فصل هشت
وارد کوچه که شدیم عالیه گفت:
بیا خونه ی ما. مامانت این طوری ببینت وحش رت می کنه واسررش خوب نیست.
بی هیچ حرفی دنبالش رفتم و وارد حیاط شدیم و یه راست رفتم توی اتاقش.
خدا رو شررکر مامانش توی خونه نبود تا من رو با اون صررورت خونین و مالین ببینه. با ورود به اتاقش با صدای بلند زدم زیر گریه. حتی چادرم رو هم از سرم در نیاوردم. با چادرم و در حالی که دس ته ی پلاس تیک رو محکم توی دس تم گرفته بودم توی خودم مچاله شدم و شروع کردم به گریه کردن...
... ساعتی از اذان مغرب گذشته بود. به کمک عالیه صورتم رو تمیز کرده بودم .
اما آثار کبودی کم کم توی صورتم پیدا می شدن. مادر عالیه استکان چای رو جلوی گذاشت و گفت:
مادر خوب نیست اینقدر تو روی پدرت وا میستی! یه وقت عصبانی می شه می زنه بلایی سرررت میاره. اگر حرفی می زنه که خلاف میلته به این خاطره که اون بیشتر از تو می فهمه.
مادر عالیه همچنان حرف می زد و من چقدر خو شحال بودم که عالیه حقیقت رو به مادرر نگفته.
علی هنوز برنگشررته بود و من هنوز به خونه نرفته بودم، از فکر به آینده بدنم به لرزه می افتاد.
با صدای به هم خوردن در حیاط، مادر عالیه بقیه ی حرفش رو خورد و از روی زمین بلند شد. عالیه هم بلند شد و با هم از اتاق خارج شدن. به سمت پنجره رفتم.
علی جلوی حوض حیاط خم شد و صورتش رو ش ست و به آرامی با مادرر صحبت کرد و مادرر به سمت آشپزخونه داخل حیاط رفت. علی هم به همراه عالیه وارد خونه شدن .یه پیراهن دیگه تنش بود و تنها چیزی که تو اون لحظات نمی تونست ذهنم رو درگیر کنه این بود که از کی پیراهن گرفته!
بر عکس همی شه که به قول علی سرکش بودم حالا تو خودم جمع شده بودم و بی دفاع به علی چشم دوخته بودم. کنارم نشست و رو به عالیه گفت:
یه لیوان آب برام میاری؟
عالیه از اتاق خارج شد. علی به صورتم نگاهی انداخت و با صدایی که انگار از قعر چاه بیرون می اومد گفت:
ساغر ... دیر که نرسیدم؟
با بغض سرررم رو به چپ و راسررت تکون دادم. نفسررش رو با آسررودگی بیرون فرستاد و گفت:
نمی دونستم کار درست چیه ... با پدرت ... صحبت کردم.
قلبم ایستاد. نگاهش و از من گرفت:
فکر کنم درست ترین کار بود.
در مونده گفتم:
تو چی کار کردی؟!
به صورتم چشم دوخت:
این که الان بدونه خیلی بهتره که بعدا فرهاد بخواد ازر به عنوان یه اهرمفشار استفاده کنه. الان بابات میاد.
و به محض تموم شردن جمله ر صردای در حیاط اومد که انگار کسری بهش ضربه می زد.
علی سریع بلند شد و بیرون رفت و من هم خودم رو به پنجره رسوندم.
مادر علی در رو باز کرد. بابا وارد خونه ش د. اش ک هام بی هیچ اراده ای روی گونه ام ریختن. علی بازوی بابا رو چس بید و رو به مادرر که یه نفس داش ت حرف می زد چیزی گفت و همراه بابا به سمت اتاق اومد.
من رو پشت پنجره دید. ثابت موند. سرم رو پایین انداختم و از پنجره دور شدم و وسط اتاق ایستادم.
در رو باز کرد و زود تر از علی وارد شد و به سمتم اومد. نگاهش روی کبودی های صورتم گردر کرد. از توی چشم هار هیچ چیز نمی تونستم بخونم.
نفسش رو با قدرت بیرون داد و با صدای خیلی ضعیفی گفت:
بریم خونه؟ علی نزدیک اومد و گفت:
حاجی من هنوز تو بهتم که چرا فرهاد چنین قصدی داشته! آخه اون عار..
بابا به سمت علی برگ شت و نمی دونم علی تو نگاه بابا چی دید که دهنش رو بست. چادرم رو از روی زمین برداشتم و روی سرم انداختم.
مادر علی با سینی چای وارد اتاق شد و من رو که با اون وضع دید گفت:
کجا؟ من تازه چای آوردم!
بابا خم شد و پلاستیک رو از دستم گرفت و در جواب لعیا خانوم گفت:
ممنون.
همین. حتی زمانی که لعیا خانوم باز شروع کرد به نصیحت کردن و از برگ گل بودن من گفت و من و تشبیه کرد به هسته ی بادوم و چیزهایی از این قبیل تا به شرریوه ی خودر بابام رو از تنب یه مجدد من بازداره، بابا حرفی نزد! و فقط تشکری دیگه زیر لب گفت و از حیاطشون خارج شدیم.
توی خونه هم چیزی نگفت و در جواب مامان و اسما که یک نفس می پرسیدن صورتم چی شده. فقط بهشون گفت «چیز مهمی نیست».
البته فکر کنم برای مامان توضرریش داد و گرنه مامان به این راحتی ها قانع نمی شه. چون دیگه داشت صدار و بالا می برد چون فکر می کرد بابا من و زده.
مثل اسما که با بابا قهر کرد و شام نخورد.
***
اتاق تاریک بود. مطمئن بودم یک سرراعت هم نیسررت که روی تخت خوابیده بودم، ولی بیش از ده بار از خواب پر یده بودم. پتوم رو توی ب*غ*لم جمع کرده بودم و نصف بدنم بیرون بود.
بغض بدی به گلوم چنگ انداخته بود، دستشویی داشتم ولی جرات نمی کردم به حیاط برم. سرم رو توی بالش فرو بردم و به خاطر د ست شویی که بهم ف شار آورده بود گریه کردم. این بهترین بهونه وا سه گریه کردن بود تا به ماجرای فرهاد و اون کارر فکر نکنم. به این که بعد چه اتفاقی می افته.
در اتاق باز شد؛ بابا تو قاب در ایستاد. بالشش رو توی دستش گرفته بود و پتو هم از دس تش آویزون بود. روی تخت نش س تم و با دس تم اش ک هام و پاک کردم. از این که این ساعت از شب توی اتاق منه تعجب کرده بودم.
بی هیچ حرفی وارد اتاق شد و بالشش رو روی زمین انداخت و گفت:
چرا بیداری؟ با صدای لرزان گفتم:
می خوام برم دستشویی.
غمگین نگاهم کرد و با صدای آرومی گفت:
بیا برو. تو حیاط وامیستم.
سریع بلند شدم و به همراه بابا به حیاط رفتم. و تمام مدت اشک هام بی صدا می ریختن. وقتی بیرون اومدم بابام لبه ی حوض نش س ته بود و به کیس ه های پشم، چشم دوخته بود. می دونستم داره به چی فکر می کنه.
دست هام و شستم و در حالی که با پایین لباسم خشکشون می کردم به سمت بابا رفتم و آروم گفتم:
بریم تو؟
اواخر آبان ماه بود و هوا نسرربتا خنک بود، مخصرروص را نیمه ش رب و لرز نامحسوسی توی بدنم نشسته بود. بابا هیچ تکونی نخورد. دوباره صدار زدم:
بابا؟
باز هم حرفی نزد. دستم رو که روی شونه ر گذاشتم تکونی خورد و به سمتم برگشت:
اومدی؟!
و سریع بلند شد و جلو تر از من به سمت خونه راه افتاد. بغضم سنگین تر شد ،سنم کم بود درست! اما می فهمیدم بابام داره چه فشاری رو تحمل می کنه.
جلوی در ایستاد:
- بیا دیگه ساغر!
سرررم رو انداختم پایین و دنبالش وارد خونه شرردم. هر دو به اتاقم رفتیم؛ من روی تخت دراز کشیدم و بابا روی زمین.
س اعدر رو روی پیش ونیش گذاش ته بود و به س قف زل زده بود؛ و من هم به صورت بابا!
سکوت رو شکست:
گریه نکن؛ بخواب.
سرم رو بیشتر به بالش فشار دادم و نه تنها از شدت گریه ام کم نشد بلکه بیشتر هم شد. چند لحظه بیشتر نگذشته بود که دیگه نتونستم طاقت بیارم و از روی تخت پایین اومدم و کنار بابا دراز کشیدم و سرم رو روی سینه ار گذاشتم و با صرردایی که به شررکل عجیبی می لرزید و نفسرری که به سررختی بالا می اومد نالیدم:
بابا ... چرا ... هیچی ... نمی گی؟ ب ... بخدا ... هی ... چی نشد.
دستش نوازر گونه توی موهام نشست:
بهت اطمینان دارم ساغر. اطمینان دارم بابا.
با این جمله ی بابام انگار حجمی از اک سیژن و آرامش وارد ریه هام شد. سینه ی بابا لرزید. شاید داشت گریه می کرد. و بعد صدار لرزید:
دارم دیوونه می شررم سرراغرم، از اتفاقی که اگر علی نمی رسررید ممکن بود بیفته.
بابا داشت گریه می کرد! چشم هام و بستم. زمزمه کرد:
خدایا شکرت.
من هم زمزمه کردم:
شکر.
***
چند دقیقه ای بود بیدار شررده بودم. روی تختم بودم. حتی یادم نمیاد دیشررب قبل از خواب دوباره به تختم برگشررتم یا بابا من رو به تختم آورده! پتو و بالش بابا روی زمین نبود و این نش ون می داد بیدار ش ده اما این که ص دار از توی آشپزخونه به گور می رسید یعنی این که هنوز نرفته سر کار.
با به خاطر آوردن دی شب لبخند کم رنگی روی لبم ن ش ست که خیلی زود هم محو ش رد. دوباره همه افکار خوب و بد و وحشررتناک با هم به ذهنم هجوم آوردن. کار تو چشررم به هم زدنی یهویی یک ماه بگذره و من از این برزخ بی خبری رها بشم.
در اتاق باز شد و مامان سرر رو داخل آورد و با دیدن چشم های بازم گفت:
وقتی بیداری چرا نمیای بیرون؟!
روی تخت نشستم و آروم گفتم:
الان میام.
مامان وارد اتاق شد و به سمتم اومد با نگاهی به کبودی های صورتم گفت:
خدا ذلیلش کنه. آخه این صورت مال دختر منه؟
بغض کردم و گفتم:
مامان حس بدی دارم که نمی تونم توصیفش کنم.
مامان لبخند مهربونی زد و گفت:
می فهمم دخترم. خودت و اذیت نکن، هر چی خدا بخواد همون می شه.
دستم رو گرفت و دوتایی از اتاق خارج شدیم ...
... مامان استکان چای رو جلوی بابا گذاشت و گفت:
دوست داری این یکی دختر باشه یا پسر؟
بابا لبخندی زد و به جای جواب دادن، لقمه ار رو توی دهنش گذاشررت، من به جار جواب دادم:
معلومه بابا دوست داره بچه ار پسر باشه. بالاخره نسلش ادامه پیدا می کنه!
بابا چشم هار گرد شد و سریع لقمه ار رو قورت داد و گفت:
مگه من دایناسورم!
مامان لبش و گاز گرفت و گفت:
این چه حرفیه که می زنی!
و به من چشم غره رفت. کلا مامان دوست داشت الکی جو رو سنگین نشون بده! بابا رو به من گفت:
اگر قرار به ادامه دادن نسررل و فامیلیمونه خدا دو تا پسررر به برادرم علی داده .
چه فرقی می کنه! علی هم که خودر یه پا ماموت!
صدا دار خندیدم. مامان باز هم چشم غره رفت و زیر لب غر زد:
من فقط یه سوال پرسیدم که دوست داری چی باشه!
بابا هم با خنده رو به مامان گفت:
تو بذار اول ببینیم این بچه ده روز رو رد می کنه یا نه!
مامان اخم کرد و گفت:
رد می کنه ایشاله. نفوس بد نزن.
بابا هم زیر لب ان شاءلله گفت و به صبحونه خوردنش ادامه داد. با اینکه روی لب هر سرره لبخند بود اما می تونسررتم به راحتی مصررنوعی بودن لبخند ها رو تشررخیص بدم. نمی دونم چقدر تو فکر بودم که با صرردای بابا از فکر بیرون اومدم:
امروز با سلیم حرف می زنم تا حق پسرر و بذاره کف دستش.
لب پایینم رو به داخل کشرریدم و منتظر به لب های بابا چشررم دوختم. رو به مامان ادامه داد:
به طاهره بگو بیاد این کیسه های پشم رو هم ببره .یه جواب رد رو باید به چه شکلی داد؟!
مامان با قیافه ی گرفته به قالب پنیر روی میز نگاه می کرد و اون هم مثل من ساکت بود. و بابا هم چنان نطق می کرد:
سرراغر می دونم دیگه بزرگ شرردی، اما تحت هیچ شرررایطی از خونه بیرون نمیای. مگر خونه های داخل کوچه. اون هم با مادرت می ری فهمیدی؟
سرم رو به معنی باشه تکون دادم و نگاهم رو به میز دوختم. بابا از سر میز بلند شد. مامان زود تر از اون، از آ شپزخونه خارج شد. مثل همی شه که زود تر می رفت تا کت و کفش بابا رو آماده کنه که بره سررر کارر. هر چند که امروز بابا داشت دیر تر از همیشه می رفت سر کار!
متوجه شدم بابا هنوز تو آ شپزخونه س. سرم رو بالا آوردم و بهش نگاه کردم .
بی هیچ حسرری نگاهم می کرد. نمی دونم چرا ته دلم خالی شررد. با صرردای آرومی پرسیدم:
چیزی می خوای بگی بابا؟