دارم خودم و کنترل می کنم.

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

من کارم همون بلور فروشیه که دیدی. م*ر*ر*و*ب و هر گند دیگه مربوط به پدرمه. م*ر*ر*و*بش که چندان گیری تور نیسررت و نسرربتا آزاده. موادی هم که بهش ا شاره کردی باز هم می گم اولا وا سه بابامه دوما اون هم م شکل نداره باجش رو گنده هار ازر می گیرن. تنها کاری که من کردم این بوده که گاهی مشتری های بابا جنسشون رو از مغازه من بردن. سودی نصیب من نمی شه.

دندون هام و به هم فشردم و گفتم:

پس وجدانتون چی؟ پوزخندی زد و گفت: - بابای تو هم توی مزارعش توتون کشت می کنه. اون اشکالی نداره؟!

با اخم گفتم:

اون فرق می کنه.

ابروهار بالا رفت:

چه فرقی؟! مگه از توتون نقل و نبات در میاد! اگه این اعتیاده اون هم اعتیاده!

نگاهم رو ازر گرفتم و به سمت دیگه ای دوختم.

من حتی یه بار هم به م*ر*ر*و*ب لب نزدم و هیچ دودی هم مصرررف نکردم.

پوزخند زدم:

معمولا سرکرده ها خودشون پاکن.

باز هم نفس عصبی و کلافه ر رو بیرون داد و گفت:

اگه تو گیرت اینه، من همون یه ذره فرور بابام از طریق مغازه رو هم قطع می کنم خوبه؟ تو دلت با ما صاف می شه؟

نگاهش نکردم. هنوز هم بغض داشتم. دستش رو روی شونه ام گذاشت که به شدت پس زدم. با دلخوری گفت:

توی مغازه چیز دیگه ای از چشم هات خوندم.

بی اون که نگاهش کنم با صدای لرزونی گفتم:

اشتباه خوندی فرهاد ... دلم باهات نیست. هیچ وقت ... هیچ وقت هم قرار نیست با تو باشه.

چند ثانیه سکوت مطلق شد، به آرومی خواستم بهش نگاه کنم که با چرخوندنصورتم، صورتش رو درست کنار سرم دیدم و جیغ کوتاهی زدم، چ شم هارقرمز بود و نگاهش به طرز وحشتناکی بهم خیره شده بود. آروم و شمرده گفت:

یه بار دیگه بگو چی گفتی؟!

مرد می خواس رت دو باره اون جمله رو تکرار کنه. آب دهنم رو قورت دادم و دهنم رو بستم. دستش بالا اومد و روی گردنم نشست:

ملاحظه کردم ساغر! خیلی ملاحظه کردم!

یقیه ی بلوزم رو چسبید. لبهام رو تر کردم و گفتم:

ب .. ببین. هی ... هیچ کس .. موافق نیست.

از نگاهش خون می بارید. دلم یک گریه با ص دای بلند می خواس ت. دندون هار و به هم سایید:

گور بابای بقیه. گفتم نذار خر بشم. گفتم یا نه؟

سعی کردم خودم رو عقب بکشم .یقه ی بلوزم رو محکم چسبیده بود. با دادی که زد سر جام میخ کوب شدم:

گفتم یا نه!

با چشم های گرد شده بهش زل زدم. صورتش رو نزدیک صورتم کرد:

خر شدم ساغر.

و تا به خودم بیام یقه ی لباسررم رو محکم کشررید و سرره دکمه ی لباس به هوا پرتاب شد و بقیه ار تا پایین بلوز جر خورد. جیغی از سر وحشت کشیدم:

چی کار می کنی؟

بهم حمله کرد و دستش رو توی موهام فرو برد. با دو دستم سعی می کردم دو لبه ی بلوز رو به هم برسررونم. بدنم رو ازر دور کردم اما موهام توی دسررت هار بود و پوست سرم رو می کشید، من رو به سمت خودر کشید و گوشم رو به دندون گرفت و از لای دندون هار گفت:

گفتم هر کاری می کنم.

سپس من رو به سمت خودر برگردوند و گفت:

خوب نگاه کن و ببین که منظورم از هر کار چیه!

و دستهام و به زور از هم باز کرد و بقیه ی لباسم رو هم پاره کرد، ضجه زدم:

بس کن فرهاد ... تو رو خدا ... تو دیوونه شدی.

من و روی زمین خوابوند. شروع کردم به لگد پروندن. وحشت کرده بودم. قلبم داشت وامیستاد. روم خیمه زد:

کاری می کنم بابات دنبالم بیفته، خوب تماشا کن.

و به سمت گردنم خم شد و گاز محکمی گرفت که نفسم بند اومد و به محض بالا اومدن نفسم دوباره با التماس داد زدم:

تو رو خدا فرهاد. غلط کردم ... باشه ... باشه با بابام حرف می زنم.

سرر رو بلند کرد و با پوزخند گفت:

دیگه حرف زدن چاره ساز نیست. خر نیستم ساغر که گول حرفت و بخورم.

و به سمت صورتم خم شد. می خوا ست لب هام و بب*و* سه. سرم رو با قدرت به چپ و را ست تکون دادم و وقتی سعی کرد صورتم رو ثابت نگه داره به صورتش توف کردم. چیزی که لیاقتش بود.

دیوونه شد و مشت محکمی به دهنم زد. سرم گیج رفت. دستش رو به سمتدامنم برد. صرردای داد و هوار از حیاط شررنیده شررد. دسررتش برای ثانیه ای ازحرکت ایستاد و بعد انگار توی ذهنش یه پردازر جدید کرده باشه سرعتش رو بیشررتر کرد و دسررتش رو به طرف زیپ شررلوار خودر برد و من در تمام این لحظات با گیجی و درموندگی سعی داشتم از زیر بدنش بیرون بیام، که ناگهان در اتاق به ضرب باز شد و علی تو چارچوب در ایستاد.

برای لحظاتی با دهن و چ شم های گ شاد شده به ما زل زد و بعد در حالی که نگاهش تو نگاه فرهاد قفل شده بود زیر لب گفت:

داشتی چه غلطی می کردی؟!

با دستم سعی کردم بالاتنه ی نیمه عریانم رو بپوشونم. فرهاد غرید:

گمشو بیرون علی.

اما علی بی توجه وارد اتاق شد و به سمت ما اومد. فرهاد فریاد زد:

گفتم گمشو بیرون.

اما علی قدم های بعدیش رو محکم تر برداشت و از شونه های فرهاد چسبید و اون رو از روم بلند کرد. سریع بلند شدم و خودم رو به سمت دیوار رسوندم. دو مرد دیگه هم وارد اتاق شدن و به من و فرهاد نگاه کردن.

فرهاد رو به اون دو نفر داد زد:

چه غلطی می کنین؟ این ع*و*ض*ی رو بندازین بیرون.

و علی رو اشاره کرد. علی داشت دکمه های لباسش رو باز می کرد و من معنی این حرکت رو نمی فهمیدم. یکی از اون دو مرد رو به فرهاد گفت:

داشتی چی کار می کردی آقا فرهاد! دختر عباس ظفریه!

فرهاد داد زد:

دختر هر خری که می خواد باشه

علی پیراهنش رو از تنش در آورد و به سمت من گرفت و گفت:

بپور.

فرهاد داش رت با اون دو نفر دهن به دهن می گذاش رت. تند شررروع کردم به پوشیدن لباس و وقتی از بستن دکمه ها فارغ شدم فرهاد محکم به دهن یکی از اون دو مرد کوبید و گفت:

حرف مفت نزن تا ندادم دهنت و جر بدن.

و سپس به سمت علی حمله کرد. حرکات فرهاد کاملا ع صبی بود، و خدا رو شکر می کردم که اون دو مرد به حرفش گور نمی کردن و حالا سعی دا شتن مانع فرهاد بشن.

از کنار شون رد شدم و خودم رو به ایوون ر سوندم .یکی از مرد ها پ شت سرم اومد و قفل در اتاقک زیر راه پله رو باز کرد و گفت:

سریع برین خونه. آبجی شرمنده ایم، گفته بود فقط می خواد حرف بزنه.

جوابی بهش ندادم. در واقع اونقدر شرروکه بودم که روی پا ایسررتادنم هم جای تعجب داشت.

عالیه از اتاق بیرون اومد و وسررایلم رو از اون مرد گرفتم و به حالت دو از اون خونه خارج شدیم. تمام صورت و بدنم درد می کرد. تموم مسیر رو با چادر رو گرفته بودم.

طفلک عالیه فقط با ترس نگاهم می کرد. خدا می دونسررت تو ذهنش به چیداشت فکر می کرد! اما خانومی کرد که بدون این که بپرسه باهام هم دردی میکرد. نمی دونم حضور علی توی حیاط رو حس کرده بود یا نه!