فصل یازده
نفس بلند و کشداری کشید و گفت:
_ باشه ولی با اون قیافه دانشگاه نمی رم.
_پس من ریش و سبیلت رو می زنم ولی باید تا سوپرمارکت سر کوچه بری و یه چیزی از سوپر مارکت بخری و برگردی.
_دیگه چی؟ من یه شرط راحت برات گذاشتم ولی تو...
با اخم گفتم:
_تو هم یه سیلی به صورتم زدی هم الویه رو مالیدی به صورتم!
_خب حقت بود.
_حقم بود؟ پس به استاد صالحی می گم که زدی توی گوشم فکر کنم نمره ی پروژه ت بپره.
حرص خوردنش قشنگ بود. مکثی کرد و گفت:
_خیله خب.
_و هر شب...
نذاشت حرف بزنم و داد کشید:
_دیگه حق نداری به شرطت اضافه کنی.
_چطور جنابعالی می گی غیر از شعری که باید حفظ کنم، هر شب باید برات شعرم بخونم؟
پوفی کرد و گفت:
_بنال ببینم چی می گی.
_هر شب باید من و تا دم در اتاقم کول کنی.
چشم هاش چهارتا شد. خندیدم و گفتم:
_خب اینجوری یادم می ره که چطوری زدی توی گوشم و به استاد حرفی نمی زنم.
انگار داشت عصبی می شد. ولی نمیدونم چی شد که حلقه های چشم هاش رو بالا داد و کلافه گفت:
_خیله خب بابا، اینم قبول.
کتاب حافظش رو به دستم داد و بعد تکیه زد به میز مطالعه اش و گفت:
_ نیت کن.
چشم هام رو بستم و توی دلم نیت کردم. دعا دعا کردم لااقل یه شعر آسون بیاد که فاتحه ای که زیرلب زمزمه می کردم تموم شد و اولین صفحه ای که زیر انگشتم اومد رو باز کردم، نگام به صفحه ی راست کتاب غزلیات حافظ بود که لبخند جون داری روی لبم نشست و شروع به خوندن کردم.
_گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوب رویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شبرو است او، از راه دیگر آید
گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید
گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید
گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید
گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید
سر بلند کردم و نگاهم رو به آریا دوختم. برخلاف ظهر و اون بلایی که سر الویه ی مخصوصش سرم اومد، حالا داشتلبخند می زد. نگاهش رو به گل های قالیچه ی کف اتاقش دوخته بود که گفت:
_ خب دیگه چی می خوای؟ حافظم باهات راه اومد و یه غزل راحت برات آورد.
با لبخند شیطنت آمیزی که نمی تونستم پنهونش کنم گفتم:
_بله. حالا نوبت شماست.
سرش رو بلند کرد و مردد نگام کرد که پرسیدم:
_جا زدی؟!
دستی به ریش و سبیلش کشید و گفت:
_حیفه!
_پس می خوای جا بزنی!
به یکباره ریه هایش را پر از نفس کرد و گفت:
_ نه من بد قول نیستم.
_پس بفرمایید توی حمام تا برسم خدمتتون.
نقشه ای براش داشتم. می دونستم که ریش و سبیل خیلی بهش میاد ولی باید ادب می شد.چون هنوز نیشخند ظهرش بعد از دیدن صورت پر از الویه ای م یادم بود. روی چهارپایه ی بلند حمام، کنار روشویی نشست. ژیلت به دست سراغش رفتم ریش و سبیلش رو کف مالی کرده بود و چشم هاش رو بسته بود که گفتم:
_ مدلش به خودم ربط داره حق دخالت نداری.
چشم بسته سری تکون داد و گفت: _من خیلی باهات راه اومدم، می تونستم یه شرط سخت برات بذارم ولی نذاشتم، ولی انگار تو خیلی کینه ای هستی حواست باشه ممکنه تلافی کنم بعدا و ...
حرفش رو نزد که گفتم:
_ آره من بدجنسم یکم هم کینه ای. نباید می زدی توی گوشم و حالا هیچ راهی نداره، تلافیشم به جوون می خرم.
زیرلب زمزمه کرد:
_گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز.
منم در جوابش زمزمه کردم :
_گفتا ز خوب رویان این کار کمتر آید.
شروع به تراشیدن ریشش کردم. تموم ریشش رو زدم و سبیلش هم جز یه باریکه هیتلری بیشتر براش نذاشتم. وای مردم از خنده! چقدر قیافه اش خنده دار شده بود. صدای خنده هام که بلند شد، چشم باز کرد. نگام کرد و با حرص گفت:
_چکار کردی؟
همچنان بلند بلند می خندیدم که از روی چهارپایه بلند شد و از توی آیینه ی بالای روشویی به خودش خیره شد. ناگهان فریاد کشید:
_ این چیه
گفتی ریش و سبیلم رو می زنی، نگفتی این شکلی می کنی من و!
با خنده گفتم:
_ جر نزن... تو قبول کردی.
برگشت سمتم که از ترس ژیلت رو پرت کردم تو روشویی و از حمام بیرون دویدم
هنوز داشتم می خندیدم که اونم از حمام بیرون زد به حالت دو از پله ها پایین دویدم و اون دنبالم درحالیکه مرتب فریاد می زد:
_گند زدی به قیافه م، این چیه آخه؟ حیف ریش و سبیلم!
رسیدم توی سالن و اونم دنبالم اومد که گفتم:
_ببین دوربین داره مارو می گیره پس کاری نکن که عموم ببینه.
فریاد زد:
_ خب ببینه.
بعد عمدا برگشت سمت دوربین و گفت:
_ببینید، ببینید این برادرزادتون چه بلایی سر سبیل قشنگم آورده!
با خنده گفتم:
_ های هیتلر آریا ولی خیلی بهت میاد.
با اخم نگاهم کرد که از شدت خنده، با دیدن اون قیافه ی عصبی با اون سبیل باریک هیتلری، از خنده دل درد گرفتم و گفتم:
_وای خدا مردم از خنده چقدر بامزه شدی! انگار پسر خود هیتلری!
اخم و لبخندش یکی شد که گفت
_ دارم برات.
بعد سریع رفت صورتش رو شست پیرهن پوشید و تا سر خیابون رفت و برای اثبات اینکه تا سوپرمارکت رفته، دوتا بستنی خرید و برگشت و همون یه باریکه سبیل رو هم زد.
شب شده بود. شام هم بقیه ی الویه ناهار رو خوردیم. خیلی خسته بودم. روی کاناپه لم داده بودم و با خودم فکر می کردم که عجب روز پرماجرایی داشتم که آریا جلوی روم ظاهر شد. حالا دیگه قیافه اش بدون ریش و سبیل خیلی پر جذبه شده بود .
اونقدر که با دیدنش، ترسدم که همون موقع تلافی نصفه سبیلش رو سرم در بیاره نیم خیز شدم و چشمای خواب آلودم باز شد .یک شیطنت خاصی توی چشم هاش بود که گفت:
_خوابت میاد؟
_خیلی.
_برو بخواب.
_حال ندارم، همینجا می خوابم.
_پس کولی امشب کنسله؟
تازه یادم افتاد که چه شرطی گذاشتم. صاف نشستم روی کاناپه و گفتم:
_ نه خم شو زودباش.
پوزخندی زد و گفت:
_چشم.
خم شد که من با پررویی سوار پشتش شدم و اون از جا برخاست. بعد عمدا توی سالن چرخی زد که گفتم:
_ چکار می کنی؟!
_می خوام عمو جانتون ببینند که سوارم شدی.
خندیدم که از سالن زد بیرون بعد با لحنی که دلشوره ای توی دلم ایجاد می کرد گفت:
_خب حالا اگه بندازمت زمین حالت جا میاد روی پله ها خوبه، لااقل دست و پاتم می شکنه.
_بیخود من و می بری به اتاقم.
_حتما
بعد از پله ها بالا رفت. سواری گرفتن چه حالی داشت. اما وقتی به جای اتاق خودم من و برد به اتاق خودش، جیغ کشیدم:
_ چکار می کنی؟ کجا می بری من و؟
بعد وسط اتاق من و انداخت زمین و گفت:
_حافظ امشبت رو بخون برو بخواب.
اخم کردمو گفتم:
_اه.
_