فصل ده
اخم و لبخندم یکی شد. چطور تونست همچین چیزی رو بخوره! هنوز داشتم نگاش می کردم که باز گفت:
_عالیه، همیشه همین جوری درست کن.
دستم رو کلافه گذاشتم جلوی چشم هاو تا اونهمه اشتهاش رو واسه خوردن، نبینم که باز گفت:
_چقدر خوشمزه ست فوق العاده ست.
بهت زده بهش خیره شدم. واقعا اعجوبه ای بود! چطور به اونهمه چیزی که به الویه زده بودم، می گفت خوشمزه اونقدر بهش خیره موندم که نگاهش رو به من دوخت و پرسید:
_ چرا خودت نمی خوری پس؟ نکنه واسه من مرگ موشی چیزی ریختی که خودت لب به غذا نمی زنی؟!
یه قاشق برداشتم و از بشقاب مقابل آریا، کمی الویه برداشتم و گذاشتم توی دهانم. خدای من! این طعم بدمزه رو چه جوری می خورد! با اخم بهش نگاه کردم و گفتم:
_ چطور می خوری این و؟! اینکه از زهرمارم بدتره!
لبخندش نمایان شد. نگام کرد و گفت:
_خب بگو چی ریختی توش؟!
اخم هام باز شد و فوری گفتم:
_هیچی... هیچی.
اینبار اون یه قاشق از بشقاب مقابلم الویه به دهان گذاشت و بعد با پوزخندی که داشت به خنده تبدیل می شد گفت:
_ هیچ این هیچی بین بشقاب من و تو این همه فرق گذاشته؟!
سرمو از نگاه توبیخانه اش، پایین انداختم که محکم زد روی میز و گفت: _بهت می گم چی ریختی توش؟
با اخم گفتم:
_ خب حالا... فقط یه خورده طعم دارش کردم.
_با چی؟
_با... دارچین و زنجبیل... خب الویه سرده، دارچین و زنجبیل ریختم که سردیت نکنه.
_آهان سردیم نکنه دیگه چی ریختی؟ این طعم تلخ از چیه؟
_تلخ من هیچی نریختم... من...
فریاد زد:
_ بگو تا بشقاب و توی صورتت نزدم.
_خب یه کم هم نعناع و آویشن و پونه تا دل درد نگیری.
دستش رو گذاشت جلوی دهانش تا لبخندش رو بپوشونه که گفت:
_دیگه چی؟
_یه کم هم فلفل... تا... تا سرما نخوری.
صدای خنده ی بلند و عصبیش باعث شد تا سرم رو بالا بیارم. خنده ای بلند سر داد و بعد بشقابش رو با بشقاب من عوض کرد و گفت:
_ چقدر به فکر منی! منم این معجون پرخاصیت رو می دم به خودت تا نه سردیت کنه نه دل درد بگیری و نه سرما بخوری.
لب هام رو از هم باز کردم تا اعتراض کنم که فریاد زد:
_بخورش.
با اخم قاشقم رو برداشتم و قاشقی الویه گذاشتم توی دهانم که با لبخند خیره شد بهم گفت:
_خوبه.
چشم هام رو از مزه ی تلخ و تند الویه بستم و گفتم:
_ ممنون دیگه میل ندارم.
صداش رو بالا برد:
_می خوری یا به زور بریزم تو حلقت؟
به زور آب گلوم رو قورت دادم و گفتم:
_ خودت گفتی عاشق زهرماری، خب منم واست درست کردم حالا چرا باید من این زهرمار رو بخورم؟
لبخندش بیشتر از اخم هاش عذابم می داد. با همون لبخندی که انگار از دیدن قیافه ی من بعد از خوردن اون الویه ی پرخاصیت، لذت می بره گفت:
_پس خودت قبول داری که زهرمار درست کردی؟ اشکالی نداره منم بهت گفتم که هر چی غیر از عسل باشه، دوست دارم و دیدی که چقدرم خوردم و تعریف کردم حالا نوبت توئه همه ی الویه ی توی بشقاب رو بخور.
نفس بلندی کشیدم. نگاهش باز داشت ترسناک می شد که یه قاشق بزرگ از الویه رو گذاشتم دهانم و بعد درحالیکه از مزه ی وحشتناکش نمی تونستم قورتش بدم یه لیوان آب برای خودم ریختم و به زور آب، الویه رو قورت دادم.
سرش رو به علامت تایید تکون داد و گفت:
_آفرین سه تا قاشق دیگه بیشتر نمونده.
با ناله گفتم:
_ نه... دیگه نمی تونم.
دست دراز کرد و دستش رو زد روی الویه ی توی بشقاب و همه رو کف دستش جمع کرد و بعد در مقابل چشمای متحیر من، همه رو زد توی صورتم و پخش کرد و گفت:
_واسه پوستت هم خیلی خاصیت داره میدونی؟
بعد وقتی تموم صورتم رو با الویه پوشوند، خندید و گفت:
_ فکر نمی کردم زندگی با تو اینقدر لذت بخش باشه.
صدای خنده اش همچنان به گوشم می رسید که از آشپزخونه بیرون رفت.
واقعا خنده دار بود! من می خواستم غذارو زهرمار اون کنم ولی حالا با یه صورت کثیف شده از الویه ی خودم، پشت میز نشسته بودم. از پشت میز بلند شدم و صورتم رو شستم. اینطوری نمی شد. انگار توی این لج و لجبازی فقط من بازنده بودم .
اون که حتی به روی مبارکشم نمی آورد.حرصم بیشتر شد. شاید باید از یه راه دیگه وارد می شدم درحالیکه با دستمال کاغذی صورتم رو خشک می کردم، نگاهش کردم که روی مبل لم داده بود و یه نگاهش به موبایلش بود و نگاه دیگه اش به تلویزیون. باید یه کاری می کردم وگرنه اینجوری فقط من تحقیر می شدم. از آشپزخونه بیرون اومدم و سمتش رفتم جلوی مبلش ایستادم. نگاهشو به من انداخت و گفت:
_ ماسک الویه ایت رو چرا شستی؟ واسه پوستت خوب بود!
نفسم رو محکم از سینه م بیرون دادم و گفتم:
_ می شه حرف بزنیم؟
دوباره نگاهم کرد و کمی خودش رو سمت دیگه ی مبل کشید و گفت:
_ بشین.
نشستم و گفتم:
_فکر می کنم تو هم مثل من وسوسه شدی بخاطر خلاص شدن از شر پایان نامه ات این پروژه رو قبول کنی درسته؟
گوشیش رو خاموش کرد و گذاشت روی میز مقابلش و دست به سینه نگاهم کرد و گفت:
_خب.
_ولی اینجوری به هیچ جا نمی رسیم.
_چه جوری؟
_همین جوری با زدن یه سیلی به صورت من و داد و بیداد و لجبازی دیگه!
درحالیکه انگشت اشاره اش رو دور چونه اش می کشید گفت:
_ مطمئنا با اون الویه و زهرمارهایی که قراره به اسم غذا بهم بدی همینطوره.
_ خب الویه جواب سیلی تو بود.
_پس بیا باهم کنار بیایم.
از اینکه خودش این حرف روو زد، لبخندی زدم. نگاه چشم های قهوه ای روشنش به من بود که گفتم:
_اگه نمره ی استاد صالحی رو می خوای باید بذاری تا نقطه ضعفات رو برطرف کنم.
روی مبل جا به جا شد و چرخید تکیه زد به دسته ی مبل و گفت:
_ باشه واسه درمان شدنم یه پیشنهاد دارم.
سکوت کردم که ادامه داد:
_ من عاشق شعرای حافظم یه تفال به حافظ بزن هر شعری که اومد حفظش کن و با همون لحن دکلمه واری که امروز داشتی متن دفترچه م رو می خوندی، واسم هر شب اون شعر یا یه شعر دیگه از دیوان حافظ رو می خونی.
اونوقت می تونم تورو به عنوان روانپزشکم بپذیرم.
این چه شرطی بود مونده بودم چی بگم که ادامه داد:
_یعنی انقدر خنگی که شعر رو هم نمی تونی حفظ کنی؟!
با اخم نگاهش کردم و گفتم:
_نخیر.
لبخندی زد و گفت:
_ پس قبوله.
با حرص گفتم:
_پس منم شرط دارم.
_بگو.
تازه می خواستم حرصم رو سرش خالی کنم. واسه همین کمی تامل کردم و چیزی گفتم که میدونستم روش حساسه. _باید بذاری ریش و سبیلت رو بزنم.
اخم هاش تو هم گره خورد:
_چی؟
لبخندم رو از روی لبم جمع کردم و گفتم:
_همون که شنیدی.
صداش رو بلند کرد.
_برو بابا... فکر کردی واسه خاطر درمان یه دختر دیوونه مثل تو، ریش و سبیلم رو می دم تو بزنی؟
_میل خودته من شعر رو حفظ می کنم اگه سر قولتم نمونی می رم به استاد میگم که چه دیوونه بازی سر یه دفترچه درآوردی و زدی توی گوشم. اونوقت نمره ی پژوهش شما می پره و من دلم خنک می شه.