فصل هشت
سالار:یسنا معلومه این پسره رو خیلی دوست داره ببین تو کنارش مثل ب ه ها خوابه
غیرتی شــدم این چرا درباره زن من اینجوری حرف زد؟ حیف که الان نمیتونم وگرنه حسابتو میرسیدم
_:نه بابا فکر میکنی ب ه ایااین یســنای مارمولکو من میشــناســمش این میخواست پدرشو خرد کنه میخواست انتقام بگیره از پدرش _:نه آخه من ندیدم یسنا برا کسی اینجوری اشک بریزه
_:فیلمشه داره ادا میریزه فقج اینجوری میتونست جلو ارباب وایسه یسنا اصلاقلب نداره از مردا متنفرچون از پدرش متنفره _:چرا متنفره ؟
_:دیگه اونش به تو مربود نیست خیلی پاتو از گلیمت درازتر کردی دیگه حرفی نزدن اما شک و تردیدو تو دلم انداختن از یسنا بدم اومدمنو بازی ه کرده از ارباب انتقام بگیره میدون ستم دو ستم نداره دختره احمق فکر میکنه من خرم نمیدونه من کیم دیدی یک علف ب ه منو گذاشته سر کار
نگاش کردم اصلا به قیافه معصومش نمیخوره اینقده دودره باشه چقده قشنگه این رحیم خاک بر سرت کنن اخه این با این قیافه اسمونیش میاد تو رو دوست داشــته باشــه اونم هی کس نه رحیم بی پدرو مادر روگونه های مهتابیش لبا خوش فرم قلوه اش د ماق کوچولوش ابرو های کمونش ه مه و ه مه خیلی قشنگه انگار خدا حسابی هنرشو به ر کشیده
گاهی واقعا تا حد جنون حرص م میده بدم میاد کس ی تو کارام دخالت کنه اما این فضول کوچولو عادتشه تو همه جا باشه و سرک بکشه چقد عصبانی میشدم وقتی با اون چشــماش ذل میزد تو چشــمامواز اینو اون دفاع میکرداصــلا اون موقع ازش بدم میومدانگار چ شماش بی فروغ می شدکجا بود کجا بود ببینه اون موقع ها همین ادما
برای تفریح برای بازی برای خنده منو به باد کتک میگرفتن کجا بود بیاد از من دفاع کنه کجا بود ببینه التماس ای یک ریزه ب ه رو برای یک لقمه نون اخرش م مثل سگ جلوش پرت میکردن
من جای همه ادما تقاص دادم
چشــمامو باز میکنم دوباره به صــورت خواب رفتش نگاه میکنم نه هیچ وقتازش نمیتونم متنفر باشم فقج گاهی ازش عصبانی میشم
انگار خیرگی نگامو حس میکنه پلکاش تکون میخوره ســریع خودمو جمع و جور میکنم خودمو میزنم به خواب
خود شو میک شه بالا تر و اروم خیلی اروم با د ستای کوچولو و نرمش صورتمو نوازش میکنه د ستش مثل د ست ب ه ها کوچولو و نرمه همون جا رو سینه امو ب*و*س میکنه طاقت نمیارم چشــمامو باز میکنم تا میبینه بیدار شــدم اروم خیلی اروم میگه ســردشــه حلقه ی دســتم بدون فرمان من دورش محکم تر میشه. حکم به خودم میفشارمش خودمم به گرمای تنش احتیاک دارم دوباره چشماشو میبنده
کامران:ی سنا پا شو خودتو جمع کن نزدیک دهاتیم ز شته ببینن کنار این بابا لم دادی
_:ببینن شوهرمه
_:حالا انقد شوهرم شوهرم نکن انگار با م سیو چیزی ازدواک کرده خوبه یک بی پدرومادربیشتر نیست تو ابرو نداری ما ابرو داریم _:ساکت شو
بازم بغض کردنمیدونس ت هنوز نفهمید اش کاش و برای رحیم از ش کنجه ام بدتره.چشماشو ازم میدزدیدانگار نفسمو گرفته بودن احمقانه اس دوست ندارمدلم میخوادبمیرم اما اون اشک نریزه دست خودم نیست _:گریه نکن
چشــماش ش ـد اندازه گردوهنوزم پر اب بودقبل از اینکه بتونه حرفی بزنه بیمقدمه ممهرسکوت رو به لباش بستم
تا نتونه هی ی بگه هیجانش بخوابه بازم اشــک می ریخت خودشــو ازم جدا کردو با صدای بلند گریه میکرد
_:گریه کن بایدم گریه کنی این آشــیه که خودت پختی خودتم باید داغ داغ بخوریش
اگه یک روز به عمرم بمونه ح ساب این دیلاقو میر سم احمق جعلق فکر میکنه یسنا به خاطر حرف اون بوده که گریه کرده
_:مگه نگفتم گریه نکن
انگار حرفامو چپکی میفهمید با نیروی بیشــتری به گریه کردن ادامه میدادبا اینکه از نگاهم میفهمیدن زیاد تو باغ نیســتم اما ترســو ترس اومدن این دیو دوسر که خودشو ساخته بودن تو نگاهشون دیدم یسنا دستمو گرفته بودمجبور بودم حرف نزنم وگرنه بهش میگفتم دستو ول کنه.دوست نداشتم پشتش حرف بزنم.دلم نمیخواد به زن پاک تر از برگ گلم انگ بی حیایی بزنن نه اربابو دیدم نه خانموچه بهتر
فقج اون زنیکه وراک ملیحه رو دیدم.انگار بابا شو من ک شتم ارش شو هم ک شیدم بالااصلا اوقاتم تلخ میشه این وروره جادو رو میبینم
ملیحه:یســنا ناهار خوردی برات بیارم بیا تو اتاقت لباســاتو عوک کن خیس عرق شدی
_:آره الان میام
الان از اون موقع ها بود دلم میخوا ست کله ی سنا بکنم میخواد بره تو اتاقش کهچی بعد از اینهمه مدت باز میخواد ازم دور باشه.منو بگو چقد برای تنها شدنباهاش ذوقو شــوق داشــتم خانموای بمیری رحیم که انقد س ـاده ای.حقداره.طویله رحیم کجا و اتاق عیونی اون کجاتو ذهنم حس ـابی باهاش دعوا میکردم.خانمم انگارنه انگار از وقتی فهمید من دیونه نش دم حس ابی اخماش براست ای که با اخم چقد خانم تر میشه
انگار نه انگار این همون کوچولوی لجبازه
تنهایی رفتم تو اتاقم دیگه از دستش عصبانی نیستم دوست دارم سریعتر بیاد و مثل همیشه خودشو واسم لوس کنه
نیم ساعات سه ربع دیگه برگشت یک بشقابم دستش بودلباساشو عوک کرده بودو لباس رنگ روشن پوشیده بود.اخماش هنوزم تو هم بود
محلش ندادم یعنی به روی خودم نیاوردم .همونطوری رو زمین دراز کشــیده بودم
_:حیم بیا غذا بخوریم
_:نمیخورم
_:بیا دیگه من گشنمه
_:خودت بخور
نخورد تکیه اش و داد به دیوار.منم چش مامو بس تم.تو دلم همش انگار داش تنرخت میشستن.اعصابم حسابی خورد بود
از کار ارباب ســر در نیاوردم حرفای کامرانم و قهر و اخم و تخم یســنا باعثشده بود حسابی عصبانی باشم
اومد کنارم کشیدمش سمت خودم دلم حسابی اغوششو میخواست ام دلخور بودمیدونســتم برام مهم بوداما نمیدونم چرا برام ســخت بود به نگاه یک دختر کوچولو جواب پس بدم.کلافه بود
_:شو بریم ناهار بخوریم چرا اونجا نخوردی
_:وست نداشتم بدون تو غذا بخورم غذامو اوردم با هم بخوریمش فکر نکرده بودم به اینکه چرا یک بشــقاب دســتش بودمن چقد بدم....لپمو گلگون کرد وداغ..اومد رو پام ن ش ست انگار زمین میخ داره که هیچ وقت خدا رو زمین نمی شینه.خدا میدونه چقد دل وح شیم خو شحال می شه وقتی همی شه اونو تو ب*غ*لم دارم..خدا میدونه که قلبمو پر شادی میشه وقتی خودشو برام لوس میکنه.چقد لذت داره برام. شاید چیزپی شو پا افتاده ای با شه اما برای منه تشنه کلی وسوسه انگیزه
یک قا شق تو دهن خودش میذا شت یک قا شقم به من میدادهر وقتم میگفتم من سیر شدم اونم میگفت منم سیر شدم لجباز.
غذامون که تموم شــد تکیه امو دادم به دیوارو اونو ســمت خودم کشــیدمو هر دومو خوابیدیم.
هنوز بهش نگفتم دلیل رل بازی کردنم چیه میدونم منتظره تا براش توضــیح بدم.
اما چی بگم بهش بگم به پدرت اعتماد ندارم.بگم انقد از بی رحمی پدرتم یدونم که مهربون شـــدنش برای غیر قا بل باوره بگم م یدونم اون نم یذارهدخترش خونش تو اغوش ک سی که حا صل یک شب گ*ن*ا*ه که از سگمنجس تره بمونه بگم خودمو زدم به موش مردگی تا محبتتو امتحان کنم اخر شم طاقت نیاورم بگم تو م سافرخونه وقتی دا شتی مهر سکوت رو به لبام میدوختی پس ـت زدم چون حریا داشــتنت بودمو میدونســتم طاقت نمیارمو خودمو لو میدم.
باید ببرمش باید باهاش فرار کنم باید از اینجا ببرمش باید از ارباب دورش کنم.
اون شب از غذا خبری نبودیسنا کلی اصرار کرد که بره تو اتاق خودش و غذاشو مثل ظهر برداره بیاره هر چی بهش گفتم نه به گوشــش نمیرفت اخرشــم کار خود شو کردمن از د ست این دختر واقعا دیونه ن شم شانس اوردم.چقد لجبازه زودتر از اون ه انتظار میک شیدم اومدهی یم د ستش نبودنه ع صبانی شدم نه ناراحت.بهتر ش ـد خودش غذاشــو خورداز بخواد برام بزور غذا بیاره متنفر بودم.تا چشماش به چشمام افتاد لب برچید
_ : گفتن حق بیرون بردن غذا رو نداری همینجا بخورمنم نخوردم
_:چرا نخوردی من عادت دارم الانم اصلا گرسنه نیستم برو بخور بیا..
_:نه
_:ین ب ه بازیا چیه از خودت در میاری اخه مگه یک روز دو روزه.عاقلانهرفتار کن یسنا
بغض کرد.انگار نمیش ـد این یک روز کامل چشــماش اشــکی نش ـه حتمامیدون ست با دیدن ا شکاش کوتاه میام. داره ا ستفاده میکنه تق صیر منه نباید از اول ضعف نشون میدادم.اما نمیتونم نمیتونم قلبم فشرده میشه
_ : من بدون تو غذا نمیخورم.اگه تو گ شنه ات با شه من دلم میخواد گ شنگش بکشم
طفلک بی گ*ن*ا*ه من یک نفر نیســت بهش بگه من عادت دارم.شــکمم به خالی بودن عادت داره.اما تو چی؟!
انگار ارباب همین اول کاری د ستمو خونده و میخواد وادارم کنه خودمو سالم نشون بدم.میدونه با این وضعم نه میتونم کار کنم نه دزدی
د ستامو براش که بلاتکلیف هنوز وا ستاده بود باز کردم انگار ل*ب*اش اتیش داش ت که رو گردنم مهر میش دمردد بودنمو یادم میاره اما با قدرت س رکوبش میکنم برای خانم کوچولوی من زن شدن زوده درسته یسنا الان بهم محرمه اما زوده.خیلی زوده
چش مامو میبندمو س عی میکنم به خودم مس لج ش م غذا نخوردن یس نا ازارم میده.چون ش کمش خالی بود خیلی زود به خواب رفت هر وقت به ص ورتش معصومش تو خواب نگاه میکنم
عذاب میکشــم یک جور عذاب وجدان من گ*ن*ا*ه*کار که حتی وقتی تازه متولد شده بود گ*ن*ا*ه*ک*ار* و نفرین شده بودم صاحب این همه زیباییو پاکیم اما خیلی زود به یک لحظه نداش تنش فکر میکنم س ریع با خودم زمزمه میکنم این فرشــته کوچولو مرهم تموم زخم های روحمه مگه میتونم دل بکنمازش
وقتی جلو مدر سه اش با دو ستاش می خندید دیونه می شدم از اینکه ک سیو جزمن با خنده هاش سیراب کنه وقتی با اون دخترای عوضی حرف میزد میترسیدم بهش بگن که من سنخیتی باهاش ندارمو اون دیگه منو نخوادناخوا سته ازارش دادم.گاهی هم با فکر که دعواش کنم تا بیاد طرفم تا بیاد تو اغو شمو سعی کنه ارومم کنه که با اون دس تای نرمش رو ص ورتم بکش ه و من دوباره و چند باره طعم شیرین نوازش مزه مزه کنم آروم خم شدمو رو لپشوگلگون کردم باید یک چیز برای خوردن پیدا کنم مگر اینکه رحیم مرده با شه زنش نف سش با شکم گرسنه تا صبح سر کنه
اولش خواســتم برم مطبخ اما بعدش فهمیدم اونجا به عنوان تله اس رفتم تو باغو میوه تابسونی چیدم...سعی میکردم از هر درخت یکی دو تا بیشتر ن ینم تا لونرم
میوه هارو تو اب جوی که از وسج باغ میگذشت شستمو بردم تو اتاق
_:سناخانم پاشو ،پشو بهت میگم برات غذا اوردم
سریع بلند شد.میوه ها رو که تو د ستم دید با چ شمای گرد شده نگام کرد.این فسقل ب ه تا امشب منو دیونه نکنه دس بردار نیست
رو پام نشست منم با چاقو ضامن دارم که از قبل تو اتاقم بود یک هلو که ظاهرا نر سیده بود براش پوس گرفتم با لذت به خوردنش تما شا کردم از چهره ف شرده شدش معلوم بود حسابی تلخه نمیخواد به رو خودش بیاره.چقد دوست داشتم بدون عذاب وجدان
مثل همه مردای دیگه هلو از دستش بگیرمو تا خودازعشق براش بگم سریع یک سیب براش پوست کندمو هلو تو یک حرکت از دستش قاپیدم
_: خودتم بخور
_:ت که گفتم من گشنم نیس
_:پس منم دیگه نمیخوردم
یک چش غره بهش رفتم که به رو خودش نیاورداون موقع ها چه ابهتی داش تی رحیم الان که اصلا این ادم حسابت نمیکنه همون هلو گاز زده یسنا رو خوردم اونم با یک نگاه پیروز مندانه نگام کرد
اون شب تا صبح نقشه فرار کشیدم قبل از اینکه سکوتمو مجبور باشم بشکنم باید از اینجا بریم.میدونم میشناسم اربابو دیر یا زود از سکوتش خسته میشه و از یسنا برای به زانو در اوردن من استفاده میکنه
از بی رحمیاش خبر دارم میدونم هیچ ابایی از هیچ کاری نداره چه کار کنم خدایک راهی جلو پام بذار اوس کریم نه به
خاطر من رو ســیاه به خاطر این کوچولومن دیگه هی ی ازت نمیخوام .باید از یک جایی یک ذره پول جور کنم...بدون پول که نمیشه فرار کرد
********