گلشیفته

فصل دو

روز پنجم همون زنه با همون مرده راننده اومدن تو اتاق و چشتتمام و بستتتن و کشتتون کشتتون بردنم بیرون و پرتم کردن توی یه ماشتتین. بدنم از درد می سوخت.اح ساس میکردم یه جایی از بدنم شک سته.انگ شتای پاهام از شون خون زده بود بیرون و انگ شتای د ستم چندتا شون زیرش کبود شده بود.خدایا چقد تنهام چقد بی کستتم ..واس ته چی بابام نیومد کمکم کنه ..مگه نگفت م یام..م گه ن با ید میو مد..چرا پم چی شتتتد؟نیو مد..هنوزم که هنوزهنیومده..نمیاد..میدونم..

نمیدونم چقد گذشت و چی شد که ماشین نگه داشت .در ماشین باز شد و یه

نفر بازوهای ظریفم و کشتتید و پرتم کرد از ماشتتین بیرون و بلند فریاد زد_به جهنم خوش اومدی خانم کوچولو...

با صورت کشیده شدم سر زمین و صدای گاز ماشین و تنهایی من و بیهوشی...

تنهایی ازار دهنده است خیلی...

ولی بدتر از اون ام یدهای واهی هستتتن که به خودت م یدی و مطمئنی که همشون ناامیدت میکنن...

پلکام سنگین بودن به زور تونستم اون پلکای چند گرمی رو باز کنم ولی دوباره میف تادن رو هم.ترجیح دادم بستت ته نگهشتتون دارم حم میکردم پل کامم کبودن.یهو همه چی یادم اومد اون کتکا.. اون لگدا بدتر از اون ..بی کستتیم ..دلم مامانم و میخواستتت دلم داداش شتتهابم و میخواستتت دلم خونمون و میخوا ست .. ولی دیگه دلم بابام و نمیخوا ست.اون..اون به من قول داد میاد و من و میبره ولی نیومد زد زیر قولش ..خدایا چرا من انقد تنهام.یه قطره اشک از چش مم چکید پایین.همون موقع ص دای پا اومد و ص دای ض عیف یه زن که گفت_سهراب ..سهراب به هوش اومد داره گریه میکنه ..دکترا رو خبر کن..

اروم لای پلکم و باز کردم چهره یه زن بود یه زن مهربون ..ولی مامان من نبود چرا پم... کجان خدا؟

همون موقع یه دکتر و دو تا پر ستار اومدن داخل اتاق و پ شت سر شون یه مرد اومد داخل و کنار اون خانمه ایستاد.

دکتره وضتتعیتم و چک کرد و بعد بروم لبخند زد و گفت _خب خانم کوچولوبالاخره بیدار شدی؟خوبی عزیزم؟ اروم گفتم_نه..

ولی فکر کنم نشنید چون سرش و اورد نزدیک و گفت_چی گفتی عزیزم؟ اروم ستترم و تکون دادم که با تکون اول یه درد خیلی بدی تو گردنم پیچید .خدایا از اون همه کتکی که من خوردم باید گردنم میکند .چشمام پر از اشک شد و با یه صدای ضعیف گفتم_من ..مامانم و میخوام.

دکتر لبخندی زد و گفت_گل خانم اول اینکه زیاد تکون نخور بعدم اینکه بهم بگو ببینم اسمت چیه؟یادت میاد چرا اینجوری شدی و کی این بلاها رو سرت اورد؟

_گل..گلشیفته.

دکتر_چه اسم قشنگی.نگفتی کی این بلاها رو سرت اورد؟ _دو..دوتا م..مرد بودن..منو..منو دزدیدن..از..د..در خونمون..

دیگه نتونستم حرف بزنم به سرفه افتادم.انفد سرفه کردم که خون بالا اوردم.

دکتر و پرس تارا س ریع مش غول ش دن و پرس تاره یه س وزن زد تو س رمم.دکتره همونطور که لبخند رو لبش بود رو به اون اقاهه که فکر کنم همون سهراب بود گفت_اقای مهاجر یه لحظه تشریف بیارید اتاق من.و رفت بیرون.

حالا فقط من و اون خانمه تو اتاق بودیم.بغض گلوم گرفت.دوست داشتم الان مامانم کنارم بود و د ستم و میگرفت که همون موقع خانمه د ستش و گذا شتتو دستم و یه لبخند مهربون بروم زدو گفت _خوبی مامانم؟

این و که گفت دیگه طاقتم تموم ش تد و زدم زیر گریه.خدایا چیز زیادی ازتنمیخوا ستم فقط یه آ*غ*و*ش امن که مال من با شه.مال خود خودم.مامان من باشه هانیه_گلی..

اشکام و سریع پاک کردم و و یه نفم عمیق کشیدم.

_بیا تو.

در باز شد و هانیه اومد تو.در و بست و اومد نشست رو تخت کنارم.

یکم نگام کرد و دستتتش و اورد بالا و اشتتکام و پاک کرد و گفت_گریه واستته چی؟

سرم و انداختم پایین که گفت_باز یادشون افتادی؟

_من فراموشش نکردم که یادشون بیفتم.

هانیه_گلی جونم اگه خدا بخواد پیدا میشن.غصت مال چیه؟

چ شمام دوباره پر از ا شک شدن .دلم یه شونه وا سه گریه میخوا ست. سرم و اوردم بالا و با بغض گفتم_دلم واسشون تنن شده.

س رم و گذاش تم رو ش ونه هانی و گریه کردم.اونم با من گریه میکرد.انقد گریه کردم تا اروم شدم.سرم و اوردم بالا و چشم دوختم به دیوار روبرومو گفتم_ولی دیگه دوسشون ندارم .اونا منو تنها گذاشتن.

هانی_چی میگی تو؟قضاوت عجولانه نکن.تو دخترشون بودی؟

یکم صتتتدام و بردم بالا و عصتتبی گفتم_د ا خه چون دخترشتتون بودم اینومیگم.مگه من دختر شون نبودم.وا سه چی دنبالم نگ شتن.اگه کل دنیارم دنبالم میگشتن الان باید پیدام میکردن.بابام بهم قول داد ولی زد زیرش.

هانی_اروم باش عزیزم .چیزی نیستتتت.م یدونی که با با ت مام تلاشتتش و میکنه.پم اروم باش.

رفت بیرون و بعد با یه لیوان اب اومد تو اتاق.به زور بهم اب و خوروند و گونم و ب*و*سید و رفت اتاق خودش.چقد خوبه که هانی هست.

دوباره رفتم به 7 سال پیش...

دو روز توی بیمارستان بودم و هر روز اون خانم و اقا میومدن بیمارستان پیشم و همیشه هم با دست پر میومدن.هر چقد باهام حرف میزدن نمیتونستن من و اروم کنن.من فقط با گریه میگفتم مامانم و می خوام.دختر لوس و ننری نبودم ولی من یه هفته بود که خونوادمو ندیده بودم و تو این یه هفته فقط کتک خورده بودم و شکنجه شده بودم.طبیعی بود که فقط با بیقراری دلم واسه خونوادم تنن بشه.

ادرس خونمون و پرس یدن ولی من که بلد نبودم فقط اس م کوچه و پلاکمون و بلد بودم اونم اسم کوچمون چون اسم یه گل بود و پلاکمون چون عدد اعضای خونوادمون بود.شتتماره تلفن خواستتتن.خداروشتتکر این یکی رو دیگه بلد بودم.بهشتتون گفتم ولی هر چقد تماس گرفتن کستتی جواب نمیداد.شتتماره موبایل خواستن .شماره بابا رو بلد بودم ولی سه شماره وسطش یادم رفته بود که اونم بعد از یه روز یادم اومد بهشتتون گفتم زنن زدن و گفتن یه خانمه بردا شته گفته واگذار شده.حتی دوباره زنن زدن دادن گو شی رو د ست خودم که اگه صدای خانمه رو شناختم بهش بگم همه چی رو ولی اون خانم از غریبهغریبه تر بود.

اون اقاهه میگفت عکسم و زدن تو روزنامه ولی تا الان کسی تماس نگرفته.

اون موقع بود که تنهایی و طرد شدن و با همه وجود احساس کردم.

حم بچه ای که تو بازار د ستش و از د ست مامانش جدا کنه و تو اون شلوغی گم بشتته.بچه ای که بشتتینه وستتط بازار و گریه کنه و همون موقع یه دستتت حمایتگر بیاد و ب شینه رو سرش.اون قد بچه بودم که وا سم فرقی ندا شت اون دست حمایتگر از سر محبت باشه یا ترحم.من فقط آ*غ*و*ش گرم میخواستم که اون لحظه همون خانمه بروم بازش کرد بجای مادر گمش تدم .دیگه مامان هم مهم نبود دیگه دلم واسته شتیطونیای شتیدا تنن نشتد دیگه شتلوغ کاریای شایان و نمیخواستم.فقط..فقط یکم محبت میخواستم.

اون اقا به پلیم خبر داد و اونا هم اومدن و من اول با ترس ولی بعد با گریه همه چیزی رو که دیدم و میدونستتتم براشتتون گفتم ولی چیزی بدردشتتون نخورد.چون نه ادرس جایی که بردنم و بلد بودم نه اسماشون و شنیده بودم و نه پلاکی از ماشینشون .

اون خانم و اقا که دیگه فهمیدم اسمشون فاطمه و سهراب هست بهم گفتن که منو تو جاده کرج _تهران پیدا کرده بودن.مثل اینکه دا شتن از خونه دادا ش شون تو کرج برمیگشتن و شانم سرعتشون کم بوده.که دیدن یه جسمی کنار جاده داره تکون میخوره اولش خیال کردن ستتگی چیزیه که ماشتتین بهش زده ولی وقتی دقت کردن دیدن که ادمه .میگفتن اصتتلا قابل تشتتخیص نبودی اصتتلا معلوم نبود که زنده ای یا نه .ما شتانستی رستوندیمت بیمارستتان گفتیم شتایدامیدی باشه.

مثل اینکه دو سه روزی بیهوش بودم و فشار خونم بالا نمیومده.چند جای بدنم شکستگی های جزیی پیدا کردن و سرم شکسته بود.دستام و پاهام و بسته بودن چون ازشتتون خون میزده بیرون و خون مرده شتتده بودن.ستترم از بم موهاش کشیده شده بود احساس میکردم تو هوا معلقه.

استتم و فامیل بابا و خونوادم و دادم به پلیستتا و اونم بعد از پیگیری فهمیدن که همچین اشخاصی ایران نیستن و حدود یه هفته پیش از ایران رفتن.

روزی که این خبر و شنیدم روز مرگم بود من دیگه واقعا خونوادم و گم کردم نه تو بازار بلکه تو شلوغی زندگی.

بی وفایی خونوادم و از نزدیک حم کردم.چطور تونستن پاره تنشون و تو شهر به این درندش ول کنن برن.تکلیف من چی میشه منه تنها بی هیچ اشنایی.یعنی چون اون مرد خ شنه با اون خنده های جادوگریش گفت بره باید بره.بابا که منو خیلی دوس ت داش ت.اون اونکه به من میگفت چش مای قش نگت من و یاد مامانم میندازه.چطور تونست من و مامانش و تنها بذاره اون گفت میاد ولی من میدونستم که نمیاد...مامان تو چطور تونستی.من..من یه دخترم.نه یه پسر .من مشتتکلات دخترونم و دیگه به کی بگم.من درددلام و به کی بگم.وقتی دل درد میگیرم کی دلم و مالش میده.مامان قرار بود اشتتپزی یادم بدی گفتم میخوام ماکارونی درست کنم.گفتی یادت میدم گفتی باید خانم بشی.پم چرا نموندی که خانم شدنم و ببینی..

داداش شهاب تو چطور تونستی به قول خودت عروسک قشنگت و تنهابذاری. نفهمیدم که همه این حرفا رو دارم زمزمه میکنم و دارم گریه میکنم.

فقط میدونم کشتتیده ش تدم تو آ*غ*و*ش امن یه مادر که مامان من نبود ولی بالاخره که مادر بود ..من من همینو میخواستتتم یه مادر که واستته من بی مادر مادری کنه...

تو بیمارس تان که نمیتونس تم بمونم .هیچ کس ی رو هم که ایران نداش تیم بجز چند تا دوست خانوادگی و دایی مامانم که شهرستان بود و من شماره یا ادرسی از هیچ کدومشون نداشتم .اخه چه میدونستم نیازم میشه.

اون خانم و اقا گفتن منو میبرن خونشون.ولی اخه مامان گفته بود نباید با غریبه ها جایی برم.اخ خدا در به دری چقد بده.اقا ستتهراب و فاطمه خانم گفتن که منو با خودشون میبرن تا زمانیکه خونوادم پیدا بشن.گفتن که خودشون هم سه تا بچه دارن.دو تا پ سر و یه دخترو دختر شون هانیه هم سن منه.ولی هیچکدوم از اینه تسکین قلب شکستم نمیشدن.روزی که مرخصم کردن فاطمه خانم با یه ستتاک لباس اومد دنبالم.لباستتای خودم که همه پاره پوره و خونی و خاکی بودن که دور ریختنشون.لباسای قشنگی بودن.یه شلوار برمودای سفید که طرح های صورتی دا شت با بلوز صورتی و کف شای براق سفید و یه رو سری کوتاه سفید صورتی.همشون نو بودن.

لبا سای ق شنگی بودن ولی من لبا سای خودم و میخوا ستم.یه کمد پر از لباس داشتم.اه...

با کمک فاطمه خانم پوشتتیدمشتتون.نمیدونم چرا ولی با همون ستتن کم میخواستم ببینم صورتم چه شکلی شده.واسم مهم بود شاید چون تا اون موقع همه از زیبایی خیره کنندم تعریف میکردن.ما خونواده خیلی زیبایی نبودیم.نهکه زشت بودیم نه معمولی بودیم.بابام چهرش مردونه بود.شهاب که توی بلوغ بود و شایانم دا شت وارد بلوغ می شد و چندان صورتای جالبی ندا شتن. شیدا ولی بانمک بود.مامانم ولی زیبا بود.شتتیدا هم شتتکلش بود ولی من به قول اطرافیان زیباییم خیره کننده بود که اونم چون شتتکل مامان بابام بودم.چون مامان بابام هم شکل مامان روسش بود.

از فاطمه خانم ایینه خواستم اولش نمیداد میگفت_میخوای چکار بچه ؟ ولی انقد پافشاری کردم که از تو کیفش اینه جیبیه نسبتا بزرگی رو دراورد.

چشمام و بستم و ایینه رو اوردم بالا و اروم لای پلکام و باز کردم...

از چیزی که دیدم نفم تو سینم حبم شد.نه..نه..این من نبودم ..این صورت من نبود.زیر چشمام تا روی گونه هام بنفش و زرد شده بود.روی پیشونیم جای بر یدگی بود.گوشتتته لبم پاره بود. بالای هردو پلکم ورم کرده بود و قرمز بود.چشتتمام وحشتتتناک باد کرده بود.ولی هنوز معصتتومیت چشتتمام پیدا بود.چ شمام پر از ا شک شدن.از همون موقع ت صمیم گرفتم که قوی با شم و خودم و به زندگی جدیدم و تنهاییم عادت بدم.چون دیگه من یه خانم تنهام.یه خانم 11 ساله تنها...

اگر دنیا نمیداند که من تنها ترین تنهای تنهایم ..

بیا یک لحظه شادم کن..

که من غمگین تر از غمگین ترین غم های دنیایم

تو ما شین مدل بالای اقا سهراب ن ش سته بودم و خیابونا رو نگاه میکردم.با چها شتیاقی که شاید یه چهره ا شنا ببینم ولی وقتی سرنو شت برات چیز دیگه ای بخواد زمین و اسمون بهم گره بخورن هم نمیتونی کاری بکنی.

نزدیکای خونشتتون که رستتیدیم فاطمه خانم گفت که داریم میرستتیم ولی من احساس میکردم که چقد این مناطق به چشمم اشناست.اقا سهراب پیچید تو یه خیابون و جلوی یه خونه ویلایی نگه داش ت.با ریموت در و باز کرد و رفتیم تو.فاطمه خانم اومد کمکم کرد که پیاده ب شم چون هنوز بدنم خیلی کوفته بود و درد میکرد.عمو سهراب اومد و دست انداخت زیر زانو و کمرم و بلندم کرد و با لبخند پدرانه ای گفت_ای بابا دختر تو چقد س بکی.این هانی ما همس ن تو ولی سه برابر تو وزن داره و شروع کرد خندیدن.

همون موقع صدای یه دختر اومد که گفت_اره اقای مهاجر .مارو زود فروختیا؟ دیگه رسیدیم جلوی در که منو گذاشت زمین .روبروم یه دختر ایستاده بود با یه قیافه ناز و ملوس و کمی تپل.اولش از قیافم جا خورد ولی زود چهره مهربونی به خودش گرفت و گفت_تو همونی هستی که از موقعی که اومدی دل مامان و بابا رو بردی؟

ومن به این فکر میکردم که نمیتونم خونوادم و فراموش کنم چون همی شه مامان و باباهایی هستن که منو یاد اون نامهربونا بندازن.

دستم و گذاشتم تو دست دختر مهربونی که روبروم ایستاده بود.گرمی دستاش و مهربونی و شیطنت چشماش منو یاد شیدا انداخت.

و من باز اون موقع فهمیدم که خونواده چیزی نیست که بخوای به همین سادگیفراموششون کنی.

هانیه_اسمت چیه؟

-گلشیفته.

هانیه_چه اسم قشنگی .منم که هانیه ام.

فاطمه خانم اومد کنارم و ما رو به داخل راهنمایی کرد .روبروم دوتا پستتر ایستاده بودن

.فاطمه خانم _این دو تا گل پسر هم برادرای هانیه هستن.

خدایا چرا این همه شباهت.دو تا پسر همسن و سال شهاب و شایان.

یکیشون همسن شهاب میزد و یکیشونم همسن شایان.این و اون موقع نفهمیدم ولی الان به این لطف خدا رستتیدم که اگه مادر و پدر و خواهر و برادرام و ازم گرفت بجاش همون اندازه بهم داد.

فاطمه خانم_این گل پسر خوشتیپ امیر سامه و این شیطون بلا حسام.

امیر سام یه پسر 18 ساله بود.یه پسر لاغر مردنی قد بلند.حسام هم یه پسر 13 ساله بود که تازه وارد بلوغ شده بود و صورتش تک و توک جوش داشت.

تنها چیزی که من تو امیر سام ندیدم خو شتیپی بود. صدای هردو شونم بخاطر بلوغ خروسی شده بود.اخمو بود ولی مهربونم بود.حسام ولی شوخ و بذله گو بود.هردوتا شون بهم خوش امد گفتن و امیر سام ازم خوا ست که اینجا راحت با شم.کلا خونواده مهربونی بودن که به دلم ن ش سته بودن ولی هنوزم اح ساس غریبی میکردم.

اقا ستتهراب_خب بچه ها گلشتتیفته خستتتس تت.میبینید که هنوز درب وداغونه.بذارید استراحت کنه.

فاطمه خانم منو به اتاق مهمان راهنمایی کرد.یه اتاق ساده و خلوت.

صورتم و ب*و*سید و گفت_بخواب عزیزم.استراحت کن.واسه نهار بیدارت میکنم.

رفت بیرون.زن مهربونی بود.کلا خونواده خوبی بودن ولی حم دلتنگی واس ه خونوادم نمیذا شت طعم این ا شنایی رو راحت بچ شم.جدیدا هم یه ترس بهم اضافه شده بود.ترس از نداشتن یه حمایتگر که ازم مراقبت کنه.که اگه اون مرد با خنده های جادوگریش دوباره پیدا شد بتونه جلوشون بایسته.

الان همه دختر بچه ها به چی فکر میکنن و من به چی؟انقد فکر کردم تا با یاد خونوادم چشمام گرم شد و خوابیدم.

هانیه اومد و با کلی سر و صدا از خواب بیدارم کرد و بزور و کشون کشون بردم سمت میز نهار. سلام کردم و ن ش ستم.اخلاق هم شون خوب بودو همه با هم حرف میزدن و لبخند به لب بودن.بجز امیر سام که زیاد حرف نمیزدمگر ازش چیزی میپرسیدن.نهار خوشمزه ای بود.ک شک بادمجون که من خیلی دو ست داشتم.

بعد از نهار هانیه منو برد تو اتاقش و اونجا رو نشونم داد.

عروسکاش و وسایلش و نشونم داد و گفت بیا بازی کنیم..اونم مثل من یه دفتر پر از برچ سبای باربی و سیندرلا و سفید برفی دا شت.دلم وا سه برچ سبام .. وا سه اتاق پر از عرو سکام تنن شده بود.یهو بغ ضم گرفت و زدم زیر گریه.نهگریه معمولی هق هق میکردم.هانیه با ترس مامانش و صدا زد.

منم مامانم و میخواستم.منم خواهر و برادرام و میخواستم.منم بابای مهربونم و میخواس تم.منم دلتنن بودم.دلم دوس تام و میخواس ت.دلم میخواس ت الان م یر ف تم تو ا تاق شتتت هاب و خودم و واستتته برادرم لوس م ی کردم و میگفتم_داداشتتی..داداش جونم..بهم دیک ته میگی؟ب عد اون نوک بینیم و میکشید و میگفت_وروجک بدو بیا ب*غ*ل داداش ببینم...

این خواسته ها خدا واسه من زیاد بود واسه تو که زیاد نبودن...

فاطمه خانم و اقا سهراب و امیر سام و ح سام ریختن تو اتاق.فاطمه خانم منو تو ب*غ*لش گرفت و گفت_گریه کن عزیزم..گریه کن..اروم میشی گلم..

انقد تو آ*غ*و*ش مادرانه اش حل شدم که نفهمیدم کی اتاق خالی شد و منو فاطمه خانم تنهاییم.