فصل یک
گلشیفته
باسمه تعالی
مرا میبینی و هردم زیارت میکنی دردم ترا میبینم و میلم زیادت میشود هردم به سامانم نمیپرسی نمیدانم چه سر داری به درمانم نمیکوشی نمیدانی مگر دردم نه راهست این که بگذری مرا بر خاک و بگریزی گذاری ار و بازم پرسی تا خاک رهت گردم ندارم دستت از دامن بجز در خاک و ان دم هم که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی دمار از من بر اوردی نمیگویی بر اوردم شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز میجستم رخت میدیدم و جامی هلالی باز میخوردم کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم.
حافظ
هانیه_البالو.شفتالو.کجایی؟ شفتالو تو که اینجایی.چرا صدات در نمیاد؟
_شفتالو و زهر مار.اسم به این قشنگی درست بگو دیگه.
هانیه_خب حالا.همچین میگه اسم به این قشنگی انگار میخواد بگه هانیه.برو بابا تو هم با این اسمت.اخه اینم اسمه تو داری؟ _برو بابا تو هم ادم نمیشی.ها چته .چکارم داری؟ هانیه_بیا بیرون بابا حوصلم سر رفت.
_خب زیرش و خاموش کن سر نره.
هانیه_هر هر هر .خندیدیم.قدیمی.یکم خودتو اپ تو دیت کن عزیزم.
وای خدا دیگه خس ته ش دم از دس ت این هانی.دیوونم کرد.کلافه گفتم_خب هانیه خانم حالا میگی چی میخوای عزیزم؟
هانیه عین این خرا که بهشتتون تی تاپ دادن چشتتماشتتو لود کرد و یه عشتتوه خرکیم اومد و گفت_بیا بریم بازار؟
_هانی اصلا حرفشم نزن.اصلا حوصله ندارم.حالا هم برو بیرون.
هانیه_گلی.گلشیفته.شیفته جان.گلکم...
خندم و قورت دادم و گفتم_کوفت.حالا شدم گلکم.تا همین دو دقیقه پیش که شفتالو بودم.
هانیه_من غلط کردم.حالا میای؟جون من؟
_کی؟
هانیه_فردا قربونت برم.
_خب حالا تا فردا.فقط هم بخاطر خریدای دان شگاه میاما.حالا هم برو بیروندیگه.
هانی پر ید صتتورتم و یه ماد پر اب کرد و همینطور که میر فت بیرونگفت_ج*ی*گ*رت و شفتالو جون.
این و گفت و سریع رفت بیرون و درو محکم بست.
وای خدا این دختر دیوونه اس تت.هانیه برام از خواهر عزیزتره.زمانیکه نیاز شدیدی به خواهر و خونوادم داشتم شد خواهر واقعیم.انقد مهربونه که بعضی وقتا فکر میکنم تو دنیا با محبت تر از اون دیگه نیستتت.هانیه صتتورت ناز و با نمکی داره.پوستتتت گ ندمی و چشتت مای ستتبز یشتتمی و مو های قهوه ای سوخته.همسن خودمه.
البوم عکستتام و در اوردم و بهشتتون خیره شتتدم.داشتتتم به عکم ادمایی نگاه میکردم که 7 ساله شدن خونواده جدید من.کسایی که تو اوج بی پناهی شدن پناه دل تنهام.ادمای مهربون و دلپاکی که همه زندگی من ش دن و باعش ش دن جای خالی خونوادم و کمتر احساس کنم. ولی هنوزم که هنوزه نتونستم جوابی واسه این کارشون پیدا کنم.هنوزم هرشب با یادشون میخوابم و دلتنگشونم.مثل امروز.
هنوزم نتونس تم یه دلیل قانع کننده واس ه رفتن بی دلیلش ون پیدا کنم.یه جوابی واسه این کاری که با من کردن.بعضی شبا انقد دلتنگشون میشم که اون بغض بزرگ تو گلوم میخواد خفم کنه و من نمیتونم هیچ کاری واسه اروم کردن خودم انجام بدم.حتی حض ور ش اد هانیه حتی محبتای گرم عمو س هراب و حرفای دلگرم کننده خاله فاطی.حتی حمایتای بی دریغ حس تام و نگاه مهربون امیر سام.
یه اه عمیق میکشم و بازم تنهاییم و با تک تک سلولای بدنم احساس میکنم.
حم نخواستن و طرد شدن.حم تلخ بیکسی خیلی ازار دهنده است.احساس یه بچه سر راهی رو دارم که خونوادش نخوا ستنش ولی بچه ای که تو سن 11 سالگی سر راهی شد.
صدای خاله فاطی از تو اشپزخونه میومد که داشت واسه شام صدام میزد.
دوباره اون بغض لعنتی رو فرستادم پایین و لباسام و مرتب کردم و اومدم از پیله تنهاییم بیرون.
همه بودن بجز امیر س ام.امش ب با فرید ش ام بیرونن.جای خالیش احس اس میشه.
با کمک هانی میز شام و چیدیم و همه نشستیم دور میز تو اشپزخونه.
غذا کباب شامی بود.اشتها نداشتم و با غذام بازی میکردم.
عمو سهراب_گل دخترم چشه که غذای به این خوشمزگی رو نمیخوره؟
با لبخند محوی به بهترین و مورد اعتماد ترین مرد دنیا واستته من بعد از پدرم نگاهی کردم و گفتم_هیچی عمو اشتها ندارم.مرسی خاله.
بلند شدم و از اشپزخونه زدم بیرون.ولی صدای حسام و شنیدم که گفت_گلی چشه؟
اون موقع دیگه تو اتاقم بودم و تکیمو به در زدم و به اشکام اجازه ریختن دادم.
ایستاده و لبخند زنان پایش را روی گلویم میگذارد ...تنهایی
توی اتاقم روی تختم نشستم و ذهنم و فرستادم به هفت سال پیش.هفت سالیکه دور از خانواده واقعیم بودم.نمیدونم من اونا رو گم کردم یا اونا منو؟س والیه که جوابش خیلی واسم مهمه.ولی هیچ وقتم جوابی براش نداشتم.
یه چند وقتی بود بابا زیاد اعصتتاب نداشتتت.دیر وقت میومد خونه و همش باموبایلش حرف میزد و دادو بیداد میکرد.البته تمام تلا شش و میکرد که ف ضای خونه رو اروم نگه داره ولی منم با اون ستتن کم فهمیدم بابا یه مشتتکل بزرگی داره.یه روز ص دای ص حبتای خودش و مامان و ش نیدم که داش تن درباره اون مشکل حرف میزدن.ولی من با اون سن شاید زیاد واسم مهم نبود فقط اتفاقی کلمه هایی مثل رقیب و تهدید و وکیل و شکایت و موفق بودن بابا رو فهمیدم.
بابا یه کارخونه خیلی بزرگ دا شت و صد البته که خیلی هم موفق بود.خودش تنها بدون هیچ پشتوانه و شریکی تا اینجا خودش و کشیده بود.ما از همه لحاظ در رفاه بودیم.خونمون بالای شهر و توی یه منطقه خیلی خوب بود.خونمون با خونه الان عمو سهراب اینا چندان فاصله نداشت.
همه فامیل و کم و کار مادری و پدری من امریکا بودن.اخه مامان و بابا اونجا با همدیگه اشنا شدن ولی بعد هردوشون تصمیم گرفتن که برگردن ایران بدون خانواده هاشتتون.اینجا بجز چند تا دوس تت خانوادگی و یه دایی پیر و مجرد مامانم که تو شهرستان زندگی میکرد کسی رو نداشتیم.
چند روزی بود که بابا اجازه نمیداد تنهایی از خونه بیرون بریم.اصتتلا حق نداشتیم این کارو بکنیم.
حتما یا خودش یا داداش شهاب باید باهامون میومد.
شهاب داداشم 19 سالش بود.اون سال رشته مورد علاقش پزشکی قبول نشده بود و از دوباره داشت میخوند واسه کنکور بعدی.
شایان داداش کوچیکم 16 سالش بود و دبیرستانی بود و شیدا خواهر کوچولوم
7 سالش بود.یعنی امسال میخواست بره مدرسه.
خودمم که تازه 11 سالم شده بود و میخواستم برم راهنمایی.تازه امتحانامون تموم شده بود.تابستونم شروع شده بود ولی من حق بیرون رفتن نداشتم.
شهاب که از صبح تا شب تو اتاقش بود و درس میخوند. شایانم که پای پلی استیشن و این چیزا بود.حوصلم حسابی سر میرفت.
بابا هم شبا دیروقت میومدو وقت نمیکرد ما رو ببره بیرون.دختر خیلی شلوغی نبودم ولی خب این مدت هم حسابی کسل شده بودم مخصوصا که نمیتونستم خونه مریم صمیمی ترین دوستم برم.حوصله خاله بازیای شیدا رو هم نداشتم.
بابا بیرون رفتن و غدغن کرده بود ولی نمیدونم چرا اون روز همچین حماقتی کردم.چرا کاری کردم که باعش این همه جدایی شد.
بابا و مامان شیدا رو که سرماخورده بود برده بودن دکتر و شهابم مثل همیشه تو اتاقش بود و ش ایانم پای پلی اس تیش ن نش س ته بود و غرق بازی بود.یه بازی عروستتکی هم نداش تت که منم باش بازی کنم یا تکن یا فوتبال یا بکش بکش.دیگه داشتم دق میکردم.تو خونه به اون بزرگی هیچی واسه سرگرم کردن من وجود نداشت.
منم علاقه زیادی به کتاب و نقاشی و یاد گرفتن زبان داشتم.توی یه تصمیم انی بلند شدم اماده شدم . با خودم گفتم تاکتابفرو شی نزدیک خونه میرم و زودی میام و هیچی هم نمیشه و بابا هم نمیفهمه.سریع حاضر شدم و بدون اینکه بهش هاب یا ش ایان چیزی بگم اومدم بیرون.قبلش تو کوچه رو خوب نگاه کردو کسی نبود که مشکوک بزنه.
او مدم بیرون و تموم مستتیر و تا ستتر کو چه رو دوی یدم.دی گه نفستتم بالانمیومد.رفتم تو مغازه و یکم که اروم شتتدمرفتم ستتمت کتابا و یه کتاب کمک زبان و دفتر نقاشتتی و مداد رنگی و یه مشتتتی برچس تب باربی و ستتیندرلا خریدم.همه رو واسم گذاشت تو کیسه و اومدم بیرون.شلوغی خیابون خیالم و راحت کرده بود واسه همین برگشتنه دیگه نمیدوییدم.برچسبام و از تو کیسه در اوردم و دا شتم با ل*ذ*ت نگا شون میکردم که یه نفر از پ شت سر صدام زد.یه زن بود.یه زن جوون.
زنه بروم لبخ ند زد و او مد نزدیکم.جلو پام زانو زد و گ فت_عزیزم. با بات تو ماشین منتظرته.بیا بریم پیشش.
یه نگاه ترستتون بهش انداختم.انقد خنن نبودم که نفهمم کستتی تو ماشتتین منتظرم نی ست.یه قدم رفتم عقب.لبخند اون زن از صورتش پاک شد.یه قدمه دیگه صورتش اخمو شد.قدمام سریع ولی بیجون شده بود.تموم بدنم از ترس میلرزید. شروع کردم به دوییدن که د ستم از پ شت ک شیده شد و پرت شدم تو ب*غ*ل زنه.د ستش و گذا شت رو دهنم که صدای جیغام در نیاد.پلا ستیک خریدام از د ستم افتاد.برچ سبای باربیم همه ریختن کف خیابون.اون دختر مو طلایی با لباس قرمز لگد شد زیر پاهای زنه.چ شمای گریونم دنبال باربیام رو زمین میگشتن.
مطمئن بودم اون زنه همون خطریه که بابام ازش میگفت و من با همون بچگیم بیشتتتر نگران این بودم که اگه بابام بفهمه حتما میکشتتتم.زنه انداختم تو اون ماشتتین شتتیشتته دودی.دوتا مرد اونجا بودن.یکی راننده و اون یکی ب*غ*لدستش نشسته بود.هردو هیکلی و ترسناک.
گریه میکردم و دست و پا میزدم.مامانم و صدا میزدم و جیغ میزدم که یه سیلی نشست رو صورتم.درد اون سیلی صورتم و سر کرده بود.مطمئن بودم پوست سفیدم قرمز شده.ولی اینا باعش ن شدن که د ست از جیغ زدن و لگد پروندن بردارم.ایندفعه یه تو دهنی خوردم و یه خفه ش و حرومزاده ش نیدم از زبون اون مرده.معنی حرفی که بهم زد و نفهمیدم ولی صتتورتم از تو دهنی که خوردم بی حم شد.صدای مرده اومد که به زنه گفت _خفش کن این نکبت و.
فرصت نشد به چیزی فکر کنم یه دستمال مرطوب با بوی بد و تندی اومد روی بینیم و دیگه چیزی نفهمیدم.
خدایا اخر نفهمیدم اینجا که هستم تقدیر من است یا تقصیر من...
چ شمامو که با گیجی باز کردم د ستام و پاهامواز پ شت ب سته بودن.به پهلو رو زمین دراز کشتت یده بودم. به زور و با درد ستتر نشتتستتتم.بغض تو گلوم بود.میترسیدم.از اون اتاق خالی و تاریک و ترسناک میترسیدم.خدایا من اینجا تنها بدون مامان و بابام ...میترستتم.اونا کی بودن.اشتتکام اروم ریختن رو گونه هام.دلم مامانم و میخوا ست ..دلم باربیای خو شگلم و میخوا ست...گر سنم بود..ستتردم بود..نه گرمم بود..نمیدونم اون لحظه اون بغض لعنتی بهونه گیرم کرده بود.هیچ وقت انقد تنهایی رو از نزدیک حم نکرده بودم.
نمیدونم چه مدت گذشت که در با صدای بدی باز شد و یه مرد و همون زنه با هم اومدن داخل.مرده حدودا 40 س اله میزد.قیافه خیلی خش نی داش ت.اروم اومد جلو و رو دوپاش جلوی من زانو زد و با پوزخند رو لبش یه نگاه بهم کرد و گفت_لام صب چقدم خو شگله...اگه چند سال بزرگتر بودی قطعا ن صیبخودم میشدی ولی الان فقط به یه درد میخوری...شکست..شکست پدرت.
ب عدم یه قهق هه خیلی بل ند راه ا ندا خت که منو یاد جادوگرای توی کارتونا انداخت .از جیبش گوشتتی موبایلش و در اوردو بعد از اینکه شتتماره گرفت گذاشتش سر گوشش و بعد از چند لحظه گفت_بهت گفته بودم حواست و به بچه هات بده به داراییات.گفتم بالاخره زهرم و بهت میریزم باور نکردی..
دو باره یه خنده جادوگری رفت و بعد از چند لحظه خندش به اخم غلیظی تبدیل ش د و گفت_هیچ غلطی نمیتونی بکنی ..خودتم خوب میدونی که هیچ اتوئی از من نداری.بهتر دیگه دنبال این خوشتتگله نگردی مراقب بقیشتتون باش..دیگه از این کوچولو خدافظی کن.
خندید و گوشی رو اورد و گذاشت رو گوش من .صدای الو الو گفتنای بابا رو که شنیدم یاد اون موقع ای افتادم که شبا تنها تو اتاقم وقتی که خواب بد میدیدم و با گریه بابا رو ص تدا میزدم بابا یهو با یه لیوان اب پیداش میش تد و منو در آ*غ*و*ش میگرفت.الان صداش از پ شت تلفن حکم همون آ*غ*و*ش و برام داشت.
_بابا بابا ..کجایی.بابا بیا منو ببر..بابا اینا زدن تو صتتورتم اینا باربیام و ازم گرفتن.
صتتدای بغض دار بابا حم نگرانیم رو بیشتتتر کرد_بابا قربونت بره..کجایی تو گلم..قربون چشمای خوشگلت بشم از هیچی نترس بابا از هیچی خودم میام و نجاتت میدم ..باشه بابا..میام میبرمت..
بابا هنوز داشت حرف میزد که گوشی رو از گوشم کشید و قطعش کرد.
بغضتتم ترکید و تبدیل شتتد به گریه و اشتتک و جیغ و داد و فریاد که یهو مرده کمربندش و باز کرد و افتاد به جون بدن ضعیفم.اون کتک میزد و من جیغ.اون به من لگد میزد و من به زمین.انقد کتک خوردم و گریه کردم که بدنم بی حم شد و از ضعف و بی حالی از هوش رفتم.
چشم که باز کردم یه جفت چشم ریز مشکی جلوی چشمم زوم کرده بود بهم اول نفهمیدم چیه ولی یهو مغزم کار کرد و با جیغ از جام پریدم.خدایا من از موش میترسم.اون اشغالا منو اوردن کجا .اینجا موش داره.من ..من از موش و گربه خیلی میترستتم.موش ته بیچاره از جیغای من گیج ش تده بود و هی دور خودش میچرخید.اخه راه فراری نداشت.من جیغ میزدم و اون دنبال راه فراربود که یهو در با شدت باز شد و با اومدن نور داخل اتاق مو شه هم به اون سمت رفت زدو از اون اتاق بیرون.اون مرده که معلوم بود از صتتدای جیغ جیغای من از خواب بلند شده عصبی اومد سمتم و موهام و کشید و پرتم کرد اون سمت که محکم با پهلو خوردم به دیوار و او مد و با ل گد اف تاد به جون کمرم و پهلوهام.بدنم کوفته بود و هی گریه میکردم و مامانم و صتتدا میزدم.دیگه حتی دلم بارب یامم نمیخواستتتت.دی گه حتی غذا هم نمیخواستتتم.من..من فقط آ*غ*و*ش گرم ما مانم و میخواس تتم. ما مان مهر بانم و با با بهروزم و میخواستم.دلم تنهایی خونمون و میخواست.
دو روز گذش تت.همه اون دو روز و من کتک خوردم.انقدی که مطمئن بودمهیچ جای ستتالمی تو بدنم نمونده.تو این دو روز غذام فقط اب و یه تیکه نون جو بود.بدنم خیلی ضعیف شده بود.اونا فقط بهونه میخواستن که منو بزنن. روز سوم دوباره اومد.همون مرد خشنه با اون خنده های جادوگریش.
تنها بود.تا منو دید اول جاخورد ولی بعد به خودش مستتلط شتتد و یه پوزخند اومد رو لبش و گفت_میبینم که مثل بابات سن جونی.
نمیتونستم حتی اخم کنم.ماهیچه های صورتم تکون نمیخوردن.دوباره تلفنش رو در اورد و شماره گرفت.حدسش سخت نبود که بابا پشت خطه.
_میبینم که نتونستتتی پ یدام کنی؟خ فه شتتوفقط من حرف میزنم...م یدونی چ یه؟اره دارم کیف میکنم عذاب کشتت ید نت و میبینم...دلم خ نک ش تد تو ع*و*ض*ی با اون کارات باعش شدی من و داداشم ورشکست شیم ..به خاک سیاه نشوندیمون... چکامون همه برگشت خورد و نتیجه اش شد که اون بیفته زندان و منم بشم فراری...
چند لحظه ساکت شد و دوباره گفت_میک شی کنار از همه چی ..از کارت از زندگیت ...خفه شو ک*ث*ا*ف*ت..دیگه دختر خوشگلت و نمیبینی؟حیف بچه است وگرنه خوب چیزی میشدا ؟خیلیا حاضرن بابتش پول زیادی بدن...
بعدم یه خنده کثیف و جادوگری زدو گوشی رو قطع کرد.
تند تند نفم میک شید قرمز شده بود و به یه نقطه خیره شده بود.دوباره با دیدن من جنون بهش دست داد و افتاد به جون تن و بدن داغون و ضعیفم.دیگه ضربه ها شو حم نمیکردم .انقد ضعیف شده بودم که تن بی جون و ح سم در برابر ضتتربه ها هیچ چی رو حم نمیکرد.انقد زد و زد تا خودش به هن و هن افتادو بی حال زد از اتاق بیرون.
همی شه انقد کتک میخوردم که دیگه از حال میرفتم.از کنار دهنم خون سرازیر
شده بود و صورتم از کبودی نمی شد بهش د ست زد.د ستای سفیدم همه به کبودی میزد.بی جون سر زمین افتاده بودم که در دوباره باز شد .بی جون لای پلکم و باز کردم که همون ز نه رو بالاستترم د یدم که یه دوربین دستتتش بود.نتون ستم چ شمام و باز نگه دارم.پلکام ب سته شد .فقط صدای فلش های دوربین و نوری که به چشتتمم میزد رو حم میکردم ولی اصتتلا نمیتونستتتم واکنش نشون بدم.یه فلش دیگه و مامان گفتن منو عالم بیهوشی.
دو روز دیگه هم با کتک و ضتتربه های دردناک و بی غذایی گذشتتت.از بدنم خون زیادی رفته بود ولی اونا حتی یه چس تب زخمم بهم نداده بودن.جوری بودم که خودم حم میکردم رو به موتم و چیزی به مرگم نمو نده.چ قد این لحظه ها واستته یه دختر بچه تنها ستتخته.الان که بهش فکر میکنم میبینم باز جای شکرش باقیه که حداقل اون ع*و*ض*یا من و پاک نگه دا شتن و اینده و زندگیم و تباه نکردن.