نقاب دل

فصل دوازده

اه به ریختت چقدر تو رو داری! باید بزنم اون طرف صورتتم بیارم پایین تا بلکه یه خورده ادب بشی.

دراز کشید روی تختش که حافظ رو از روی میزش برداشتم و سریع یه صفحه باز کردم و شروع به خوندن کردم.

_گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت

چشم هاش رو بسته بود و خوب گوش می داد. باورم نمی شد تا این حد عاشق غزلیات حافظ باشه! انگار براش لالایی می خوندم. چهره اش اونقدر آروم و غرق خواب شده بود که لحظه ای به معصومیت چهره اش خیره شدم.

باورم نشد که هیچ جذبه ای توی صورتش نمی بینم.

_عشقبازی را تحمل باید ای دل پای دار

گر ملالی بود بود، گر خطایی رفت رفت

نمی دونم از صدای من بود یا جادوی کلمات سحرآمیز حافظ که خوابید با همون چند بیت شعر متحیر از اتاقش بیرون زدم و رفتم به اتاق خودم. حالا فقط یه چیز مونده بود. هر دوی ما بالاخره رام شدیم. رام که نه فعلا آتش بس اعلام کردیم اما می دونستم به زودی باز یه دعوایی سر می گیره حالا فقط مونده بود پروژه ی درمان.

روی تختم دراز کشیدم و به تک تک اتفاقات اون روز از اول صبح تا همون آخر شب، فکر کردم. انگار زیادم بد نبود .

اون تصور زندگی کابوس واری که از آریا توی ذهنم داشتم کم کم داشت، عوض می شد. انگار یه چیز خوب دستم اومده بود. باهاش لج نکنم .یعنی من می تونستم این آدم رو درمون کنم؟ به نظر، نفرت زیادی نداشت لااقل اون روز اینطور به نظر می اومد. اون ترسی که من از نفرت آریا نسبت به خودم داشتم، بعد از ماجرای فال حافظ و زدن ریش و سبیلش کمتر شد.

امیدوار شدم. به اینکه بتونم کاری کنم که نمره ی پایان نامه رو بگیرم. اگرچه برای امیدوار شدن زود بود.

روز سوم از هفته ی اول بود. شعر حافظ رو بعد از چند بار خوندن حفظ شدم. لبخند رضایت روی لبم اومد و رفتم سراغ آریا، توی اتاقش بود که در زدم.

_بله

در اتاق رو باز کردم. روی تختش دراز کشیده بود، ساعد یک دستش زیر سرش بود و با دست دیگه اش کتابی رو روی شکمش نگه داشته بود، که گفتم:

_ شعر رو حفظ کردم.

_خب. بخون.

جلو رفتم، چشم هام رو بستم و با تمرکز تموم شعر رو خوندم. چشم که باز کردم دیدم با نگاهی خونسرد بهم گفت:

_خب.

_خب؟ حالا مثل یه بچه آدم میای تا باهات حرف بزنم ببینم از کی و چطور از جنس زن ها متنفر شدی.

با لبخند تلخی گفت:

_ از همین الان بخاطر دیدن سادگی تو.

متعجب نگاهش می کردم که صاف نشست روی تخت و گفت:

_ واقعا فکر کردی من با خوندن یه شعر باهات همکاری می کنم؟

_یعنی چی؟ خودت گفتی با هم کنار بیایم! خودت شرط گذاشتی!

_تو هم ساده و خنگ باور کردی! سر کارت گذاشتم.

با حرص نگاهش کردم که اخم کرد و گفت:

_ اونجوری نگاهم نکن بیشتر از اینها باید بلا سرت بیاد، ریش و سبیلم رو زدی حالا فکر کردی منم کوتاه میام؟ یه شعر حفظ کردی کاری نکردی حالا

با عصبانیت فریاد زدم.

_ دروغگوی مردم آزار مگه مرض داری اذیت می کنی؟

چنان از جاش بلند شد که چند قدم عقب رفتم. جلو اومد و با کف دستش در رو پشت سرم هل داد و بست و بعد گفت:

_ آره مرض دارم، مرض اذیت دخترهای لوسی مثل تو چه اشکالی داره هان؟

خودم رو نترس نشون دادم و گفتم:

_ البته زیاد ازت انتظار نداشتم وقتی تربیت شده ی دست یه مردی مثل خودت باشی، بهتر از اینم نمی شی ببین پدرت چکار کرده که مادرت گذاشت و رفت خب معلومه...

چنان خیزی سمتم برداشت که عقب عقب رفتم و محکم چسبیدم به در.

نگاهش چنان جدی شده بود که از ترس چشم هام رو بستم. با خودم گفتم عجب غلطی کردم ریش و سبیلش رو زدم، حالا با این قیافه ی ترسناکش وقتی عصبی می شه، سکته می زنم که.

صداش رو از بغل گوشم شنیدم:

_ چی زر زدی؟!

هنوز سکوت کرده بودم که چنان نیشگونی از بازوم گرفت که چشم باز کردم و چشم توی چشمش جیغ کشیدم. بی انصاف اونم نیشگون رو ادامه داد تا جیغم بلندتر و پرصداتر بشه. از شدت درد اشک توی چشمام نشست که با لبخند خونسردانه نگاهم کرد و گفت:

_ تو غلط کردی درمورد پدر من زر زدی، وقتی چیزی از زندگی کسی چیزی نمی دونی پس زر زیادی نزن.

با حرص نگاهش کردم و سریع در اتاقش رو باز کردم و گفتم:

_همین الان می رم پیش استاد، تو دیوونه ای تو روانی ای.

از اتاقش بیرون اومدم که دنبالم اومد. از ترس دویدم و از پله ها پایین رفتم و پریدم وسط سالن. با حرص نگاهش کردم .

ورودی سالن ایستاد که با عصبانیت گفتم:

_ راست می گی بیا جلوتر.

پوزخند زد و گفت:

_ بالا که میای، سراغ اتاقت که می ری.

فریاد زدم:

_اصلا همینجوری می پرم وسط خیابون و یه ماشین می گیرم.

با همون لبخندی که داشت تموم افکارم رو خط خطی می کرد، وارد سالن شد و گفت:

_ برو، همین الان برو.

عقب عقب رفتم که یکراست رفت توی آشپزخونه. نفس راحتی کشیدم و خودم رو انداختم روی مبل و آستین لباسمو بالا

زدم و یک نگاه به بازوم انداختم. هنوز از درد نیشگونش می سوخت که دیدم داره سمتم میاد. ترسیدم. خواستم فرار کنم که جلو اومد و بازوم رو محکم گرفت. سرم. رو عقب کشیدم که نایلکس یخی که دستش بود رو روی بازوم گذاشت و گفت:

_ از جات تکون نخور.

با بغض و نفرت گفتم:

_می خوای کثافتکاریت و پاک کنی؟

_آره نمی ذارم بری به استاد حرفی بزنی، مدرکی نداری.

بغض و نفرت و حرصم با هم یکی شد و با گریه گفتم:

_ از همه ی شما مردها متنفرم. امیدوارم همین امشب بمیری. امیدوارم با مغز بخوری زمین.

خندید و گفت:

_ چقدر قشنگ دعا می کنی! بگو خوشم میاد.

فریاد زدم:

_روانی...

بازوم رو محکم چنگ زد و فشار نایلکس یخ رو روی بازوم بیشتر کرد و با جدیت گفت:

_ اگر نمی خوای بزنم توی دهنت پس خفه شو.

آروم آروم اشک هام از چشمهام جاری شد. اونم بی هیچ حسی، بهم خیره شد. کاش لااقل کمی ترحم توی نگاهش بود یا لااقل کینه ای سخت.

ترسیدم انگار کینه ای هم توی دلش نبود پس دلیل این کارهاش چی بود؟!

نگاهشم ازم برنمی داشت! سرم رو ازش برگردونده بودم و همچنان گریه می کردم. آروم و بی صدا... بعد از ده دقیقه نایلکس یخ رو از روی بازوم برداشت و با خونسردی گفت:

حالا برو پیش استاد آزادی.

سمت آشپزخونه رفت سرم رو تکیه دادم به مبل و بازم گریستم. گیر یه روانی افتاده بودم که نه می تونستم روانی بودنش رو ثابت کنم نه می تونستم درمونش کنم. برگشت توی سالن و دراز کشید روی کاناپه و تلویزیون رو روشن کرد. دماغم رو با صدا بالا کشیدم که گفت:

_ بلندشو به جای آبغوره گرفتن برو ناهار درست کن.

زیر لب گفتم:

_ کوفت بخوری الهی.

صدای خنده اش شوکه ام کرد که گفت:

_ کوفته هم خوبه، همونو درست کن.